மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.42
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.42.1
एवं दत्ताभयस्तेन ततोऽहमृषिसत्तमाः ।
नष्टखेदश्रमभयः क्षणेन ह्यभवं तदा ॥ १३.४२.१ ॥
இவ்வாறு அவர் எனக்கு அபயம் அளித்ததும், ஓ முனிவர்களில் சிறந்தவர்களே, அப்போதே ஒரு கணத்தில் என் களைப்பும் வேதனையும் பயமும் நீங்கின.
13.42.2
स शनैर्याति भगवान्गत्या लघुपराक्रमः ।
अहं तु सुमहावेगमास्तायानुव्रजामि तम् ॥ १३.४२.२ ॥
அந்த பகவான் மெதுவாகச் செல்கிறார்; அவருடைய நடை இலகுவானது, அவருடைய வீரம் எளிதானது. ஆனால் நானோ மிகுந்த வேகத்தை மேற்கொண்டு அவரைப் பின்தொடர்கிறேன்.
13.42.3
स गत्वा दीर्घमध्वानमाकाशममितह्युतिः ।
मनसाऽप्यगमं देवमाससादात्मतत्ववित् ॥ १३.४२.३ ॥
அளவற்ற ஒளியுடையவரும், ஆத்ம தத்துவத்தை அறிந்தவருமான அவர் ஆகாயத்தில் நீண்ட வழியைக் கடந்து சென்றார்; நான் மனத்தாலும் அவரைச் சென்றடைந்து அந்த தேவரை அணுகினேன்.
13.42.4
अथ देवः समासाद्य मनसः सदृशं जवम् ।
मोहयित्वा च मां तत्र क्षणेनान्तरधीयत ॥ १३.४२.४ ॥
பின்னர் அந்த தேவர் மனத்தின் வேகத்திற்கு ஒப்பான வேகத்தில் அருகே வந்தார்; அங்கே என்னை மயக்கி, ஒரு கணத்தில் மறைந்து போனார்.
13.42.5
तत्राम्बुधरधीरेण भोशब्देनानुनादिना ।
अयं भोऽहमिति प्राह वाक्यं वाक्यविशारदः ॥ १३.४२.५ ॥
அங்கே மேகம் போன்று ஆழ்ந்த, எதிரொலிக்கும் 'போ' என்ற ஒலியுடன், பேச்சில் வல்லவரான அவர் சொன்னார்: 'ஓ, இதோ நான்.'
13.42.6
शब्दानुसारी तु ततस्तं देशमहमाव्रजम् ।
तत्रापश्यं ततश्चाहं श्रीमद्धंसयुतं सरः ॥ १३.४२.६ ॥
ஆனால் அந்த ஒலியைப் பின்தொடர்ந்து நான் அந்த இடத்தை நோக்கிச் சென்றேன்; அங்கே அன்னப்பறவைகள் நிறைந்த அழகிய ஏரியைக் கண்டேன்.
13.42.7
स तत्सरः समासाद्य भगवानात्मवित्तमः ।
भोशब्दप्रतिसृष्टेन स्वरेण प्रतिवादिना ॥ १३.४२.७ ॥
அவர் அந்தத் தடாகத்தை அடைந்து, ஆன்மாவை அறிந்தவர்களில் சிறந்த பகவான், 'போ' என்ற ஒலியுடன் எதிரொலிக்கும் குரலில் பதிலளித்தார்.
13.42.8
विवेश देवः स्वां योनिं मामिदं चाभ्यभाषत ।
विशस्व सलिलं सौम्य सुखमत्र वसामहे ॥ १३.४२.८ ॥
தெய்வம் தன் இருப்பிடத்திற்குள் நுழைந்து என்னிடம் இவ்வாறு கூறினார்: 'சௌம்யனே, நீரில் புகு; இங்கு நாம் சுகமாக வசிப்போம்.'
13.42.9
ततश्च प्राविशं तत्र सह तेन महात्मना ।
दृष्टवानद्भुततरं तस्मिन्सरसि भास्वताम् ॥ १३.४२.९ ॥
பின்னர் நான் அந்த மஹாத்மாவுடன் அங்கே நுழைந்தேன்; அந்தத் தடாகத்தில் ஒளிவீசுவோரின் மிக அற்புதமான காட்சியைக் கண்டேன்.
