ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 13.21
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.21.1
विनता पुत्रशोकार्ता शापाद्भीता च भारत ।
प्रतीक्षते स्म तं कालं यः पुत्रोक्तस्तदाऽभवत् ॥ १३.२१.१ ॥
ହେ ଭାରତ, ପୁତ୍ରଶୋକରେ ପୀଡିତା ଓ ଶାପରେ ଭୀତା ବିନତା ସେହି ସମୟର ପ୍ରତୀକ୍ଷା କରୁଥିଲେ ଯାହା ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର କହିଥିଲେ।
13.21.2
ततोऽप्यतीते पञ्चशते वर्षाणां कालसंयुगे ।
गरुडोऽथ महावीर्यो जज्ञे भुजगभुग्बली ॥ १३.२१.२ ॥
ତା'ପରେ ପାଞ୍ଚଶହ ବର୍ଷ ବିତିଗଲା ପରେ, କାଳର ସଂଯୋଗରେ, ମହାପରାକ୍ରମୀ ଗରୁଡ଼ ଜନ୍ମିଲେ; ସେ ସର୍ପଭୋଜୀ ଓ ବଳବାନ ଥିଲେ।
13.21.3
बन्धुरास्यः शिखी पत्रकोशः कूर्मनखो महान् ।
रक्ताक्षः संहतग्रीवो ह्रस्वपादो महाशिराः ॥ १३.२१.३ ॥
ସୁନ୍ଦର ମୁଖ, ଶିଖା, ପକ୍ଷର ଆବରଣ, କଇଁଛ ପରି ନଖ ବିଶିଷ୍ଟ; ମହାନ୍, ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ଆଖି ବିଶିଷ୍ଟ, ଦୃଢ଼ ବେକ ବିଶିଷ୍ଟ, ଛୋଟ ପାଦ ଓ ବଡ଼ ମସ୍ତକ ବିଶିଷ୍ଟ।
13.21.4
यस्त्वण्डात्स विनिर्भिन्नो निष्क्रान्तो भरतर्षभ ।
विनतापूर्वजः पुत्रः सोऽरुणो दृश्यते दिवि ॥ १३.२१.४ ॥
କିନ୍ତୁ ହେ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅଣ୍ଡାରୁ ଫାଟି ବାହାରି ଆସିଥିଲେ ବିନତାଙ୍କ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ପୁତ୍ର ଅରୁଣ; ସେ ଆକାଶରେ ଦେଖାଯାଆନ୍ତି।
13.21.5
पूर्वां दिशामभिप्रेत्य सूर्यस्योदयनं प्रति ।
अरुणोऽरुणसंकाशो नाम्ना चैवारुणः स्मृतः ॥ १३.२१.५ ॥
ପୂର୍ବ ଦିଗ ଆଡ଼କୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଉଦୟସ୍ଥାନ ଆଡ଼କୁ ଯାଇ, ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରଭାତ ପରି ଅରୁଣ, ନାମରେ ମଧ୍ୟ ଅରୁଣ ବୋଲି ସ୍ମୃତ ହୁଅନ୍ତି।
13.21.6
जातमात्रस्तु विहगो गरुडः पन्नगाशनः ।
विहाय मातरं क्षिप्रमगमत्सर्वतो दिशः ॥ १३.२१.६ ॥
ଜନ୍ମମାତ୍ରେ ସର୍ପଭୋଜୀ ପକ୍ଷୀ ଗରୁଡ଼ ମାତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଶୀଘ୍ର ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଚାଲିଗଲେ।
13.21.7
स तदा ववृधेऽतीव सर्वकामैः कदाऽर्चितः ।
पितामहविसृष्टेन भोजनेन विशांपते ॥ १३.२१.७ ॥
ସେତେବେଳେ ସେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛିତ ବସ୍ତୁରେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ଅତ୍ୟଧିକ ବଢ଼ିଲା, ପିତାମହଙ୍କ ପଠାଇଥିବା ଭୋଜନରେ, ହେ ପ୍ରଜାପତି।
