Mahābhārata · Adhyāya 13.42
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.42.1
एवं दत्ताभयस्तेन ततोऽहमृषिसत्तमाः ।
नष्टखेदश्रमभयः क्षणेन ह्यभवं तदा ॥ १३.४२.१ ॥
So, nachdem er mir Furchtlosigkeit gewährt hatte, o Beste der Weisen, waren in einem Augenblick meine Mattigkeit, mein Schmerz und meine Furcht vergangen, und ich wurde da wieder ganz.
13.42.2
स शनैर्याति भगवान्गत्या लघुपराक्रमः ।
अहं तु सुमहावेगमास्तायानुव्रजामि तम् ॥ १३.४२.२ ॥
Jener Gesegnete geht langsam, sein Gang ist leicht und seine Tapferkeit mühelos; ich aber folge ihm, indem ich außerordentliche Schnelligkeit annehme.
13.42.3
स गत्वा दीर्घमध्वानमाकाशममितह्युतिः ।
मनसाऽप्यगमं देवमाससादात्मतत्ववित् ॥ १३.४२.३ ॥
Er, von unermesslichem Glanz, Kenner der Wahrheit des Selbst, ging einen langen Weg durch den Himmel; auch mit dem Geist ging ich, und ich erreichte jenen Gott.
13.42.4
अथ देवः समासाद्य मनसः सदृशं जवम् ।
मोहयित्वा च मां तत्र क्षणेनान्तरधीयत ॥ १३.४२.४ ॥
Da erreichte der Gott mit einer dem Geist gleichen Geschwindigkeit, verwirrte mich dort und verschwand im Nu.
13.42.5
तत्राम्बुधरधीरेण भोशब्देनानुनादिना ।
अयं भोऽहमिति प्राह वाक्यं वाक्यविशारदः ॥ १३.४२.५ ॥
Dort sprach jener Gott, geschickt im Wort, mit einer Stimme so tief wie eine Gewitterwolke, widerhallend mit dem Laut »bho«, diese Worte: »Oh, hier bin ich.«
13.42.6
शब्दानुसारी तु ततस्तं देशमहमाव्रजम् ।
तत्रापश्यं ततश्चाहं श्रीमद्धंसयुतं सरः ॥ १३.४२.६ ॥
Doch dem Laut folgend ging ich zu jenem Ort; dort sah ich einen prächtigen See, voller Schwäne.
13.42.7
स तत्सरः समासाद्य भगवानात्मवित्तमः ।
भोशब्दप्रतिसृष्टेन स्वरेण प्रतिवादिना ॥ १३.४२.७ ॥
Als er jenen See erreicht hatte, antwortete der Erhabene, der Kundigste des Selbst, mit einer Stimme, die vom Laut 'bho' widerhallte.
13.42.8
विवेश देवः स्वां योनिं मामिदं चाभ्यभाषत ।
विशस्व सलिलं सौम्य सुखमत्र वसामहे ॥ १३.४२.८ ॥
Der Gott trat in seine Wohnstätte ein und sprach zu mir: 'O Sanfter, tritt ins Wasser; hier wollen wir bequem wohnen.'
13.42.9
ततश्च प्राविशं तत्र सह तेन महात्मना ।
दृष्टवानद्भुततरं तस्मिन्सरसि भास्वताम् ॥ १३.४२.९ ॥
Dann trat ich dort zusammen mit jenem Großherzigen ein, und in jenem See sah ich das wunderbarste Schauspiel leuchtender Wesen.
13.42.10
अग्नीनामप्रणीतानामिद्धानामिन्धनैर्विना ।
दीप्तानामाज्यसिक्तानां स्यानेष्वर्चिष्मतां सदा ॥ १३.४२.१० ॥
Feuer, nicht herbeigetragen, ohne Brennstoff entzündet, lodernd und mit Schmalz besprengt, stets flammend an ihren Stätten.
13.42.11
दीप्तिस्तेषामनाज्यानां प्राप्ताज्यानामिवाभवत् ।
अनिद्धानामिव सतामिद्धानामिव भास्वताम् ॥ १३.४२.११ ॥
Ihr Glanz war, als hätten die nicht mit Schmalz Begossenen Schmalz empfangen, als wären die Unentzündeten entzündet, wie die leuchtenden Wesen.
