ਮਹਾਂਭਾਰਤ · ਅਧਿਆਇ 13.27
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.27.1
हत्वा तं पक्षिशार्दूलः कुविन्दानां जनं व्रती ।
उपोपविश्य शैलाग्रे भक्षयामास तावुभौ।
वारणं कच्छर्प चैव संहृष्टः स पतत्रिराट् ॥ १३.२७.१ ॥
ਕੁਵਿੰਦ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਵ੍ਰਤਧਾਰੀ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਪਰਬਤ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਕੱਛੂ, ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਪੰਛੀਰਾਜ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
13.27.2
तयोः स रुधिरं पीत्वा मेदसी च परन्तप ।
संहृष्टः यततांश्रेष्ठो लब्ध्वा बलमनुत्तमम्।
जंगाम देवराजस्य भवनं पन्नगाशनः ॥ १३.२७.२ ॥
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਲਹੂ ਅਤੇ ਚਰਬੀ ਪੀ ਕੇ, ਹੇ ਪਰੰਤਪ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਯਤਨਸ਼ੀਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਉਸ ਨੇ ਅਨੁੱਤਮ ਬਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਪੰਨਗਾਸ਼ਨ ਬਣ ਕੇ ਦੇਵਰਾਜ ਦੇ ਭਵਨ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
13.27.3
तं प्रणम्य महात्मानं पावकं विस्फुलिङ्गिनम् ।
रात्रिदिवं प्रज्वलितं रक्षार्थममृतस्य ह ॥ १३.२७.३ ॥
ਉਸ ਮਹਾਤਮਾ ਅਗਨੀ ਨੂੰ, ਚਿੰਗਾੜੀਆਂ ਛੱਡਦੇ, ਰਾਤ-ਦਿਨ ਬਲਦੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ, ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਹੀ।
13.27.4
तं दृष्ट्वा विहगेन्द्रस्य भयं तीव्रमुपाविशत् ।
नतु तोयान्न रक्षिभ्यो भयमस्योपपद्यते ॥ १३.२७.४ ॥
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪੰਛੀਰਾਜ ਨੂੰ ਤਿੱਖਾ ਡਰ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਹ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
13.27.5
पक्षित्वमात्मनो दृष्ट्वा ज्वलन्तं च हुताशनम् ।
पितामहमथो गत्वा ददर्श भुजगाशनः ॥ १३.२७.५ ॥
ਆਪਣਾ ਪੰਛੀ-ਰੂਪ ਅਤੇ ਬਲਦੀ ਅਗਨੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਫਿਰ ਪਿਤਾਮਹ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਭੁਜਗਾਸ਼ਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
13.27.6
तं प्रणम्य महात्मानं गरुडः प्रयताञ्जलिः ।
प्रोवाच तदसन्दिग्धं वचनं पन्नगेश्वरः ॥ १३.२७.६ ॥
ਉਸ ਮਹਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜੀ ਗਰੁੜ, ਪੰਨਗੇਸ਼ਵਰ, ਉਹ ਸੰਦੇਹ-ਰਹਿਤ ਬਚਨ ਬੋਲਿਆ।
13.27.7
उद्यतं गुरुकृत्ये मां भगवन्धर्मनिश्चितम् ।
विमोक्षणार्थं मातुर्हि दासभावादनिन्दितम् ॥ १३.२७.७ ॥
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਵੱਡੇ ਕਾਰਜ ਲਈ ਮੈਂ ਤਿਆਰ ਹਾਂ; ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਹਾਂ। ਦਾਸਭਾਵ ਤੋਂ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਛੁਡਾਉਣ ਲਈ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੈ।
13.27.8
कद्रूसकाशममृतं मयाहर्तव्यमीश्वर ।
तदा मे जननी देव दासभावात्प्रमोक्ष्यते ॥ १३.२७.८ ॥
ਹੇ ਈਸ਼ਵਰ, ਕਦਰੂ ਕੋਲੋਂ ਮੈਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਿਆਉਣਾ ਹੈ; ਤਦ ਹੇ ਦੇਵ, ਮੇਰੀ ਮਾਤਾ ਦਾਸਭਾਵ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਵੇਗੀ।
13.27.9
तत्रामृतं प्रज्वलितो नित्यमीश्वर रक्षति ।
हिरण्यरेता भगवान्पाकशासनशासनात् ॥ १३.२७.९ ॥
ਉੱਥੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਸਦਾ ਬਲਦਾ ਹਿਰਣਿਆਰੇਤਾ ਭਗਵਾਨ ਅਗਨੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਹੇ ਈਸ਼ਵਰ, ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
13.27.10
तत्र मे देवदेवेश भयं तीव्रमथाविशत् ।
ज्वलन्तं पावकं दृष्ट्वा पक्षित्वं चात्मनः प्रभो ॥ १३.२७.१० ॥
ਹੇ ਦੇਵਦੇਵ, ਉੱਥੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਤੀਬਰ ਡਰ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਬਲਦੀ ਅੱਗ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਖੰਭ ਵੇਖ ਕੇ।
13.27.11
समतिक्रमितुं शक्यः कथं स्यात्पावको मया ।
तस्याभ्युपायं वरद वक्तुमीशोऽसि मे प्रभो ॥ १३.२७.११ ॥
ਇਸ ਅੱਗ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਾਂਗਾ? ਹੇ ਵਰਦਾਤਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸਦਾ ਉਪਾਅ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਣ ਦੇ ਸਮਰੱਥ ਤੁਸੀਂ ਹੋ।
13.27.12
तमब्रवीन्महाभाग तप्यमानं विहङ्गमम् ।
अग्नेः संशमनोपायमुत्सयन्त पुनःपुनः ॥ १३.२७.१२ ॥
ਤਪਦੇ ਉਸ ਪੰਛੀ ਨੂੰ, ਹੇ ਮਹਾਭਾਗ, ਅੱਗ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਦਾ ਉਪਾਅ ਉਤਸਯੰਤ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੱਸਿਆ।
13.27.13
पयसा शाम्यते वत्स सर्पिषा च हुताशनः ।
शरीरस्थोपि भूतानां किं पुनः प्रज्वलन्भुवि ॥ १३.२७.१३ ॥
ਹੇ ਵਤਸ, ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਘਿਓ ਨਾਲ ਹੁਤਾਸ਼ਨ (ਅਗਨੀ) ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਅਗਨੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬਲਦੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਕੀ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ?
13.27.14
नवनीतं पयो वाऽपि पावके त्वं समादधेः ।
ततो गच्छ यथाकामं न त्वा धक्ष्यति पावकः ॥ १३.२७.१४ ॥
ਮੱਖਣ ਜਾਂ ਦੁੱਧ ਤੂੰ ਅਗਨੀ ਵਿੱਚ ਅਰਪਿਤ ਕਰ। ਫਿਰ ਜਿੱਥੇ ਮਰਜ਼ੀ ਜਾ; ਅਗਨੀ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਾੜੇਗੀ।