மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.27
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.27.1
हत्वा तं पक्षिशार्दूलः कुविन्दानां जनं व्रती ।
उपोपविश्य शैलाग्रे भक्षयामास तावुभौ।
वारणं कच्छर्प चैव संहृष्टः स पतत्रिराट् ॥ १३.२७.१ ॥
அவன் குவிந்த மக்களில் ஒருவனைக் கொன்று, விரதம் காக்கும் பறவைகளின் புலி, மலைச் சிகரத்தில் அமர்ந்து, அவ்விருவரான யானையையும் ஆமையையும் உண்டான். அந்தப் பறவையரசன் மகிழ்ந்தான்.
13.27.2
तयोः स रुधिरं पीत्वा मेदसी च परन्तप ।
संहृष्टः यततांश्रेष्ठो लब्ध्वा बलमनुत्तमम्।
जंगाम देवराजस्य भवनं पन्नगाशनः ॥ १३.२७.२ ॥
அவ்விருவரின் இரத்தத்தையும் கொழுப்பையும் குடித்து, எதிரிகளைச் சுடுபவனே, அவன் மகிழ்ந்தான். முயல்பவர்களில் சிறந்தவன், ஒப்பற்ற வலிமையைப் பெற்று, பாம்புண்ணியான அவன் தேவேந்திரனின் இல்லத்திற்குச் சென்றான்.
13.27.3
तं प्रणम्य महात्मानं पावकं विस्फुलिङ्गिनम् ।
रात्रिदिवं प्रज्वलितं रक्षार्थममृतस्य ह ॥ १३.२७.३ ॥
அந்த மகாத்மாவாகிய தீயை, தீப்பொறிகளை வீசுவதை, இரவும் பகலும் எரிவதை வணங்கி, அமிர்தத்தைக் காப்பதற்காகவே.
13.27.4
तं दृष्ट्वा विहगेन्द्रस्य भयं तीव्रमुपाविशत् ।
नतु तोयान्न रक्षिभ्यो भयमस्योपपद्यते ॥ १३.२७.४ ॥
அதைக் கண்ட பறவையரசனுக்கு கடும் அச்சம் உண்டாகி அவன் அமர்ந்தான். ஆனால் அவனுக்கு நீரினால் அச்சம் இல்லை, காவலர்களிடமிருந்தும் அச்சம் எழாது.
13.27.5
पक्षित्वमात्मनो दृष्ट्वा ज्वलन्तं च हुताशनम् ।
पितामहमथो गत्वा ददर्श भुजगाशनः ॥ १३.२७.५ ॥
தன் பறவை நிலையையும், எரியும் தீயையும் கண்டு, பின்னர் பிதாமகனிடம் சென்று, பாம்புண்ணியான அவன் அவரைக் கண்டான்.
13.27.6
तं प्रणम्य महात्मानं गरुडः प्रयताञ्जलिः ।
प्रोवाच तदसन्दिग्धं वचनं पन्नगेश्वरः ॥ १३.२७.६ ॥
அந்த மகாத்மாவை வணங்கி, கைகூப்பிய கருடன், பாம்புகளின் தலைவன், அந்த ஐயமற்ற சொற்களைச் சொன்னான்.
13.27.7
उद्यतं गुरुकृत्ये मां भगवन्धर्मनिश्चितम् ।
विमोक्षणार्थं मातुर्हि दासभावादनिन्दितम् ॥ १३.२७.७ ॥
பகவானே, பெரும் கடமைக்காக நான் முனைந்திருக்கிறேன்; தர்மத்தில் உறுதியாக நிற்கிறேன். அன்னையை அடிமைநிலையிலிருந்து விடுவிப்பதற்காக, குற்றமற்ற அவரை.
13.27.8
कद्रूसकाशममृतं मयाहर्तव्यमीश्वर ।
तदा मे जननी देव दासभावात्प्रमोक्ष्यते ॥ १३.२७.८ ॥
ஈஸ்வரனே, கத்ருவின் அருகிலிருந்து அமிர்தத்தை நான் கொண்டுவர வேண்டும்; அப்போது தேவனே, என் அன்னை அடிமைநிலையிலிருந்து விடுபடுவார்.
13.27.9
तत्रामृतं प्रज्वलितो नित्यमीश्वर रक्षति ।
हिरण्यरेता भगवान्पाकशासनशासनात् ॥ १३.२७.९ ॥
அங்கே அமிர்தத்தை எப்போதும் ஒளிரும் ஹிரண்யரேதாஸ் (அக்னி) பகவான் இந்திரனின் கட்டளைப்படி, ஈஸ்வரனே, எப்போதும் காக்கிறார்.
13.27.10
तत्र मे देवदेवेश भयं तीव्रमथाविशत् ।
ज्वलन्तं पावकं दृष्ट्वा पक्षित्वं चात्मनः प्रभो ॥ १३.२७.१० ॥
தேவதேவனே, அங்கே என்னுள் கடும் பயம் புகுந்தது; பிரபுவே, ஒளிரும் நெருப்பையும் என் சிறகுகளையும் கண்டபோது.
13.27.11
समतिक्रमितुं शक्यः कथं स्यात्पावको मया ।
तस्याभ्युपायं वरद वक्तुमीशोऽसि मे प्रभो ॥ १३.२७.११ ॥
இந்த நெருப்பை நான் எப்படி கடக்க முடியும்? வரம் அளிப்பவனே, பிரபுவே, அதற்கான உபாயத்தை எனக்குச் சொல்ல நீ வல்லவன்.
13.27.12
तमब्रवीन्महाभाग तप्यमानं विहङ्गमम् ।
अग्नेः संशमनोपायमुत्सयन्त पुनःपुनः ॥ १३.२७.१२ ॥
தவிக்கும் அந்தப் பறவையிடம், மகாபாக்கியவானே, அக்னியை அமைதிப்படுத்தும் உபாயத்தை உத்ஸயந்தன் பலமுறை சொன்னான்.
13.27.13
पयसा शाम्यते वत्स सर्पिषा च हुताशनः ।
शरीरस्थोपि भूतानां किं पुनः प्रज्वलन्भुवि ॥ १३.२७.१३ ॥
அன்பு மகனே, பாலாலும் நெய்யாலும் ஹுதாசனன் (நெருப்பு) தணிகிறது. உயிரினங்களின் உடலுக்குள் உள்ள (அக்னி) பூமியில் எரியும்போது அது எப்படித் தணியாமல் இருக்கும்?
13.27.14
नवनीतं पयो वाऽपि पावके त्वं समादधेः ।
ततो गच्छ यथाकामं न त्वा धक्ष्यति पावकः ॥ १३.२७.१४ ॥
வெண்ணெயையோ பாலையோ நெருப்பில் நீ அர்ப்பணி. பின்னர் உனக்கு விருப்பமானபடி செல்; நெருப்பு உன்னை எரிக்காது.