മഹാഭാരതം · അധ്യായം 13.224
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.224.1
भगवन्देवदेवेश लोकपालनमस्कृत ।
प्रसादात्ते महादेव श्रुता मे कर्मणां गतिः ॥ १३.२२४.१ ॥
ഭഗവാനേ, ദേവദേവാ, ലോകപാലന്മാരാൽ നമസ്കരിക്കപ്പെട്ടവനേ! മഹാദേവാ, അങ്ങയുടെ കൃപയാൽ കർമ്മങ്ങളുടെ ഗതി ഞാൻ കേട്ടു.
13.224.2
सङ्गृहीतं च तत्सर्वं तत्वतोऽमृतसंनिभम् ।
कर्मणा ग्रथितं सर्वमिति वेद शुभाशुभम् ॥ १३.२२४.२ ॥
അതെല്ലാം തത്ത്വത്തിൽ അമൃതുപോലെ ഞാൻ ഗ്രഹിച്ചു. എല്ലാം കർമ്മത്താൽ കോർക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; ശുഭവും അശുഭവും ഞാൻ അറിയുന്നു.
13.224.3
गोवत्सवच्च जननीं निम्नं सलिलवत्तथा ।
कर्तारं स्वकृतं कर्म नित्यं तदनुधावति ॥ १३.२२४.३ ॥
കിടാവ് അമ്മപ്പശുവിനെ പിന്തുടരുന്നതുപോലെയും, വെള്ളം താഴ്ചയിലേക്ക് ഒഴുകുന്നതുപോലെയും, സ്വയം ചെയ്ത കർമ്മം എപ്പോഴും അതു ചെയ്തവനെ പിന്തുടരുന്നു.
13.224.4
कृतस्य कर्मणश्चेह नाशो नास्तीति निश्चयः ।
अशुभस्य शुभस्यापि तदप्युपगतं मया ॥ १३.२२४.४ ॥
ഇവിടെ ചെയ്ത കർമ്മത്തിന് നാശമില്ല എന്നതാണ് എന്റെ നിശ്ചയം. ശുഭത്തിനും അശുഭത്തിനും ഇത് ബാധകമെന്നും ഞാൻ അംഗീകരിച്ചിരിക്കുന്നു.
13.224.5
भूय एव महादेव वरद प्रीतिवर्धन ।
कर्मणां गतिमाश्रित्य संशयान्मोक्तुमर्हसि ॥ १३.२२४.५ ॥
ഹേ മഹാദേവാ, വരദാതാവേ, പ്രീതി വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നവനേ! കർമ്മങ്ങളുടെ ഗതിയെ ആശ്രയിച്ച് വീണ്ടും എന്നെ സംശയത്തിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കുവാൻ അങ്ങ് അർഹനാണ്.
13.224.6
यत्ते विवक्षितं देवि गुह्यमप्यसितेक्षणे ।
तत्सर्वं निर्विशंका त्वं पृच्छ मां शुभलक्षणे ॥ १३.२२४.६ ॥
ദേവീ, കറുത്ത കണ്ണുകളുള്ളവളേ! നീ പറയാൻ ഇച്ഛിക്കുന്നതെന്തും, രഹസ്യമാണെങ്കിലും, നിർഭയം എന്നോട് ചോദിക്കൂ, ശുഭലക്ഷണേ!
13.224.7
एवं व्यवस्थिते लोके कर्ममां वृषभध्वज ।
कृत्वा तत्पुरुषः कर्म शुभं वा यदि वेतरत् ॥ १३.२२४.७ ॥
വൃഷഭധ്വജാ, ലോകം ഇപ്രകാരം ക്രമീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കെ, മനുഷ്യൻ ശുഭമോ അല്ലെങ്കിൽ അതിന് വിപരീതമോ ആയ കർമ്മം ചെയ്ത ശേഷം...
13.224.8
कर्मणः सुकृतस्येह कदा भुङ्क्ते फलं पुनः ।
इह वा प्रेत्य वा देव तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२२४.८ ॥
ദേവാ, നല്ല കർമ്മത്തിന്റെ ഫലം ഇവിടെ എപ്പോൾ വീണ്ടും അനുഭവിക്കുന്നു, അല്ലെങ്കിൽ മരണശേഷം എപ്പോൾ എന്നത് എന്നോട് പറയേണ്ടതാണ്.
13.224.9
स्थाने संशयितं देवि तद्धि गुह्यतमं नृषु ।
त्वत्प्रियार्थं प्रवक्ष्यामि देवि गुह्यं शुभानने ॥ १३.२२४.९ ॥
ദേവീ, ഇത് സംശയിക്കപ്പെടേണ്ടതുതന്നെയാണ്; കാരണം ഇത് മനുഷ്യർക്കിടയിൽ അത്യന്തം രഹസ്യമാണ്. നിന്റെ പ്രിയത്തിനായി, ശുഭമുഖീ ദേവീ, ഈ രഹസ്യം ഞാൻ പറയാം.
13.224.10
पूर्वदेहकृतं कर्म भुञ्जते तदिह प्रजाः ।
इहैव यत्कृतं पुंसां तत्परत्र फलिष्यतै।
एषा व्यवस्थितिर्देवि मानुषेष्वेव दृश्यते ॥ १३.२२४.१० ॥
ജീവികൾ മുൻ ദേഹത്തിൽ ചെയ്ത കർമ്മം ഇവിടെ അനുഭവിക്കുന്നു; ഇവിടെ മനുഷ്യർ ചെയ്തത് പരലോകത്ത് ഫലം നൽകും. ദേവീ, ഈ ക്രമം മനുഷ്യരിൽ മാത്രമാണ് കാണുന്നത്.
13.224.11
देवानामसुराणां च अमरत्वात्तपोबलात् ।
एकेनैव शरीरेण भुज्यते कर्मणां फलम्।
मानुषैर्न तथा देवि अन्तरं त्वेतदिष्यते ॥ १३.२२४.११ ॥
ദേവന്മാർക്കും അസുരന്മാർക്കും അമരത്വത്താലും തപോബലത്താലും ഒരേ ശരീരത്തിലൂടെ കർമ്മഫലം അനുഭവിക്കപ്പെടുന്നു. ദേവീ, മനുഷ്യർക്ക് അങ്ങനെയല്ല; ഇതാണ് വ്യത്യാസമായി കരുതപ്പെടുന്നത്.