13.42.10
अग्नीनामप्रणीतानामिद्धानामिन्धनैर्विना ।
दीप्तानामाज्यसिक्तानां स्यानेष्वर्चिष्मतां सदा ॥ १३.४२.१० ॥
எரிபொருள் இல்லாமலே எரியும், நெய்யால் நனைக்கப்பட்ட, எடுத்துச்செல்லப்படாத அக்னிகள்—தம் இடங்களில் எப்போதும் ஜ்வாலையுடன் ஒளிர்ந்தன.
13.42.11
दीप्तिस्तेषामनाज्यानां प्राप्ताज्यानामिवाभवत् ।
अनिद्धानामिव सतामिद्धानामिव भास्वताम् ॥ १३.४२.११ ॥
நெய் ஊற்றப்படாதவற்றின் ஒளி, நெய் பெற்றவை போலிருந்தது; எரியாதவை எரிந்த ஒளிவீசுவோரைப் போலிருந்தது.
13.42.12
अथाहं वरदं देवं नापश्यं तत्र सङ्गतम् ।
ततः सम्मोहमापन्नो विषादभगमं परम् ॥ १३.४२.१२ ॥
பின்னர் அங்கே வரம் அளிக்கும் தெய்வம் உடனிருப்பதை நான் காணவில்லை; அப்போது நான் மயக்கத்தில் விழுந்து மிகுந்த துயரத்தை அடைந்தேன்.
13.42.13
अपश्यं चाग्निहोत्राणि शतशोऽथ सहस्रशः ।
विधिना सम्प्रणीतानि धिष्ण्येष्वाज्यवतां तदा ॥ १३.४२.१३ ॥
அப்போது நான் நூற்றுக்கணக்கிலும் ஆயிரக்கணக்கிலும் அக்னிஹோத்ரங்களைக் கண்டேன்; விதிப்படி அக்னி பீடங்களில் நெய்யுடன் நடத்தப்பட்டவை அவை.
13.42.14
असंभृष्टतलाश्चैव वेदीः कुसुमसंस्तृताः ।
कुशपद्मोत्पलासङ्गाः कलशांश्च हिरण्मयान् ॥ १३.४२.१४ ॥
தரை நேர்த்தியாக மெழுகப்பட்ட பீடங்கள், மலர்கள் பரப்பப்பட்டவை; குசப் புல், தாமரை, நீலத் தாமரைகளுடன் கூடியவை; பொன் கலசங்களும்.
13.42.15
अग्निहोत्राणि चित्राणि शतशोऽथ सहस्रशः ।
अग्निहोत्राय योग्यानि यानि द्रव्याणि कानिचित्।
तानि चात्र समृद्धानि दृष्टवानस्म्यनेकशः ॥ १३.४२.१५ ॥
நூற்றுக்கணக்கிலும் ஆயிரக்கணக்கிலும் அற்புதமான அக்னிஹோத்ரங்கள்; அக்னிஹோத்ரத்துக்குத் தகுந்த பொருட்கள் எவையோ அவை இங்கே மிகுதியாக இருப்பதை பலமுறை கண்டேன்.
13.42.16
मनोहृद्यतमश्चाग्निः सुरभिः पुण्यलक्षणः ।
आज्यगन्धो मनोग्राही घ्राणचक्षुस्सुखावहः ॥ १३.४२.१६ ॥
மனதுக்கும் இதயத்துக்கும் மிகவும் இனிய அக்னி; நறுமணமுள்ளது, புண்ணிய அடையாளங்கள் கொண்டது, நெய்யின் வாசனை கொண்டது, மனதைக் கவர்வது, மூக்குக்கும் கண்ணுக்கும் இன்பம் தருவது.
13.42.17
तेषां तत्राग्निहोत्राणामीडितानां सहस्रशः ।
समीपे त्वद्भुततममपश्यमहमव्ययम् ॥ १३.४२.१७ ॥
அங்கே அந்த ஆயிரக்கணக்கான போற்றப்பட்ட அக்னிஹோத்ரங்களுக்கு அருகில், மிக அற்புதமான, அழியாத ஒன்றை நான் கண்டேன்.
13.42.18
चन्द्रांशुकाशशुभ्राणां तुषारोद्भेदवर्चसाम् ।
विमलादित्यभासानां स्थण्डिलानि सहस्रशः।
दृष्टान्यग्निसमीपे तु ध्युतिमन्ति महान्ति च ॥ १३.४२.१८ ॥
நிலவொளி, வெண்துணி போன்று வெண்மையானவையும், பனி எழுந்த ஒளியுடையவையும், தூய சூரியனின் ஒளி கொண்டவையுமான ஆயிரக்கணக்கான மேடைப் பீடங்களை அக்னிக்கு அருகில் கண்டேன்—ஒளிமிக்கவையும் பெரியவையும்.
