મહાભારત · અધ્યાય 13.21
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.21.1
विनता पुत्रशोकार्ता शापाद्भीता च भारत ।
प्रतीक्षते स्म तं कालं यः पुत्रोक्तस्तदाऽभवत् ॥ १३.२१.१ ॥
હે ભારત, પુત્રશોકથી પીડિત અને શાપથી ભયભીત વિનતા તે સમયની રાહ જોતી હતી જે તેના પુત્રે કહ્યો હતો.
13.21.2
ततोऽप्यतीते पञ्चशते वर्षाणां कालसंयुगे ।
गरुडोऽथ महावीर्यो जज्ञे भुजगभुग्बली ॥ १३.२१.२ ॥
પછી પાંચસો વર્ષ વીત્યા બાદ, કાળના સંયોગમાં મહાપરાક્રમી ગરુડ જન્મ્યા; તે સર્પભક્ષી અને બળવાન હતા.
13.21.3
बन्धुरास्यः शिखी पत्रकोशः कूर्मनखो महान् ।
रक्ताक्षः संहतग्रीवो ह्रस्वपादो महाशिराः ॥ १३.२१.३ ॥
સુંદર મુખ, શિખા, પાંખોનું આવરણ, કાચબા જેવા નખ ધરાવનાર; મહાન, લાલ નેત્રોવાળા, દૃઢ ગળાવાળા, ટૂંકા પગવાળા અને મોટા મસ્તકવાળા.
13.21.4
यस्त्वण्डात्स विनिर्भिन्नो निष्क्रान्तो भरतर्षभ ।
विनतापूर्वजः पुत्रः सोऽरुणो दृश्यते दिवि ॥ १३.२१.४ ॥
પરંતુ હે ભરતશ્રેષ્ઠ, ઇંડામાંથી ફૂટીને બહાર આવ્યો તે વિનતાનો મોટો પુત્ર અરુણ હતો; તે આકાશમાં દેખાય છે.
13.21.5
पूर्वां दिशामभिप्रेत्य सूर्यस्योदयनं प्रति ।
अरुणोऽरुणसंकाशो नाम्ना चैवारुणः स्मृतः ॥ १३.२१.५ ॥
પૂર્વ દિશા તરફ, સૂર્યોદયના સ્થાન તરફ જઈને, લાલ પ્રભાત સમાન અરુણ નામથી પણ અરુણ તરીકે સ્મરાય છે.
13.21.6
जातमात्रस्तु विहगो गरुडः पन्नगाशनः ।
विहाय मातरं क्षिप्रमगमत्सर्वतो दिशः ॥ १३.२१.६ ॥
જન્મતાંજ સર્પભક્ષી પક્ષી ગરુડ માતાને છોડીને ઝડપથી સર્વ દિશાઓ તરફ ચાલ્યા ગયા.
13.21.7
स तदा ववृधेऽतीव सर्वकामैः कदाऽर्चितः ।
पितामहविसृष्टेन भोजनेन विशांपते ॥ १३.२१.७ ॥
ત્યારે તે બધી ઇચ્છિત વસ્તુઓથી સન્માનિત થઈ અત્યંત વધ્યો, પિતામહે મોકલેલા ભોજનથી, હે પ્રજાપતિ.
13.21.8
तस्मिंश्च विहगे तत्र यथाकामं विवर्धति ।
कद्रूश्च विनता चैवागच्छतां सागरं प्रति ॥ १३.२१.८ ॥
ત્યાં તે પક્ષી ઇચ્છા મુજબ વધતું હતું; અને કદ્રુ તથા વિનતા સમુદ્ર તરફ આવી રહ્યાં હતાં.
13.21.9
ददृशाते तु ते यान्तमुच्चैश्श्रवसमन्तिकात् ।
स्नात्वोपवृत्तं त्वरितं पीतवन्तं च वाजिनम् ॥ १३.२१.९ ॥
તે બંનેએ નજીકથી જતા ઉચ્ચૈઃશ્રવા ઘોડાને જોયો; તે સ્નાન કરીને, ઝડપથી ફરીને પાણી પી ચૂક્યો હતો.
13.21.10
ततः कद्रूर्हसन्त्येव विनतामिदमब्रवीत् ।
हयस्य वर्णः को न्वत्र ब्रूहि यस्ते मतः शुभे ॥ १३.२१.१० ॥
ત્યારે કદ્રુ હસતાં વિનતાને બોલી: 'આ ઘોડાનો રંગ કયો છે? હે શુભે, તારા મતે તે કયો છે તે કહે.'
13.21.11
एकवर्णो हयो राज्ञि सर्वश्वेतो मतो मम ।
वर्णं वा कीदृशं तस्य मन्यते त्वं मनस्विनि ॥ १३.२१.११ ॥
હે રાણી, આ ઘોડો એકરંગી છે; મારા મતે તે સંપૂર્ણ સફેદ છે. હે મનસ્વિની, તું તેનો રંગ કેવો માને છે?
13.21.12
सर्वश्वेतो मतस्तुभ्यं य एष हयसत्तमः ।
ब्रूहि कल्याणि दीव्यावो वर्णान्यत्वेन भामिनि ॥ १३.२१.१२ ॥
આ ઉત્તમ ઘોડો તને સંપૂર્ણ સફેદ લાગે છે. હે કલ્યાણી, કહે; હે ભામિની, રંગના તફાવત પર શરત લગાવીએ.
13.21.13
यद्यार्ये दीव्यसि त्वं मे कः पणो नो भविष्यति ।
सा तज्ज्ञात्वा पणेयं वै ज्ञात्वा तु विपणे त्वया ॥ १३.२१.१३ ॥
હે આર્યે, જો તું મારી સાથે જુગાર રમે તો આપણો દાવ શું હશે? તે જાણીને તે દાવ લગાવશે; જાણીને, તું દાવમાં...
13.21.14
जिता दासी भवेर्मे त्वमहं चाप्यसितेक्षणे ।
नैकवर्णैकवर्णत्वे विनते रोचते च ते ॥ १३.२१.१४ ॥
તું હારે તો મારી દાસી થઈશ; હું પણ, હે કાળી આંખોવાળી, એમ જ. એક વર્ણ એક વર્ણ હોવામાં, હે વિનતા, તને ગમે છે?
13.21.15
रोचते मे पणे राज्ञि दासीत्वेन न संशयः ।
सत्यमातिष्ठ भद्रं ते सत्ये स्थास्यामि चाप्यहम् ॥ १३.२१.१५ ॥
હે રાણી, દાવમાં દાસી થવું મને ગમે છે, એમાં શંકા નથી. સત્યમાં રહે, તારું કલ્યાણ થાઓ; હું પણ સત્યમાં સ્થિર રહીશ.