ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 13.42
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.42.1
एवं दत्ताभयस्तेन ततोऽहमृषिसत्तमाः ।
नष्टखेदश्रमभयः क्षणेन ह्यभवं तदा ॥ १३.४२.१ ॥
ಹೀಗೆ ಅವನು ನನಗೆ ಅಭಯವನ್ನು ನೀಡಲು, ಓ ಋಷಿಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ಆಗ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಆಯಾಸ, ದುಃಖ ಮತ್ತು ಭಯ ನಾಶವಾದವು.
13.42.2
स शनैर्याति भगवान्गत्या लघुपराक्रमः ।
अहं तु सुमहावेगमास्तायानुव्रजामि तम् ॥ १३.४२.२ ॥
ಆ ಭಗವಂತನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ; ಅವನ ನಡಿಗೆ ಹಗುರ, ಪರಾಕ್ರಮವೂ ಸುಲಭ. ಆದರೆ ನಾನು ಅತ್ಯಂತ ವೇಗವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಅವನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತೇನೆ.
13.42.3
स गत्वा दीर्घमध्वानमाकाशममितह्युतिः ।
मनसाऽप्यगमं देवमाससादात्मतत्ववित् ॥ १३.४२.३ ॥
ಅಪಾರ ತೇಜಸ್ಸುಳ್ಳವನು, ಆತ್ಮತತ್ತ್ವವನ್ನು ಬಲ್ಲವನು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಕ್ರಮಿಸಿ ಹೋದನು; ನಾನು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ ಆ ದೇವನನ್ನು ತಲುಪಿದೆನು.
13.42.4
अथ देवः समासाद्य मनसः सदृशं जवम् ।
मोहयित्वा च मां तत्र क्षणेनान्तरधीयत ॥ १३.४२.४ ॥
ಆಗ ಆ ದೇವನು ಮನಸ್ಸಿನ ವೇಗಕ್ಕೆ ಸಮನಾದ ವೇಗದಿಂದ ಸಮೀಪಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಿ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅಂತರ್ಧಾನನಾದನು.
13.42.5
तत्राम्बुधरधीरेण भोशब्देनानुनादिना ।
अयं भोऽहमिति प्राह वाक्यं वाक्यविशारदः ॥ १३.४२.५ ॥
ಅಲ್ಲಿ ಮೇಘದಂತೆ ಗಂಭೀರವಾದ, ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುವ 'ಭೋ' ಶಬ್ದದಿಂದ, ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರವೀಣನಾದ ಆ ದೇವನು ಹೇಳಿದನು: 'ಓ, ಇಗೋ ನಾನು.'
13.42.6
शब्दानुसारी तु ततस्तं देशमहमाव्रजम् ।
तत्रापश्यं ततश्चाहं श्रीमद्धंसयुतं सरः ॥ १३.४२.६ ॥
ಆದರೆ ಆ ಶಬ್ದವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ನಾನು ಆ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋದೆನು; ಅಲ್ಲಿ ಹಂಸಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಸುಂದರ ಸರೋವರವನ್ನು ಕಂಡೆನು.
13.42.7
स तत्सरः समासाद्य भगवानात्मवित्तमः ।
भोशब्दप्रतिसृष्टेन स्वरेण प्रतिवादिना ॥ १३.४२.७ ॥
ಆ ಸರೋವರವನ್ನು ತಲುಪಿದ ಆತ್ಮಜ್ಞಾನಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಆ ಭಗವಂತನು 'ಭೋ' ಶಬ್ದದಿಂದ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುವ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಉತ್ತರಿಸಿದನು.
13.42.8
विवेश देवः स्वां योनिं मामिदं चाभ्यभाषत ।
विशस्व सलिलं सौम्य सुखमत्र वसामहे ॥ १३.४२.८ ॥
ದೇವನು ತನ್ನ ನೆಲೆಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ನನಗೆ ಹೀಗೆಂದನು: 'ಸೌಮ್ಯನೇ, ನೀರನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸು; ಇಲ್ಲಿ ನಾವು ಸುಖದಿಂದ ವಾಸಿಸೋಣ.'
13.42.9
ततश्च प्राविशं तत्र सह तेन महात्मना ।
दृष्टवानद्भुततरं तस्मिन्सरसि भास्वताम् ॥ १३.४२.९ ॥
ನಂತರ ನಾನು ಆ ಮಹಾತ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದೆನು; ಆ ಸರೋವರದಲ್ಲಿ ತೇಜಸ್ವಿಗಳ ಅತ್ಯಂತ ಅದ್ಭುತ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಕಂಡೆನು.
13.42.10
अग्नीनामप्रणीतानामिद्धानामिन्धनैर्विना ।
दीप्तानामाज्यसिक्तानां स्यानेष्वर्चिष्मतां सदा ॥ १३.४२.१० ॥
ಇಂಧನವಿಲ್ಲದೆಯೇ ಉರಿಯುವ, ತುಪ್ಪದಿಂದ ಚಿಮುಕಿಸಲ್ಪಟ್ಟ, ಇನ್ನೂ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗದ ಅಗ್ನಿಗಳು—ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಸದಾ ಜ್ವಾಲೆಗಳಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು.
13.42.11
दीप्तिस्तेषामनाज्यानां प्राप्ताज्यानामिवाभवत् ।
अनिद्धानामिव सतामिद्धानामिव भास्वताम् ॥ १३.४२.११ ॥
ತುಪ್ಪ ಹಾಕದವುಗಳ ಬೆಳಕು ತುಪ್ಪ ಪಡೆದವುಗಳಂತಿತ್ತು; ಉರಿಸದವುಗಳು ಉರಿಸಿದ ತೇಜಸ್ವಿಗಳಂತಿದ್ದವು.
13.42.12
अथाहं वरदं देवं नापश्यं तत्र सङ्गतम् ।
ततः सम्मोहमापन्नो विषादभगमं परम् ॥ १३.४२.१२ ॥
ನಂತರ ಅಲ್ಲಿ ವರದಾಯಕ ದೇವನು ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಇರುವುದನ್ನು ನಾನು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ; ಆಗ ನಾನು ಮೋಹಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು ಪರಮ ವಿಷಾದವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆನು.
13.42.13
अपश्यं चाग्निहोत्राणि शतशोऽथ सहस्रशः ।
विधिना सम्प्रणीतानि धिष्ण्येष्वाज्यवतां तदा ॥ १३.४२.१३ ॥
ಆಗ ನಾನು ನೂರಾರು ಮತ್ತು ಸಾವಿರಾರು ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರಗಳನ್ನು ಕಂಡೆನು; ವಿಧಿಯಂತೆ ಧಿಷ್ಣ್ಯಗಳ ಮೇಲೆ ತುಪ್ಪದೊಂದಿಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು.
13.42.14
असंभृष्टतलाश्चैव वेदीः कुसुमसंस्तृताः ।
कुशपद्मोत्पलासङ्गाः कलशांश्च हिरण्मयान् ॥ १३.४२.१४ ॥
ನೆಲ ಸ್ವಚ್ಛವಾದ ವೇದಿಕೆಗಳು, ಹೂವುಗಳಿಂದ ಹರಡಲ್ಪಟ್ಟವು; ದರ್ಭೆ, ಕಮಲ, ನೀಲೋತ್ಪಲಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದವು; ಚಿನ್ನದ ಕಲಶಗಳೂ.
13.42.15
अग्निहोत्राणि चित्राणि शतशोऽथ सहस्रशः ।
अग्निहोत्राय योग्यानि यानि द्रव्याणि कानिचित्।
तानि चात्र समृद्धानि दृष्टवानस्म्यनेकशः ॥ १३.४२.१५ ॥
ನೂರಾರು ಮತ್ತು ಸಾವಿರಾರು ಅದ್ಭುತ ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರಗಳು; ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಯಾವ ದ್ರವ್ಯಗಳಿದ್ದವೋ, ಅವೆಲ್ಲವೂ ಇಲ್ಲಿ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿರುವುದನ್ನು ನಾನು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಕಂಡೆನು.
13.42.16
मनोहृद्यतमश्चाग्निः सुरभिः पुण्यलक्षणः ।
आज्यगन्धो मनोग्राही घ्राणचक्षुस्सुखावहः ॥ १३.४२.१६ ॥
ಮನಸ್ಸು ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವಾದ ಅಗ್ನಿ; ಸುಗಂಧಿತ, ಪುಣ್ಯ ಲಕ್ಷಣಗಳುಳ್ಳ, ತುಪ್ಪದ ಪರಿಮಳದ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸೆಳೆಯುವ, ಮೂಗು ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಸುಖ ನೀಡುವ.
