Mahābhārata · Adhyāya 13.20
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.20.1
युधिष्ठिर महाबाहो शृणु राजन्यथातथम् ।
गरुडं पक्षिणां श्रेष्ठं वैनतेयं महाबलम् ॥ १३.२०.१ ॥
O Yudhiṣṭhira mit den mächtigen Armen, König, höre es genau so, wie es war: Garuḍa, der beste der Vögel, der mächtige Sohn der Vinatā.
13.20.2
तथा च गरुडो राजन्सुपर्णश्च यथाऽभवत् ।
यथा च भुजगान्हन्ति तथा मे ब्रुवतः शृणु ॥ १३.२०.२ ॥
König, wie Garuḍa und Suparṇa entstanden und wie er die Schlangen erschlägt, so höre, was ich dir sage.
13.20.3
पुराऽहं तात रामेणि जामदग्न्येन धीमता ।
कैलासशिखरे रम्ये मृगान्निघ्नन्सहस्रशः ॥ १३.२०.३ ॥
Vor langer Zeit, mein Lieber, war ich mit dem weisen Jāmadagnya Rāma auf dem lieblichen Gipfel des Kailāsa und erschlug Tausende von Hirschen.
13.20.4
तमहं तात दृष्टैव शस्त्रण्युत्सृज्य सर्वशः ।
अभिवाद्य पूर्वं रामाय विनयेनोपतस्थिवान् ॥ १३.२०.४ ॥
Mein Lieber, sobald ich ihn sah, legte ich alle Waffen nieder, grüßte zuerst Rāma ehrerbietig und stand demütig vor ihm.
13.20.5
तमहं कथान्ते वरदं सुपर्णस्य बलौजसी ।
अपृच्छं स च मां प्रीतः प्रत्युवाच युधिष्ठिर ॥ १३.२०.५ ॥
Am Ende unseres Gespräches befragte ich ihn, den Gewährer von Gaben, der Kraft und Glanz des Suparṇa besitzt; erfreut antwortete er mir, Yudhiṣṭhira.
13.20.6
कद्रूश्च विनता चास्तां प्रजापतिसुते उभे ।
ते तु धर्मेणोपयेमे मारीचः कश्यपः प्रभुः ॥ १३.२०.६ ॥
Kadrū und Vinatā waren die beiden Töchter des Prajāpati; der Herr Kaśyapa, Sohn des Marīci, heiratete sie beide gemäß dem Dharma.
13.20.7
प्रादात्ताभ्यां वरं प्रीतो भार्याभ्यां सुमहातपाः ॥ १३.२०.७ ॥
Der große Asket gewährte, erfreut, den beiden Frauen einen Segen.
13.20.8
तत्र कद्रूर्वरं वव्रे पुत्राणां दशतः शतम् ।
तुल्यतेजःप्रभावानां सर्वेषां तुल्यजन्मनाम् ॥ १३.२०.८ ॥
Dort wählte Kadrū als Segen tausend Söhne, alle von gleichem Glanz und gleicher Macht, alle von gleicher Geburt.
13.20.9
विनता तु वव्रे द्वौ पुत्रौ वीरौ भरतसत्तम ।
कद्रूपुत्रसहस्रेण तुल्यवेगपराक्रमौ ॥ १३.२०.९ ॥
Vinatā aber wählte zwei heldenhafte Söhne, der Beste der Bharatas, gleich an Schnelligkeit und Tapferkeit tausend Söhnen Kadrūs.
13.20.10
स तु ताभ्यां वरं प्रादात्तथेत्युक्त्वा महातपाः ।
जनयामास तान्पुत्रां स्ताभ्यामासीद्यथा पुरा ॥ १३.२०.१० ॥
Der große Asket gewährte beiden den Segen mit den Worten „So sei es“, und sie gebaren jene Söhne, wie zuvor.
13.20.11
कद्रूः प्रजज्ञे ह्यण्डानां तथैव दशतःशतम् ।
अण्डे द्वे विनता चैव दर्शनीयतरे शुभे ॥ १३.२०.११ ॥
Kadrū gebar tatsächlich Eier, ebenso tausend; und Vinatā gebar zwei Eier, schöner und verheißungsvoller anzusehen.
