ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 13.27
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.27.1
हत्वा तं पक्षिशार्दूलः कुविन्दानां जनं व्रती ।
उपोपविश्य शैलाग्रे भक्षयामास तावुभौ।
वारणं कच्छर्प चैव संहृष्टः स पतत्रिराट् ॥ १३.२७.१ ॥
ಕುವಿಂದ ಜನರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನನ್ನು ಕೊಂದು, ವ್ರತನಿಷ್ಠ ಪಕ್ಷಿ-ಶಾರ್ದೂಲನು ಬೆಟ್ಟದ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಆ ಆನೆ ಮತ್ತು ಆಮೆ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ತಿಂದನು. ಆ ಪಕ್ಷಿರಾಜನು ಹರ್ಷಗೊಂಡನು.
13.27.2
तयोः स रुधिरं पीत्वा मेदसी च परन्तप ।
संहृष्टः यततांश्रेष्ठो लब्ध्वा बलमनुत्तमम्।
जंगाम देवराजस्य भवनं पन्नगाशनः ॥ १३.२७.२ ॥
ಆ ಇಬ್ಬರ ರಕ್ತ ಮತ್ತು ಮೇದಸ್ಸನ್ನು ಕುಡಿದು, ಪರಂತಪನೇ, ಅವನು ಹರ್ಷಗೊಂಡನು. ಪ್ರಯತ್ನಶೀಲರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಅವನು ಅನುತ್ತಮ ಬಲವನ್ನು ಪಡೆದು, ಸರ್ಪಭಕ್ಷಕನಾಗಿ ದೇವರಾಜನ ಭವನಕ್ಕೆ ಹೋದನು.
13.27.3
तं प्रणम्य महात्मानं पावकं विस्फुलिङ्गिनम् ।
रात्रिदिवं प्रज्वलितं रक्षार्थममृतस्य ह ॥ १३.२७.३ ॥
ಆ ಮಹಾತ್ಮ ಅಗ್ನಿಗೆ, ಕಿಡಿಗಳನ್ನು ಚಿಮ್ಮುತ್ತ ರಾತ್ರಿ ಹಗಲು ಉರಿಯುತ್ತಿರುವ ಅಗ್ನಿಗೆ, ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಅಮೃತವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೇ.
13.27.4
तं दृष्ट्वा विहगेन्द्रस्य भयं तीव्रमुपाविशत् ।
नतु तोयान्न रक्षिभ्यो भयमस्योपपद्यते ॥ १३.२७.४ ॥
ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ಪಕ್ಷಿರಾಜನಿಗೆ ತೀವ್ರ ಭಯವಾಗಿ ಅವನು ಕುಳಿತನು. ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ನೀರಿನಿಂದ ಭಯವಿಲ್ಲ, ರಕ್ಷಕರಿಂದಲೂ ಭಯ ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
13.27.5
पक्षित्वमात्मनो दृष्ट्वा ज्वलन्तं च हुताशनम् ।
पितामहमथो गत्वा ददर्श भुजगाशनः ॥ १३.२७.५ ॥
ತನ್ನ ಪಕ್ಷಿ-ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಮತ್ತು ಉರಿಯುತ್ತಿರುವ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಬಳಿಕ ಪಿತಾಮಹನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಆ ಸರ್ಪಭಕ್ಷಕನು ಅವನನ್ನು ಕಂಡನು.
13.27.6
तं प्रणम्य महात्मानं गरुडः प्रयताञ्जलिः ।
प्रोवाच तदसन्दिग्धं वचनं पन्नगेश्वरः ॥ १३.२७.६ ॥
ಆ ಮಹಾತ್ಮನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಕೈಜೋಡಿಸಿದ ಗರುಡನು, ಸರ್ಪರಾಜನು, ಆ ನಿಸ್ಸಂದೇಹ ವಚನವನ್ನು ಹೇಳಿದನು.
13.27.7
उद्यतं गुरुकृत्ये मां भगवन्धर्मनिश्चितम् ।
विमोक्षणार्थं मातुर्हि दासभावादनिन्दितम् ॥ १३.२७.७ ॥
ಭಗವನ್, ಮಹಾ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ನಾನು ಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ದೃಢನಿಶ್ಚಯದಿಂದಿದ್ದೇನೆ. ದಾಸ್ಯಭಾವದಿಂದ ತಾಯಿಯನ್ನು ಬಿಡಿಸಲು, ಆಕೆ ನಿರ್ದೋಷಿ.