13.42.12
अथाहं वरदं देवं नापश्यं तत्र सङ्गतम् ।
ततः सम्मोहमापन्नो विषादभगमं परम् ॥ १३.४२.१२ ॥
Dann sah ich dort den Gewährer der Gaben nicht bei mir versammelt; da geriet ich in Verwirrung und verfiel höchstem Kummer.
13.42.13
अपश्यं चाग्निहोत्राणि शतशोऽथ सहस्रशः ।
विधिना सम्प्रणीतानि धिष्ण्येष्वाज्यवतां तदा ॥ १३.४२.१३ ॥
Da sah ich Hunderte und Tausende von Feueropfern, nach Vorschrift an den Feueraltären mit Schmalz vollzogen.
13.42.14
असंभृष्टतलाश्चैव वेदीः कुसुमसंस्तृताः ।
कुशपद्मोत्पलासङ्गाः कलशांश्च हिरण्मयान् ॥ १३.४२.१४ ॥
Altäre mit geglätteten Böden, mit Blumen bestreut, mit Kuśa-Gras, Lotus und blauen Lotusblüten, und goldene Krüge.
13.42.15
अग्निहोत्राणि चित्राणि शतशोऽथ सहस्रशः ।
अग्निहोत्राय योग्यानि यानि द्रव्याणि कानिचित्।
तानि चात्र समृद्धानि दृष्टवानस्म्यनेकशः ॥ १३.४२.१५ ॥
Hunderte und Tausende wunderbarer Feueropfer und alle Gaben, die für das Feueropfer taugen, sah ich hier reichlich, immer wieder.
13.42.16
मनोहृद्यतमश्चाग्निः सुरभिः पुण्यलक्षणः ।
आज्यगन्धो मनोग्राही घ्राणचक्षुस्सुखावहः ॥ १३.४२.१६ ॥
Das Feuer, das Herz und Sinn am meisten erfreut, duftend, mit Verdienstzeichen, nach Schmalz riechend, den Geist fesselnd, Nase und Auge erfreuend.
13.42.17
तेषां तत्राग्निहोत्राणामीडितानां सहस्रशः ।
समीपे त्वद्भुततममपश्यमहमव्ययम् ॥ १३.४२.१७ ॥
Dort sah ich nahe bei jenen gepriesenen Feueropfern tausendfach etwas höchst Wundersames und Unvergängliches.
13.42.18
चन्द्रांशुकाशशुभ्राणां तुषारोद्भेदवर्चसाम् ।
विमलादित्यभासानां स्थण्डिलानि सहस्रशः।
दृष्टान्यग्निसमीपे तु ध्युतिमन्ति महान्ति च ॥ १३.४२.१८ ॥
Tausende erhöhter Altäre, weiß wie Mondstrahlen und Stoff, strahlend wie der Morgenglanz des Reifs, leuchtend wie die reine Sonne, sah man nahe dem Feuer: leuchtend und groß.
13.42.19
एषु चाग्निसमीपेषु शुश्राव सुपदाक्षराः ।
प्रभावान्तरितानां तु प्रस्पष्टाक्षरभाषिणाम्।
ऋग्यजुःसामगानां च मधुराः सुस्वरा गिरः ॥ १३.४२.१९ ॥
Nahe bei diesen Feuern hörte ich wohlgeformte Silben, süße, wohlklingende Stimmen derer, die von ihrem Glanz verborgen waren, die deutlich artikulierte Silben sprachen und Ṛg, Yajus und Sāma sangen.
13.42.20
सुसंमृष्टतलैस्तैस्तु बृहद्बिर्दीप्ततेजसैः ।
पावकैः पावितात्माहमभवं लघुविक्रमः ॥ १३.४२.२० ॥
Durch jene großen Feuer mit wohl gefegten Altarböden, strahlend im Glanz, wurde ich zu einem gereinigten Selbst, schnell im Schritt.
13.42.21
ततोऽहं तेषु धिष्ण्येषु ज्वलमानेषु यज्वनाम् ।
तं देशं प्रणमित्वाऽथ अन्वेष्टुमुपचक्रमे ॥ १३.४२.२१ ॥
Dann sah ich jene brennenden Feuerstätten der Opfernden, verneigte mich vor jenem Ort und machte mich daran, ihn zu suchen.
13.42.22
तान्यनेकसहस्राणि पर्यटंस्तु महाजवात् ।
अपश्यमानस्तं देवं ततोऽहं व्यथितोऽभवम् ॥ १३.४२.२२ ॥
Ich irrte mit großer Eile durch jene vielen tausend Orte, sah jenen Gott nicht und wurde betrübt.
13.42.23
ततस्तेष्वग्निहोत्रेषु ज्वलत्सु विमलार्चिषु ।
भानुमत्सु न पश्यामि देवदेवं सनातनम् ॥ १३.४२.२३ ॥
Dann sehe ich in jenen brennenden Opferfeuern mit reinen, leuchtenden Flammen den ewigen Gott der Götter nicht.
13.42.24
ततोऽहं तानि दीप्तानि परीय व्यस्थितेन्द्रियः ।
नान्तं तेषां प्रपश्यामि खेदश्च सहसाभवत् ॥ १३.४२.२४ ॥
Dann kreiste ich um jene brennenden Stätten, die Sinne verwirrt; ich sah kein Ende an ihnen, und plötzlich erhob sich Ermattung in mir.
13.42.25
विसृत्य सर्वतो दृष्टिं भयमोहसमन्वितः ।
श्रमं परंममापन्नश्चिन्तयानस्त्वचेतनः ॥ १३.४२.२५ ॥
Den Blick nach allen Seiten werfend, von Furcht und Verwirrung erfüllt, in äußerste Erschöpfung gefallen, wurde ich, grübelnd, besinnungslos.
13.42.26
तस्मिन्न खलु वर्तेऽहं लोके यत्रैतदीदृशम् ।
ऋग्यजुस्सामनिर्घोषः श्रूयते न च दृश्यते ॥ १३.४२.२६ ॥
Gewiss wohne ich nicht in einer Welt, in der solches Dröhnen der Ṛg-, Yajus- und Sāman-Hymnen gehört, aber nicht gesehen wird.
13.42.27
न च पश्यामि तं देवं येनाहमिह चोदितः ।
एवं चिन्तासभापन्नः प्रध्यातुमुपचक्रमे ॥ १३.४२.२७ ॥
Auch jenen Gott sehe ich nicht, von dem ich hierher getrieben wurde. So in Sorge versunken, begann ich tief nachzusinnen.
13.42.28
ततश्चिन्तयतो मह्यं मोहेनाविष्टचेतसः ।
महाशब्दः प्रादुरासीत्सुभृशं मे व्यथाकरः ॥ १३.४२.२८ ॥
Da erhob sich, während ich grübelte und mein Geist von Verblendung ergriffen war, ein gewaltiger Schall, der mich sehr bekümmerte.
13.42.29
अथाहं सहसा तत्र शृणोमि विपुलध्वनिम् ।
अपश्यं च सुपर्णानां सहस्राण्ययुतानि च ॥ १३.४२.२९ ॥
Da hörte ich plötzlich dort einen gewaltigen Laut, und ich sah Tausende und Zehntausende von Suparṇas.
13.42.30
अभ्यद्रवन्त मामेव विपुलद्युतिरंहसः ।
तेषामहं प्रभावेण सर्वथैवावरोऽभवम् ॥ १३.४२.३० ॥
Jene von gewaltigem Glanz und gewaltiger Schnelligkeit stürzten geradewegs auf mich zu, und durch ihre Macht wurde ich gänzlich unterlegen.
13.42.31
सोऽहं समन्ततः सर्वैः सुपर्णैरतितेजसैः ।
दृष्ट्वाऽऽत्मानं परिगतं सम्भ्रमं परमं गतः ॥ १३.४२.३१ ॥
Als ich mich von allen Seiten von den überaus strahlenden Suparṇas umgeben sah, geriet ich in größte Bestürzung.