13.42.19
एषु चाग्निसमीपेषु शुश्राव सुपदाक्षराः ।
प्रभावान्तरितानां तु प्रस्पष्टाक्षरभाषिणाम्।
ऋग्यजुःसामगानां च मधुराः सुस्वरा गिरः ॥ १३.४२.१९ ॥
அந்த அக்னிகளின் அருகில் நான் ஒலிக்கும் சொற்களைக் கேட்டேன். தங்கள் ஒளியால் மறைக்கப்பட்டவர்கள், தெளிவான எழுத்துக்களுடன் பேசுபவர்கள், ருக், யஜுஸ், சாம கானம் பாடுபவர்களின் இனிய, நல்லிசை குரல்களை.
13.42.20
सुसंमृष्टतलैस्तैस्तु बृहद्बिर्दीप्ततेजसैः ।
पावकैः पावितात्माहमभवं लघुविक्रमः ॥ १३.४२.२० ॥
நன்கு பெருக்கி சுத்தமாக்கப்பட்ட தளங்களுடைய, பெரிய, ஒளிரும் தேஜஸ் கொண்ட அந்த அக்னிகளால் நான் தூய ஆத்மா ஆனேன்; விரைந்த வலிமை கொண்டவனானேன்.
13.42.21
ततोऽहं तेषु धिष्ण्येषु ज्वलमानेषु यज्वनाम् ।
तं देशं प्रणमित्वाऽथ अन्वेष्टुमुपचक्रमे ॥ १३.४२.२१ ॥
பின்னர் யாகம் செய்பவர்களின் எரியும் அக்னிமேடைகளைக் கண்டேன்; அந்த இடத்தை வணங்கி, அவரைத் தேடத் தொடங்கினேன்.
13.42.22
तान्यनेकसहस्राणि पर्यटंस्तु महाजवात् ।
अपश्यमानस्तं देवं ततोऽहं व्यथितोऽभवम् ॥ १३.४२.२२ ॥
அந்த ஆயிரக்கணக்கான இடங்களில் மிக்க வேகமாகச் சுற்றி அலைந்தேன்; அந்த தேவனைக் காணாமல் நான் துன்புற்றேன்.
13.42.23
ततस्तेष्वग्निहोत्रेषु ज्वलत्सु विमलार्चिषु ।
भानुमत्सु न पश्यामि देवदेवं सनातनम् ॥ १३.४२.२३ ॥
பின்னர் அந்த எரியும், தூய சுடரொளி கொண்ட, பிரகாசமான அக்னிஹோத்ரங்களிலும் சனாதனமான தேவதேவனைக் காணவில்லை.
13.42.24
ततोऽहं तानि दीप्तानि परीय व्यस्थितेन्द्रियः ।
नान्तं तेषां प्रपश्यामि खेदश्च सहसाभवत् ॥ १३.४२.२४ ॥
பின்னர் அந்த எரியும் இடங்களைச் சுற்றி வந்தேன்; புலன்கள் கலங்கின. அவற்றின் முடிவை நான் காணவில்லை; திடீரென்று சோர்வு உண்டானது.
13.42.25
विसृत्य सर्वतो दृष्टिं भयमोहसमन्वितः ।
श्रमं परंममापन्नश्चिन्तयानस्त्वचेतनः ॥ १३.४२.२५ ॥
நான்கு பக்கமும் பார்வையைச் செலுத்தி, அச்சமும் மயக்கமும் நிறைந்தவனாய், மிகுந்த சோர்வடைந்து, சிந்தித்தபடி உணர்வற்றவனானேன்.
13.42.26
तस्मिन्न खलु वर्तेऽहं लोके यत्रैतदीदृशम् ।
ऋग्यजुस्सामनिर्घोषः श्रूयते न च दृश्यते ॥ १३.४२.२६ ॥
ருக், யஜுஸ், சாம மந்திரங்களின் ஒலி இப்படிக் கேட்கப்படுகிறதோ, ஆனால் காணப்படவில்லையோ, அத்தகைய உலகில் நான் உண்மையில் வசிப்பதில்லை.
13.42.27
न च पश्यामि तं देवं येनाहमिह चोदितः ।
एवं चिन्तासभापन्नः प्रध्यातुमुपचक्रमे ॥ १३.४२.२७ ॥
இங்கே என்னை ஏவிய அந்தத் தேவனை நான் காணவில்லை. இவ்வாறு கவலையில் ஆழ்ந்து நான் ஆழ்ந்து சிந்திக்கத் தொடங்கினேன்.
13.42.28
ततश्चिन्तयतो मह्यं मोहेनाविष्टचेतसः ।
महाशब्दः प्रादुरासीत्सुभृशं मे व्यथाकरः ॥ १३.४२.२८ ॥
அப்போது மயக்கத்தால் கலங்கிய மனத்துடன் சிந்தித்துக்கொண்டிருந்த எனக்கு, மிகுந்த வேதனை தரும் பெரும் ஒலி எழுந்தது.
13.42.29
अथाहं सहसा तत्र शृणोमि विपुलध्वनिम् ।
अपश्यं च सुपर्णानां सहस्राण्ययुतानि च ॥ १३.४२.२९ ॥
பின்னர் நான் திடீரென அங்கே ஒரு பெரும் ஒலியைக் கேட்டேன்; சுபர்ணர்கள் ஆயிரக்கணக்கிலும் பதினாயிரக்கணக்கிலும் இருப்பதைக் கண்டேன்.
13.42.30
अभ्यद्रवन्त मामेव विपुलद्युतिरंहसः ।
तेषामहं प्रभावेण सर्वथैवावरोऽभवम् ॥ १३.४२.३० ॥
பெரும் ஒளியும் வேகமும் கொண்ட அவர்கள் என்னையே நோக்கி பாய்ந்தனர். அவர்களின் வலிமையால் நான் முற்றிலும் தாழ்ந்தவனானேன்.
13.42.31
सोऽहं समन्ततः सर्वैः सुपर्णैरतितेजसैः ।
दृष्ट्वाऽऽत्मानं परिगतं सम्भ्रमं परमं गतः ॥ १३.४२.३१ ॥
நான் எல்லாப் பக்கங்களிலும் மிகுந்த ஒளியுடைய அனைத்து சுபர்ணர்களால் சூழப்பட்டிருப்பதைக் கண்டு பெரும் கலக்கத்தை அடைந்தேன்।
13.42.32
विनयावनतो भूत्वा नमश्चक्रे महात्मने ।
अनादिनिधनायैभिर्नामभिः परमात्मने ॥ १३.४२.३२ ॥
பணிவுடன் தலை வணங்கி, தொடக்கமும் முடிவுமற்ற அந்த மகாத்மாவுக்கு, இந்த நாமங்களால் பரமாத்மாவுக்கு வணக்கம் செலுத்தினேன்।
13.42.33
नारायणाय शुद्धाय शाश्वताय ध्रुवाय च ।
भूतभव्यभवेशाय शिवाय शिवमूर्तये ॥ १३.४२.३३ ॥
நாராயணனுக்கு, தூய்மையானவருக்கு, நித்தியருக்கு, நிலையானவருக்கு, கடந்தது-வருவது-இருப்பது அனைத்துக்கும் ஈசனுக்கு, சிவனுக்கு, மங்கல வடிவினருக்கு।
13.42.34
शिवयोनेः शिवाद्यायि शिवपूज्यतमाय च ।
घोररूपाय महते युगान्तकरणाय च ॥ १३.४२.३४ ॥
சிவனின் மூலமானவருக்கு, சிவர்களில் முதன்மையானவருக்கு, சிவர்களால் மிகவும் வணங்கத்தக்கவருக்கு, பயங்கர வடிவினருக்கு, மகத்தானவருக்கு, யுகத்தின் முடிவை உண்டாக்குபவருக்கும்.
