Mahābhārata · Adhyāya 13.42
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.42.1
एवं दत्ताभयस्तेन ततोऽहमृषिसत्तमाः ।
नष्टखेदश्रमभयः क्षणेन ह्यभवं तदा ॥ १३.४२.१ ॥
Así, habiéndome concedido él la ausencia de temor, oh mejores de los sabios, en un instante se disiparon mi fatiga, mi aflicción y mi miedo, y entonces quedé libre.
13.42.2
स शनैर्याति भगवान्गत्या लघुपराक्रमः ।
अहं तु सुमहावेगमास्तायानुव्रजामि तम् ॥ १३.४२.२ ॥
Aquel bienaventurado avanza despacio, con paso ligero y poder sin esfuerzo; pero yo, adoptando una velocidad inmensa, le sigo.
13.42.3
स गत्वा दीर्घमध्वानमाकाशममितह्युतिः ।
मनसाऽप्यगमं देवमाससादात्मतत्ववित् ॥ १३.४२.३ ॥
Él, de resplandor inconmensurable, conocedor de la verdad del ser, recorrió un largo camino por el cielo; incluso con la mente fui, y alcancé a aquel dios.
13.42.4
अथ देवः समासाद्य मनसः सदृशं जवम् ।
मोहयित्वा च मां तत्र क्षणेनान्तरधीयत ॥ १३.४२.४ ॥
Entonces aquel dios, llegando con una velocidad igual a la del pensamiento, me confundió allí y en un instante desapareció.
13.42.5
तत्राम्बुधरधीरेण भोशब्देनानुनादिना ।
अयं भोऽहमिति प्राह वाक्यं वाक्यविशारदः ॥ १३.४२.५ ॥
Allí, con una voz profunda como una nube de tormenta, resonando con el sonido «bho», aquel dios, diestro en la palabra, pronunció estas palabras: «¡Oh, aquí estoy yo!»
13.42.6
शब्दानुसारी तु ततस्तं देशमहमाव्रजम् ।
तत्रापश्यं ततश्चाहं श्रीमद्धंसयुतं सरः ॥ १३.४२.६ ॥
Pero siguiendo el sonido, me dirigí a aquel lugar; allí vi un lago espléndido lleno de cisnes.
13.42.7
स तत्सरः समासाद्य भगवानात्मवित्तमः ।
भोशब्दप्रतिसृष्टेन स्वरेण प्रतिवादिना ॥ १३.४२.७ ॥
Habiendo llegado a aquel lago, el bienaventurado, el más conocedor del yo, respondió con una voz que resonaba con el sonido 'bho'.
13.42.8
विवेश देवः स्वां योनिं मामिदं चाभ्यभाषत ।
विशस्व सलिलं सौम्य सुखमत्र वसामहे ॥ १३.४२.८ ॥
El dios entró en su morada y me habló así: 'Oh gentil, entra en el agua; aquí moraremos cómodamente.'
13.42.9
ततश्च प्राविशं तत्र सह तेन महात्मना ।
दृष्टवानद्भुततरं तस्मिन्सरसि भास्वताम् ॥ १३.४२.९ ॥
Entonces entré allí junto con aquel magnánimo, y en aquel lago contemplé la visión más maravillosa de seres resplandecientes.
13.42.10
अग्नीनामप्रणीतानामिद्धानामिन्धनैर्विना ।
दीप्तानामाज्यसिक्तानां स्यानेष्वर्चिष्मतां सदा ॥ १३.४२.१० ॥
Fuegos no transportados, encendidos sin combustible, ardientes y rociados con mantequilla clarificada, siempre llameantes en sus lugares.
13.42.11
दीप्तिस्तेषामनाज्यानां प्राप्ताज्यानामिवाभवत् ।
अनिद्धानामिव सतामिद्धानामिव भास्वताम् ॥ १३.४२.११ ॥
Su resplandor era como si los no untados con mantequilla hubieran recibido mantequilla, como si los no encendidos estuvieran encendidos, como los seres resplandecientes.
13.42.12
अथाहं वरदं देवं नापश्यं तत्र सङ्गतम् ।
ततः सम्मोहमापन्नो विषादभगमं परम् ॥ १३.४२.१२ ॥
Entonces no vi allí al dios dador de dones reunido conmigo; entonces, caído en el desconcierto, llegué a la suprema aflicción.
