മഹാഭാരതം · അധ്യായം 13.42
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.42.1
एवं दत्ताभयस्तेन ततोऽहमृषिसत्तमाः ।
नष्टखेदश्रमभयः क्षणेन ह्यभवं तदा ॥ १३.४२.१ ॥
ഇങ്ങനെ അദ്ദേഹം എനിക്ക് അഭയം നൽകി; ഓ ഋഷിശ്രേഷ്ഠരേ, അപ്പോൾ ഒരു നിമിഷത്തിനുള്ളിൽ എന്റെ ക്ഷീണവും വേദനയും ഭയവും നശിച്ചു.
13.42.2
स शनैर्याति भगवान्गत्या लघुपराक्रमः ।
अहं तु सुमहावेगमास्तायानुव्रजामि तम् ॥ १३.४२.२ ॥
ആ ഭഗവാൻ പതുക്കെ പോകുന്നു; അവന്റെ നടത്തം ലഘുവും പരാക്രമം എളുപ്പവുമാണ്. ഞാനോ അത്യധികമായ വേഗം സ്വീകരിച്ച് അവനെ പിന്തുടരുന്നു.
13.42.3
स गत्वा दीर्घमध्वानमाकाशममितह्युतिः ।
मनसाऽप्यगमं देवमाससादात्मतत्ववित् ॥ १३.४२.३ ॥
അളവറ്റ തേജസ്സുള്ളവനും ആത്മതത്ത്വം അറിയുന്നവനുമായ അദ്ദേഹം ആകാശത്തിലൂടെ ദീർഘമായ വഴി കടന്നുപോയി; ഞാൻ മനസ്സുകൊണ്ടും ആ ദേവനെ എത്തിച്ചേർന്നു.
13.42.4
अथ देवः समासाद्य मनसः सदृशं जवम् ।
मोहयित्वा च मां तत्र क्षणेनान्तरधीयत ॥ १३.४२.४ ॥
അപ്പോൾ ആ ദേവൻ മനസ്സിന്റെ വേഗത്തിനൊത്ത വേഗത്തിൽ അടുത്തെത്തി; അവിടെ എന്നെ മോഹിപ്പിച്ച് ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് അപ്രത്യക്ഷനായി.
13.42.5
तत्राम्बुधरधीरेण भोशब्देनानुनादिना ।
अयं भोऽहमिति प्राह वाक्यं वाक्यविशारदः ॥ १३.४२.५ ॥
അവിടെ മേഘംപോലെ ഗംഭീരവും പ്രതിധ്വനിക്കുന്നതുമായ 'ഭോ' ശബ്ദത്തോടെ, വാക്കിൽ വിദഗ്ധനായ ആ ദേവൻ പറഞ്ഞു: 'ഓ, ഇതാ ഞാൻ.'
13.42.6
शब्दानुसारी तु ततस्तं देशमहमाव्रजम् ।
तत्रापश्यं ततश्चाहं श्रीमद्धंसयुतं सरः ॥ १३.४२.६ ॥
എന്നാൽ ആ ശബ്ദത്തെ പിന്തുടർന്ന് ഞാൻ ആ സ്ഥലത്തേക്കു പോയി; അവിടെ ഹംസങ്ങൾ നിറഞ്ഞ മനോഹരമായ ഒരു തടാകം കണ്ടു.
13.42.7
स तत्सरः समासाद्य भगवानात्मवित्तमः ।
भोशब्दप्रतिसृष्टेन स्वरेण प्रतिवादिना ॥ १३.४२.७ ॥
ആ തടാകത്തിലെത്തിയ ആത്മജ്ഞാനികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ഭഗവാൻ, 'ഭോ' എന്ന ശബ്ദത്തോടെ പ്രതിധ്വനിക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ മറുപടി പറഞ്ഞു.
13.42.8
विवेश देवः स्वां योनिं मामिदं चाभ्यभाषत ।
विशस्व सलिलं सौम्य सुखमत्र वसामहे ॥ १३.४२.८ ॥
ദേവൻ തന്റെ സ്ഥാനത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ച് എന്നോട് പറഞ്ഞു: 'സൗമ്യാ, ജലത്തിൽ പ്രവേശിക്കൂ; ഇവിടെ നമുക്ക് സുഖമായി വസിക്കാം.'
13.42.9
ततश्च प्राविशं तत्र सह तेन महात्मना ।
दृष्टवानद्भुततरं तस्मिन्सरसि भास्वताम् ॥ १३.४२.९ ॥
പിന്നീട് ഞാൻ ആ മഹാത്മാവിനോടൊപ്പം അവിടെ പ്രവേശിച്ചു; ആ തടാകത്തിൽ തേജസ്വികളുടെ അത്യദ്ഭുതമായ കാഴ്ച ഞാൻ കണ്ടു.