13.42.35
विश्वाय विश्वदेवाय विश्वेशाय महात्मने ।
सहस्रोदरपादाय सहस्रनयनाय च ॥ १३.४२.३५ ॥
விஸ்வனுக்கு, விஸ்வதேவருக்கு, விஸ்வேசருக்கு, ஆயிரம் வயிறுகளும் பாதங்களும் உடைய மகாத்மாவுக்கும், ஆயிரம் கண்களுடையவருக்கும்।
13.42.36
सहस्रबाहवे चैव सहस्रवदनाय च ।
शुचिश्रवाय महते ऋतुसंवत्सराय च ॥ १३.४२.३६ ॥
ஆயிரம் கரங்களுடையவருக்கும், ஆயிரம் முகங்களுடையவருக்கும், தூய செவியுடைய மகத்தானவருக்கும், ருதுக்களும் ஆண்டுகளுமாகிய அவருக்கும்।
13.42.37
ऋग्यजुःसामवक्त्राय अथर्वशिरसे नमः ।
हृषीकेशाय कृष्णाय द्रुहिणोरुक्रमाय च ॥ १३.४२.३७ ॥
ருக், யஜுஸ், சாமம் ஆகியவை எவருடைய முகமோ, அதர்வம் எவருடைய சிரசோ அவருக்கு வணக்கம். ஹ்ருஷீகேசனுக்கும், கிருஷ்ணனுக்கும், த்ருஹிணோருக்ரமனுக்கும் வணக்கம்.
13.42.38
बृहद्वेगाय तार्क्ष्याय वराहायैकशृङ्गिणे ।
शिपिविष्टाय सत्याय हरयेऽथ शिखण्डिने ॥ १३.४२.३८ ॥
பெரும் வேகமுடைய தார்க்ஷ்யனுக்கும், வராகனுக்கும், ஒற்றைக் கொம்பனுக்கும், சிபிவிஷ்டனுக்கும், சத்தியனுக்கும், ஹரிக்கும், சிகண்டிக்கும் வணக்கம்.
13.42.39
हुताशायोर्ध्ववक्त्राय रौद्रानीकाय साधवे ।
सिन्धवे सिन्धुवर्षघ्ने देवानां सिन्धवे नमः ॥ १३.४२.३९ ॥
ஹுதாசனனுக்கும், மேல்நோக்கிய முகத்தவனுக்கும், உக்ர சேனையுடையவனுக்கும், சாதுவுக்கும், சிந்துவுக்கும், நதிகளின் மழையை அழிப்பவனுக்கும், தேவர்களின் சிந்துவுக்கும் வணக்கம்.
13.42.40
गरुत्मते त्रिनेत्राय सुधर्माय वृषाकृते ।
सम्म्राडुग्रे संकृतये विरजे सम्भवे भवे ॥ १३.४२.४० ॥
கருத்மானுக்கும், முக்கண்ணனுக்கும், சுதர்மனுக்கும், விருஷாகிருதிக்கும், சம்ராட்டுக்கும், உக்கிரனுக்கும், சங்கிருதிக்கும், விரஜனுக்கும், சம்பவனுக்கும், பவனுக்கும் வணக்கம்.
13.42.41
वृषाय वृषरूपाय विभवे भूर्भुवाय व ।
दीप्तसृष्टाय यज्ञाय स्थिराय स्थविराय च ॥ १३.४२.४१ ॥
விருஷனுக்கும், விருஷ ரூபனுக்கும், விபுவுக்கும், பூர்புவனுக்கும், ஒளிர் சிருஷ்டியாகிய யஜ்ஞத்துக்கும், ஸ்தீரனுக்கும், ஸ்தவிரனுக்கும் வணக்கம்.
13.42.42
अच्युताय तुषाराय वीराय च समाय च ।
जिष्णवे पुरुहूताय वसिष्ठाय वराय च ॥ १३.४२.४२ ॥
அச்யுதனுக்கும், துஷாரனுக்கும், வீரனுக்கும், சமனுக்கும், ஜிஷ்ணுவுக்கும், புருஹூதனுக்கும், வசிஷ்டனுக்கும், வரனுக்கும் வணக்கம்.
13.42.43
सत्येशाय सुरेशाय हरयेऽथ शिखण्डिने ।
बर्हिषाय वरेण्याय वसवे विश्ववेधसे ॥ १३.४२.४३ ॥
உண்மையின் தலைவருக்கும், தேவர்களின் தலைவருக்கும், ஹரிக்கும், சிகண்டிக்கும், பர்ஹிஷுக்கும், சிறந்த வரேண்யனுக்கும், வசுவுக்கும், அனைத்தையும் படைத்தவருக்கும் வணக்கம்.
13.42.44
किरीटिने सुकेशाय वासुदेवाय शुष्मिणे ।
बृहदुक्थ्यसुषेणाय युग्ये दुन्दुभये तथा ॥ १३.४२.४४ ॥
கிரீடமுடையவருக்கும், அழகிய கேசமுடையவருக்கும், வாசுதேவருக்கும், வலியவருக்கும், பிருஹதுக்த்யருக்கும், சுஷேணருக்கும், யுக்யருக்கும், அவ்வாறே துந்துபிக்கும் வணக்கம்.
