మహాభారతం · అధ్యాయం 13.27
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.27.1
हत्वा तं पक्षिशार्दूलः कुविन्दानां जनं व्रती ।
उपोपविश्य शैलाग्रे भक्षयामास तावुभौ।
वारणं कच्छर्प चैव संहृष्टः स पतत्रिराट् ॥ १३.२७.१ ॥
ఆ కువింద జనుల్లో ఒకణ్ణి చంపి, వ్రతనిష్ఠుడైన పక్షి-శార్దూలుడు పర్వత శిఖరంపై కూర్చుని ఆ ఏనుగును, తాబేలును రెంటినీ తినేశాడు. ఆ పక్షిరాజు సంతోషించాడు.
13.27.2
तयोः स रुधिरं पीत्वा मेदसी च परन्तप ।
संहृष्टः यततांश्रेष्ठो लब्ध्वा बलमनुत्तमम्।
जंगाम देवराजस्य भवनं पन्नगाशनः ॥ १३.२७.२ ॥
ఆ రెంటి రక్తాన్ని, మేదస్సును త్రాగి, పరంతపా, అతడు సంతోషించాడు. ప్రయత్నశీలురలో శ్రేష్ఠుడైన అతడు అనుత్తమ బలాన్ని పొంది, పన్నగాశనుడై దేవరాజు భవనానికి వెళ్ళాడు.
13.27.3
तं प्रणम्य महात्मानं पावकं विस्फुलिङ्गिनम् ।
रात्रिदिवं प्रज्वलितं रक्षार्थममृतस्य ह ॥ १३.२७.३ ॥
ఆ మహాత్ముడైన అగ్నికి, నిప్పురవ్వలు చిమ్ముతూ రేయింబవళ్ళు ప్రజ్వలించే అగ్నికి నమస్కరించి, అమృతాన్ని రక్షించడం కోసమే.
13.27.4
तं दृष्ट्वा विहगेन्द्रस्य भयं तीव्रमुपाविशत् ।
नतु तोयान्न रक्षिभ्यो भयमस्योपपद्यते ॥ १३.२७.४ ॥
అతన్ని చూసి పక్షిరాజుకు తీవ్ర భయం కలిగి కూర్చున్నాడు. కానీ అతనికి నీటివల్ల భయం లేదు, కాపలాదారుల వల్లా భయం కలగదు.
13.27.5
पक्षित्वमात्मनो दृष्ट्वा ज्वलन्तं च हुताशनम् ।
पितामहमथो गत्वा ददर्श भुजगाशनः ॥ १३.२७.५ ॥
తన పక్షి-స్వభావాన్ని, ప్రజ్వలించే అగ్నిని చూసి, తరువాత పితామహుని వద్దకు వెళ్ళి, ఆ పన్నగాశనుడు ఆయనను దర్శించాడు.
13.27.6
तं प्रणम्य महात्मानं गरुडः प्रयताञ्जलिः ।
प्रोवाच तदसन्दिग्धं वचनं पन्नगेश्वरः ॥ १३.२७.६ ॥
ఆ మహాత్ముని నమస్కరించి, అంజలి ఘటించిన గరుత్మంతుడు, సర్పేశ్వరుడు, ఆ నిస్సందేహమైన మాటలను పలికాడు.
13.27.7
उद्यतं गुरुकृत्ये मां भगवन्धर्मनिश्चितम् ।
विमोक्षणार्थं मातुर्हि दासभावादनिन्दितम् ॥ १३.२७.७ ॥
భగవాన్, గొప్ప కార్యానికై నేను సిద్ధంగా ఉన్నాను; ధర్మంలో స్థిరంగా నిలిచి ఉన్నాను. దాసభావం నుండి తల్లిని విడిపించడానికి, ఆమె నిర్దోషి.
13.27.8
कद्रूसकाशममृतं मयाहर्तव्यमीश्वर ।
तदा मे जननी देव दासभावात्प्रमोक्ष्यते ॥ १३.२७.८ ॥
ఈశ్వరా, కద్రువు వద్ద నుండి అమృతాన్ని నేను తేవాలి; అప్పుడు దేవా, నా తల్లి దాసభావం నుండి విడుదల పొందుతుంది.
13.27.9
तत्रामृतं प्रज्वलितो नित्यमीश्वर रक्षति ।
हिरण्यरेता भगवान्पाकशासनशासनात् ॥ १३.२७.९ ॥
అక్కడ అమృతాన్ని ఎల్లప్పుడూ ప్రజ్వలించే హిరణ్యరేతుడైన భగవంతుడు అగ్ని, ఇంద్రుని ఆజ్ఞచేత, ఈశ్వరా, నిత్యం కాపాడుతున్నాడు.
13.27.10
तत्र मे देवदेवेश भयं तीव्रमथाविशत् ।
ज्वलन्तं पावकं दृष्ट्वा पक्षित्वं चात्मनः प्रभो ॥ १३.२७.१० ॥
దేవదేవా, అక్కడ నాలో తీవ్ర భయం ప్రవేశించింది; ప్రభూ, మండుతున్న అగ్నిని, నా రెక్కలను చూసినప్పుడు.
13.27.11
समतिक्रमितुं शक्यः कथं स्यात्पावको मया ।
तस्याभ्युपायं वरद वक्तुमीशोऽसि मे प्रभो ॥ १३.२७.११ ॥
ఈ అగ్నిని నేను ఎలా దాటగలను? వరదా, ప్రభూ, దానికి ఉపాయం నాకు చెప్పగల సమర్థుడవు నీవు.
13.27.12
तमब्रवीन्महाभाग तप्यमानं विहङ्गमम् ।
अग्नेः संशमनोपायमुत्सयन्त पुनःपुनः ॥ १३.२७.१२ ॥
బాధపడుతున్న ఆ పక్షితో, మహాభాగా, అగ్నిని శాంతింపజేసే ఉపాయాన్ని ఉత్సయంతుడు పదేపదే చెప్పాడు.
13.27.13
पयसा शाम्यते वत्स सर्पिषा च हुताशनः ।
शरीरस्थोपि भूतानां किं पुनः प्रज्वलन्भुवि ॥ १३.२७.१३ ॥
ప్రియ వత్సా, పాలతోను నెయ్యితోను హుతాశనుడు (అగ్ని) శాంతిస్తాడు. ప్రాణులలో దేహంలో ఉన్న అగ్ని భూమిపై మండుతున్నప్పుడు మరి శాంతించకుండా ఉంటాడా?
13.27.14
नवनीतं पयो वाऽपि पावके त्वं समादधेः ।
ततो गच्छ यथाकामं न त्वा धक्ष्यति पावकः ॥ १३.२७.१४ ॥
వెన్నను గాని పాలను గాని అగ్నిలో నీవు సమర్పించు. అప్పుడు నీ ఇష్టం వచ్చినచోటికి వెళ్ళు; అగ్ని నిన్ను దహించదు.