Mahābhārata · Adhyāya 13.27
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.27.1
हत्वा तं पक्षिशार्दूलः कुविन्दानां जनं व्रती ।
उपोपविश्य शैलाग्रे भक्षयामास तावुभौ।
वारणं कच्छर्प चैव संहृष्टः स पतत्रिराट् ॥ १३.२७.१ ॥
Tras matar a uno de los kuvinda, el tigre de las aves, guardián de votos, se sentó en la cima de una montaña y devoró a ambos, el elefante y la tortuga. Aquel rey de las aves se llenó de alegría.
13.27.2
तयोः स रुधिरं पीत्वा मेदसी च परन्तप ।
संहृष्टः यततांश्रेष्ठो लब्ध्वा बलमनुत्तमम्।
जंगाम देवराजस्य भवनं पन्नगाशनः ॥ १३.२७.२ ॥
Habiendo bebido la sangre y la grasa de ambos, oh abrasador de enemigos, él se alegró. El mejor de los que se esfuerzan, habiendo obtenido una fuerza sin igual, el devorador de serpientes fue a la morada del rey de los dioses.
13.27.3
तं प्रणम्य महात्मानं पावकं विस्फुलिङ्गिनम् ।
रात्रिदिवं प्रज्वलितं रक्षार्थममृतस्य ह ॥ १३.२७.३ ॥
Habiendo reverenciado a aquel fuego de alma grande, que despide chispas y arde de noche y de día, en verdad para proteger el néctar.
13.27.4
तं दृष्ट्वा विहगेन्द्रस्य भयं तीव्रमुपाविशत् ।
नतु तोयान्न रक्षिभ्यो भयमस्योपपद्यते ॥ १३.२७.४ ॥
Al verlo, el rey de las aves sintió un miedo intenso y se sentó; sin embargo, el temor no le llega por el agua, ni le nace de los guardianes.
13.27.5
पक्षित्वमात्मनो दृष्ट्वा ज्वलन्तं च हुताशनम् ।
पितामहमथो गत्वा ददर्श भुजगाशनः ॥ १३.२७.५ ॥
Viendo su propia condición de ave y el fuego ardiente, luego, habiendo ido al abuelo, el devorador de serpientes lo contempló.
13.27.6
तं प्रणम्य महात्मानं गरुडः प्रयताञ्जलिः ।
प्रोवाच तदसन्दिग्धं वचनं पन्नगेश्वरः ॥ १३.२७.६ ॥
Habiendo reverenciado a aquel de alma grande, Garuḍa, señor de las serpientes, con las palmas unidas en reverencia, pronunció aquellas palabras sin ambigüedad.
13.27.7
उद्यतं गुरुकृत्ये मां भगवन्धर्मनिश्चितम् ।
विमोक्षणार्थं मातुर्हि दासभावादनिन्दितम् ॥ १३.२७.७ ॥
Oh venerable, estoy decidido a una tarea grave, firme en el dharma: liberar a mi madre, que es irreprochable, de la servidumbre.
13.27.8
कद्रूसकाशममृतं मयाहर्तव्यमीश्वर ।
तदा मे जननी देव दासभावात्प्रमोक्ष्यते ॥ १३.२७.८ ॥
Oh señor, debo traer el néctar desde la presencia de Kadrū; entonces, oh dios, mi madre será liberada de la servidumbre.
13.27.9
तत्रामृतं प्रज्वलितो नित्यमीश्वर रक्षति ।
हिरण्यरेता भगवान्पाकशासनशासनात् ॥ १३.२७.९ ॥
Allí el ardiente Agni, el venerable de simiente dorada, siempre custodia el néctar, oh señor, por mandato de Indra.
13.27.10
तत्र मे देवदेवेश भयं तीव्रमथाविशत् ।
ज्वलन्तं पावकं दृष्ट्वा पक्षित्वं चात्मनः प्रभो ॥ १३.२७.१० ॥
Allí, oh señor de los dioses, un terror intenso me invadió, oh señor, al ver el fuego ardiente y mis propias alas.
13.27.11
समतिक्रमितुं शक्यः कथं स्यात्पावको मया ।
तस्याभ्युपायं वरद वक्तुमीशोऽसि मे प्रभो ॥ १३.२७.११ ॥
¿Cómo podría yo superar ese fuego? Oh dador de dones, oh señor, tú eres capaz de decirme el medio para ello.
13.27.12
तमब्रवीन्महाभाग तप्यमानं विहङ्गमम् ।
अग्नेः संशमनोपायमुत्सयन्त पुनःपुनः ॥ १३.२७.१२ ॥
A aquel pájaro afligido, oh bienaventurado, Utsayanta le repetía una y otra vez el medio para apagar el fuego.
13.27.13
पयसा शाम्यते वत्स सर्पिषा च हुताशनः ।
शरीरस्थोपि भूतानां किं पुनः प्रज्वलन्भुवि ॥ १३.२७.१३ ॥
Querido hijo, el fuego de las ofrendas se apaga con leche y con mantequilla clarificada. Si el fuego que habita en los cuerpos de los seres arde sobre la tierra, ¿cómo no se apagaría?
13.27.14
नवनीतं पयो वाऽपि पावके त्वं समादधेः ।
ततो गच्छ यथाकामं न त्वा धक्ष्यति पावकः ॥ १३.२७.१४ ॥
Ofrece mantequilla fresca o leche al fuego. Luego ve adonde desees; el fuego no te quemará.