13.42.10
अग्नीनामप्रणीतानामिद्धानामिन्धनैर्विना ।
दीप्तानामाज्यसिक्तानां स्यानेष्वर्चिष्मतां सदा ॥ १३.४२.१० ॥
ഇന്ധനമില്ലാതെ ജ്വലിക്കുന്ന, നെയ്യിൽ അഭിഷേകം ചെയ്യപ്പെട്ട, ഇനിയും കൊണ്ടുപോകാത്ത അഗ്നികൾ—അവയുടെ സ്ഥാനങ്ങളിൽ എപ്പോഴും ജ്വാലകളോടെ തിളങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
13.42.11
दीप्तिस्तेषामनाज्यानां प्राप्ताज्यानामिवाभवत् ।
अनिद्धानामिव सतामिद्धानामिव भास्वताम् ॥ १३.४२.११ ॥
നെയ്യ് ചൊരിയാത്തവയുടെ പ്രകാശം നെയ്യ് ലഭിച്ചവയുടേതുപോലെയായി; കത്തിക്കാത്തവ കത്തിച്ച തേജസ്വികളെപ്പോലെയായി.
13.42.12
अथाहं वरदं देवं नापश्यं तत्र सङ्गतम् ।
ततः सम्मोहमापन्नो विषादभगमं परम् ॥ १३.४२.१२ ॥
പിന്നീട് അവിടെ വരദായകനായ ദേവനെ എനിക്കൊപ്പം ഞാൻ കണ്ടില്ല; അപ്പോൾ ഞാൻ മോഹത്തിലകപ്പെട്ട് അത്യന്തം ദുഃഖം പ്രാപിച്ചു.
13.42.13
अपश्यं चाग्निहोत्राणि शतशोऽथ सहस्रशः ।
विधिना सम्प्रणीतानि धिष्ण्येष्वाज्यवतां तदा ॥ १३.४२.१३ ॥
അപ്പോൾ ഞാൻ നൂറുകണക്കിനും ആയിരക്കണക്കിനും അഗ്നിഹോത്രങ്ങൾ കണ്ടു; വിധിപ്രകാരം ധിഷ്ണ്യങ്ങളിൽ നെയ്യോടെ നടത്തപ്പെടുന്നവ.
13.42.14
असंभृष्टतलाश्चैव वेदीः कुसुमसंस्तृताः ।
कुशपद्मोत्पलासङ्गाः कलशांश्च हिरण्मयान् ॥ १३.४२.१४ ॥
തറ മിനുസപ്പെടുത്തിയ വേദികൾ, പൂക്കൾ വിതറിയവ; ദർഭ, താമര, നീലത്താമര ചേർന്നവ; സ്വർണ്ണ കലശങ്ങളും.
13.42.15
अग्निहोत्राणि चित्राणि शतशोऽथ सहस्रशः ।
अग्निहोत्राय योग्यानि यानि द्रव्याणि कानिचित्।
तानि चात्र समृद्धानि दृष्टवानस्म्यनेकशः ॥ १३.४२.१५ ॥
നൂറുകണക്കിനും ആയിരക്കണക്കിനും വിചിത്രമായ അഗ്നിഹോത്രങ്ങൾ; അഗ്നിഹോത്രത്തിന് യോഗ്യമായ ദ്രവ്യങ്ങൾ ഏതൊക്കെയോ, അവയെല്ലാം ഇവിടെ സമൃദ്ധമായിരിക്കുന്നത് ഞാൻ പലതവണ കണ്ടു.
13.42.16
मनोहृद्यतमश्चाग्निः सुरभिः पुण्यलक्षणः ।
आज्यगन्धो मनोग्राही घ्राणचक्षुस्सुखावहः ॥ १३.४२.१६ ॥
മനസ്സിനും ഹൃദയത്തിനും ഏറ്റവും പ്രിയമായ അഗ്നി; സുഗന്ധമുള്ളത്, പുണ്യലക്ഷണമുള്ളത്, നെയ്യിന്റെ ഗന്ധമുള്ളത്, മനസ്സിനെ ആകർഷിക്കുന്നത്, മൂക്കിനും കണ്ണിനും സുഖം നൽകുന്നത്.
13.42.17
तेषां तत्राग्निहोत्राणामीडितानां सहस्रशः ।
समीपे त्वद्भुततममपश्यमहमव्ययम् ॥ १३.४२.१७ ॥
അവിടെ ആ ആയിരക്കണക്കിന് സ്തുതിക്കപ്പെട്ട അഗ്നിഹോത്രങ്ങളുടെ സമീപത്ത് അത്യത്ഭുതമായ, അവ്യയമായ ഒന്നു ഞാൻ കണ്ടു.