13.42.45
भयेसखाय विभवे भरद्वाजेऽभयाय च ।
भास्कराय च चन्द्राय पद्मनाभाय भूरिणे ॥ १३.४२.४५ ॥
பயத்திற்கும், நண்பருக்கும், விபுவுக்கும், பரத்வாஜருக்கும், அபயருக்கும், சூரியனுக்கும், சந்திரனுக்கும், பத்மநாபருக்கும், பூரிக்கும் வணக்கம்.
13.42.46
पुनर्वसुभृतत्वाय जीवप्रभविषाय च ।
वषट्काराय स्वाहाय स्वधाय निधनाय च ॥ १३.४२.४६ ॥
புனர்வசுவைத் தாங்குபவருக்கும், உயிர்களின் பிறப்பிடத்திற்கும், வஷட்காரத்திற்கும், ஸ்வாஹாவுக்கும், ஸ்வதாவுக்கும், பிரளயத்திற்கும் வணக்கம்.
13.42.47
ऋचे च यजुषे साम्ने त्रैलोक्यपतये नमः ।
श्रीपद्मायात्मसदृशे धरणीधारिणे परे ॥ १३.४२.४७ ॥
ருக்கிற்கும், யஜுஸிற்கும், சாமத்திற்கும், மூவுலகின் தலைவருக்கும் வணக்கம். ஸ்ரீ தாமரைக்கும், ஆன்மாவை ஒத்தவருக்கும், பூமியைத் தாங்குபவராகிய பரமருக்கும் வணக்கம்.
13.42.48
सौम्यासौम्यस्वरूपाय सौम्ये सुमनसे नमः ।
विश्वाय च सुविश्वाय विश्वरूपधराय च ॥ १३.४२.४८ ॥
சௌம்ய மற்றும் அசௌம்ய வடிவினருக்கும், சௌம்யருக்கும், சுமனருக்கும் வணக்கம். விசுவருக்கும், சுவிசுவருக்கும், விசுவரூபத்தைத் தாங்குபவருக்கும் வணக்கம்.
13.42.49
केशवाय सुकेशाय रश्मिकेशाय भूरिणे ।
हिरण्यगर्भाय नमः सौम्याय वृषरूपिणे ॥ १३.४२.४९ ॥
கேசவனுக்கு, அழகிய முடியுடையவனுக்கு, கதிர்-முடியுடையவனுக்கு, பெரியவனுக்கு, பொன்-கருப்பையுடையவனுக்கு வணக்கம்; சௌம்யனுக்கும் விருஷ வடிவு கொண்டவனுக்கும் வணக்கம்.
13.42.50
नारायणाग्र्यवपुषे पुरुहूताय वज्रिणे ।
वर्मिणे वृषसेनाय धर्मसेनाय रोधसे।
मुनये ज्वरमुक्तायि ज्वराधिपतये नमः ॥ १३.४२.५० ॥
நாராயணனின் உயர்ந்த திருமேனியுடையவனுக்கு, புருஹூதனுக்கு, வஜ்ரதாரிக்கு, கவசமுடையவனுக்கு, விருஷசேனனுக்கு, தர்மசேனனுக்கு, ரோதசுக்கு, முனிவனுக்கு, காய்ச்சலிலிருந்து விடுபட்டவனுக்கு, காய்ச்சலின் அதிபதிக்கு வணக்கம்.
13.42.51
अनेत्राय त्रिनेत्राय पिङ्गलाय विडूर्मिणे ।
तपोब्रह्मनिधानाय युगपर्यायिणे नमः ॥ १३.४२.५१ ॥
கண்ணில்லாதவனுக்கு, மூன்று கண்ணுடையவனுக்கு, பிங்கலனுக்கு, வலிய அலைகளுடையவனுக்கு, தவமும் பிரம்மமும் நிதியானவனுக்கு, யுகங்களை மாற்றிச் செல்பவனுக்கு வணக்கம்.
13.42.52
शरणाय शरण्याय भक्तेष्टशरणाय च ।
नमः सर्वभवेशाय भूतभव्यभवाय च ॥ १३.४२.५२ ॥
அடைக்கலமானவனுக்கு, அடைக்கலம் அளிக்கத் தகுந்தவனுக்கு, பக்தர்கள் விரும்பும் அடைக்கலமானவனுக்கு வணக்கம்; எல்லா உலகங்களுக்கும் ஈசனுக்கும், கடந்தவை வருபவற்றின் தோற்றுவாயானவனுக்கும் வணக்கம்.
