Mahābhārata · Adhyāya 13.42
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.42.1
एवं दत्ताभयस्तेन ततोऽहमृषिसत्तमाः ।
नष्टखेदश्रमभयः क्षणेन ह्यभवं तदा ॥ १३.४२.१ ॥
Assim, tendo ele me concedido a intrepidez, ó melhores dos sábios, num instante minha fadiga, minha dor e meu medo foram destruídos, e eu então me tornei (livre).
13.42.2
स शनैर्याति भगवान्गत्या लघुपराक्रमः ।
अहं तु सुमहावेगमास्तायानुव्रजामि तम् ॥ १३.४२.२ ॥
Aquele bem-aventurado avança devagar, com passo leve e poder sem esforço; mas eu, assumindo grande velocidade, o sigo.
13.42.3
स गत्वा दीर्घमध्वानमाकाशममितह्युतिः ।
मनसाऽप्यगमं देवमाससादात्मतत्ववित् ॥ १३.४२.३ ॥
Ele, de brilho incomensurável, conhecedor da verdade do eu, percorreu um longo caminho pelo céu; até com a mente eu fui, e alcancei aquele deus.
13.42.4
अथ देवः समासाद्य मनसः सदृशं जवम् ।
मोहयित्वा च मां तत्र क्षणेनान्तरधीयत ॥ १३.४२.४ ॥
Então o deus, alcançando com uma velocidade igual à da mente, confundiu-me ali e num instante desapareceu.
13.42.5
तत्राम्बुधरधीरेण भोशब्देनानुनादिना ।
अयं भोऽहमिति प्राह वाक्यं वाक्यविशारदः ॥ १३.४२.५ ॥
Ali, com uma voz profunda como uma nuvem de tempestade, ecoando com o som «bho», aquele deus, hábil nas palavras, disse estas palavras: «Ó, aqui estou eu.»
13.42.6
शब्दानुसारी तु ततस्तं देशमहमाव्रजम् ।
तत्रापश्यं ततश्चाहं श्रीमद्धंसयुतं सरः ॥ १३.४२.६ ॥
Mas seguindo o som, dirigi-me àquele lugar; ali vi um lago esplêndido cheio de cisnes.
13.42.7
स तत्सरः समासाद्य भगवानात्मवित्तमः ।
भोशब्दप्रतिसृष्टेन स्वरेण प्रतिवादिना ॥ १३.४२.७ ॥
Tendo chegado àquele lago, o bem-aventurado, o mais conhecedor do eu, respondeu com uma voz que ecoava o som 'bho'.
13.42.8
विवेश देवः स्वां योनिं मामिदं चाभ्यभाषत ।
विशस्व सलिलं सौम्य सुखमत्र वसामहे ॥ १३.४२.८ ॥
O deus entrou em sua morada e falou comigo: 'Ó gentil, entra na água; aqui habitaremos confortavelmente.'
13.42.9
ततश्च प्राविशं तत्र सह तेन महात्मना ।
दृष्टवानद्भुततरं तस्मिन्सरसि भास्वताम् ॥ १३.४२.९ ॥
Então entrei ali junto com aquele magnânimo, e naquele lago vi a visão mais maravilhosa de seres resplandecentes.
13.42.10
अग्नीनामप्रणीतानामिद्धानामिन्धनैर्विना ।
दीप्तानामाज्यसिक्तानां स्यानेष्वर्चिष्मतां सदा ॥ १३.४२.१० ॥
Fogos não trazidos, acesos sem combustível, ardentes e aspergidos com manteiga clarificada, sempre flamejantes em seus lugares.
13.42.11
दीप्तिस्तेषामनाज्यानां प्राप्ताज्यानामिवाभवत् ।
अनिद्धानामिव सतामिद्धानामिव भास्वताम् ॥ १३.४२.११ ॥
O brilho deles era como se os não untados com manteiga tivessem recebido manteiga, como se os não acesos estivessem acesos, como os seres resplandecentes.
13.42.12
अथाहं वरदं देवं नापश्यं तत्र सङ्गतम् ।
ततः सम्मोहमापन्नो विषादभगमं परम् ॥ १३.४२.१२ ॥
Então não vi ali o deus doador de dons reunido comigo; então, caído na confusão, cheguei à suprema aflição.