13.42.18
चन्द्रांशुकाशशुभ्राणां तुषारोद्भेदवर्चसाम् ।
विमलादित्यभासानां स्थण्डिलानि सहस्रशः।
दृष्टान्यग्निसमीपे तु ध्युतिमन्ति महान्ति च ॥ १३.४२.१८ ॥
ചന്ദ്രകിരണവും വെൺതുണിയും പോലെ വെളുത്ത, മഞ്ഞുദയം പോലെ തിളങ്ങുന്ന, നിർമ്മല സൂര്യപ്രഭയുള്ള ആയിരക്കണക്കിന് സ്ഥണ്ഡിലങ്ങൾ അഗ്നിക്കു സമീപം കണ്ടു—പ്രകാശമുള്ളവയും വലിയവയും.
13.42.19
एषु चाग्निसमीपेषु शुश्राव सुपदाक्षराः ।
प्रभावान्तरितानां तु प्रस्पष्टाक्षरभाषिणाम्।
ऋग्यजुःसामगानां च मधुराः सुस्वरा गिरः ॥ १३.४२.१९ ॥
ആ അഗ്നികൾക്കരികെ ഞാൻ സുപദവും വ്യക്തമായ അക്ഷരങ്ങളുമുള്ള വാക്കുകൾ കേട്ടു. തേജസ്സിനാൽ മറഞ്ഞവരും സ്പഷ്ടാക്ഷരം സംസാരിക്കുന്നവരും ഋക്, യജുസ്, സാമഗാനം ചെയ്യുന്നവരുമായവരുടെ മധുരവും സുസ്വരവുമായ വാണികൾ.
13.42.20
सुसंमृष्टतलैस्तैस्तु बृहद्बिर्दीप्ततेजसैः ।
पावकैः पावितात्माहमभवं लघुविक्रमः ॥ १३.४२.२० ॥
നന്നായി അടിച്ചുവൃത്തിയാക്കിയ തറകളുള്ള, വലിയ, ജ്വലിക്കുന്ന തേജസ്സുള്ള ആ അഗ്നികളാൽ ഞാൻ പവിത്രാത്മാവായി; വേഗതയുള്ള പരാക്രമമുള്ളവനായി.
13.42.21
ततोऽहं तेषु धिष्ण्येषु ज्वलमानेषु यज्वनाम् ।
तं देशं प्रणमित्वाऽथ अन्वेष्टुमुपचक्रमे ॥ १३.४२.२१ ॥
അപ്പോൾ യജ്ഞം ചെയ്യുന്നവരുടെ ജ്വലിക്കുന്ന ആ അഗ്നിസ്ഥാനങ്ങളെ കണ്ട് ആ സ്ഥലത്തെ നമസ്കരിച്ച് ഞാൻ അവനെ അന്വേഷിക്കാൻ തുടങ്ങി.
13.42.22
तान्यनेकसहस्राणि पर्यटंस्तु महाजवात् ।
अपश्यमानस्तं देवं ततोऽहं व्यथितोऽभवम् ॥ १३.४२.२२ ॥
ആ അനേകായിരം സ്ഥലങ്ങളിൽ മഹാവേഗത്തിൽ ഞാൻ അലഞ്ഞു; ആ ദേവനെ കാണാതെ ഞാൻ വ്യസനിച്ചു.
13.42.23
ततस्तेष्वग्निहोत्रेषु ज्वलत्सु विमलार्चिषु ।
भानुमत्सु न पश्यामि देवदेवं सनातनम् ॥ १३.४२.२३ ॥
അപ്പോൾ ജ്വലിക്കുന്ന, നിർമ്മലമായ ജ്വാലകളുള്ള, പ്രകാശമുള്ള ആ അഗ്നിഹോത്രങ്ങളിലും സനാതനനായ ദേവദേവനെ ഞാൻ കാണുന്നില്ല.
13.42.24
ततोऽहं तानि दीप्तानि परीय व्यस्थितेन्द्रियः ।
नान्तं तेषां प्रपश्यामि खेदश्च सहसाभवत् ॥ १३.४२.२४ ॥
അപ്പോൾ ഞാൻ ആ ജ്വലിക്കുന്ന സ്ഥലങ്ങൾ ചുറ്റിനടന്നു; ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ഇളകിപ്പോയി. അവയുടെ അവസാനം ഞാൻ കണ്ടില്ല; പെട്ടെന്ന് ക്ഷീണം ഉണ്ടായി.
13.42.25
विसृत्य सर्वतो दृष्टिं भयमोहसमन्वितः ।
श्रमं परंममापन्नश्चिन्तयानस्त्वचेतनः ॥ १३.४२.२५ ॥
ചുറ്റും ദൃഷ്ടി പായിച്ച്, ഭയവും മോഹവും നിറഞ്ഞവനായി, അത്യധികം ക്ഷീണിതനായി, ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട് ബോധശൂന്യനായി ഞാൻ നിന്നു.