13.21.8
तस्मिंश्च विहगे तत्र यथाकामं विवर्धति ।
कद्रूश्च विनता चैवागच्छतां सागरं प्रति ॥ १३.२१.८ ॥
ସେଠାରେ ସେ ପକ୍ଷୀ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ବଢ଼ୁଥିଲା; ଏବଂ କଦ୍ରୁ ଓ ବିନତା ସମୁଦ୍ର ଦିଗରେ ଆସୁଥିଲେ।
13.21.9
ददृशाते तु ते यान्तमुच्चैश्श्रवसमन्तिकात् ।
स्नात्वोपवृत्तं त्वरितं पीतवन्तं च वाजिनम् ॥ १३.२१.९ ॥
ସେମାନେ ଦୁହେଁ ନିକଟରୁ ଯାଉଥିବା ଉଚ୍ଚୈଃଶ୍ରବା ଘୋଡ଼ାକୁ ଦେଖିଲେ; ସେ ସ୍ନାନ କରି, ଶୀଘ୍ର ଘୂରି ଜଳ ପାନ କରିଥିଲା।
13.21.10
ततः कद्रूर्हसन्त्येव विनतामिदमब्रवीत् ।
हयस्य वर्णः को न्वत्र ब्रूहि यस्ते मतः शुभे ॥ १३.२१.१० ॥
ତାପରେ କଦ୍ରୁ ହସି ହସି ବିନତାକୁ କହିଲା: 'ଏହି ଘୋଡ଼ାର ରଙ୍ଗ କଣ? ହେ ଶୁଭେ, ତୁମ ମତରେ ତାହା କଣ କୁହ।'
13.21.11
एकवर्णो हयो राज्ञि सर्वश्वेतो मतो मम ।
वर्णं वा कीदृशं तस्य मन्यते त्वं मनस्विनि ॥ १३.२१.११ ॥
ହେ ରାଣୀ, ଏହି ଘୋଡ଼ା ଏକବର୍ଣ୍ଣ; ମୋ ମତରେ ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧଳା। ହେ ମନସ୍ବିନୀ, ତୁମେ ତାହାର ରଙ୍ଗ କିପରି ମାନୁଛ?
13.21.12
सर्वश्वेतो मतस्तुभ्यं य एष हयसत्तमः ।
ब्रूहि कल्याणि दीव्यावो वर्णान्यत्वेन भामिनि ॥ १३.२१.१२ ॥
ଏହି ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ତୁମ ମତରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧଳା। ହେ କଲ୍ୟାଣୀ, କୁହ; ହେ ଭାମିନୀ, ରଙ୍ଗର ପାର୍ଥକ୍ୟ ଉପରେ ବାଜି ଲଗାଇବା।
13.21.13
यद्यार्ये दीव्यसि त्वं मे कः पणो नो भविष्यति ।
सा तज्ज्ञात्वा पणेयं वै ज्ञात्वा तु विपणे त्वया ॥ १३.२१.१३ ॥
ହେ ଆର୍ଯ୍ୟେ, ତୁମେ ମୋ ସହିତ ପଶା ଖେଳିଲେ ଆମର ପଣ କ'ଣ ହେବ? ତାହା ଜାଣି ସେ ପଣ ଲଗାଇବ; ଜାଣି, ତୁମେ ପଣରେ...
13.21.14
जिता दासी भवेर्मे त्वमहं चाप्यसितेक्षणे ।
नैकवर्णैकवर्णत्वे विनते रोचते च ते ॥ १३.२१.१४ ॥
ତୁମେ ହାରିଲେ ମୋର ଦାସୀ ହେବ; ମୁଁ ମଧ୍ୟ, ହେ କୃଷ୍ଣନୟନା, ସେପରି। ଏକବର୍ଣ୍ଣ ଏକବର୍ଣ୍ଣ ହେବାରେ, ହେ ବିନତା, ତୁମକୁ ଭଲ ଲାଗେ କି?
13.21.15
रोचते मे पणे राज्ञि दासीत्वेन न संशयः ।
सत्यमातिष्ठ भद्रं ते सत्ये स्थास्यामि चाप्यहम् ॥ १३.२१.१५ ॥
ହେ ରାଣୀ, ପଣରେ ଦାସୀ ହେବା ମୋତେ ଭଲ ଲାଗେ, ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ସତ୍ୟରେ ସ୍ଥିର ରୁହ, ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ; ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟରେ ସ୍ଥିର ରହିବି।