మహాభారతం · అధ్యాయం 13.21
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.21.1
विनता पुत्रशोकार्ता शापाद्भीता च भारत ।
प्रतीक्षते स्म तं कालं यः पुत्रोक्तस्तदाऽभवत् ॥ १३.२१.१ ॥
భారతా, పుత్రశోకంతో పీడితురాలైన వినతా శాపం వల్ల భయపడి ఉంది. తన కుమారుడు చెప్పిన ఆ కాలాన్ని ఆమె వేచి ఉండింది.
13.21.2
ततोऽप्यतीते पञ्चशते वर्षाणां कालसंयुगे ।
गरुडोऽथ महावीर्यो जज्ञे भुजगभुग्बली ॥ १३.२१.२ ॥
అనంతరం ఐదు వందల సంవత్సరాలు గడిచిన తరువాత, కాలసంయోగంలో మహాపరాక్రమశాలి అయిన గరుడుడు జన్మించాడు; అతడు సర్పాలను భక్షించేవాడు, బలవంతుడు.
13.21.3
बन्धुरास्यः शिखी पत्रकोशः कूर्मनखो महान् ।
रक्ताक्षः संहतग्रीवो ह्रस्वपादो महाशिराः ॥ १३.२१.३ ॥
అందమైన ముఖం, శిఖ, రెక్కల కవచం, తాబేలువంటి గోళ్ళు కలవాడు; గొప్పవాడు, ఎర్రని కన్నులు, దృఢమైన మెడ, పొట్టి కాళ్ళు, పెద్ద తల కలవాడు.
13.21.4
यस्त्वण्डात्स विनिर्भिन्नो निष्क्रान्तो भरतर्षभ ।
विनतापूर्वजः पुत्रः सोऽरुणो दृश्यते दिवि ॥ १३.२१.४ ॥
అయితే భరతశ్రేష్ఠా, అండం నుండి పగిలి బయటికి వచ్చినవాడు వినతకు జ్యేష్ఠ పుత్రుడైన అరుణుడు; అతడు ఆకాశంలో కనిపిస్తాడు.
13.21.5
पूर्वां दिशामभिप्रेत्य सूर्यस्योदयनं प्रति ।
अरुणोऽरुणसंकाशो नाम्ना चैवारुणः स्मृतः ॥ १३.२१.५ ॥
తూర్పు దిక్కుకు, సూర్యుడు ఉదయించే స్థలం వైపు వెళ్ళి, ఎర్రని ఉషస్సుతో సమానమైన అరుణుడు, పేరుతో కూడా అరుణుడుగానే స్మరింపబడతాడు.
13.21.6
जातमात्रस्तु विहगो गरुडः पन्नगाशनः ।
विहाय मातरं क्षिप्रमगमत्सर्वतो दिशः ॥ १३.२१.६ ॥
పుట్టగానే, సర్పాలను భక్షించే పక్షి గరుడుడు తల్లిని విడిచి వేగంగా అన్ని దిక్కులకు వెళ్ళాడు.
13.21.7
स तदा ववृधेऽतीव सर्वकामैः कदाऽर्चितः ।
पितामहविसृष्टेन भोजनेन विशांपते ॥ १३.२१.७ ॥
అప్పుడు అతడు అన్ని కోరిన వస్తువులతో గౌరవింపబడి అత్యధికంగా పెరిగాడు, పితామహుడు పంపిన ఆహారంతో, ఓ ప్రజాపతీ.
13.21.8
तस्मिंश्च विहगे तत्र यथाकामं विवर्धति ।
कद्रूश्च विनता चैवागच्छतां सागरं प्रति ॥ १३.२१.८ ॥
అక్కడ ఆ పక్షి కోరిన విధంగా పెరుగుతుండగా, కద్రువ, వినతలు సముద్రం వైపు వస్తున్నారు.
13.21.9
ददृशाते तु ते यान्तमुच्चैश्श्रवसमन्तिकात् ।
स्नात्वोपवृत्तं त्वरितं पीतवन्तं च वाजिनम् ॥ १३.२१.९ ॥
వారిద్దరూ దగ్గర నుండి వెళ్తున్న ఉచ్చైశ్రవస్సు అనే గుర్రాన్ని చూశారు; అది స్నానం చేసి, త్వరగా తిరుగుతూ నీరు త్రాగి ఉంది.
13.21.10
ततः कद्रूर्हसन्त्येव विनतामिदमब्रवीत् ।
हयस्य वर्णः को न्वत्र ब्रूहि यस्ते मतः शुभे ॥ १३.२१.१० ॥
అప్పుడు కద్రు నవ్వుతూ వినతతో ఇలా అంది: 'ఈ గుర్రం రంగు ఏది? ఓ శుభురాలా, నీ అభిప్రాయం ప్రకారం అది ఏమిటో చెప్పు.'
13.21.11
एकवर्णो हयो राज्ञि सर्वश्वेतो मतो मम ।
वर्णं वा कीदृशं तस्य मन्यते त्वं मनस्विनि ॥ १३.२१.११ ॥
ఓ రాణీ, ఈ గుర్రం ఒకే వర్ణం గలది; నా అభిప్రాయంలో అది పూర్తిగా తెలుపు. ఓ మనస్విని, దాని రంగు ఎలాంటిదని నీవు భావిస్తావు?
13.21.12
सर्वश्वेतो मतस्तुभ्यं य एष हयसत्तमः ।
ब्रूहि कल्याणि दीव्यावो वर्णान्यत्वेन भामिनि ॥ १३.२१.१२ ॥
ఈ ఉత్తమ గుర్రం నీకు పూర్తిగా తెలుపుగా కనిపిస్తోంది. ఓ కల్యాణీ, చెప్పు; ఓ భామినీ, రంగు భేదంపై పందెం వేద్దాం.
13.21.13
यद्यार्ये दीव्यसि त्वं मे कः पणो नो भविष्यति ।
सा तज्ज्ञात्वा पणेयं वै ज्ञात्वा तु विपणे त्वया ॥ १३.२१.१३ ॥
ఆర్యే, నీవు నాతో జూదమాడితే మనకు పందెం ఏమిటి? అది తెలుసుకొని ఆమె పందెం వేస్తుంది; తెలుసుకొని, నీవు పందెంలో...
13.21.14
जिता दासी भवेर्मे त्वमहं चाप्यसितेक्षणे ।
नैकवर्णैकवर्णत्वे विनते रोचते च ते ॥ १३.२१.१४ ॥
నీవు ఓడితే నాకు దాసివి అవుతావు; నేనూ, నల్లని కన్నులదానా, అలాగే. ఒకే రంగు ఒకే రంగుగా ఉండటం, వినతా, నీకు ఇష్టమేనా?
13.21.15
रोचते मे पणे राज्ञि दासीत्वेन न संशयः ।
सत्यमातिष्ठ भद्रं ते सत्ये स्थास्यामि चाप्यहम् ॥ १३.२१.१५ ॥
రాణీ, పందెంలో దాసిగా ఉండటం నాకు ఇష్టమే, ఇందులో సందేహం లేదు. సత్యాన్ని పట్టుకో, నీకు మేలు కలుగును; నేనూ సత్యంలో స్థిరంగా ఉంటాను.