Mahābhārata · Adhyāya 13.35
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.35.1
किं कर्तव्यं मनुष्येण लोकयात्राहितार्थिना ।
कथं वै लोकयात्रां तु किंशीलश्च समाचरेत् ॥ १३.३५.१ ॥
Was soll ein Mensch tun, der das Wohl des weltlichen Lebens sucht? Und wie, und mit welchem Charakter, soll er das weltliche Leben führen?
13.35.2
देवे नारायणे भक्तिः शंकरे साधुपूजया ।
ध्यानेनाथ जपः कार्यः स्वधर्मैः शुचिचेतसा ॥ १३.३५.२ ॥
Er soll dem Gott Nārāyaṇa Hingabe entgegenbringen und Śaṅkara angemessen verehren. Dann soll er die Rezitation mit Meditation üben und seine eigenen Pflichten mit reinem Geist erfüllen.
13.35.3
कायेन त्रिविधं कर्म वाचा चापि चतुर्विधम् ।
मनसा त्रिविधं चैव दश कर्मपथांस्त्यजेत् ॥ १३.३५.३ ॥
Dreifach ist das Handeln durch den Körper, vierfach durch die Rede und dreifach durch den Geist; diese zehn Wege des Handelns soll man verlassen.
13.35.4
प्राणातिपातः स्तैन्यं च परदाराभिमर्शनम् ।
त्रीणि पापानि कायेन सर्वतः परिवर्जयेत् ॥ १३.३५.४ ॥
Das Töten von Lebewesen, der Diebstahl und das Berühren der Frau eines anderen — dies sind die drei Sünden des Körpers, die man ganz meiden soll.
13.35.5
असत्प्रलापं पारुष्यं पैशुन्यमनृतं तथा ।
चत्वारि वाचा राजेन्द्र न जल्पेन्नानुचिन्तयेत् ॥ १३.३५.५ ॥
Sinnloses Geschwätz, harte Rede, Verleumdung und Lüge — dies sind die vier Sünden der Rede. O Herr der Könige, man soll sie weder aussprechen noch im Geist erwägen.
13.35.6
अनभिध्या परस्वेषु सर्वसत्वेषु सौहृदम् ।
कर्मणां फलमस्तीति त्रिविधं मनसा चरेत् ॥ १३.३५.६ ॥
Frei von Gier nach fremdem Besitz, Wohlwollen gegenüber allen Wesen und die Überzeugung, dass Handlungen Früchte tragen — diese drei Geisteshaltungen soll man üben.
13.35.7
तस्माद्वाक्वायमनसा नाचरेदशुभं नरः ।
शुभान्येवाचरँल्लोके भक्तो नारायणस्य हि।
तस्यैव तु पदं सूक्ष्मं प्रसादादश्नुयात्परम् ॥ १३.३५.७ ॥
Darum soll der Mensch nicht Böses tun, weder mit Rede, Körper noch Geist. Indem er in dieser Welt nur gute Taten vollbringt, soll der Verehrer Nārāyaṇas durch seine Gnade die feine Stätte erlangen, den höchsten Zustand.