13.42.26
तस्मिन्न खलु वर्तेऽहं लोके यत्रैतदीदृशम् ।
ऋग्यजुस्सामनिर्घोषः श्रूयते न च दृश्यते ॥ १३.४२.२६ ॥
ഋക്, യജുസ്, സാമ മന്ത്രങ്ങളുടെ ഘോഷം ഇങ്ങനെ കേൾക്കുകയും കാണാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഈ ലോകത്ത് ഞാൻ തീർച്ചയായും വസിക്കുന്നില്ല.
13.42.27
न च पश्यामि तं देवं येनाहमिह चोदितः ।
एवं चिन्तासभापन्नः प्रध्यातुमुपचक्रमे ॥ १३.४२.२७ ॥
ഇവിടെ എന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ച ആ ദേവനെ ഞാൻ കാണുന്നില്ല. ഇങ്ങനെ ചിന്താകുലനായി ഞാൻ ആഴത്തിൽ ധ്യാനിക്കാൻ തുടങ്ങി.
13.42.28
ततश्चिन्तयतो मह्यं मोहेनाविष्टचेतसः ।
महाशब्दः प्रादुरासीत्सुभृशं मे व्यथाकरः ॥ १३.४२.२८ ॥
അപ്പോൾ മോഹത്താൽ മനസ്സ് മൂടപ്പെട്ട്, ചിന്തിച്ചിരുന്ന എനിക്ക്, അത്യന്തം വേദന നൽകുന്ന ഒരു മഹാശബ്ദം ഉയർന്നു.
13.42.29
अथाहं सहसा तत्र शृणोमि विपुलध्वनिम् ।
अपश्यं च सुपर्णानां सहस्राण्ययुतानि च ॥ १३.४२.२९ ॥
അപ്പോൾ ഞാൻ പെട്ടെന്ന് അവിടെ ഒരു വിപുലമായ ശബ്ദം കേട്ടു; സുപർണ്ണന്മാർ ആയിരക്കണക്കിനും പതിനായിരക്കണക്കിനും ഉള്ളത് കണ്ടു.
13.42.30
अभ्यद्रवन्त मामेव विपुलद्युतिरंहसः ।
तेषामहं प्रभावेण सर्वथैवावरोऽभवम् ॥ १३.४२.३० ॥
മഹാതേജസ്സും വേഗവുമുള്ള അവർ എന്റെ മേൽ തന്നെ പാഞ്ഞടുത്തു. അവരുടെ പ്രഭാവത്താൽ ഞാൻ പൂർണ്ണമായും ദുർബലനായി.
13.42.31
सोऽहं समन्ततः सर्वैः सुपर्णैरतितेजसैः ।
दृष्ट्वाऽऽत्मानं परिगतं सम्भ्रमं परमं गतः ॥ १३.४२.३१ ॥
ഞാൻ എല്ലാ ഭാഗത്തുനിന്നും അത്യന്തം തേജസ്വികളായ സുപർണന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതു കണ്ട് മഹാ പരിഭ്രമത്തിലായി.
13.42.32
विनयावनतो भूत्वा नमश्चक्रे महात्मने ।
अनादिनिधनायैभिर्नामभिः परमात्मने ॥ १३.४२.३२ ॥
വിനയത്തോടെ വണങ്ങി, ആദിയും അന്തവുമില്ലാത്ത ആ മഹാത്മാവായ പരമാത്മാവിന് ഈ നാമങ്ങളാൽ നമസ്കരിച്ചു.
13.42.33
नारायणाय शुद्धाय शाश्वताय ध्रुवाय च ।
भूतभव्यभवेशाय शिवाय शिवमूर्तये ॥ १३.४२.३३ ॥
നാരായണന്, ശുദ്ധനും ശാശ്വതനും സ്ഥിരനുമായവന്, ഭൂത-ഭവ്യ-ഭവങ്ങളുടെ ഈശ്വരന്, ശിവനും ശിവമൂർത്തിയുമായവന്.
13.42.34
शिवयोनेः शिवाद्यायि शिवपूज्यतमाय च ।
घोररूपाय महते युगान्तकरणाय च ॥ १३.४२.३४ ॥
ശിവന്റെ ഉത്ഭവത്തിന്, ശിവന്മാരിൽ ആദ്യനായവന്, ശിവന്മാരാൽ അത്യന്തം പൂജ്യനായവന്, ഘോരരൂപന്, മഹാനായവന്, യുഗാന്തം വരുത്തുന്നവന്.