13.42.13
अपश्यं चाग्निहोत्राणि शतशोऽथ सहस्रशः ।
विधिना सम्प्रणीतानि धिष्ण्येष्वाज्यवतां तदा ॥ १३.४२.१३ ॥
Entonces vi cientos y miles de ofrendas de fuego, cumplidas según el rito en los altares con mantequilla clarificada.
13.42.14
असंभृष्टतलाश्चैव वेदीः कुसुमसंस्तृताः ।
कुशपद्मोत्पलासङ्गाः कलशांश्च हिरण्मयान् ॥ १३.४२.१४ ॥
altares de suelos pulidos cubiertos de flores, adornados con kuśa, loto y loto azul, y cántaros de oro.
13.42.15
अग्निहोत्राणि चित्राणि शतशोऽथ सहस्रशः ।
अग्निहोत्राय योग्यानि यानि द्रव्याणि कानिचित्।
तानि चात्र समृद्धानि दृष्टवानस्म्यनेकशः ॥ १३.४२.१५ ॥
Cientos y miles de maravillosas ofrendas de fuego, y todos los materiales aptos para la ofrenda de fuego, vi aquí en abundancia, una y otra vez.
13.42.16
मनोहृद्यतमश्चाग्निः सुरभिः पुण्यलक्षणः ।
आज्यगन्धो मनोग्राही घ्राणचक्षुस्सुखावहः ॥ १३.४२.१६ ॥
El fuego más grato al corazón y a la mente, fragante, marcado de mérito, con olor a mantequilla, que cautiva la mente y deleita nariz y ojos.
13.42.17
तेषां तत्राग्निहोत्राणामीडितानां सहस्रशः ।
समीपे त्वद्भुततममपश्यमहमव्ययम् ॥ १३.४२.१७ ॥
Allí, cerca de aquellas miles de ofrendas de fuego loadas, vi lo más maravilloso e imperecedero.
13.42.18
चन्द्रांशुकाशशुभ्राणां तुषारोद्भेदवर्चसाम् ।
विमलादित्यभासानां स्थण्डिलानि सहस्रशः।
दृष्टान्यग्निसमीपे तु ध्युतिमन्ति महान्ति च ॥ १३.४२.१८ ॥
Miles de altares elevados, blancos como rayos de luna y tela, radiantes como el alba de la escarcha, brillando como el sol limpio, se vieron junto al fuego: luminosos y grandes.
13.42.19
एषु चाग्निसमीपेषु शुश्राव सुपदाक्षराः ।
प्रभावान्तरितानां तु प्रस्पष्टाक्षरभाषिणाम्।
ऋग्यजुःसामगानां च मधुराः सुस्वरा गिरः ॥ १३.४२.१९ ॥
Junto a esos fuegos oí palabras de sílabas bien formadas, voces dulces y bien moduladas de quienes, ocultos por su resplandor, hablaban con sílabas claramente articuladas y cantaban el Ṛg, el Yajus y el Sāma.
13.42.20
सुसंमृष्टतलैस्तैस्तु बृहद्बिर्दीप्ततेजसैः ।
पावकैः पावितात्माहमभवं लघुविक्रमः ॥ १३.४२.२० ॥
Por aquellos grandes fuegos de altares bien barridos, resplandecientes de brillo, me volví de alma purificada y de paso veloz.
13.42.21
ततोऽहं तेषु धिष्ण्येषु ज्वलमानेषु यज्वनाम् ।
तं देशं प्रणमित्वाऽथ अन्वेष्टुमुपचक्रमे ॥ १३.४२.२१ ॥
Entonces vi aquellos fogones ardientes de los sacrificadores, me incliné ante aquel lugar y me dispuse a buscarlo.
13.42.22
तान्यनेकसहस्राणि पर्यटंस्तु महाजवात् ।
अपश्यमानस्तं देवं ततोऽहं व्यथितोऽभवम् ॥ १३.४२.२२ ॥
Vagando veloz por aquellos muchos miles de lugares, sin ver a aquel dios, me sentí afligido.
13.42.23
ततस्तेष्वग्निहोत्रेषु ज्वलत्सु विमलार्चिषु ।
भानुमत्सु न पश्यामि देवदेवं सनातनम् ॥ १३.४२.२३ ॥
Entonces, en aquellos fuegos de ofrenda ardientes de llamas puras y radiantes, no veo al eterno dios de los dioses.
