మహాభారతం · అధ్యాయం 13.224

13.224.1

भगवन्देवदेवेश लोकपालनमस्कृत ।
प्रसादात्ते महादेव श्रुता मे कर्मणां गतिः ॥ १३.२२४.१ ॥

ఓ భగవంతుడా, దేవదేవా, లోకపాలకులచే నమస్కరింపబడినవాడా! మహాదేవా, మీ అనుగ్రహంవల్ల కర్మల గతిని నేను విన్నాను.

सङ्गृहीतं च तत्सर्वं तत्वतोऽमृतसंनिभम् ।
कर्मणा ग्रथितं सर्वमिति वेद शुभाशुभम् ॥ १३.२२४.२ ॥

ఆ సమస్తాన్ని నేను తత్త్వతః అమృతంలా గ్రహించాను. సర్వం కర్మతో అల్లబడి ఉందని, శుభాశుభాలను నేను తెలుసుకున్నాను.

गोवत्सवच्च जननीं निम्नं सलिलवत्तथा ।
कर्तारं स्वकृतं कर्म नित्यं तदनुधावति ॥ १३.२२४.३ ॥

దూడ తల్లి ఆవును అనుసరించినట్లు, నీరు పల్లానికి పారినట్లు, తన స్వయంకృత కర్మ ఎల్లప్పుడూ దాని కర్తను అనుసరిస్తుంది.

कृतस्य कर्मणश्चेह नाशो नास्तीति निश्चयः ।
अशुभस्य शुभस्यापि तदप्युपगतं मया ॥ १३.२२४.४ ॥

ఇక్కడ చేసిన కర్మకు నాశనం లేదని నా నిశ్చయం. శుభాశుభాలకు ఇది వర్తిస్తుందని కూడా నేను అంగీకరించాను.

भूय एव महादेव वरद प्रीतिवर्धन ।
कर्मणां गतिमाश्रित्य संशयान्मोक्तुमर्हसि ॥ १३.२२४.५ ॥

ఓ మహాదేవా, వరదా, ప్రీతిని పెంచువాడా! మరల కర్మల గతిని ఆశ్రయించి, నన్ను సంశయం నుండి విడిపించుటకు మీరు అర్హులు.

यत्ते विवक्षितं देवि गुह्यमप्यसितेक्षणे ।
तत्सर्वं निर्विशंका त्वं पृच्छ मां शुभलक्षणे ॥ १३.२२४.६ ॥

ఓ దేవీ, నల్లని కన్నులు గలదానా! నీవు చెప్పదలచినది, గుహ్యమైనదైనా, అంతా సందేహం లేకుండా నన్ను అడుగు, శుభలక్షణా!

एवं व्यवस्थिते लोके कर्ममां वृषभध्वज ।
कृत्वा तत्पुरुषः कर्म शुभं वा यदि वेतरत् ॥ १३.२२४.७ ॥

వృషభధ్వజా! లోకం ఈ విధంగా వ్యవస్థితమై ఉండగా, మనుషుడు శుభమైన లేదా దానికి విరుద్ధమైన కర్మను చేసి...

कर्मणः सुकृतस्येह कदा भुङ्क्ते फलं पुनः ।
इह वा प्रेत्य वा देव तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२२४.८ ॥

దేవా! మంచి కర్మ ఫలాన్ని ఇక్కడ ఎప్పుడు మళ్లీ అనుభవిస్తాడో, లేదా మరణానంతరం ఎప్పుడో, అది నాకు చెప్పాలి.

स्थाने संशयितं देवि तद्धि गुह्यतमं नृषु ।
त्वत्प्रियार्थं प्रवक्ष्यामि देवि गुह्यं शुभानने ॥ १३.२२४.९ ॥

దేవీ! ఇది సందేహించదగినదే, ఎందుకంటే ఇది మనుషుల్లో అత్యంత రహస్యమైనది. నీ ప్రియార్థం, శుభముఖీ దేవీ, ఈ రహస్యాన్ని చెబుతాను.

पूर्वदेहकृतं कर्म भुञ्जते तदिह प्रजाः ।
इहैव यत्कृतं पुंसां तत्परत्र फलिष्यतै।
एषा व्यवस्थितिर्देवि मानुषेष्वेव दृश्यते ॥ १३.२२४.१० ॥

ప్రాణులు పూర్వ దేహంలో చేసిన కర్మను ఇక్కడ అనుభవిస్తారు; ఇక్కడ మనుషులు చేసినది పరలోకంలో ఫలిస్తుంది. దేవీ, ఈ వ్యవస్థ మనుషుల్లోనే కనిపిస్తుంది.

देवानामसुराणां च अमरत्वात्तपोबलात् ।
एकेनैव शरीरेण भुज्यते कर्मणां फलम्।
मानुषैर्न तथा देवि अन्तरं त्वेतदिष्यते ॥ १३.२२४.११ ॥

దేవతలకు, అసురులకు, అమరత్వం వల్ల, తపోబలం వల్ల, ఒకే శరీరంతో కర్మఫలం అనుభవించబడుతుంది. దేవీ, మనుషులకు అలా కాదు; ఇదే భేదంగా భావించబడుతుంది.