13.42.35
विश्वाय विश्वदेवाय विश्वेशाय महात्मने ।
सहस्रोदरपादाय सहस्रनयनाय च ॥ १३.४२.३५ ॥
വിശ്വന്, വിശ്വദേവന്, വിശ്വേശ്വരന്, ആയിരം ഉദരങ്ങളും പാദങ്ങളുമുള്ള മഹാത്മാവിന്, ആയിരം കണ്ണുകളുള്ളവന്.
13.42.36
सहस्रबाहवे चैव सहस्रवदनाय च ।
शुचिश्रवाय महते ऋतुसंवत्सराय च ॥ १३.४२.३६ ॥
ആയിരം ബാഹുക്കളുള്ളവന്, ആയിരം മുഖങ്ങളുള്ളവന്, ശുചിയായ ശ്രവണമുള്ള മഹാനായവന്, ഋതുക്കളും സംവത്സരങ്ങളുമായവന്.
13.42.37
ऋग्यजुःसामवक्त्राय अथर्वशिरसे नमः ।
हृषीकेशाय कृष्णाय द्रुहिणोरुक्रमाय च ॥ १३.४२.३७ ॥
ഋക്, യജുസ്, സാമം ആരുടെ മുഖമോ, അഥർവം ആരുടെ ശിരസ്സോ അവന് നമസ്കാരം. ഹൃഷീകേശനും കൃഷ്ണനും ദ്രുഹിണോരുക്രമനും നമസ്കാരം.
13.42.38
बृहद्वेगाय तार्क्ष्याय वराहायैकशृङ्गिणे ।
शिपिविष्टाय सत्याय हरयेऽथ शिखण्डिने ॥ १३.४२.३८ ॥
മഹാവേഗനായ താർക്ഷ്യന്, വരാഹന്, ഏകശൃംഗന്, ശിപിവിഷ്ടന്, സത്യന്, ഹരിക്ക്, ശിഖണ്ഡിക്ക് നമസ്കാരം.
13.42.39
हुताशायोर्ध्ववक्त्राय रौद्रानीकाय साधवे ।
सिन्धवे सिन्धुवर्षघ्ने देवानां सिन्धवे नमः ॥ १३.४२.३९ ॥
ഹുതാശന്, ഊർധ്വവക്ത്രന്, രൗദ്രാനീകന്, സാധുവിന്, സിന്ധുവിന്, സിന്ധുവർഷഘ്നന്, ദേവന്മാരുടെ സിന്ധുവിന് നമസ്കാരം.
13.42.40
गरुत्मते त्रिनेत्राय सुधर्माय वृषाकृते ।
सम्म्राडुग्रे संकृतये विरजे सम्भवे भवे ॥ १३.४२.४० ॥
ഗരുത്മാന്, ത്രിനേത്രന്, സുധർമ്മന്, വൃഷാകൃതിക്ക്, സമ്രാട്ടിന്, ഉഗ്രന്, സംകൃതിക്ക്, വിരജന്, സംഭവന്, ഭവന് നമസ്കാരം.
13.42.41
वृषाय वृषरूपाय विभवे भूर्भुवाय व ।
दीप्तसृष्टाय यज्ञाय स्थिराय स्थविराय च ॥ १३.४२.४१ ॥
വൃഷന്, വൃഷരൂപന്, വിഭുവിന്, ഭൂർഭുവന്, ദീപ്തസൃഷ്ടിയായ യജ്ഞന്, സ്ഥിരന്, സ്ഥവിരന് നമസ്കാരം.
13.42.42
अच्युताय तुषाराय वीराय च समाय च ।
जिष्णवे पुरुहूताय वसिष्ठाय वराय च ॥ १३.४२.४२ ॥
അച്യുതന്, തുഷാരന്, വീരന്, സമന്, ജിഷ്ണുവിന്, പുരുഹൂതന്, വസിഷ്ഠന്, വരന് നമസ്കാരം.
13.42.43
सत्येशाय सुरेशाय हरयेऽथ शिखण्डिने ।
बर्हिषाय वरेण्याय वसवे विश्ववेधसे ॥ १३.४२.४३ ॥
സത്യത്തിന്റെ നാഥന്, ദേവേശന്, ഹരിക്ക്, ശിഖണ്ഡിക്ക്, ബർഹിഷിന്, ശ്രേഷ്ഠനായ വരേണ്യന്, വസുവിന്, വിശ്വസൃഷ്ടാവിന് നമസ്കാരം.
13.42.44
किरीटिने सुकेशाय वासुदेवाय शुष्मिणे ।
बृहदुक्थ्यसुषेणाय युग्ये दुन्दुभये तथा ॥ १३.४२.४४ ॥
കിരീടധാരിക്ക്, സുന്ദരകേശന്, വാസുദേവന്, ശുഷ്മിക്ക്, ബൃഹദുക്ഥ്യന്, സുഷേണന്, യുഗ്യന്, ദുന്ദുഭിക്ക് നമസ്കാരം.
