மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.21
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.21.1
विनता पुत्रशोकार्ता शापाद्भीता च भारत ।
प्रतीक्षते स्म तं कालं यः पुत्रोक्तस्तदाऽभवत् ॥ १३.२१.१ ॥
பாரதா, புதல்வர் துயரால் வருந்திய வினதை சாபத்தால் அஞ்சியிருந்தாள். தன் மகன் சொன்ன அந்தக் காலத்தை அவள் எதிர்பார்த்திருந்தாள்.
13.21.2
ततोऽप्यतीते पञ्चशते वर्षाणां कालसंयुगे ।
गरुडोऽथ महावीर्यो जज्ञे भुजगभुग्बली ॥ १३.२१.२ ॥
பின்னர் ஐநூறு ஆண்டுகள் கடந்த பின், காலத்தின் சேர்க்கையில், பெரும் வலிமையுடைய கருடன் பிறந்தான்; அவன் பாம்புகளை உண்பவனும் வலியவனும் ஆவான்.
13.21.3
बन्धुरास्यः शिखी पत्रकोशः कूर्मनखो महान् ।
रक्ताक्षः संहतग्रीवो ह्रस्वपादो महाशिराः ॥ १३.२१.३ ॥
அழகிய முகமும், சிகையும், இறகுறையும், ஆமை போன்ற நகங்களும் கொண்டவன்; பெரியவன், சிவந்த கண்களுடையவன், திண்ணிய கழுத்தினன், குறுகிய கால்களும் பெரிய தலையும் உடையவன்.
13.21.4
यस्त्वण्डात्स विनिर्भिन्नो निष्क्रान्तो भरतर्षभ ।
विनतापूर्वजः पुत्रः सोऽरुणो दृश्यते दिवि ॥ १३.२१.४ ॥
ஆனால் பாரதக் காளையே, முட்டையிலிருந்து உடைந்து வெளிவந்தவன் வினதையின் மூத்த மகனான அருணன்; அவன் வானில் காணப்படுகிறான்.
13.21.5
पूर्वां दिशामभिप्रेत्य सूर्यस्योदयनं प्रति ।
अरुणोऽरुणसंकाशो नाम्ना चैवारुणः स्मृतः ॥ १३.२१.५ ॥
கிழக்குத் திசையை நோக்கி, சூரியனின் உதய இடத்தை நோக்கிச் சென்று, சிவந்த விடியலைப் போன்ற அருணன், பெயராலும் அருணனே என நினைவுகூரப்படுகிறான்.
13.21.6
जातमात्रस्तु विहगो गरुडः पन्नगाशनः ।
विहाय मातरं क्षिप्रमगमत्सर्वतो दिशः ॥ १३.२१.६ ॥
பிறந்தவுடனேயே, பாம்புகளை உண்ணும் பறவையான கருடன் தாயைக் கைவிட்டு விரைவாக எல்லாத் திசைகளிலும் சென்றான்.
13.21.7
स तदा ववृधेऽतीव सर्वकामैः कदाऽर्चितः ।
पितामहविसृष्टेन भोजनेन विशांपते ॥ १३.२१.७ ॥
அப்போது அவன் எல்லா விருப்பப் பொருட்களாலும் மதிக்கப்பட்டு மிகவும் வளர்ந்தான்; பிதாமகன் அனுப்பிய உணவால், ஓ மக்களின் தலைவனே.
13.21.8
तस्मिंश्च विहगे तत्र यथाकामं विवर्धति ।
कद्रूश्च विनता चैवागच्छतां सागरं प्रति ॥ १३.२१.८ ॥
அங்கே அந்தப் பறவை விருப்பப்படி வளர்ந்தது; கத்ருவும் வினதையும் கடலை நோக்கி வந்துகொண்டிருந்தனர்.
13.21.9
ददृशाते तु ते यान्तमुच्चैश्श्रवसमन्तिकात् ।
स्नात्वोपवृत्तं त्वरितं पीतवन्तं च वाजिनम् ॥ १३.२१.९ ॥
அவர்கள் இருவரும் அருகிலிருந்து செல்லும் உச்சைஶ்ரவஸ் குதிரையைக் கண்டனர்; அது நீராடி விரைவாகச் சுற்றி நீர் அருந்தியிருந்தது.
13.21.10
ततः कद्रूर्हसन्त्येव विनतामिदमब्रवीत् ।
हयस्य वर्णः को न्वत्र ब्रूहि यस्ते मतः शुभे ॥ १३.२१.१० ॥
அப்போது கத்ரு சிரித்தபடி வினதையிடம் கூறினாள்: 'இந்தக் குதிரையின் நிறம் என்ன? ஓ அழகியே, உன் கருத்துப்படி அது எது என்று சொல்.'
13.21.11
एकवर्णो हयो राज्ञि सर्वश्वेतो मतो मम ।
वर्णं वा कीदृशं तस्य मन्यते त्वं मनस्विनि ॥ १३.२१.११ ॥
அரசியே, இந்தக் குதிரை ஒரே நிறமுடையது; என் கருத்துப்படி அது முழுவதும் வெண்மையானது. ஓ சிந்தனையுடையவளே, அதன் நிறம் எப்படி என்று நீ எண்ணுகிறாய்?
13.21.12
सर्वश्वेतो मतस्तुभ्यं य एष हयसत्तमः ।
ब्रूहि कल्याणि दीव्यावो वर्णान्यत्वेन भामिनि ॥ १३.२१.१२ ॥
இந்தச் சிறந்த குதிரை முழுவதும் வெண்மையானது என்று உனக்குத் தோன்றுகிறது. ஓ கல்யாணியே, சொல்; ஓ பெண்ணே, நிறத்தின் வேறுபாட்டில் பந்தயம் வைப்போம்.
13.21.13
यद्यार्ये दीव्यसि त्वं मे कः पणो नो भविष्यति ।
सा तज्ज्ञात्वा पणेयं वै ज्ञात्वा तु विपणे त्वया ॥ १३.२१.१३ ॥
ஆர்யே, நீ என்னுடன் சூதாடினால், நமக்கு என்ன பந்தயம் ஆகும்? அதை அறிந்து அவள் பந்தயம் வைப்பாள்; அறிந்து, நீ பந்தயத்தில்...
13.21.14
जिता दासी भवेर्मे त्वमहं चाप्यसितेक्षणे ।
नैकवर्णैकवर्णत्वे विनते रोचते च ते ॥ १३.२१.१४ ॥
நீ தோற்றால் எனக்கு அடிமையாவாய்; நானும், கருங்கண்ணியே, அவ்வாறே. ஒரே நிறம் ஒரே நிறமாக இருப்பதில், வினதே, உனக்கு விருப்பமா?
13.21.15
रोचते मे पणे राज्ञि दासीत्वेन न संशयः ।
सत्यमातिष्ठ भद्रं ते सत्ये स्थास्यामि चाप्यहम् ॥ १३.२१.१५ ॥
அரசியே, பந்தயத்தில் அடிமையாக இருப்பது எனக்கு விருப்பம்; இதில் ஐயமில்லை. உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; சத்தியத்தில் நிலைநில். நானும் சத்தியத்தில் நிலைத்திருப்பேன்.