13.42.17
तेषां तत्राग्निहोत्राणामीडितानां सहस्रशः ।
समीपे त्वद्भुततममपश्यमहमव्ययम् ॥ १३.४२.१७ ॥
ಅಲ್ಲಿ ಆ ಸಾವಿರಾರು ಸ್ತುತ್ಯ ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರಗಳ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಅದ್ಭುತವಾದ, ಅವ್ಯಯವಾದುದನ್ನು ನಾನು ಕಂಡೆನು.
13.42.18
चन्द्रांशुकाशशुभ्राणां तुषारोद्भेदवर्चसाम् ।
विमलादित्यभासानां स्थण्डिलानि सहस्रशः।
दृष्टान्यग्निसमीपे तु ध्युतिमन्ति महान्ति च ॥ १३.४२.१८ ॥
ಚಂದ್ರಕಿರಣ ಮತ್ತು ಬಿಳಿ ವಸ್ತ್ರದಂತೆ ಬಿಳುಪಾದ, ಹಿಮದ ಉದಯದಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ, ನಿರ್ಮಲ ಸೂರ್ಯನ ಪ್ರಭೆಯ ಸಾವಿರಾರು ಸ್ಥಂಡಿಲಗಳು ಅಗ್ನಿಯ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿದವು—ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ, ಮಹತ್ತಾದವು.
13.42.19
एषु चाग्निसमीपेषु शुश्राव सुपदाक्षराः ।
प्रभावान्तरितानां तु प्रस्पष्टाक्षरभाषिणाम्।
ऋग्यजुःसामगानां च मधुराः सुस्वरा गिरः ॥ १३.४२.१९ ॥
ಆ ಅಗ್ನಿಗಳ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ನಾನು ಸುಪದ ಮತ್ತು ಸ್ಪಷ್ಟ ಅಕ್ಷರಗಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದೆನು. ತಮ್ಮ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಮರೆಯಾದವರು, ಸ್ಪಷ್ಟ ಅಕ್ಷರ ಉಚ್ಚರಿಸುವವರು, ಋಕ್, ಯಜುಸ್, ಸಾಮ ಗಾನ ಮಾಡುವವರ ಮಧುರ, ಸುಸ್ವರ ವಾಣಿಯನ್ನು.
13.42.20
सुसंमृष्टतलैस्तैस्तु बृहद्बिर्दीप्ततेजसैः ।
पावकैः पावितात्माहमभवं लघुविक्रमः ॥ १३.४२.२० ॥
ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗುಡಿಸಿ ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಿದ ನೆಲವುಳ್ಳ, ದೊಡ್ಡ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ತೇಜಸ್ಸಿನ ಆ ಅಗ್ನಿಗಳಿಂದ ನಾನು ಪವಿತ್ರಾತ್ಮನಾದೆ; ವೇಗದ ಪರಾಕ್ರಮವುಳ್ಳವನಾದೆ.
13.42.21
ततोऽहं तेषु धिष्ण्येषु ज्वलमानेषु यज्वनाम् ।
तं देशं प्रणमित्वाऽथ अन्वेष्टुमुपचक्रमे ॥ १३.४२.२१ ॥
ಆಗ ಯಜ್ಞ ಮಾಡುವವರ ಉರಿಯುತ್ತಿರುವ ಆ ಅಗ್ನಿಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, ಆ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಅವನನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಆರಂಭಿಸಿದೆನು.
13.42.22
तान्यनेकसहस्राणि पर्यटंस्तु महाजवात् ।
अपश्यमानस्तं देवं ततोऽहं व्यथितोऽभवम् ॥ १३.४२.२२ ॥
ಆ ಅನೇಕ ಸಾವಿರ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಮಹಾ ವೇಗದಿಂದ ಅಲೆದಾಡಿದೆನು; ಆ ದೇವನನ್ನು ಕಾಣದೆ ನಾನು ದುಃಖಿತನಾದೆನು.
13.42.23
ततस्तेष्वग्निहोत्रेषु ज्वलत्सु विमलार्चिषु ।
भानुमत्सु न पश्यामि देवदेवं सनातनम् ॥ १३.४२.२३ ॥
ಆಗ ಆ ಉರಿಯುತ್ತಿರುವ, ನಿರ್ಮಲ ಜ್ವಾಲೆಗಳ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸನಾತನ ದೇವದೇವನನ್ನು ನಾನು ಕಾಣೆನು.