13.42.13
अपश्यं चाग्निहोत्राणि शतशोऽथ सहस्रशः ।
विधिना सम्प्रणीतानि धिष्ण्येष्वाज्यवतां तदा ॥ १३.४२.१३ ॥
Então vi centenas e milhares de oferendas de fogo, realizadas segundo o rito nos altares com manteiga clarificada.
13.42.14
असंभृष्टतलाश्चैव वेदीः कुसुमसंस्तृताः ।
कुशपद्मोत्पलासङ्गाः कलशांश्च हिरण्मयान् ॥ १३.४२.१४ ॥
altares de chão polido, cobertos de flores, unidos a kuśa, lótus e lótus azuis, e cântaros de ouro.
13.42.15
अग्निहोत्राणि चित्राणि शतशोऽथ सहस्रशः ।
अग्निहोत्राय योग्यानि यानि द्रव्याणि कानिचित्।
तानि चात्र समृद्धानि दृष्टवानस्म्यनेकशः ॥ १३.४२.१५ ॥
Centenas e milhares de maravilhosas oferendas de fogo, e todos os materiais aptos ao sacrifício do fogo, vi aqui em abundância, muitas vezes.
13.42.16
मनोहृद्यतमश्चाग्निः सुरभिः पुण्यलक्षणः ।
आज्यगन्धो मनोग्राही घ्राणचक्षुस्सुखावहः ॥ १३.४२.१६ ॥
O fogo mais agradável ao coração e à mente, fragrante, marcado de mérito, com aroma de manteiga, que cativa a mente e deleita nariz e olhos.
13.42.17
तेषां तत्राग्निहोत्राणामीडितानां सहस्रशः ।
समीपे त्वद्भुततममपश्यमहमव्ययम् ॥ १३.४२.१७ ॥
Ali, perto daquelas milhares de ofertas de fogo louvadas, vi algo maravilhoso e imperecível.
13.42.18
चन्द्रांशुकाशशुभ्राणां तुषारोद्भेदवर्चसाम् ।
विमलादित्यभासानां स्थण्डिलानि सहस्रशः।
दृष्टान्यग्निसमीपे तु ध्युतिमन्ति महान्ति च ॥ १३.४२.१८ ॥
Milhares de altares elevados, brancos como raios de lua e tecido, radiantes como a aurora da geada, brilhando como o sol puro, foram vistos junto ao fogo: luminosos e grandes.
13.42.19
एषु चाग्निसमीपेषु शुश्राव सुपदाक्षराः ।
प्रभावान्तरितानां तु प्रस्पष्टाक्षरभाषिणाम्।
ऋग्यजुःसामगानां च मधुराः सुस्वरा गिरः ॥ १३.४२.१९ ॥
Junto a esses fogos ouvi palavras de sílabas bem formadas, vozes doces e bem entoadas de quem, oculto por seu brilho, falava com sílabas claramente articuladas e cantava o Ṛg, o Yajus e o Sāma.
13.42.20
सुसंमृष्टतलैस्तैस्तु बृहद्बिर्दीप्ततेजसैः ।
पावकैः पावितात्माहमभवं लघुविक्रमः ॥ १३.४२.२० ॥
Por aqueles grandes fogos de altares bem varridos, brilhando em esplendor, tornei-me de alma purificada e de passo veloz.
13.42.21
ततोऽहं तेषु धिष्ण्येषु ज्वलमानेषु यज्वनाम् ।
तं देशं प्रणमित्वाऽथ अन्वेष्टुमुपचक्रमे ॥ १३.४२.२१ ॥
Então vi aqueles fogões ardentes dos sacrificadores, prostrei-me diante daquele lugar e pus-me a procurá-lo.
13.42.22
तान्यनेकसहस्राणि पर्यटंस्तु महाजवात् ।
अपश्यमानस्तं देवं ततोऽहं व्यथितोऽभवम् ॥ १३.४२.२२ ॥
Vagando veloz por aqueles muitos milhares de lugares, sem ver aquele deus, fiquei aflito.
13.42.23
ततस्तेष्वग्निहोत्रेषु ज्वलत्सु विमलार्चिषु ।
भानुमत्सु न पश्यामि देवदेवं सनातनम् ॥ १३.४२.२३ ॥
Então, naqueles fogos de oferenda ardentes, de chamas puras e radiantes, não vejo o eterno deus dos deuses.