13.42.45
भयेसखाय विभवे भरद्वाजेऽभयाय च ।
भास्कराय च चन्द्राय पद्मनाभाय भूरिणे ॥ १३.४२.४५ ॥
ഭയത്തിന്, സഖാവിന്, വിഭുവിന്, ഭരദ്വാജന്, അഭയന്, ഭാസ്കരന്, ചന്ദ്രന്, പത്മനാഭന്, ഭൂരിക്ക് നമസ്കാരം.
13.42.46
पुनर्वसुभृतत्वाय जीवप्रभविषाय च ।
वषट्काराय स्वाहाय स्वधाय निधनाय च ॥ १३.४२.४६ ॥
പുനർവസുവിനെ ധരിക്കുന്നവന്, ജീവികളുടെ ഉത്ഭവത്തിന്, വഷട്കാരത്തിന്, സ്വാഹയ്ക്ക്, സ്വധയ്ക്ക്, നിധനത്തിന് നമസ്കാരം.
13.42.47
ऋचे च यजुषे साम्ने त्रैलोक्यपतये नमः ।
श्रीपद्मायात्मसदृशे धरणीधारिणे परे ॥ १३.४२.४७ ॥
ഋക്കിന്, യജുസ്സിന്, സാമത്തിന്, ത്രിലോകാധിപതിക്ക് നമസ്കാരം. ശ്രീപദ്മത്തിന്, ആത്മസദൃശന്, ധരണീധാരിയായ പരന് നമസ്കാരം.
13.42.48
सौम्यासौम्यस्वरूपाय सौम्ये सुमनसे नमः ।
विश्वाय च सुविश्वाय विश्वरूपधराय च ॥ १३.४२.४८ ॥
സൗമ്യാസൗമ്യരൂപന്, സൗമ്യന്, സുമനസ്സിന് നമസ്കാരം. വിശ്വന്, സുവിശ്വന്, വിശ്വരൂപധാരിക്ക് നമസ്കാരം.
13.42.49
केशवाय सुकेशाय रश्मिकेशाय भूरिणे ।
हिरण्यगर्भाय नमः सौम्याय वृषरूपिणे ॥ १३.४२.४९ ॥
കേശവന്, സുന്ദരകേശന്, രശ്മികേശന്, ഭൂരിക്ക്, ഹിരണ്യഗർഭന്, നമസ്കാരം; സൗമ്യനും വൃഷരൂപിക്കും നമസ്കാരം.
13.42.50
नारायणाग्र्यवपुषे पुरुहूताय वज्रिणे ।
वर्मिणे वृषसेनाय धर्मसेनाय रोधसे।
मुनये ज्वरमुक्तायि ज्वराधिपतये नमः ॥ १३.४२.५० ॥
നാരായണന്റെ ശ്രേഷ്ഠ തനുവുള്ളവന്, പുരുഹൂതന്, വജ്രധാരിക്ക്, കവചധാരിക്ക്, വൃഷസേനന്, ധർമസേനന്, രോധസ്സിന്, മുനിക്ക്, ജ്വരമുക്തന്, ജ്വരാധിപതിക്ക് നമസ്കാരം.
13.42.51
अनेत्राय त्रिनेत्राय पिङ्गलाय विडूर्मिणे ।
तपोब्रह्मनिधानाय युगपर्यायिणे नमः ॥ १३.४२.५१ ॥
കണ്ണില്ലാത്തവന്, മൂന്നുകണ്ണുള്ളവന്, പിംഗലന്, ശക്തമായ തിരകളുള്ളവന്, തപസ്സും ബ്രഹ്മവും നിധിയായവന്, യുഗങ്ങളെ മാറിമാറി കടക്കുന്നവന് നമസ്കാരം.
13.42.52
शरणाय शरण्याय भक्तेष्टशरणाय च ।
नमः सर्वभवेशाय भूतभव्यभवाय च ॥ १३.४२.५२ ॥
ശരണന്, ശരണ്യന്, ഭക്തരുടെ ഇഷ്ടശരണന്, നമസ്കാരം; സർവഭവേശന്, ഭൂതഭവ്യഭവന്, നമസ്കാരം.
13.42.53
पाहि मां देवदेवेश कोप्यजोसि सनातनः ।
एवं गतोस्मि शरणं शरण्यं ब्रह्मयोनिनम् ॥ १३.४२.५३ ॥
ദേവദേവേശാ, എന്നെ രക്ഷിക്കേണമേ; നീ അജനും സനാതനനുമാണ്. ഇങ്ങനെ ഞാൻ ശരണ്യനായ ബ്രഹ്മയോനിയെ ശരണം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു.