13.42.32
विनयावनतो भूत्वा नमश्चक्रे महात्मने ।
अनादिनिधनायैभिर्नामभिः परमात्मने ॥ १३.४२.३२ ॥
Demütig verneigt, erwies ich jener großen Seele, dem höchsten Selbst ohne Anfang und Ende, mit diesen Namen meine Ehrerbietung.
13.42.33
नारायणाय शुद्धाय शाश्वताय ध्रुवाय च ।
भूतभव्यभवेशाय शिवाय शिवमूर्तये ॥ १३.४२.३३ ॥
Dem Nārāyaṇa, dem Reinen, dem Ewigen, dem Beständigen, Herrn des Gewesenen, des Kommenden und des Seienden, dem Heilvollen, dessen Gestalt heilvoll ist.
13.42.34
शिवयोनेः शिवाद्यायि शिवपूज्यतमाय च ।
घोररूपाय महते युगान्तकरणाय च ॥ १३.४२.३४ ॥
Dem Ursprung Śivas, dem Ersten unter den Heilvollen, dem von den Heilvollen am meisten zu Verehrenden, dem von schrecklicher Gestalt, dem Großen, und dem, der das Ende der Weltzeitalter herbeiführt.
13.42.35
विश्वाय विश्वदेवाय विश्वेशाय महात्मने ।
सहस्रोदरपादाय सहस्रनयनाय च ॥ १३.४२.३५ ॥
Dem Allumfassenden, dem Gott aller, dem Herrn des Weltalls, der großen Seele mit tausend Bäuchen und Füßen, und dem mit tausend Augen.
13.42.36
सहस्रबाहवे चैव सहस्रवदनाय च ।
शुचिश्रवाय महते ऋतुसंवत्सराय च ॥ १३.४२.३६ ॥
Dem Tausendarmigen und dem Tausendgesichtigen, dem Großen mit reinem Gehör, und dem, der die Jahreszeiten und Jahre ist.
13.42.37
ऋग्यजुःसामवक्त्राय अथर्वशिरसे नमः ।
हृषीकेशाय कृष्णाय द्रुहिणोरुक्रमाय च ॥ १३.४२.३७ ॥
Verehrung dem, dessen Antlitz Ṛg, Yajus und Sāma sind, dessen Haupt der Atharva ist. Verehrung Hṛṣīkeśa, Kṛṣṇa und Druhiṇorukrama.
13.42.38
बृहद्वेगाय तार्क्ष्याय वराहायैकशृङ्गिणे ।
शिपिविष्टाय सत्याय हरयेऽथ शिखण्डिने ॥ १३.४२.३८ ॥
Verehrung Tārkṣya von großer Geschwindigkeit, dem Eber, dem Einhörnigen, Śipiviṣṭa, dem Wahrhaftigen, Hari und dem Schopfgeschmückten.
13.42.39
हुताशायोर्ध्ववक्त्राय रौद्रानीकाय साधवे ।
सिन्धवे सिन्धुवर्षघ्ने देवानां सिन्धवे नमः ॥ १३.४२.३९ ॥
Verehrung dem Opferfeuer, dem nach oben gewandten Antlitz, dem Herrn des grimmigen Heeres, dem Guten, dem Ozean, dem Vernichter der Flutregen, und dem Ozean der Götter.
13.42.40
गरुत्मते त्रिनेत्राय सुधर्माय वृषाकृते ।
सम्म्राडुग्रे संकृतये विरजे सम्भवे भवे ॥ १३.४२.४० ॥
Verehrung dem Geflügelten, dem Dreiäugigen, dem Wohlgeordneten, dem Stiergestaltigen, dem Herrscher, dem Grimmigen, Saṃkṛti, dem Makellosen, dem Ursprung und Bhava.
13.42.41
वृषाय वृषरूपाय विभवे भूर्भुवाय व ।
दीप्तसृष्टाय यज्ञाय स्थिराय स्थविराय च ॥ १३.४२.४१ ॥
Verehrung dem Stier, dem Stiergestaltigen, dem Allgegenwärtigen, Erde und Himmel, dem Opfer der strahlenden Schöpfung, dem Festen und dem Ältesten.
13.42.42
अच्युताय तुषाराय वीराय च समाय च ।
जिष्णवे पुरुहूताय वसिष्ठाय वराय च ॥ १३.४२.४२ ॥
Verehrung dem Unvergänglichen, dem Frostigen, dem Helden, dem Gleichen, dem Sieger, Puruhūta, dem Vortrefflichsten und dem Besten.
13.42.43
सत्येशाय सुरेशाय हरयेऽथ शिखण्डिने ।
बर्हिषाय वरेण्याय वसवे विश्ववेधसे ॥ १३.४२.४३ ॥
Verehrung dem Herrn der Wahrheit, dem Herrn der Götter, Hari, Śikhaṇḍin, Barhiṣa, dem trefflichen Vareṇya, Vasu, dem Schöpfer aller Dinge.
13.42.44
किरीटिने सुकेशाय वासुदेवाय शुष्मिणे ।
बृहदुक्थ्यसुषेणाय युग्ये दुन्दुभये तथा ॥ १३.४२.४४ ॥
Verehrung dem Diademträger, dem Schönhaarigen, Vāsudeva, dem Mächtigen, Bṛhadukthya, Suṣeṇa, dem Joch, und ebenso der Trommel.
13.42.45
भयेसखाय विभवे भरद्वाजेऽभयाय च ।
भास्कराय च चन्द्राय पद्मनाभाय भूरिणे ॥ १३.४२.४५ ॥
Verehrung dem Schrecken, dem Freund, dem Allgegenwärtigen, Bharadvāja, dem Furchtlosen, der Sonne, dem Mond, dem Lotosnabligen und dem Reichen.
13.42.46
पुनर्वसुभृतत्वाय जीवप्रभविषाय च ।
वषट्काराय स्वाहाय स्वधाय निधनाय च ॥ १३.४२.४६ ॥
Verehrung dem Träger des Punarvasu, dem Ursprung der Lebewesen, dem vaṣaṭ-Ruf, svāhā, svadhā und der Auflösung aller Dinge.
13.42.47
ऋचे च यजुषे साम्ने त्रैलोक्यपतये नमः ।
श्रीपद्मायात्मसदृशे धरणीधारिणे परे ॥ १३.४२.४७ ॥
Verehrung dem Vers, der Opferformel, dem Gesang, dem Herrn der drei Welten. Verehrung dem Lotus der Śrī, dem dem Selbst Gleichen, dem höchsten Träger der Erde.
13.42.48
सौम्यासौम्यस्वरूपाय सौम्ये सुमनसे नमः ।
विश्वाय च सुविश्वाय विश्वरूपधराय च ॥ १३.४२.४८ ॥
Verehrung dem Herrn von sanfter und schrecklicher Gestalt, dem Sanften, dem Wohlgesinnten. Verehrung dem Allumfassenden, dem ganz Allumfassenden und dem Träger der Weltgestalt.
13.42.49
केशवाय सुकेशाय रश्मिकेशाय भूरिणे ।
हिरण्यगर्भाय नमः सौम्याय वृषरूपिणे ॥ १३.४२.४९ ॥
Verehrung dem Keśava, dem Schönhaarigen, dem Strahlenhaarigen, dem Reichen, dem Hiraṇyagarbha; Verehrung dem Sanften, der die Gestalt eines Stieres annimmt.
13.42.50
नारायणाग्र्यवपुषे पुरुहूताय वज्रिणे ।
वर्मिणे वृषसेनाय धर्मसेनाय रोधसे।
मुनये ज्वरमुक्तायि ज्वराधिपतये नमः ॥ १३.४२.५० ॥
Verehrung dem Träger des höchsten Leibes Nārāyaṇas, dem Purūhūta, dem Donnerkeil-Träger, dem Gepanzerten, dem Vṛṣasena, dem Dharmasena, dem Rodhas, dem Weisen, dem vom Fieber Befreiten, dem Herrn des Fiebers.