13.20.12
तानि त्वण्डानि तु तयोः कद्रूविनतयोर्द्वयोः ।
सोपस्वेदेषु पात्रेषु निदधुः परिचारिणः ॥ १३.२०.१२ ॥
Dann legten die Dienerinnen jene Eier der beiden, Kadrū und Vinatā, in mit Dampf erwärmte Gefäße.
13.20.13
निस्सरन्ति तदाऽण्डेभ्यः कद्रूपुत्रा भुजङ्गमाः ।
पञ्चवर्षशते काले दृष्ट्वाऽमोघबलौजसः ॥ १३.२०.१३ ॥
Da kamen aus den Eiern die Schlangen, Kadrūs Söhne, nach fünfhundert Jahren hervor, von unfehlbarer Kraft und Stärke.
13.20.14
विनता तेषु जातेषु पन्नगेषु महात्मसु ।
विपुत्रा पुत्रसंतापाद्दण्डमेकं बिभेद ह ॥ १३.२०.१४ ॥
Als jene großherzigen Schlangen geboren waren, zerbrach Vinatā, ohne Sohn, aus Kummer um einen Sohn ein einziges Ei.
13.20.15
किमनेन करिष्येऽहमिति वाक्यमभाषत ।
नहि पञ्चशते काले पुरा पुत्रौ ददर्श सा ॥ १३.२०.१५ ॥
»Was soll ich damit anfangen?«, sprach sie; denn sie hatte ihre Söhne vor den fünfhundert Jahren nicht gesehen.
13.20.16
सापश्यदण्डान्निष्क्रान्तं विनापत्रं मनस्विनम् ।
पूर्वकायोपसम्पन्नं वियुक्तमितरेण ह ॥ १३.२०.१६ ॥
Sie sah ihn aus dem Ei hervorkommen, flügellos, hochgesinnt, im oberen Körper vollständig, vom anderen Teil getrennt.
13.20.17
दृष्ट्वा तु तं तथारूपमसमग्रशरीरिणम् ।
पुत्रदुःखान्विताऽशोचत्स च पक्षी तथा गतः ॥ १३.२०.१७ ॥
Als sie ihn so sah, mit unvollständigem Körper, klagte Vinatā, von Kummer um ihren Sohn erfüllt; und auch der Vogel ging so davon.
13.20.18
अब्रवीच्च मुदा युक्तः पर्यश्रुनयनस्तदा ।
मातरं च पलाशी ह हतोऽहमिति चासकृत् ॥ १३.२०.१८ ॥
Dann sprach er zu seiner Mutter, von Freude erfüllt und mit tränenvollen Augen: »O Palāśī, ich bin erschlagen worden!«, immer wieder.
13.20.19
न त्वया काङ्क्षितः कालो यावानेवात्यगात्पुरा ।
आवां भवाय पुत्रौ ते श्वसनाद्बलवत्तरौ ॥ १३.२०.१९ ॥
Die Zeit, die du dir gewünscht hattest, war schon vergangen. Wir beide sind deine Söhne, stärker als der Wind.
13.20.20
ईर्ष्याक्रोधाभिभूतत्वाद्योहमेवं कृतस्त्वया ।
तस्मात्त्वमपि मे मातर्दासीभावं गमिष्यसि ॥ १३.२०.२० ॥
Von Neid und Zorn überwältigt, hast du mir dies angetan; darum, Mutter, wirst auch du in den Stand einer Dienerin gelangen.
13.20.21
पञ्चवर्षशतानि त्वं स्पर्धसे वै यया सह ।
दासी तस्या भवित्रीति साश्रुपातमुवाच ह ॥ १३.२०.२१ ॥
„Fünfhundert Jahre hast du mit ihr gewetteifert; du wirst die Dienerin eben dieser Frau werden“ — so sprach er unter Tränen.
13.20.22
एष चैव महाभागे बली बलवतांवरः ।
मोक्षयिष्यति ते मातर्दासीभावान्ममानुजः ॥ १३.२०.२२ ॥
Und dieser Starke, der Beste der Starken, mein jüngerer Bruder, o hochgesegnete Mutter, wird dich aus dem Stand der Dienerin befreien.