Mahābhārata · Adhyāya 13.27
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.27.1
हत्वा तं पक्षिशार्दूलः कुविन्दानां जनं व्रती ।
उपोपविश्य शैलाग्रे भक्षयामास तावुभौ।
वारणं कच्छर्प चैव संहृष्टः स पतत्रिराट् ॥ १३.२७.१ ॥
Nachdem er einen der Kuvinda-Leute erschlagen hatte, setzte sich der Tiger unter den Vögeln, ein Gelübdehalter, auf einen Bergesgipfel und verschlang beide, den Elefanten und die Schildkröte. Der Vogelkönig war hocherfreut.
13.27.2
तयोः स रुधिरं पीत्वा मेदसी च परन्तप ।
संहृष्टः यततांश्रेष्ठो लब्ध्वा बलमनुत्तमम्।
जंगाम देवराजस्य भवनं पन्नगाशनः ॥ १३.२७.२ ॥
Nachdem er das Blut und das Mark jener beiden getrunken hatte, o Feindeversenger, war er hocherfreut. Der Beste unter den Strebenden, der ein unübertroffenes Maß an Kraft erlangt hatte, ging, der Schlangenfresser, zur Wohnstatt des Götterkönigs.
13.27.3
तं प्रणम्य महात्मानं पावकं विस्फुलिङ्गिनम् ।
रात्रिदिवं प्रज्वलितं रक्षार्थममृतस्य ह ॥ १३.२७.३ ॥
Nachdem er sich vor jenem großherzigen Feuer verneigt hatte, das Funken sprüht und Nacht und Tag brennt, gewiss um den Nektar zu hüten.
13.27.4
तं दृष्ट्वा विहगेन्द्रस्य भयं तीव्रमुपाविशत् ।
नतु तोयान्न रक्षिभ्यो भयमस्योपपद्यते ॥ १३.२७.४ ॥
Als er ihn erblickte, ergriff den König der Vögel eine heftige Furcht, und er setzte sich nieder; doch die Furcht erwächst ihm nicht aus dem Wasser, auch nicht von den Hütern.
13.27.5
पक्षित्वमात्मनो दृष्ट्वा ज्वलन्तं च हुताशनम् ।
पितामहमथो गत्वा ददर्श भुजगाशनः ॥ १३.२७.५ ॥
Nachdem er seine eigene Gestalt als Vogel und das lodernde Feuer gesehen hatte, ging der Schlangenfresser zum Großvater und erblickte ihn.
13.27.6
तं प्रणम्य महात्मानं गरुडः प्रयताञ्जलिः ।
प्रोवाच तदसन्दिग्धं वचनं पन्नगेश्वरः ॥ १३.२७.६ ॥
Nachdem er sich vor jenem Großherzigen verneigt hatte, sprach Garuḍa, der Herr der Schlangen, mit gefalteten Händen jene unmissverständlichen Worte.
13.27.7
उद्यतं गुरुकृत्ये मां भगवन्धर्मनिश्चितम् ।
विमोक्षणार्थं मातुर्हि दासभावादनिन्दितम् ॥ १३.२७.७ ॥
O Verehrter, ich bin zu einer schweren Aufgabe entschlossen, fest im Dharma: meine Mutter, die makellos ist, aus der Knechtschaft zu befreien.
13.27.8
कद्रूसकाशममृतं मयाहर्तव्यमीश्वर ।
तदा मे जननी देव दासभावात्प्रमोक्ष्यते ॥ १३.२७.८ ॥
O Herr, ich muss den Nektar aus Kadrūs Nähe holen; dann, o Gott, wird meine Mutter aus der Knechtschaft befreit.
13.27.9
तत्रामृतं प्रज्वलितो नित्यमीश्वर रक्षति ।
हिरण्यरेता भगवान्पाकशासनशासनात् ॥ १३.२७.९ ॥
Dort bewacht das lodernde Feuer, der verehrte Hiraṇyaretas, stets den Nektar, o Herr, auf Indras Geheiß.
13.27.10
तत्र मे देवदेवेश भयं तीव्रमथाविशत् ।
ज्वलन्तं पावकं दृष्ट्वा पक्षित्वं चात्मनः प्रभो ॥ १३.२७.१० ॥
Dort, o Gott der Götter, befiel mich heftige Furcht, o Herr, als ich das lodernde Feuer und meine eigenen Flügel sah.
13.27.11
समतिक्रमितुं शक्यः कथं स्यात्पावको मया ।
तस्याभ्युपायं वरद वक्तुमीशोऽसि मे प्रभो ॥ १३.२७.११ ॥
Wie könnte ich dieses Feuer überwinden? O Gewährer von Gaben, o Herr, du vermagst mir das Mittel dazu zu nennen.
13.27.12
तमब्रवीन्महाभाग तप्यमानं विहङ्गमम् ।
अग्नेः संशमनोपायमुत्सयन्त पुनःपुनः ॥ १३.२७.१२ ॥
Zu jenem gequälten Vogel, o Hochgesegneter, sagte Utsayanta immer wieder das Mittel, das Feuer zu löschen.
13.27.13
पयसा शाम्यते वत्स सर्पिषा च हुताशनः ।
शरीरस्थोपि भूतानां किं पुनः प्रज्वलन्भुवि ॥ १३.२७.१३ ॥
Liebes Kind, das Opferfeuer wird mit Milch und mit Butterschmalz gelöscht. Wenn das Feuer, das im Körper der Wesen wohnt, auf der Erde brennt, wie sollte es dann nicht gelöscht werden?
13.27.14
नवनीतं पयो वाऽपि पावके त्वं समादधेः ।
ततो गच्छ यथाकामं न त्वा धक्ष्यति पावकः ॥ १३.२७.१४ ॥
Bringe frische Butter oder Milch ins Feuer dar. Dann geh, wohin du willst; das Feuer wird dich nicht verbrennen.