13.42.53
पाहि मां देवदेवेश कोप्यजोसि सनातनः ।
एवं गतोस्मि शरणं शरण्यं ब्रह्मयोनिनम् ॥ १३.४२.५३ ॥
தேவதேவேசனே, என்னைக் காப்பாயாக; நீ பிறப்பற்றவனும் நித்தியனுமானவன். இவ்வாறு நான் அடைக்கலத்திற்குத் தகுந்த பிரம்மயோனியை அடைக்கலமாகச் சென்றேன்.
13.42.54
स्तव्यं स्तवं स्तुतवतस्तत्तमो मे प्रणश्यत ।
भयं च मे व्यपगतं पक्षिणोऽन्तर्हिताऽभवन् ॥ १३.४२.५४ ॥
துதிக்கத் தகுந்தவனைத் துதிக்கும் எனக்கு அந்த இருள் அழிக! என் பயம் நீங்கியது; பறவையின் அச்சங்கள் மறைந்தன.
13.42.55
शृणोमि च गिरं दिव्यामन्तर्धानगतां शिवाम् ।
मा भैर्गरुत्मन्दान्तोसि पुनः सेन्द्रान्दिवौकसः।
स्वं चैव भवनं गत्वा द्रक्ष्यसे पुत्रबान्धवान् ॥ १३.४२.५५ ॥
மறைவிலிருந்து வரும் தெய்வீகமான, மங்கலமான குரலை நான் கேட்கிறேன்: கருடா, அஞ்சாதே, நீ அடக்கமுடையவன்; இந்திரனுடன் வானுலகத்தவரை மீண்டும் காண்பாய்; உன் இல்லம் சென்று மக்களையும் உறவினரையும் காண்பாய்.
13.42.56
ततस्तस्मिन्क्षणेनैव सहसैव महाद्युतिः ।
प्रत्यदृश्यत तेजस्वी पुरस्तात्स ममान्तिके ॥ १३.४२.५६ ॥
பின்னர் அந்தக் கணத்திலேயே திடீரென்று பேரொளி படைத்த அவர் என் முன், என் அருகில் தோன்றினார்.
13.42.57
समागम्य ततस्तेन शिवेन परमात्मना ।
अपश्यं चाहमायान्तं नरनारायणाश्रमे।
चतुर्द्विगुणविन्यासं तं च देवं सनातनम् ॥ १३.४२.५७ ॥
பின்னர் அந்த சிவ பரமாத்மாவைச் சந்தித்து, நர-நாராயணரின் ஆசிரமத்தில் நான்கு மடங்கு அமைப்புடைய அந்த நித்திய தேவன் வருவதைக் கண்டேன்.
13.42.58
यजतस्तानृषीन्देवान्वदतो ध्यायतो मुनीन् ।
युक्तान्सिद्धान्नैष्ठिकांश्च जपतो यजतो गृहे ॥ १३.४२.५८ ॥
யாகம் செய்யும் ரிஷிகளையும் தேவர்களையும், ஓதி தியானிக்கும் முனிவர்களையும், யோகத்தில் ஈடுபட்ட சித்தர்களையும், நிஷ்டையுடையோரையும், இல்லங்களில் ஜபித்து யாகம் செய்பவர்களையும் (கண்டேன்).
13.42.59
पुष्पपूरपरिक्षिप्तं धूपितं दीपितं हुतम् ।
वन्दितं सिक्तसम्मृष्टं नरनारायणाश्रमम् ॥ १३.४२.५९ ॥
மலர்களால் நிறைய தூவப்பட்ட, தூபம் காட்டப்பட்ட, தீபம் ஏற்றப்பட்ட, ஆகுதி செய்யப்பட்ட, வணங்கப்பட்ட, நீர் தெளித்துப் பெருக்கப்பட்ட நர-நாராயணரின் ஆசிரமம்.
13.42.60
तदद्भुतमहं दृष्ट्वा विस्मितोस्मि तदाऽनघाः ।
जगाम शिरसा देवं प्रयतेनान्तरात्मना ॥ १३.४२.६० ॥
பாவமற்றவர்களே! அந்த அற்புதத்தைக் கண்டு நான் வியப்படைந்தேன்; அப்போது பணிவான உள்ளத்தோடு தலை வணங்கி அந்தத் தேவனிடம் சென்றேன்.