13.42.24
ततोऽहं तानि दीप्तानि परीय व्यस्थितेन्द्रियः ।
नान्तं तेषां प्रपश्यामि खेदश्च सहसाभवत् ॥ १३.४२.२४ ॥
Entonces di vueltas alrededor de aquellos lugares ardientes, con los sentidos turbados; no vi su fin, y de pronto surgió en mí el cansancio.
13.42.25
विसृत्य सर्वतो दृष्टिं भयमोहसमन्वितः ।
श्रमं परंममापन्नश्चिन्तयानस्त्वचेतनः ॥ १३.४२.२५ ॥
Lanzando la mirada en todas direcciones, lleno de temor y confusión, sumido en un extremo agotamiento, quedé insensible mientras reflexionaba.
13.42.26
तस्मिन्न खलु वर्तेऽहं लोके यत्रैतदीदृशम् ।
ऋग्यजुस्सामनिर्घोषः श्रूयते न च दृश्यते ॥ १३.४२.२६ ॥
Ciertamente no habito en un mundo donde se oye tal clamor de los himnos Ṛg, Yajus y Sāma y no se ve.
13.42.27
न च पश्यामि तं देवं येनाहमिह चोदितः ।
एवं चिन्तासभापन्नः प्रध्यातुमुपचक्रमे ॥ १३.४२.२७ ॥
Tampoco veo a aquel dios por quien fui impulsado aquí. Así, caído en la angustia, comencé a reflexionar profundamente.
13.42.28
ततश्चिन्तयतो मह्यं मोहेनाविष्टचेतसः ।
महाशब्दः प्रादुरासीत्सुभृशं मे व्यथाकरः ॥ १३.४२.२८ ॥
Entonces, mientras yo reflexionaba con la mente poseída por el engaño, surgió un gran sonido que me causó una angustia extrema.
13.42.29
अथाहं सहसा तत्र शृणोमि विपुलध्वनिम् ।
अपश्यं च सुपर्णानां सहस्राण्ययुतानि च ॥ १३.४२.२९ ॥
Entonces, de repente, escuché allí un vasto sonido, y vi miles y decenas de miles de los Suparṇas.
13.42.30
अभ्यद्रवन्त मामेव विपुलद्युतिरंहसः ।
तेषामहं प्रभावेण सर्वथैवावरोऽभवम् ॥ १३.४२.३० ॥
Aquellos de vasto esplendor y velocidad se lanzaron directamente contra mí, y por su poder quedé completamente inferior.
13.42.31
सोऽहं समन्ततः सर्वैः सुपर्णैरतितेजसैः ।
दृष्ट्वाऽऽत्मानं परिगतं सम्भ्रमं परमं गतः ॥ १३.४२.३१ ॥
Al verme rodeado por todas partes de los suparṇas, de un esplendor extremo, caí en la mayor agitación.
13.42.32
विनयावनतो भूत्वा नमश्चक्रे महात्मने ।
अनादिनिधनायैभिर्नामभिः परमात्मने ॥ १३.४२.३२ ॥
Inclinándome con humildad, rendí homenaje a aquel gran espíritu, el Ser supremo sin principio ni fin, con estos nombres.
13.42.33
नारायणाय शुद्धाय शाश्वताय ध्रुवाय च ।
भूतभव्यभवेशाय शिवाय शिवमूर्तये ॥ १३.४२.३३ ॥
A Nārāyaṇa, el puro, el eterno, el firme, señor de lo que fue, de lo que será y de lo que es, el auspicioso cuya forma es auspiciosa.
13.42.34
शिवयोनेः शिवाद्यायि शिवपूज्यतमाय च ।
घोररूपाय महते युगान्तकरणाय च ॥ १३.४२.३४ ॥
Al origen de Śiva, el primero entre los auspiciosos, el más digno de culto por los auspiciosos, de forma terrible, al grande, y también al que provoca el fin de la era.
13.42.35
विश्वाय विश्वदेवाय विश्वेशाय महात्मने ।
सहस्रोदरपादाय सहस्रनयनाय च ॥ १३.४२.३५ ॥
Al Universal, dios de todo, señor del universo, al gran espíritu de mil vientres y pies, y también al de mil ojos.
13.42.36
सहस्रबाहवे चैव सहस्रवदनाय च ।
शुचिश्रवाय महते ऋतुसंवत्सराय च ॥ १३.४२.३६ ॥
Al de mil brazos y al de mil rostros, al grande de oído puro, y también a quien es las estaciones y los años.