13.42.24
ततोऽहं तानि दीप्तानि परीय व्यस्थितेन्द्रियः ।
नान्तं तेषां प्रपश्यामि खेदश्च सहसाभवत् ॥ १३.४२.२४ ॥
Então dei voltas em torno daqueles lugares ardentes, com os sentidos perturbados; não vi seu fim, e de repente surgiu em mim o cansaço.
13.42.25
विसृत्य सर्वतो दृष्टिं भयमोहसमन्वितः ।
श्रमं परंममापन्नश्चिन्तयानस्त्वचेतनः ॥ १३.४२.२५ ॥
Lançando o olhar em todas as direções, cheio de medo e confusão, caído em extremo cansaço, tornei-me insensível enquanto refletia.
13.42.26
तस्मिन्न खलु वर्तेऽहं लोके यत्रैतदीदृशम् ।
ऋग्यजुस्सामनिर्घोषः श्रूयते न च दृश्यते ॥ १३.४२.२६ ॥
Certamente não habito num mundo onde tal estrondo dos hinos Ṛg, Yajus e Sāma é ouvido e não visto.
13.42.27
न च पश्यामि तं देवं येनाहमिह चोदितः ।
एवं चिन्तासभापन्नः प्रध्यातुमुपचक्रमे ॥ १३.४२.२७ ॥
Nem vejo aquele deus por quem fui impelido aqui. Assim, caído na angústia, comecei a meditar profundamente.
13.42.28
ततश्चिन्तयतो मह्यं मोहेनाविष्टचेतसः ।
महाशब्दः प्रादुरासीत्सुभृशं मे व्यथाकरः ॥ १३.४२.२८ ॥
Então, enquanto eu refletia com a mente tomada pela ilusão, surgiu um grande som que me causou intensa aflição.
13.42.29
अथाहं सहसा तत्र शृणोमि विपुलध्वनिम् ।
अपश्यं च सुपर्णानां सहस्राण्ययुतानि च ॥ १३.४२.२९ ॥
Então, subitamente, ouvi ali um vasto som, e vi milhares e dezenas de milhares de Suparṇas.
13.42.30
अभ्यद्रवन्त मामेव विपुलद्युतिरंहसः ।
तेषामहं प्रभावेण सर्वथैवावरोऽभवम् ॥ १३.४२.३० ॥
Aqueles de vasto esplendor e velocidade lançaram-se diretamente sobre mim, e pelo poder deles fiquei completamente inferior.
13.42.31
सोऽहं समन्ततः सर्वैः सुपर्णैरतितेजसैः ।
दृष्ट्वाऽऽत्मानं परिगतं सम्भ्रमं परमं गतः ॥ १३.४२.३१ ॥
Vendo-me cercado por todos os lados pelos suparṇas, de brilho extremo, caí na maior agitação.
13.42.32
विनयावनतो भूत्वा नमश्चक्रे महात्मने ।
अनादिनिधनायैभिर्नामभिः परमात्मने ॥ १३.४२.३२ ॥
Curvando-me com humildade, prestei homenagem àquela grande alma, o Eu supremo sem início nem fim, com estes nomes.
13.42.33
नारायणाय शुद्धाय शाश्वताय ध्रुवाय च ।
भूतभव्यभवेशाय शिवाय शिवमूर्तये ॥ १३.४२.३३ ॥
A Nārāyaṇa, o puro, o eterno, o firme, senhor do que foi, do que será e do que é, o auspicioso cuja forma é auspiciosa.
13.42.34
शिवयोनेः शिवाद्यायि शिवपूज्यतमाय च ।
घोररूपाय महते युगान्तकरणाय च ॥ १३.४२.३४ ॥
À origem de Śiva, o primeiro entre os auspiciosos, o mais digno de culto pelos auspiciosos, de forma terrível, ao grande, e ao que põe fim à era.
13.42.35
विश्वाय विश्वदेवाय विश्वेशाय महात्मने ।
सहस्रोदरपादाय सहस्रनयनाय च ॥ १३.४२.३५ ॥
Ao Universal, deus de tudo, senhor do universo, à grande alma de mil ventres e pés, e também ao de mil olhos.
13.42.36
सहस्रबाहवे चैव सहस्रवदनाय च ।
शुचिश्रवाय महते ऋतुसंवत्सराय च ॥ १३.४२.३६ ॥
Ao de mil braços e ao de mil rostos, ao grande de ouvido puro, e a quem é as estações e os anos.
