Mahābhārata · Adhyāya 13.20
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.20.1
युधिष्ठिर महाबाहो शृणु राजन्यथातथम् ।
गरुडं पक्षिणां श्रेष्ठं वैनतेयं महाबलम् ॥ १३.२०.१ ॥
Oh Yudhiṣṭhira de poderosos brazos, rey, escucha tal como es: Garuḍa, el mejor de las aves, el poderoso hijo de Vinatā.
13.20.2
तथा च गरुडो राजन्सुपर्णश्च यथाऽभवत् ।
यथा च भुजगान्हन्ति तथा मे ब्रुवतः शृणु ॥ १३.२०.२ ॥
Rey, tal como Garuḍa y Suparṇa llegaron a ser, y como mata a las serpientes, así escucha lo que digo.
13.20.3
पुराऽहं तात रामेणि जामदग्न्येन धीमता ।
कैलासशिखरे रम्ये मृगान्निघ्नन्सहस्रशः ॥ १३.२०.३ ॥
Hace tiempo, querido hijo, junto al sabio Jāmadagnya Rāma, estaba en la hermosa cima del Kailāsa, matando ciervos por miles.
13.20.4
तमहं तात दृष्टैव शस्त्रण्युत्सृज्य सर्वशः ।
अभिवाद्य पूर्वं रामाय विनयेनोपतस्थिवान् ॥ १३.२०.४ ॥
Querido hijo, en cuanto lo vi deposité todas mis armas, primero saludé con respeto a Rāma y me coloqué humildemente ante él.
13.20.5
तमहं कथान्ते वरदं सुपर्णस्य बलौजसी ।
अपृच्छं स च मां प्रीतः प्रत्युवाच युधिष्ठिर ॥ १३.२०.५ ॥
Al final de nuestra conversación lo interrogué, al otorgador de dones, poseedor de la fuerza y el vigor de Suparṇa; complacido, me respondió, Yudhiṣṭhira.
13.20.6
कद्रूश्च विनता चास्तां प्रजापतिसुते उभे ।
ते तु धर्मेणोपयेमे मारीचः कश्यपः प्रभुः ॥ १३.२०.६ ॥
Kadrū y Vinatā eran las dos hijas de Prajāpati; el señor Kaśyapa, hijo de Marīci, desposó a ambas según el dharma.
13.20.7
प्रादात्ताभ्यां वरं प्रीतो भार्याभ्यां सुमहातपाः ॥ १३.२०.७ ॥
El gran asceta, complacido, concedió un don a las dos esposas.
13.20.8
तत्र कद्रूर्वरं वव्रे पुत्राणां दशतः शतम् ।
तुल्यतेजःप्रभावानां सर्वेषां तुल्यजन्मनाम् ॥ १३.२०.८ ॥
Allí Kadrū eligió como don mil hijos, todos de igual esplendor y poder, todos de igual nacimiento.
13.20.9
विनता तु वव्रे द्वौ पुत्रौ वीरौ भरतसत्तम ।
कद्रूपुत्रसहस्रेण तुल्यवेगपराक्रमौ ॥ १३.२०.९ ॥
Pero Vinatā eligió dos hijos heroicos, excelso entre los bharatas, iguales en velocidad y valor a mil hijos de Kadrū.
13.20.10
स तु ताभ्यां वरं प्रादात्तथेत्युक्त्वा महातपाः ।
जनयामास तान्पुत्रां स्ताभ्यामासीद्यथा पुरा ॥ १३.२०.१० ॥
El gran asceta, diciendo «Así sea», concedió el don a ambas, y ellas dieron a luz a aquellos hijos como antes.
13.20.11
कद्रूः प्रजज्ञे ह्यण्डानां तथैव दशतःशतम् ।
अण्डे द्वे विनता चैव दर्शनीयतरे शुभे ॥ १३.२०.११ ॥
Kadrū, en efecto, dio a luz huevos, mil igualmente; y Vinatā dio a luz dos huevos, más hermosos y auspiciosos de contemplar.