13.42.54
स्तव्यं स्तवं स्तुतवतस्तत्तमो मे प्रणश्यत ।
भयं च मे व्यपगतं पक्षिणोऽन्तर्हिताऽभवन् ॥ १३.४२.५४ ॥
സ്തുത്യനെ സ്തുതിച്ച എന്റെ ആ ഇരുട്ട് നശിക്കട്ടെ; എന്റെ ഭയം നീങ്ങി, പക്ഷിയുടെ (ഭയങ്ങൾ) മറഞ്ഞു.
13.42.55
शृणोमि च गिरं दिव्यामन्तर्धानगतां शिवाम् ।
मा भैर्गरुत्मन्दान्तोसि पुनः सेन्द्रान्दिवौकसः।
स्वं चैव भवनं गत्वा द्रक्ष्यसे पुत्रबान्धवान् ॥ १३.४२.५५ ॥
അന്തർധാനത്തിൽനിന്ന് വരുന്ന ദിവ്യവും മംഗളകരവുമായ വാക്ക് ഞാൻ കേൾക്കുന്നു: ഗരുഡാ, ഭയപ്പെടേണ്ട, നീ സംയമിയാണ്; ഇന്ദ്രനോടൊപ്പം സ്വർഗ്ഗവാസികളെ വീണ്ടും കാണും; നിന്റെ ഭവനത്തിൽ ചെന്ന് പുത്രന്മാരെയും ബന്ധുക്കളെയും കാണും.
13.42.56
ततस्तस्मिन्क्षणेनैव सहसैव महाद्युतिः ।
प्रत्यदृश्यत तेजस्वी पुरस्तात्स ममान्तिके ॥ १३.४२.५६ ॥
അപ്പോൾത്തന്നെ പെട്ടെന്ന് മഹാതേജസ്വി എന്റെ മുന്നിൽ, എന്റെ അരികിൽ പ്രത്യക്ഷനായി.
13.42.57
समागम्य ततस्तेन शिवेन परमात्मना ।
अपश्यं चाहमायान्तं नरनारायणाश्रमे।
चतुर्द्विगुणविन्यासं तं च देवं सनातनम् ॥ १३.४२.५७ ॥
പിന്നെ ആ ശിവപരമാത്മാവിനെ കണ്ടുമുട്ടി, നര-നാരായണന്മാരുടെ ആശ്രമത്തിൽ നാലിരട്ടി വിന്യാസത്തോടെ വരുന്ന ആ സനാതനദേവനെ ഞാൻ കണ്ടു.
13.42.58
यजतस्तानृषीन्देवान्वदतो ध्यायतो मुनीन् ।
युक्तान्सिद्धान्नैष्ठिकांश्च जपतो यजतो गृहे ॥ १३.४२.५८ ॥
യജ്ഞം ചെയ്യുന്ന ഋഷിമാരെയും ദേവന്മാരെയും, ഓതി ധ്യാനിക്കുന്ന മുനിമാരെയും, യോഗയുക്തരായ സിദ്ധന്മാരെയും, നിഷ്ഠയുള്ളവരെയും, വീടുകളിൽ ജപിച്ചും യജിച്ചും കഴിയുന്നവരെയും (ഞാൻ കണ്ടു).
13.42.59
पुष्पपूरपरिक्षिप्तं धूपितं दीपितं हुतम् ।
वन्दितं सिक्तसम्मृष्टं नरनारायणाश्रमम् ॥ १३.४२.५९ ॥
പൂക്കൾ വിതറി നിറച്ച, ധൂപം കൊണ്ട് സുഗന്ധമാക്കിയ, ദീപങ്ങളാൽ പ്രകാശിച്ച, ആഹുതി ചെയ്യപ്പെട്ട, വന്ദിക്കപ്പെട്ട, നീരു തളിച്ചും തൂത്തുവൃത്തിയാക്കിയും ഇരിക്കുന്ന നര-നാരായണാശ്രമം.
13.42.60
तदद्भुतमहं दृष्ट्वा विस्मितोस्मि तदाऽनघाः ।
जगाम शिरसा देवं प्रयतेनान्तरात्मना ॥ १३.४२.६० ॥
പാപരഹിതരേ! ആ അത്ഭുതം കണ്ട് ഞാൻ വിസ്മയിച്ചു; അപ്പോൾ ശ്രദ്ധയോടെ അന്തരാത്മാവോടെ ശിരസ്സു നമിച്ച് ആ ദേവന്റെ അടുത്തേക്ക് പോയി.