13.27.8
कद्रूसकाशममृतं मयाहर्तव्यमीश्वर ।
तदा मे जननी देव दासभावात्प्रमोक्ष्यते ॥ १३.२७.८ ॥
ಈಶ್ವರ, ಕದ್ರುವಿನ ಬಳಿಯಿಂದ ನಾನು ಅಮೃತವನ್ನು ತರಬೇಕು; ಆಗ ದೇವ, ನನ್ನ ತಾಯಿ ದಾಸ್ಯದಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ ಹೊಂದುವಳು.
13.27.9
तत्रामृतं प्रज्वलितो नित्यमीश्वर रक्षति ।
हिरण्यरेता भगवान्पाकशासनशासनात् ॥ १३.२७.९ ॥
ಅಲ್ಲಿ ಅಮೃತವನ್ನು ಸದಾ ಪ್ರಜ್ವಲಿಸುವ ಹಿರಣ್ಯರೇತಸ್ ಭಗವಾನ್ ಅಗ್ನಿ, ಇಂದ್ರನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ, ಈಶ್ವರ, ಸದಾ ಕಾಯುತ್ತಾನೆ.
13.27.10
तत्र मे देवदेवेश भयं तीव्रमथाविशत् ।
ज्वलन्तं पावकं दृष्ट्वा पक्षित्वं चात्मनः प्रभो ॥ १३.२७.१० ॥
ದೇವದೇವ, ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನಲ್ಲಿ ತೀವ್ರ ಭಯ ಪ್ರವೇಶಿಸಿತು; ಪ್ರಭು, ಉರಿಯುವ ಅಗ್ನಿಯನ್ನೂ ನನ್ನ ರೆಕ್ಕೆಗಳನ್ನೂ ಕಂಡಾಗ.
13.27.11
समतिक्रमितुं शक्यः कथं स्यात्पावको मया ।
तस्याभ्युपायं वरद वक्तुमीशोऽसि मे प्रभो ॥ १३.२७.११ ॥
ಈ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ನಾನು ಹೇಗೆ ದಾಟಬಲ್ಲೆ? ವರದ, ಪ್ರಭು, ಅದಕ್ಕೆ ಉಪಾಯವನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳಲು ನೀನು ಸಮರ್ಥನು.
13.27.12
तमब्रवीन्महाभाग तप्यमानं विहङ्गमम् ।
अग्नेः संशमनोपायमुत्सयन्त पुनःपुनः ॥ १३.२७.१२ ॥
ಸಂಕಟಪಡುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಪಕ್ಷಿಗೆ, ಮಹಾಭಾಗ, ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಶಾಂತಗೊಳಿಸುವ ಉಪಾಯವನ್ನು ಉತ್ಸಯಂತನು ಪುನಃಪುನಃ ಹೇಳಿದನು.
13.27.13
पयसा शाम्यते वत्स सर्पिषा च हुताशनः ।
शरीरस्थोपि भूतानां किं पुनः प्रज्वलन्भुवि ॥ १३.२७.१३ ॥
ಪ್ರಿಯ ವತ್ಸ, ಹಾಲು ಮತ್ತು ತುಪ್ಪದಿಂದ ಹುತಾಶನ (ಅಗ್ನಿ) ಶಾಂತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಪ್ರಾಣಿಗಳ ದೇಹದಲ್ಲಿರುವ ಅಗ್ನಿ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಉರಿಯುವಾಗ ಇನ್ನೇನು ಶಾಂತವಾಗದೆ ಇರುವುದು?
13.27.14
नवनीतं पयो वाऽपि पावके त्वं समादधेः ।
ततो गच्छ यथाकामं न त्वा धक्ष्यति पावकः ॥ १३.२७.१४ ॥
ಬೆಣ್ಣೆಯನ್ನಾದರೂ ಹಾಲನ್ನಾದರೂ ನೀನು ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಪಿಸು. ಆಗ ನಿನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಹೋಗು; ಅಗ್ನಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಸುಡುವುದಿಲ್ಲ.