महाभारत · अध्याय 13.21
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.21.1
विनता पुत्रशोकार्ता शापाद्भीता च भारत ।
प्रतीक्षते स्म तं कालं यः पुत्रोक्तस्तदाऽभवत् ॥ १३.२१.१ ॥
हे भारता, पुत्रशोकाने पीडित आणि शापामुळे भयभीत विनता ज्या काळाची वाट पाहत होती, तो काळ तिच्या पुत्राने सांगितला होता.
13.21.2
ततोऽप्यतीते पञ्चशते वर्षाणां कालसंयुगे ।
गरुडोऽथ महावीर्यो जज्ञे भुजगभुग्बली ॥ १३.२१.२ ॥
नंतर पाचशे वर्षे उलटल्यानंतर, काळाच्या संयोगात, महापराक्रमी गरुड जन्माला आला; तो सर्पभक्षक आणि बलवान होता.
13.21.3
बन्धुरास्यः शिखी पत्रकोशः कूर्मनखो महान् ।
रक्ताक्षः संहतग्रीवो ह्रस्वपादो महाशिराः ॥ १३.२१.३ ॥
सुंदर मुख, शिखा, पंखांचे आवरण, कासवासारखी नखे असलेला; महान, लाल डोळ्यांचा, दृढ मानेचा, आखूड पायांचा आणि मोठ्या डोक्याचा.
13.21.4
यस्त्वण्डात्स विनिर्भिन्नो निष्क्रान्तो भरतर्षभ ।
विनतापूर्वजः पुत्रः सोऽरुणो दृश्यते दिवि ॥ १३.२१.४ ॥
परंतु हे भरतश्रेष्ठा, अंड्यातून फुटून बाहेर आला तो विनतेचा ज्येष्ठ पुत्र अरुण होता; तो आकाशात दिसतो.
13.21.5
पूर्वां दिशामभिप्रेत्य सूर्यस्योदयनं प्रति ।
अरुणोऽरुणसंकाशो नाम्ना चैवारुणः स्मृतः ॥ १३.२१.५ ॥
पूर्व दिशेकडे, सूर्योदयाच्या स्थानाकडे जाऊन, लाल पहाटेसारखा अरुण नावानेही अरुणच म्हणून स्मरला जातो.
13.21.6
जातमात्रस्तु विहगो गरुडः पन्नगाशनः ।
विहाय मातरं क्षिप्रमगमत्सर्वतो दिशः ॥ १३.२१.६ ॥
जन्मताच सर्पभक्षक पक्षी गरुड मातेला सोडून तत्काळ सर्व दिशांकडे निघून गेला.
13.21.7
स तदा ववृधेऽतीव सर्वकामैः कदाऽर्चितः ।
पितामहविसृष्टेन भोजनेन विशांपते ॥ १३.२१.७ ॥
तेव्हा तो सर्व इच्छित वस्तूंनी सन्मानित होऊन अत्यंत वाढला, पितामहांनी पाठविलेल्या भोजनाने, हे प्रजापते.
13.21.8
तस्मिंश्च विहगे तत्र यथाकामं विवर्धति ।
कद्रूश्च विनता चैवागच्छतां सागरं प्रति ॥ १३.२१.८ ॥
तेथे तो पक्षी इच्छेनुसार वाढत होता; कद्रू आणि विनता समुद्राकडे येत होत्या.
13.21.9
ददृशाते तु ते यान्तमुच्चैश्श्रवसमन्तिकात् ।
स्नात्वोपवृत्तं त्वरितं पीतवन्तं च वाजिनम् ॥ १३.२१.९ ॥
त्या दोघींनी जवळून जाणारा उच्चैःश्रवा घोडा पाहिला; तो स्नान करून, वेगाने फिरून पाणी पिऊन आला होता.
13.21.10
ततः कद्रूर्हसन्त्येव विनतामिदमब्रवीत् ।
हयस्य वर्णः को न्वत्र ब्रूहि यस्ते मतः शुभे ॥ १३.२१.१० ॥
तेव्हा कद्रू हसत विनतेला म्हणाली: 'या घोड्याचा रंग कोणता? हे शुभे, तुझ्या मते तो कोणता आहे ते सांग.'
13.21.11
एकवर्णो हयो राज्ञि सर्वश्वेतो मतो मम ।
वर्णं वा कीदृशं तस्य मन्यते त्वं मनस्विनि ॥ १३.२१.११ ॥
हे राणी, हा घोडा एकरंगी आहे; माझ्या मते तो पूर्णपणे पांढरा आहे. हे मनस्विनी, तुला त्याचा रंग कसा वाटतो?
13.21.12
सर्वश्वेतो मतस्तुभ्यं य एष हयसत्तमः ।
ब्रूहि कल्याणि दीव्यावो वर्णान्यत्वेन भामिनि ॥ १३.२१.१२ ॥
हा उत्तम घोडा तुला पूर्णपणे पांढरा वाटतो. हे कल्याणी, सांग; हे भामिनी, रंगाच्या फरकावर पैज लावूया.
13.21.13
यद्यार्ये दीव्यसि त्वं मे कः पणो नो भविष्यति ।
सा तज्ज्ञात्वा पणेयं वै ज्ञात्वा तु विपणे त्वया ॥ १३.२१.१३ ॥
हे आर्ये, तू माझ्याशी जुगार खेळलीस तर आमचा पण काय असेल? ते जाणून ती पण लावेल; जाणून, तू पणात...
13.21.14
जिता दासी भवेर्मे त्वमहं चाप्यसितेक्षणे ।
नैकवर्णैकवर्णत्वे विनते रोचते च ते ॥ १३.२१.१४ ॥
तू हरलीस तर माझी दासी होशील; मीही, हे काळ्या डोळ्यांच्या, तशीच. एकच वर्ण एकच वर्ण असण्यात, हे विनते, तुला आवडते का?
13.21.15
रोचते मे पणे राज्ञि दासीत्वेन न संशयः ।
सत्यमातिष्ठ भद्रं ते सत्ये स्थास्यामि चाप्यहम् ॥ १३.२१.१५ ॥
हे राणी, पणात दासी होणे मला आवडते, यात संशय नाही. सत्यावर टिक, तुझे कल्याण असो; मीही सत्यावर स्थिर राहीन.