Mahābhārata · Adhyāya 13.21
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.21.1
विनता पुत्रशोकार्ता शापाद्भीता च भारत ।
प्रतीक्षते स्म तं कालं यः पुत्रोक्तस्तदाऽभवत् ॥ १३.२१.१ ॥
O Bhārata, Vinatā, von Kummer um ihren Sohn gequält und vom Fluch erschreckt, wartete auf jene Zeit, die ihr Sohn genannt hatte.
13.21.2
ततोऽप्यतीते पञ्चशते वर्षाणां कालसंयुगे ।
गरुडोऽथ महावीर्यो जज्ञे भुजगभुग्बली ॥ १३.२१.२ ॥
Dann, nachdem fünfhundert Jahre vergangen waren, im Zusammentreffen der Zeit, wurde Garuḍa von großer Tapferkeit geboren, der Schlangenfresser, mächtig.
13.21.3
बन्धुरास्यः शिखी पत्रकोशः कूर्मनखो महान् ।
रक्ताक्षः संहतग्रीवो ह्रस्वपादो महाशिराः ॥ १३.२१.३ ॥
Mit schönem Antlitz, gehaubt, mit einer Federhülle, mit schildkrötenartigen Krallen, groß, rotäugig, dickhalsig, kurzbeinig, großköpfig.
13.21.4
यस्त्वण्डात्स विनिर्भिन्नो निष्क्रान्तो भरतर्षभ ।
विनतापूर्वजः पुत्रः सोऽरुणो दृश्यते दिवि ॥ १३.२१.४ ॥
Der aber, der aus dem Ei brach und hervortrat, o Stier der Bharatas, war Aruṇa, der ältere Sohn Vinatās; er wird am Himmel gesehen.
13.21.5
पूर्वां दिशामभिप्रेत्य सूर्यस्योदयनं प्रति ।
अरुणोऽरुणसंकाशो नाम्ना चैवारुणः स्मृतः ॥ १३.२१.५ ॥
Nach Osten gewandt, dorthin, wo die Sonne aufgeht, wird Aruṇa, der dem roten Morgenrot gleicht, dem Namen nach als Aruṇa erinnert.
13.21.6
जातमात्रस्तु विहगो गरुडः पन्नगाशनः ।
विहाय मातरं क्षिप्रमगमत्सर्वतो दिशः ॥ १३.२१.६ ॥
Kaum geboren, verließ der Vogel Garuḍa, der Schlangenfresser, seine Mutter und eilte rasch nach allen Richtungen davon.
13.21.7
स तदा ववृधेऽतीव सर्वकामैः कदाऽर्चितः ।
पितामहविसृष्टेन भोजनेन विशांपते ॥ १३.२१.७ ॥
Da wuchs er gewaltig, mit allem Erwünschten geehrt, durch die vom Urahn gesandte Speise, o Herr der Menschen.
13.21.8
तस्मिंश्च विहगे तत्र यथाकामं विवर्धति ।
कद्रूश्च विनता चैवागच्छतां सागरं प्रति ॥ १३.२१.८ ॥
Und jener Vogel wuchs dort nach Wunsch, während Kadrū und Vinatā zum Ozean kamen.
13.21.9
ददृशाते तु ते यान्तमुच्चैश्श्रवसमन्तिकात् ।
स्नात्वोपवृत्तं त्वरितं पीतवन्तं च वाजिनम् ॥ १३.२१.९ ॥
Die beiden sahen das Pferd Uccaiḥśravas in der Nähe vorbeigehen, nachdem es gebadet, sich schnell gedreht und getrunken hatte.
13.21.10
ततः कद्रूर्हसन्त्येव विनतामिदमब्रवीत् ।
हयस्य वर्णः को न्वत्र ब्रूहि यस्ते मतः शुभे ॥ १३.२१.१० ॥
Da sagte Kadrū lachend zu Vinatā: 'Welche Farbe hat dieses Pferd? Sag mir, o Schöne, welche du meinst.'
13.21.11
एकवर्णो हयो राज्ञि सर्वश्वेतो मतो मम ।
वर्णं वा कीदृशं तस्य मन्यते त्वं मनस्विनि ॥ १३.२१.११ ॥
O Königin, dieses Pferd ist einfarbig; nach meiner Meinung ist es ganz weiß. O Nachdenkliche, welche Farbe hältst du es für?
13.21.12
सर्वश्वेतो मतस्तुभ्यं य एष हयसत्तमः ।
ब्रूहि कल्याणि दीव्यावो वर्णान्यत्वेन भामिनि ॥ १३.२१.१२ ॥
Dieses beste der Pferde, glaubst du, ist ganz weiß. Sag es mir, o Glückbringende; o Dame, lass uns um einen Farbunterschied wetten.
13.21.13
यद्यार्ये दीव्यसि त्वं मे कः पणो नो भविष्यति ।
सा तज्ज्ञात्वा पणेयं वै ज्ञात्वा तु विपणे त्वया ॥ १३.२१.१३ ॥
O edle Frau, wenn du mit mir würfelst, was soll unser Einsatz sein? Dies wissend, wird sie setzen; und wissend, du im Einsatz...
13.21.14
जिता दासी भवेर्मे त्वमहं चाप्यसितेक्षणे ।
नैकवर्णैकवर्णत्वे विनते रोचते च ते ॥ १३.२१.१४ ॥
Wirst du besiegt, sollst du meine Magd werden; und auch ich, o Schwarzäugige, [falls ich verliere]. Gefällt dir, o Vinatā, dass eine Farbe eine Farbe sei?
13.21.15
रोचते मे पणे राज्ञि दासीत्वेन न संशयः ।
सत्यमातिष्ठ भद्रं ते सत्ये स्थास्यामि चाप्यहम् ॥ १३.२१.१५ ॥
O Königin, als Sklavin durch die Wette zu sein, gefällt mir; daran ist kein Zweifel. Halte dich an die Wahrheit, dir zum Wohl; auch ich werde in der Wahrheit standhaft bleiben.