13.42.37
ऋग्यजुःसामवक्त्राय अथर्वशिरसे नमः ।
हृषीकेशाय कृष्णाय द्रुहिणोरुक्रमाय च ॥ १३.४२.३७ ॥
Homenagem àquele cuja face são o Ṛg, o Yajus e o Sāma, cuja cabeça é o Atharva. Homenagem a Hṛṣīkeśa, a Kṛṣṇa e a Druhiṇorukrama.
13.42.38
बृहद्वेगाय तार्क्ष्याय वराहायैकशृङ्गिणे ।
शिपिविष्टाय सत्याय हरयेऽथ शिखण्डिने ॥ १३.४२.३८ ॥
Homenagem a Tārkṣya de grande velocidade, ao javali, ao de um só chifre, a Śipiviṣṭa, ao verdadeiro, a Hari e ao de crista.
13.42.39
हुताशायोर्ध्ववक्त्राय रौद्रानीकाय साधवे ।
सिन्धवे सिन्धुवर्षघ्ने देवानां सिन्धवे नमः ॥ १३.४२.३९ ॥
Homenagem ao fogo das oferendas, ao de rosto voltado para cima, ao de exército feroz, ao bom, ao oceano, ao destruidor das chuvas dos rios, e ao oceano dos deuses.
13.42.40
गरुत्मते त्रिनेत्राय सुधर्माय वृषाकृते ।
सम्म्राडुग्रे संकृतये विरजे सम्भवे भवे ॥ १३.४२.४० ॥
Homenagem ao alado, ao de três olhos, ao bem ordenado, ao de forma de touro, ao soberano, ao feroz, a Saṃkṛti, ao imaculado, à origem e a Bhava.
13.42.41
वृषाय वृषरूपाय विभवे भूर्भुवाय व ।
दीप्तसृष्टाय यज्ञाय स्थिराय स्थविराय च ॥ १३.४२.४१ ॥
Homenagem ao touro, ao de forma de touro, ao onipresente, à terra e ao céu, ao sacrifício da criação resplandecente, ao firme e ao ancião.
13.42.42
अच्युताय तुषाराय वीराय च समाय च ।
जिष्णवे पुरुहूताय वसिष्ठाय वराय च ॥ १३.४२.४२ ॥
Homenagem ao imperecível, ao gélido, ao herói, ao igual, ao vitorioso, a Puruhūta, ao excelentíssimo e ao melhor.
13.42.43
सत्येशाय सुरेशाय हरयेऽथ शिखण्डिने ।
बर्हिषाय वरेण्याय वसवे विश्ववेधसे ॥ १३.४२.४३ ॥
Reverência ao senhor da verdade, ao senhor dos deuses, a Hari, a Śikhaṇḍin, a Barhiṣa, ao excelso Vareṇya, a Vasu, ao criador de todas as coisas.
13.42.44
किरीटिने सुकेशाय वासुदेवाय शुष्मिणे ।
बृहदुक्थ्यसुषेणाय युग्ये दुन्दुभये तथा ॥ १३.४२.४४ ॥
Reverência ao portador da diadema, ao de belos cabelos, a Vāsudeva, ao poderoso, a Bṛhadukthya, a Suṣeṇa, ao do jugo, e igualmente ao tambor.
13.42.45
भयेसखाय विभवे भरद्वाजेऽभयाय च ।
भास्कराय च चन्द्राय पद्मनाभाय भूरिणे ॥ १३.४२.४५ ॥
Reverência ao temor, ao amigo, ao onipresente, a Bharadvāja, ao destemido, ao sol, à lua, ao de umbigo de lótus, e ao abundante.
13.42.46
पुनर्वसुभृतत्वाय जीवप्रभविषाय च ।
वषट्काराय स्वाहाय स्वधाय निधनाय च ॥ १३.४२.४६ ॥
Reverência ao portador de Punarvasu, à origem dos seres vivos, ao brado vaṣaṭ, a svāhā, a svadhā, e à dissolução de todas as coisas.
13.42.47
ऋचे च यजुषे साम्ने त्रैलोक्यपतये नमः ।
श्रीपद्मायात्मसदृशे धरणीधारिणे परे ॥ १३.४२.४७ ॥
Reverência ao verso, à fórmula sacrificial, ao canto, ao senhor dos três mundos. Reverência ao lótus de Śrī, ao semelhante ao eu, ao supremo sustentador da terra.