13.42.37
ऋग्यजुःसामवक्त्राय अथर्वशिरसे नमः ।
हृषीकेशाय कृष्णाय द्रुहिणोरुक्रमाय च ॥ १३.४२.३७ ॥
Homenaje a aquel cuyo rostro son el Ṛg, el Yajus y el Sāma, cuya cabeza es el Atharva. Homenaje a Hṛṣīkeśa, a Kṛṣṇa y a Druhiṇorukrama.
13.42.38
बृहद्वेगाय तार्क्ष्याय वराहायैकशृङ्गिणे ।
शिपिविष्टाय सत्याय हरयेऽथ शिखण्डिने ॥ १३.४२.३८ ॥
Homenaje a Tārkṣya de gran velocidad, al jabalí, al de un solo cuerno, a Śipiviṣṭa, al verdadero, a Hari y al de la cresta.
13.42.39
हुताशायोर्ध्ववक्त्राय रौद्रानीकाय साधवे ।
सिन्धवे सिन्धुवर्षघ्ने देवानां सिन्धवे नमः ॥ १३.४२.३९ ॥
Homenaje al fuego de las ofrendas, al de rostro vuelto hacia arriba, al de ejército feroz, al bueno, al océano, al destructor de las lluvias de los ríos, y al océano de los dioses.
13.42.40
गरुत्मते त्रिनेत्राय सुधर्माय वृषाकृते ।
सम्म्राडुग्रे संकृतये विरजे सम्भवे भवे ॥ १३.४२.४० ॥
Homenaje al alado, al de tres ojos, al de buen orden, al de forma de toro, al soberano, al feroz, a Saṃkṛti, al inmaculado, al origen y a Bhava.
13.42.41
वृषाय वृषरूपाय विभवे भूर्भुवाय व ।
दीप्तसृष्टाय यज्ञाय स्थिराय स्थविराय च ॥ १३.४२.४१ ॥
Homenaje al toro, al de forma de toro, al omnipresente, a la tierra y al cielo, al sacrificio de la creación refulgente, al firme y al anciano.
13.42.42
अच्युताय तुषाराय वीराय च समाय च ।
जिष्णवे पुरुहूताय वसिष्ठाय वराय च ॥ १३.४२.४२ ॥
Homenaje al imperecedero, al de la escarcha, al héroe, al igual, al victorioso, a Puruhūta, al excelentísimo y al mejor.
13.42.43
सत्येशाय सुरेशाय हरयेऽथ शिखण्डिने ।
बर्हिषाय वरेण्याय वसवे विश्ववेधसे ॥ १३.४२.४३ ॥
Reverencia al señor de la verdad, al señor de los dioses, a Hari, a Śikhaṇḍin, a Barhiṣa, al excelso Vareṇya, a Vasu, al creador de todo.
13.42.44
किरीटिने सुकेशाय वासुदेवाय शुष्मिणे ।
बृहदुक्थ्यसुषेणाय युग्ये दुन्दुभये तथा ॥ १३.४२.४४ ॥
Reverencia al de la diadema, al de hermosos cabellos, a Vāsudeva, al poderoso, a Bṛhadukthya, a Suṣeṇa, al del yugo, y asimismo al tambor.
13.42.45
भयेसखाय विभवे भरद्वाजेऽभयाय च ।
भास्कराय च चन्द्राय पद्मनाभाय भूरिणे ॥ १३.४२.४५ ॥
Reverencia al temor, al amigo, al omnipresente, a Bharadvāja, al intrépido, al sol, a la luna, al de ombligo de loto, y al abundante.
13.42.46
पुनर्वसुभृतत्वाय जीवप्रभविषाय च ।
वषट्काराय स्वाहाय स्वधाय निधनाय च ॥ १३.४२.४६ ॥
Reverencia al portador de Punarvasu, al origen de los seres vivos, a la invocación vaṣaṭ, a svāhā, a svadhā, y a la disolución de todo.
13.42.47
ऋचे च यजुषे साम्ने त्रैलोक्यपतये नमः ।
श्रीपद्मायात्मसदृशे धरणीधारिणे परे ॥ १३.४२.४७ ॥
Reverencia al verso, a la fórmula sacrificial, al canto, al señor de los tres mundos. Reverencia al loto de Śrī, al semejante al yo, al supremo sostenedor de la tierra.