13.42.51
अनेत्राय त्रिनेत्राय पिङ्गलाय विडूर्मिणे ।
तपोब्रह्मनिधानाय युगपर्यायिणे नमः ॥ १३.४२.५१ ॥
Verehrung dem Augenlosen, dem Dreiäugigen, dem Rötlichen, dem Starkwogenden, dem Schatz von Askese und Brahman, dem durch die Weltzeitalter Schreitenden.
13.42.52
शरणाय शरण्याय भक्तेष्टशरणाय च ।
नमः सर्वभवेशाय भूतभव्यभवाय च ॥ १३.४२.५२ ॥
Verehrung dem Zuflucht, dem Zufluchtswürdigen, der ersehnten Zuflucht der Verehrer; Verehrung dem Herrn alles Werdens, und auch dem Ursprung des Gewesenen und des Kommenden.
13.42.53
पाहि मां देवदेवेश कोप्यजोसि सनातनः ।
एवं गतोस्मि शरणं शरण्यं ब्रह्मयोनिनम् ॥ १३.४२.५३ ॥
O Herr der Götter-Herren, beschütze mich; du bist ungeboren und ewig. So bin ich zur Zuflucht gekommen, zum Zufluchtswürdigen, dem Schoß des Brahman.
13.42.54
स्तव्यं स्तवं स्तुतवतस्तत्तमो मे प्रणश्यत ।
भयं च मे व्यपगतं पक्षिणोऽन्तर्हिताऽभवन् ॥ १३.४२.५४ ॥
Möge jene Finsternis in mir vergehen, da ich den Preiswürdigen preise; meine Furcht ist gewichen, und die Ängste des Vogels sind verschwunden.
13.42.55
शृणोमि च गिरं दिव्यामन्तर्धानगतां शिवाम् ।
मा भैर्गरुत्मन्दान्तोसि पुनः सेन्द्रान्दिवौकसः।
स्वं चैव भवनं गत्वा द्रक्ष्यसे पुत्रबान्धवान् ॥ १३.४२.५५ ॥
Ich höre eine göttliche und heilbringende Stimme aus dem verborgenen Ort: Garuḍa, fürchte dich nicht, du bist selbstbeherrscht; du wirst die Himmelsbewohner mit Indra wiedersehen; wenn du in dein Haus gehst, wirst du deine Söhne und Verwandten sehen.
13.42.56
ततस्तस्मिन्क्षणेनैव सहसैव महाद्युतिः ।
प्रत्यदृश्यत तेजस्वी पुरस्तात्स ममान्तिके ॥ १३.४२.५६ ॥
Dann, in eben diesem Augenblick, erschien plötzlich der Strahlende von großem Glanz vor mir, nahe bei mir.
13.42.57
समागम्य ततस्तेन शिवेन परमात्मना ।
अपश्यं चाहमायान्तं नरनारायणाश्रमे।
चतुर्द्विगुणविन्यासं तं च देवं सनातनम् ॥ १३.४२.५७ ॥
Dann, nachdem ich jenem heilbringenden höchsten Selbst begegnet war, sah ich den ewigen Gott, in vierfacher Verdopplung gestaltet, im Einsiedlerhaus von Nara und Nārāyaṇa herankommen.
13.42.58
यजतस्तानृषीन्देवान्वदतो ध्यायतो मुनीन् ।
युक्तान्सिद्धान्नैष्ठिकांश्च जपतो यजतो गृहे ॥ १३.४२.५८ ॥
Ich sah die Weisen und Götter beim Opfern, die Asketen beim Rezitieren und Meditieren, die Vollendeten in Yoga versunken, die Gelübdetreuen und jene, die in ihren Häusern murmelnd beteten und opferten.
13.42.59
पुष्पपूरपरिक्षिप्तं धूपितं दीपितं हुतम् ।
वन्दितं सिक्तसम्मृष्टं नरनारायणाश्रमम् ॥ १३.४२.५९ ॥
Das Einsiedlerhaus von Nara und Nārāyaṇa, reichlich mit Blumen bestreut, mit Weihrauch durchduftet, mit Lampen erleuchtet, mit Opfergaben versehen, verehrt, besprengt und gefegt.
