مهابهاراتا · أدهيايا 13.21

13.21.1

विनता पुत्रशोकार्ता शापाद्भीता च भारत ।
प्रतीक्षते स्म तं कालं यः पुत्रोक्तस्तदाऽभवत् ॥ १३.२१.१ ॥

يا بهاراتا، كانت فيناتا متألمة من حزن ابنها وخائفة من اللعنة، تنتظر ذلك الزمن الذي أخبر به ابنها.

ततोऽप्यतीते पञ्चशते वर्षाणां कालसंयुगे ।
गरुडोऽथ महावीर्यो जज्ञे भुजगभुग्बली ॥ १३.२१.२ ॥

ثم بعد مضي خمسمائة سنة، عند اجتماع الزمن، وُلد غارودا ذو الشجاعة العظيمة، آكل الثعابين، القوي.

बन्धुरास्यः शिखी पत्रकोशः कूर्मनखो महान् ।
रक्ताक्षः संहतग्रीवो ह्रस्वपादो महाशिराः ॥ १३.२१.३ ॥

ذو وجه جميل، مُتوَّج بريشة، له غلاف من الريش، ذو مخالب كالسلحفاة، عظيم، أحمر العينين، غليظ العنق، قصير القدمين، كبير الرأس.

यस्त्वण्डात्स विनिर्भिन्नो निष्क्रान्तो भरतर्षभ ।
विनतापूर्वजः पुत्रः सोऽरुणो दृश्यते दिवि ॥ १३.२१.४ ॥

أما الذي انشق من البيضة وخرج، يا ثور البهاراتا، فهو أَرونا، الابن الأكبر لفيناتا؛ يُرى في السماء.

पूर्वां दिशामभिप्रेत्य सूर्यस्योदयनं प्रति ।
अरुणोऽरुणसंकाशो नाम्ना चैवारुणः स्मृतः ॥ १३.२१.५ ॥

متوجهًا نحو الجهة الشرقية، نحو مكان شروق الشمس، أَرُونا كالفجر الأحمر، يُذكر باسمه أَرُونا.

जातमात्रस्तु विहगो गरुडः पन्नगाशनः ।
विहाय मातरं क्षिप्रमगमत्सर्वतो दिशः ॥ १३.२१.६ ॥

ما إن وُلد حتى ترك الطائر غارودا، آكل الثعابين، أمه، وانطلق سريعًا نحو جميع الجهات.

स तदा ववृधेऽतीव सर्वकामैः कदाऽर्चितः ।
पितामहविसृष्टेन भोजनेन विशांपते ॥ १३.२१.७ ॥

فنما حينئذ نموًا عظيمًا، مكرّمًا بكل ما يُشتهى، بالطعام الذي أرسله الجد، يا سيد البشر.

तस्मिंश्च विहगे तत्र यथाकामं विवर्धति ।
कद्रूश्च विनता चैवागच्छतां सागरं प्रति ॥ १३.२१.८ ॥

وكان ذلك الطائر ينمو هناك كما يشاء، بينما كانت كدرو وفيناتا تأتيان نحو البحر.

ददृशाते तु ते यान्तमुच्चैश्श्रवसमन्तिकात् ।
स्नात्वोपवृत्तं त्वरितं पीतवन्तं च वाजिनम् ॥ १३.२१.९ ॥

رأتا الحصان أُچّيْشرَواس يمرّ قريبًا، وقد اغتسل ودار بسرعة وشرب الماء.

ततः कद्रूर्हसन्त्येव विनतामिदमब्रवीत् ।
हयस्य वर्णः को न्वत्र ब्रूहि यस्ते मतः शुभे ॥ १३.२१.१० ॥

فقالت كدرو ضاحكة لفيناتا: «ما لون هذا الحصان؟ قولي لي، أيتها الجميلة، ما ترينه.»

एकवर्णो हयो राज्ञि सर्वश्वेतो मतो मम ।
वर्णं वा कीदृशं तस्य मन्यते त्वं मनस्विनि ॥ १३.२१.११ ॥

أيتها الملكة، هذا الحصان لونه واحد؛ وفي رأيي إنه أبيض تمامًا. أيتها الحكيمة، ما لونه في رأيك؟

सर्वश्वेतो मतस्तुभ्यं य एष हयसत्तमः ।
ब्रूहि कल्याणि दीव्यावो वर्णान्यत्वेन भामिनि ॥ १३.२१.१२ ॥

أنتِ ترين أن هذا أفضل الخيل أبيض تمامًا. قولي، أيتها المباركة؛ أيتها السيدة، لنتراهن على اختلاف اللون.

यद्यार्ये दीव्यसि त्वं मे कः पणो नो भविष्यति ।
सा तज्ज्ञात्वा पणेयं वै ज्ञात्वा तु विपणे त्वया ॥ १३.२१.१३ ॥

أيتها النبيلة، إن لعبتِ معي فما يكون رهننا؟ فتعلم ذلك فتراهن؛ وإذ تعلم، فأنتِ في الرهان بما...

जिता दासी भवेर्मे त्वमहं चाप्यसितेक्षणे ।
नैकवर्णैकवर्णत्वे विनते रोचते च ते ॥ १३.२१.१४ ॥

إن خسرتِ صرتِ جاريتي؛ وأنا كذلك، يا ذات العينين السوداوين. أيروقكِ يا فيناتا أن يكون اللون لونًا واحدًا؟

रोचते मे पणे राज्ञि दासीत्वेन न संशयः ।
सत्यमातिष्ठ भद्रं ते सत्ये स्थास्यामि चाप्यहम् ॥ १३.२१.१५ ॥

أيتها الملكة، إن كوني جارية بالرهان يروقني، ولا شك في ذلك. تمسّكي بالحق، فلك الخير؛ وسأثبت على الحق أنا كذلك.