13.42.48
सौम्यासौम्यस्वरूपाय सौम्ये सुमनसे नमः ।
विश्वाय च सुविश्वाय विश्वरूपधराय च ॥ १३.४२.४८ ॥
Reverencia al de forma apacible y terrible, al apacible, al de buen ánimo. Reverencia al universal, al todo-universal y al portador de la forma universal.
13.42.49
केशवाय सुकेशाय रश्मिकेशाय भूरिणे ।
हिरण्यगर्भाय नमः सौम्याय वृषरूपिणे ॥ १३.४२.४९ ॥
Homenaje a Keśava, al de bello cabello, al de cabello de rayos, al abundante, a Hiraṇyagarbha; homenaje al apacible que toma forma de toro.
13.42.50
नारायणाग्र्यवपुषे पुरुहूताय वज्रिणे ।
वर्मिणे वृषसेनाय धर्मसेनाय रोधसे।
मुनये ज्वरमुक्तायि ज्वराधिपतये नमः ॥ १३.४२.५० ॥
Homenaje al de supremo cuerpo de Nārāyaṇa, a Purūhūta, al portador del rayo, al acorazado, a Vṛṣasena, a Dharmasena, a Rodhas, al sabio, al liberado de la fiebre, al señor de la fiebre.
13.42.51
अनेत्राय त्रिनेत्राय पिङ्गलाय विडूर्मिणे ।
तपोब्रह्मनिधानाय युगपर्यायिणे नमः ॥ १३.४२.५१ ॥
Homenaje al sin ojos, al de tres ojos, al leonado, al de fuertes olas, al tesoro del austeridad y de Brahman, al que recorre las edades.
13.42.52
शरणाय शरण्याय भक्तेष्टशरणाय च ।
नमः सर्वभवेशाय भूतभव्यभवाय च ॥ १३.४२.५२ ॥
Homenaje al refugio, al digno de refugio, al refugio deseado de los devotos; homenaje al señor de todo devenir, y también al origen de lo que fue y de lo que será.
13.42.53
पाहि मां देवदेवेश कोप्यजोसि सनातनः ।
एवं गतोस्मि शरणं शरण्यं ब्रह्मयोनिनम् ॥ १३.४२.५३ ॥
Oh señor de los señores de los dioses, protégeme; eres no nacido y eterno. Así he venido en busca de refugio al digno de refugio, el seno de Brahman.
13.42.54
स्तव्यं स्तवं स्तुतवतस्तत्तमो मे प्रणश्यत ।
भयं च मे व्यपगतं पक्षिणोऽन्तर्हिताऽभवन् ॥ १३.४२.५४ ॥
Que perezca aquella oscuridad mía, yo que alabo al digno de alabanza; mi temor se ha disipado, y los temores del pájaro han desaparecido.
13.42.55
शृणोमि च गिरं दिव्यामन्तर्धानगतां शिवाम् ।
मा भैर्गरुत्मन्दान्तोसि पुनः सेन्द्रान्दिवौकसः।
स्वं चैव भवनं गत्वा द्रक्ष्यसे पुत्रबान्धवान् ॥ १३.४२.५५ ॥
Oigo una voz divina y auspiciosa que llega desde el lugar oculto: Garuḍa, no temas, eres dueño de ti mismo; volverás a ver a los moradores del cielo junto con Indra; al ir a tu morada verás a tus hijos y parientes.
13.42.56
ततस्तस्मिन्क्षणेनैव सहसैव महाद्युतिः ।
प्रत्यदृश्यत तेजस्वी पुरस्तात्स ममान्तिके ॥ १३.४२.५६ ॥
Entonces, en ese mismo instante, de repente, apareció ante mí, cerca de mí, aquel de gran resplandor y brillo.
13.42.57
समागम्य ततस्तेन शिवेन परमात्मना ।
अपश्यं चाहमायान्तं नरनारायणाश्रमे।
चतुर्द्विगुणविन्यासं तं च देवं सनातनम् ॥ १३.४२.५७ ॥
Entonces, habiéndome encontrado con aquel Ser Supremo auspicioso, vi al dios eterno, dispuesto en cuádruple duplicación, avanzando en el ermitaño de Nara y Nārāyaṇa.
13.42.58
यजतस्तानृषीन्देवान्वदतो ध्यायतो मुनीन् ।
युक्तान्सिद्धान्नैष्ठिकांश्च जपतो यजतो गृहे ॥ १३.४२.५८ ॥
Vi a los sabios y dioses que ofrecían sacrificios, a los ascetas que recitaban y meditaban, a los perfectos absortos en el yoga, a los practicantes devotos, y a quienes en sus casas susurraban oraciones y ofrecían sacrificios.