13.42.60
तदद्भुतमहं दृष्ट्वा विस्मितोस्मि तदाऽनघाः ।
जगाम शिरसा देवं प्रयतेनान्तरात्मना ॥ १३.४२.६० ॥
O ihr Sündenlosen! Als ich dieses Wunder sah, staunte ich; da ging ich mit geneigtem Haupt und ehrfürchtigem Inneren zu dem Gott.
13.42.61
तदत्यद्भुतसङ्कासं किमेतदिति चिन्तयन् ।
नाध्यगच्छं परं दिव्यं तस्य सर्वभवात्मनः ॥ १३.४२.६१ ॥
Als ich das überaus Wunderbare erblickte und grübelte: »Was ist das?«, fand ich nicht die höchste göttliche Wahrheit dessen, der das Selbst aller Wesen ist.
13.42.62
प्रणिपत्य सुदुर्धर्षं पुनः पुनरुदीक्ष्य च ।
शिरस्यञ्जलिमाधाय विस्मयोत्फुल्ललोचनः।
अवोचं तमदीनार्थं श्रेष्ठानां श्रेष्ठमुत्तमम् ॥ १३.४२.६२ ॥
Immer wieder verneigte ich mich vor dem Unbezwingbaren, blickte ihn an, legte die gefalteten Hände auf das Haupt, die Augen weit vor Staunen, und sprach zu ihm, dem Unfehlbaren, dem Besten der Besten, dem Höchsten.
13.42.63
नमस्ते भगवन्देव भूतभव्यभवत्प्रभो ।
यदेतदद्भुतं देव मया दृष्टं त्वदाश्रयम् ॥ १३.४२.६३ ॥
Verehrung dir, o gesegneter Herr, o Gott, Herr des Vergangenen, des Künftigen und des Gegenwärtigen. O Gott, dieses Wunder, das ich gesehen habe und das in dir ruht.
13.42.64
अनादिमद्यपर्यन्तं किं तच्छंसितुमर्हसि ।
यदि जानासि सां भक्तं यदि वाऽनुग्रहो मयि।
शंस सर्वमशेषेण श्रोतव्यं यदि चेन्मया ॥ १३.४२.६४ ॥
Was ohne Anfang, Mitte und Ende ist, das solltest du verkünden. Wenn du weißt, dass ich ergeben bin, oder wenn Gnade auf mir ruht, und wenn ich würdig bin zu hören, verkünde alles vollständig.
13.42.65
स्वभावस्तव दुर्ज्ञेयः प्रादुर्भावो भवस्य च ।
भवद्भूतभविष्येश सर्वथा गहनं भवान् ॥ १३.४२.६५ ॥
Deine Natur ist schwer zu erkennen, und ebenso die Erscheinung Bhavas. O Bhava, Herr des Gewesenen und des Kommenden, du bist in jeder Hinsicht unergründlich.
13.42.66
ब्रूहि सर्वमशेषेण तदाश्चर्यं महामुने ।
किं तदत्यद्भुतं वृत्तं तेष्वग्निषु समन्ततः ॥ १३.४२.६६ ॥
O großer Weiser, erzähle jenes Wunder vollständig. Was war jenes überaus wundersame Geschehen in diesen Feuern, ringsum?
13.42.67
कानि तान्यग्निहोत्राणि केषां शब्दः श्रुतो मया ।
शृण्वतां ब्रह्म सततमदृश्यानां महात्मनाम् ॥ १३.४२.६७ ॥
Was sind jene Feueropfer, und wessen Stimme habe ich gehört, der unsichtbaren Großseelen, die unablässig das Veda hören?
13.42.68
एतन्मे भगवन्कृष्ण ब्रूहि सर्वमशेषतः ।
गृणन्त्यग्निसमीपेषु के च ते ब्रह्मराशयः ॥ १३.४२.६८ ॥
Sag mir dies alles ohne Rest, o glückseliger Kṛṣṇa: Wer sind jene Brahman-Haufen, die nahe den Feuern rezitieren?