13.42.61
तदत्यद्भुतसङ्कासं किमेतदिति चिन्तयन् ।
नाध्यगच्छं परं दिव्यं तस्य सर्वभवात्मनः ॥ १३.४२.६१ ॥
അത് അത്യന്തം അത്ഭുതകരമായി തോന്നി; 'ഇത് എന്താണ്?' എന്ന് ചിന്തിച്ചിട്ടും, സർവഭൂതാത്മാവായ അവന്റെ ദിവ്യമായ പരമതത്ത്വം ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ല.
13.42.62
प्रणिपत्य सुदुर्धर्षं पुनः पुनरुदीक्ष्य च ।
शिरस्यञ्जलिमाधाय विस्मयोत्फुल्ललोचनः।
अवोचं तमदीनार्थं श्रेष्ठानां श्रेष्ठमुत्तमम् ॥ १३.४२.६२ ॥
അത്യന്തം ദുർധർഷനായ അവനെ വീണ്ടും വീണ്ടും വണങ്ങി, നോക്കി, തലയിൽ അഞ്ജലി വെച്ച്, വിസ്മയത്താൽ വിടർന്ന കണ്ണുകളോടെ, അദീനാർത്ഥനും ശ്രേഷ്ഠരിൽ ശ്രേഷ്ഠനും ആയ അവനോട് ഞാൻ പറഞ്ഞു.
13.42.63
नमस्ते भगवन्देव भूतभव्यभवत्प्रभो ।
यदेतदद्भुतं देव मया दृष्टं त्वदाश्रयम् ॥ १३.४२.६३ ॥
ഓ ഭഗവാനേ, ദേവാ, ഭൂത-ഭവ്യ-ഭവത് പ്രഭോ, നിനക്കു നമസ്കാരം. ഓ ദേവാ, നിന്നെ ആശ്രയിച്ചുള്ള ഈ അത്ഭുതം ഞാൻ കണ്ടു.
13.42.64
अनादिमद्यपर्यन्तं किं तच्छंसितुमर्हसि ।
यदि जानासि सां भक्तं यदि वाऽनुग्रहो मयि।
शंस सर्वमशेषेण श्रोतव्यं यदि चेन्मया ॥ १३.४२.६४ ॥
ആദിയും മധ്യവും അന്തവുമില്ലാത്തതിനെ നീ പറയേണ്ടതാണ്. ഞാൻ ഭക്തനെന്ന് നീ അറിയുന്നുവെങ്കിൽ, അല്ലെങ്കിൽ എന്നിൽ നിനക്ക് അനുഗ്രഹമുണ്ടെങ്കിൽ, ഞാൻ കേൾക്കാൻ യോഗ്യനെങ്കിൽ, എല്ലാം പൂർണ്ണമായി പറയുക.
13.42.65
स्वभावस्तव दुर्ज्ञेयः प्रादुर्भावो भवस्य च ।
भवद्भूतभविष्येश सर्वथा गहनं भवान् ॥ १३.४२.६५ ॥
നിന്റെ സ്വഭാവം അറിയാൻ പ്രയാസം; ഭവന്റെ പ്രാദുർഭാവവും അങ്ങനെ തന്നെ. ഓ ഭവാ, ഭൂത-ഭവ്യ-ഭവിഷ്യത്തുകളുടെ ഈശനേ, നീ എല്ലാവിധത്തിലും ഗഹനനാണ്.
13.42.66
ब्रूहि सर्वमशेषेण तदाश्चर्यं महामुने ।
किं तदत्यद्भुतं वृत्तं तेष्वग्निषु समन्ततः ॥ १३.४२.६६ ॥
ഓ മഹാമുനേ, ആ അത്ഭുതം പൂർണ്ണമായി പറയുക. ആ അഗ്നികളിൽ ചുറ്റിലും നടന്ന അത്യത്ഭുതമായ സംഭവം എന്തായിരുന്നു?
13.42.67
कानि तान्यग्निहोत्राणि केषां शब्दः श्रुतो मया ।
शृण्वतां ब्रह्म सततमदृश्यानां महात्मनाम् ॥ १३.४२.६७ ॥
ആ അഗ്നിഹോത്രങ്ങൾ ഏവ? കാണാത്ത മഹാത്മാക്കൾ എപ്പോഴും വേദം കേൾക്കുമ്പോൾ അവരുടെ ശബ്ദം ഞാൻ കേട്ടു.
13.42.68
एतन्मे भगवन्कृष्ण ब्रूहि सर्वमशेषतः ।
गृणन्त्यग्निसमीपेषु के च ते ब्रह्मराशयः ॥ १३.४२.६८ ॥
ഭഗവാനായ കൃഷ്ണാ, ഇതെല്ലാം എനിക്ക് പൂർണ്ണമായി പറഞ്ഞുതരൂ: അഗ്നികൾക്കരികെ ഉരുവിടുന്ന, ബ്രഹ്മരാശികളായ ആ ജനങ്ങൾ ആരാണ്?