13.42.59
पुष्पपूरपरिक्षिप्तं धूपितं दीपितं हुतम् ।
वन्दितं सिक्तसम्मृष्टं नरनारायणाश्रमम् ॥ १३.४२.५९ ॥
El ermitaño de Nara y Nārāyaṇa, abundantemente cubierto de flores, perfumado con incienso, iluminado con lámparas, ofrecido en libación, venerado, rociado con agua y barrido.
13.42.60
तदद्भुतमहं दृष्ट्वा विस्मितोस्मि तदाऽनघाः ।
जगाम शिरसा देवं प्रयतेनान्तरात्मना ॥ १३.४२.६० ॥
¡Oh, sin mancha! Al ver aquella maravilla quedé asombrado; entonces, con la cabeza inclinada y el alma reverente, me acerqué al dios.
13.42.61
तदत्यद्भुतसङ्कासं किमेतदिति चिन्तयन् ।
नाध्यगच्छं परं दिव्यं तस्य सर्वभवात्मनः ॥ १३.४२.६१ ॥
Al ver aquello que parecía extremadamente maravilloso, pensando '¿qué es esto?', no logré hallar la suprema verdad divina de Él, el Ātman de todos los seres.
13.42.62
प्रणिपत्य सुदुर्धर्षं पुनः पुनरुदीक्ष्य च ।
शिरस्यञ्जलिमाधाय विस्मयोत्फुल्ललोचनः।
अवोचं तमदीनार्थं श्रेष्ठानां श्रेष्ठमुत्तमम् ॥ १३.४२.६२ ॥
Inclinándome una y otra vez ante Él, el invencible, contemplándolo, con las manos juntas sobre la cabeza y los ojos abiertos por el asombro, hablé al supremo, el mejor de los mejores, de propósito inquebrantable.
13.42.63
नमस्ते भगवन्देव भूतभव्यभवत्प्रभो ।
यदेतदद्भुतं देव मया दृष्टं त्वदाश्रयम् ॥ १३.४२.६३ ॥
Reverencia a Ti, oh Señor bienaventurado, oh Dios, Señor de lo que fue, lo que será y lo que es. Oh Dios, esta maravilla que he visto, que descansa en Ti.
13.42.64
अनादिमद्यपर्यन्तं किं तच्छंसितुमर्हसि ।
यदि जानासि सां भक्तं यदि वाऽनुग्रहो मयि।
शंस सर्वमशेषेण श्रोतव्यं यदि चेन्मया ॥ १३.४२.६४ ॥
Aquello que no tiene principio, medio ni fin, Tú deberías declararlo. Si sabes que soy devoto, o si hay favor sobre mí, y si soy digno de escuchar, declara todo por completo.
13.42.65
स्वभावस्तव दुर्ज्ञेयः प्रादुर्भावो भवस्य च ।
भवद्भूतभविष्येश सर्वथा गहनं भवान् ॥ १३.४२.६५ ॥
Tu naturaleza es difícil de conocer, y también la manifestación de Bhava. Oh Bhava, Señor de lo que fue y lo que será, eres insondable en todo sentido.
13.42.66
ब्रूहि सर्वमशेषेण तदाश्चर्यं महामुने ।
किं तदत्यद्भुतं वृत्तं तेष्वग्निषु समन्ततः ॥ १३.४२.६६ ॥
Oh gran sabio, relata sin omitir nada aquel asombro. ¿Qué fue aquel acontecimiento sumamente maravilloso que ocurrió en esos fuegos, por todas partes?
13.42.67
कानि तान्यग्निहोत्राणि केषां शब्दः श्रुतो मया ।
शृण्वतां ब्रह्म सततमदृश्यानां महात्मनाम् ॥ १३.४२.६७ ॥
¿Cuáles son aquellos sacrificios de fuego, y cuyo sonido escuché, de los almas magnánimas invisibles que escuchan continuamente el Veda?
13.42.68
एतन्मे भगवन्कृष्ण ब्रूहि सर्वमशेषतः ।
गृणन्त्यग्निसमीपेषु के च ते ब्रह्मराशयः ॥ १३.४२.६८ ॥
Dime todo esto sin reservas, oh bienaventurado Kṛṣṇa: ¿quiénes son esas masas de Brahman que recitan junto a los fuegos?