13.20.12
तानि त्वण्डानि तु तयोः कद्रूविनतयोर्द्वयोः ।
सोपस्वेदेषु पात्रेषु निदधुः परिचारिणः ॥ १३.२०.१२ ॥
Entonces las sirvientas colocaron aquellos huevos de las dos, Kadrū y Vinatā, en recipientes calentados con vapor.
13.20.13
निस्सरन्ति तदाऽण्डेभ्यः कद्रूपुत्रा भुजङ्गमाः ।
पञ्चवर्षशते काले दृष्ट्वाऽमोघबलौजसः ॥ १३.२०.१३ ॥
Entonces de los huevos salieron las serpientes, hijos de Kadrū, al cabo de quinientos años, de fuerza y vigor infalibles.
13.20.14
विनता तेषु जातेषु पन्नगेषु महात्मसु ।
विपुत्रा पुत्रसंतापाद्दण्डमेकं बिभेद ह ॥ १३.२०.१४ ॥
Cuando nacieron aquellas serpientes magnánimas, Vinatā, sin hijos, por el dolor de un hijo rompió un solo huevo.
13.20.15
किमनेन करिष्येऽहमिति वाक्यमभाषत ।
नहि पञ्चशते काले पुरा पुत्रौ ददर्श सा ॥ १३.२०.१५ ॥
«¿Qué haré yo con esto?», dijo; pues no había visto a sus hijos antes de que pasaran quinientos años.
13.20.16
सापश्यदण्डान्निष्क्रान्तं विनापत्रं मनस्विनम् ।
पूर्वकायोपसम्पन्नं वियुक्तमितरेण ह ॥ १३.२०.१६ ॥
Lo vio salir del huevo, sin alas, de ánimo elevado, completo en la parte superior pero separado de la otra parte.
13.20.17
दृष्ट्वा तु तं तथारूपमसमग्रशरीरिणम् ।
पुत्रदुःखान्विताऽशोचत्स च पक्षी तथा गतः ॥ १३.२०.१७ ॥
Al verlo así, de cuerpo incompleto, Vinatā, afligida por el dolor de su hijo, se lamentó; y el pájaro también se fue de esa manera.
13.20.18
अब्रवीच्च मुदा युक्तः पर्यश्रुनयनस्तदा ।
मातरं च पलाशी ह हतोऽहमिति चासकृत् ॥ १३.२०.१८ ॥
Entonces habló a su madre, lleno de alegría y con los ojos llenos de lágrimas: «¡Oh Palāśī, he sido muerto!», repitiéndolo una y otra vez.
13.20.19
न त्वया काङ्क्षितः कालो यावानेवात्यगात्पुरा ।
आवां भवाय पुत्रौ ते श्वसनाद्बलवत्तरौ ॥ १३.२०.१९ ॥
El tiempo que deseabas ya había pasado hace mucho. Nosotros dos somos tus hijos, más fuertes que el viento.
13.20.20
ईर्ष्याक्रोधाभिभूतत्वाद्योहमेवं कृतस्त्वया ।
तस्मात्त्वमपि मे मातर्दासीभावं गमिष्यसि ॥ १३.२०.२० ॥
Dominada por la envidia y la ira, me has hecho esto; por ello, madre, también tú caerás en la condición de sierva.
13.20.21
पञ्चवर्षशतानि त्वं स्पर्धसे वै यया सह ।
दासी तस्या भवित्रीति साश्रुपातमुवाच ह ॥ १३.२०.२१ ॥
«Durante quinientos años has rivalizado con ella; serás la sierva de esa misma mujer» — así habló, derramando lágrimas.
13.20.22
एष चैव महाभागे बली बलवतांवरः ।
मोक्षयिष्यति ते मातर्दासीभावान्ममानुजः ॥ १३.२०.२२ ॥
Y este, el fuerte, el mejor de los fuertes, mi hermano menor, oh madre de gran fortuna, te liberará de la condición de sierva.