13.42.48
सौम्यासौम्यस्वरूपाय सौम्ये सुमनसे नमः ।
विश्वाय च सुविश्वाय विश्वरूपधराय च ॥ १३.४२.४८ ॥
Reverência ao de forma suave e terrível, ao suave, ao de bom ânimo. Reverência ao universal, ao todo-universal e ao portador da forma universal.
13.42.49
केशवाय सुकेशाय रश्मिकेशाय भूरिणे ।
हिरण्यगर्भाय नमः सौम्याय वृषरूपिणे ॥ १३.४२.४९ ॥
Homenagem a Keśava, ao de belos cabelos, ao de cabelos de raios, ao abundante, a Hiraṇyagarbha; homenagem ao gentil que toma forma de touro.
13.42.50
नारायणाग्र्यवपुषे पुरुहूताय वज्रिणे ।
वर्मिणे वृषसेनाय धर्मसेनाय रोधसे।
मुनये ज्वरमुक्तायि ज्वराधिपतये नमः ॥ १३.४२.५० ॥
Homenagem ao de corpo supremo de Nārāyaṇa, a Purūhūta, ao portador do raio, ao blindado, a Vṛṣasena, a Dharmasena, a Rodhas, ao sábio, ao libertado da febre, ao senhor da febre.
13.42.51
अनेत्राय त्रिनेत्राय पिङ्गलाय विडूर्मिणे ।
तपोब्रह्मनिधानाय युगपर्यायिणे नमः ॥ १३.४२.५१ ॥
Homenagem ao sem olhos, ao de três olhos, ao fulvo, ao de fortes ondas, ao tesouro da austeridade e do Brahman, àquele que atravessa as eras.
13.42.52
शरणाय शरण्याय भक्तेष्टशरणाय च ।
नमः सर्वभवेशाय भूतभव्यभवाय च ॥ १३.४२.५२ ॥
Homenagem ao refúgio, ao digno de refúgio, ao refúgio desejado dos devotos; homenagem ao senhor de todo devir, e também à origem do que foi e do que será.
13.42.53
पाहि मां देवदेवेश कोप्यजोसि सनातनः ।
एवं गतोस्मि शरणं शरण्यं ब्रह्मयोनिनम् ॥ १३.४२.५३ ॥
Ó senhor dos senhores dos deuses, protege-me; és não nascido e eterno. Assim vim buscar refúgio junto ao digno de refúgio, o ventre de Brahman.
13.42.54
स्तव्यं स्तवं स्तुतवतस्तत्तमो मे प्रणश्यत ।
भयं च मे व्यपगतं पक्षिणोऽन्तर्हिताऽभवन् ॥ १३.४२.५४ ॥
Que desapareça aquela escuridão minha, eu que louvo o digno de louvor; meu temor se dissipou, e os temores do pássaro desapareceram.
13.42.55
शृणोमि च गिरं दिव्यामन्तर्धानगतां शिवाम् ।
मा भैर्गरुत्मन्दान्तोसि पुनः सेन्द्रान्दिवौकसः।
स्वं चैव भवनं गत्वा द्रक्ष्यसे पुत्रबान्धवान् ॥ १३.४२.५५ ॥
Ouço uma voz divina e auspiciosa vinda do lugar oculto: Garuḍa, não temas, és dono de ti mesmo; verás novamente os moradores do céu com Indra; ao ir à tua casa, verás teus filhos e parentes.
13.42.56
ततस्तस्मिन्क्षणेनैव सहसैव महाद्युतिः ।
प्रत्यदृश्यत तेजस्वी पुरस्तात्स ममान्तिके ॥ १३.४२.५६ ॥
Então, naquele mesmo instante, de repente, apareceu diante de mim, perto de mim, aquele de grande esplendor.
13.42.57
समागम्य ततस्तेन शिवेन परमात्मना ।
अपश्यं चाहमायान्तं नरनारायणाश्रमे।
चतुर्द्विगुणविन्यासं तं च देवं सनातनम् ॥ १३.४२.५७ ॥
Então, tendo encontrado aquele Eu supremo auspicioso, vi o deus eterno, disposto em quádrupla duplicação, aproximando-se no eremitério de Nara e Nārāyaṇa.
13.42.58
यजतस्तानृषीन्देवान्वदतो ध्यायतो मुनीन् ।
युक्तान्सिद्धान्नैष्ठिकांश्च जपतो यजतो गृहे ॥ १३.४२.५८ ॥
Vi os sábios e deuses oferecendo sacrifícios, os ascetas recitando e meditando, os perfeitos absortos no yoga, os praticantes devotos e os que, em suas casas, murmuravam preces e ofereciam sacrifícios.