13.42.61
तदत्यद्भुतसङ्कासं किमेतदिति चिन्तयन् ।
नाध्यगच्छं परं दिव्यं तस्य सर्वभवात्मनः ॥ १३.४२.६१ ॥
அது மிக அற்புதமானதாகத் தோன்றியது; 'இது என்ன?' என்று சிந்தித்தும், எல்லா உயிர்களின் ஆன்மாவாகிய அவருடைய தெய்வீகமான பரம நிலையை நான் அறியவில்லை.
13.42.62
प्रणिपत्य सुदुर्धर्षं पुनः पुनरुदीक्ष्य च ।
शिरस्यञ्जलिमाधाय विस्मयोत्फुल्ललोचनः।
अवोचं तमदीनार्थं श्रेष्ठानां श्रेष्ठमुत्तमम् ॥ १३.४२.६२ ॥
மிகத் தாங்க முடியாத அவரை மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி, நோக்கி, தலையில் கைகூப்பி, வியப்பால் விரிந்த கண்களுடன், குறையாத நோக்கமுடைய, சிறந்தவர்களில் சிறந்த அவரிடம் நான் கூறினேன்.
13.42.63
नमस्ते भगवन्देव भूतभव्यभवत्प्रभो ।
यदेतदद्भुतं देव मया दृष्टं त्वदाश्रयम् ॥ १३.४२.६३ ॥
ஓ பகவானே, தேவா, நிகழ்ந்தவை, நிகழவிருப்பவை, இருப்பவற்றின் பிரபுவே, உமக்கு வணக்கம். ஓ தேவா, உம்மைச் சார்ந்த இந்த அற்புதத்தை நான் கண்டேன்.
13.42.64
अनादिमद्यपर्यन्तं किं तच्छंसितुमर्हसि ।
यदि जानासि सां भक्तं यदि वाऽनुग्रहो मयि।
शंस सर्वमशेषेण श्रोतव्यं यदि चेन्मया ॥ १३.४२.६४ ॥
ஆதியும் நடுவும் முடிவும் இல்லாததைப் பற்றி நீர் கூற வேண்டும். நான் பக்தன் என்று நீர் அறிந்தாலோ, என் மீது அருள் இருந்தாலோ, நான் கேட்கத் தகுதியுடையவனாயின், அனைத்தையும் முழுமையாகக் கூறுவீராக.
13.42.65
स्वभावस्तव दुर्ज्ञेयः प्रादुर्भावो भवस्य च ।
भवद्भूतभविष्येश सर्वथा गहनं भवान् ॥ १३.४२.६५ ॥
உமது இயல்பு அறிய முடியாதது; பவனின் வெளிப்பாடும் அப்படியே. ஓ பவனே, நிகழ்ந்தவை, நிகழ்பவை, நிகழவிருப்பவற்றின் ஈசனே, நீர் எவ்வகையிலும் ஆழமானவர்.
13.42.66
ब्रूहि सर्वमशेषेण तदाश्चर्यं महामुने ।
किं तदत्यद्भुतं वृत्तं तेष्वग्निषु समन्ततः ॥ १३.४२.६६ ॥
ஓ மகாமுனியே, அந்த வியப்பை முழுமையாகக் கூறுவீராக. அந்த அக்கினிகளில் எங்கும் நடந்த மிக அற்புதமான நிகழ்வு என்ன?
13.42.67
कानि तान्यग्निहोत्राणि केषां शब्दः श्रुतो मया ।
शृण्वतां ब्रह्म सततमदृश्यानां महात्मनाम् ॥ १३.४२.६७ ॥
அவை எவை அக்னிஹோத்திரங்கள்? காணப்படாத மகாத்மாக்கள் எப்போதும் வேதத்தைக் கேட்கும்போது அவர்களின் ஒலியை நான் கேட்டேன்.
13.42.68
एतन्मे भगवन्कृष्ण ब्रूहि सर्वमशेषतः ।
गृणन्त्यग्निसमीपेषु के च ते ब्रह्मराशयः ॥ १३.४२.६८ ॥
பகவானே கிருஷ்ணா, இதை எனக்கு முழுமையாகச் சொல்லுங்கள்: நெருப்புகளின் அருகில் ஓதுபவர்கள் யார், அவர்கள் வேதத்தின் திரள்களான ஞானியர் யார்?