மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.19

13.19.1

गरुडः पक्षिणां श्रेष्ठ इति पूर्वं पितामह ।
उक्तस्त्वया महाबाहो श्वेतवाहं प्रशंसता ॥ १३.१९.१ ॥

பாட்டனே, முன்பு பறவைகளில் கருடனே சிறந்தவன் என்று நீ கூறினாய். மகாபாகுவே, சுவேதவாஹனை (கிருஷ்ணனை) புகழ்ந்தபடி நீ அவ்வாறு சொன்னாய்.

अत्र कौतूहल इति श्रवणे जायते मतिः ।
कथं गरुत्मान्पक्षीणां श्रैष्ठ्यं प्राप परन्तप ॥ १३.१९.२ ॥

இதைக் கேட்க என் மனத்தில் ஆர்வம் எழுகிறது. பகைவரை வருத்துபவனே, கருடன் பறவைகளில் சிறப்பை எவ்வாறு அடைந்தான்?

सुपर्णो वैनतेयश्च केन शत्रुश्च भोगिनाम् ।
किंवीर्यः किंबलश्चासौ वक्तुमर्हसि भारत ॥ १३.१९.३ ॥

சுபர்ணனான வைனதேயன் எவரால் பாம்புகளுக்குப் பகைவனானான்? அவனுடைய வீரியம் எத்தகையது, பலம் எத்தகையது? பாரதனே, நீ அதைச் சொல்லத் தகுந்தவன்.

वासुदेव महाबाहो देवकी सुप्रजास्त्वया ।
श्रुतं ते धर्मराजस्य मम हर्षविवर्धन ॥ १३.१९.४ ॥

வாசுதேவா, மகாபாகுவே, தேவகி உன்னால் நல்ல மகனைப் பெற்றவளானாள். தர்மராஜனின் இந்தச் சொல்லை நீ கேட்டிருக்கிறாய். அது என் மகிழ்ச்சியைப் பெருக்குவது.

सुपर्णं शंस इत्येव मामाह कुरुनन्दनः ।
अस्य प्रवक्तुमिच्छामि त्वयाऽज्ञप्तो महाद्युते ॥ १३.१९.५ ॥

குருநந்தனன் என்னிடம், "சுபர்ணனின் கதையைச் சொல்" என்றான். மகாஒளியே, உன் ஆணைப்படி இதைச் சொல்ல விரும்புகிறேன்.

त्वं हि शौरे महाबाहो सुपर्णः प्रोच्यसे पुरा ।
अनादिनिधने काले गरुडश्चासि केशव ॥ १३.१९.६ ॥

சௌரியே, மகாபாகுவே, முன்பு நீயே சுபர்ணன் என்று அழைக்கப்பட்டாய். கேசவா, தொடக்கமும் முடிவும் இல்லாத காலத்தில் நீயே கருடனும் ஆவாய்.

तस्मात्पूर्वं प्रसाद्य त्वां धर्मपुत्राय धीमते ।
गरुडं पततांश्रेष्ठं वक्तुमिच्छामि माधव ॥ १३.१९.७ ॥

ஆகவே முதலில் உம்மை மகிழ்வித்து, அறிவுள்ள தர்மபுத்திரருக்காக, ஹே மாதவா, பறவைகளில் சிறந்த கருடனைப் பற்றிச் சொல்ல விரும்புகிறேன்.

यथैव मां भवान्वेद तथा वेद युधिष्ठिरः ।
यथा च गरुडो जातस्तथाऽस्मै ब्रूहि तत्वतः ॥ १३.१९.८ ॥

நீர் என்னை எப்படி அறிவீரோ, அப்படியே யுதிஷ்டிரரும் அறிவார். கருடன் எவ்வாறு பிறந்தானோ, அதை அவருக்கு உண்மையாகச் சொல்லுங்கள்.