13.42.59
पुष्पपूरपरिक्षिप्तं धूपितं दीपितं हुतम् ।
वन्दितं सिक्तसम्मृष्टं नरनारायणाश्रमम् ॥ १३.४२.५९ ॥
O eremitério de Nara e Nārāyaṇa, abundantemente coberto de flores, perfumado de incenso, iluminado por lâmpadas, oferecido em oblação, venerado, aspergido com água e varrido.
13.42.60
तदद्भुतमहं दृष्ट्वा विस्मितोस्मि तदाऽनघाः ।
जगाम शिरसा देवं प्रयतेनान्तरात्मना ॥ १३.४२.६० ॥
Ó vós sem pecado! Ao ver aquela maravilha, fiquei admirado; então, com a cabeça inclinada e a alma reverente, fui até o deus.
13.42.61
तदत्यद्भुतसङ्कासं किमेतदिति चिन्तयन् ।
नाध्यगच्छं परं दिव्यं तस्य सर्वभवात्मनः ॥ १३.४२.६१ ॥
Ao ver aquilo que parecia extremamente maravilhoso, pensando 'o que é isto?', não encontrei a suprema verdade divina dele, o Eu de todos os seres.
13.42.62
प्रणिपत्य सुदुर्धर्षं पुनः पुनरुदीक्ष्य च ।
शिरस्यञ्जलिमाधाय विस्मयोत्फुल्ललोचनः।
अवोचं तमदीनार्थं श्रेष्ठानां श्रेष्ठमुत्तमम् ॥ १३.४२.६२ ॥
Prostrando-me repetidas vezes diante dele, o insuperável, contemplando-o, com as mãos postas sobre a cabeça e os olhos arregalados de espanto, falei àquele de propósito infalível, o melhor dos melhores, o supremo.
13.42.63
नमस्ते भगवन्देव भूतभव्यभवत्प्रभो ।
यदेतदद्भुतं देव मया दृष्टं त्वदाश्रयम् ॥ १३.४२.६३ ॥
Reverência a ti, ó Senhor bem-aventurado, ó Deus, senhor do que foi, do que será e do que é. Ó Deus, esta maravilha que vi, que repousa em ti.
13.42.64
अनादिमद्यपर्यन्तं किं तच्छंसितुमर्हसि ।
यदि जानासि सां भक्तं यदि वाऽनुग्रहो मयि।
शंस सर्वमशेषेण श्रोतव्यं यदि चेन्मया ॥ १३.४२.६४ ॥
Aquilo que não tem começo, meio nem fim, deves declará-lo. Se sabes que sou devoto, ou se há favor sobre mim, e se sou digno de ouvir, declara tudo por completo.
13.42.65
स्वभावस्तव दुर्ज्ञेयः प्रादुर्भावो भवस्य च ।
भवद्भूतभविष्येश सर्वथा गहनं भवान् ॥ १३.४२.६५ ॥
Tua natureza é difícil de conhecer, e também a manifestação de Bhava. Ó Bhava, senhor do que foi e do que será, és insondável em todos os sentidos.
13.42.66
ब्रूहि सर्वमशेषेण तदाश्चर्यं महामुने ।
किं तदत्यद्भुतं वृत्तं तेष्वग्निषु समन्ततः ॥ १३.४२.६६ ॥
Ó grande sábio, conta todo aquele espanto sem omitir nada. O que foi aquele acontecimento extremamente maravilhoso que ocorreu naqueles fogos, por todos os lados?
13.42.67
कानि तान्यग्निहोत्राणि केषां शब्दः श्रुतो मया ।
शृण्वतां ब्रह्म सततमदृश्यानां महात्मनाम् ॥ १३.४२.६७ ॥
Quais são aqueles sacrifícios de fogo, e de quem ouvi a voz, dos seres magnânimos invisíveis que continuamente escutam o Veda?
13.42.68
एतन्मे भगवन्कृष्ण ब्रूहि सर्वमशेषतः ।
गृणन्त्यग्निसमीपेषु के च ते ब्रह्मराशयः ॥ १३.४२.६८ ॥
Diga-me tudo isto sem omissão, ó bem-aventurado Kṛṣṇa: quem são aqueles amontoados de Brahman que recitam junto aos fogos?