13.42.24
ततोऽहं तानि दीप्तानि परीय व्यस्थितेन्द्रियः ।
नान्तं तेषां प्रपश्यामि खेदश्च सहसाभवत् ॥ १३.४२.२४ ॥
ಆಗ ನಾನು ಆ ಉರಿಯುತ್ತಿರುವ ಸ್ಥಳಗಳನ್ನು ಸುತ್ತಿದೆನು; ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಕಲಕಲ್ಪಟ್ಟವು. ಅವುಗಳ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ; ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಬೇಸರ ಉಂಟಾಯಿತು.
13.42.25
विसृत्य सर्वतो दृष्टिं भयमोहसमन्वितः ।
श्रमं परंममापन्नश्चिन्तयानस्त्वचेतनः ॥ १३.४२.२५ ॥
ನಾಲ್ಕು ದಿಕ್ಕುಗಳಿಗೂ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಹಾಯಿಸಿ, ಭಯ ಮತ್ತು ಮೋಹದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಅತ್ಯಂತ ಆಯಾಸಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿ, ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾ ಪ್ರಜ್ಞಾಹೀನನಾದೆನು.
13.42.26
तस्मिन्न खलु वर्तेऽहं लोके यत्रैतदीदृशम् ।
ऋग्यजुस्सामनिर्घोषः श्रूयते न च दृश्यते ॥ १३.४२.२६ ॥
ಋಕ್, ಯಜುಸ್, ಸಾಮ ಮಂತ್ರಗಳ ಘೋಷ ಹೀಗೆ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿದ್ದು ಕಾಣಿಸದ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಾನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ವಾಸಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
13.42.27
न च पश्यामि तं देवं येनाहमिह चोदितः ।
एवं चिन्तासभापन्नः प्रध्यातुमुपचक्रमे ॥ १३.४२.२७ ॥
ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದ ಆ ದೇವನನ್ನು ನಾನು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ನಾನು ಆಳವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದೆನು.
13.42.28
ततश्चिन्तयतो मह्यं मोहेनाविष्टचेतसः ।
महाशब्दः प्रादुरासीत्सुभृशं मे व्यथाकरः ॥ १३.४२.२८ ॥
ಆಗ ಮೋಹದಿಂದ ಕಲಕಿದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನನಗೆ, ಅತ್ಯಂತ ವ್ಯಥೆ ಉಂಟುಮಾಡುವ ಮಹಾ ಶಬ್ದವು ಉದ್ಭವಿಸಿತು.
13.42.29
अथाहं सहसा तत्र शृणोमि विपुलध्वनिम् ।
अपश्यं च सुपर्णानां सहस्राण्ययुतानि च ॥ १३.४२.२९ ॥
ಆಗ ನಾನು ಥಟ್ಟನೆ ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಶಾಲವಾದ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದೆ; ಸುಪರ್ಣರು ಸಾವಿರಾರು ಮತ್ತು ಹತ್ತು ಸಾವಿರಾರು ಇರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದೆ.
13.42.30
अभ्यद्रवन्त मामेव विपुलद्युतिरंहसः ।
तेषामहं प्रभावेण सर्वथैवावरोऽभवम् ॥ १३.४२.३० ॥
ಮಹಾ ತೇಜಸ್ಸು ಮತ್ತು ವೇಗದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಅವರು ನನ್ನ ಮೇಲೆಯೇ ಎರಗಿದರು. ಅವರ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ನಾನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೀನನಾದೆನು.
13.42.31
सोऽहं समन्ततः सर्वैः सुपर्णैरतितेजसैः ।
दृष्ट्वाऽऽत्मानं परिगतं सम्भ्रमं परमं गतः ॥ १३.४२.३१ ॥
ನಾನು ಎಲ್ಲ ಕಡೆಯಿಂದ ಅತಿ ತೇಜಸ್ವಿಗಳಾದ ಸುಪರ್ಣರಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿಯಲ್ಪಟ್ಟ ನನ್ನನ್ನು ಕಂಡು ಮಹಾ ಕಳವಳಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದೆನು.
13.42.32
विनयावनतो भूत्वा नमश्चक्रे महात्मने ।
अनादिनिधनायैभिर्नामभिः परमात्मने ॥ १३.४२.३२ ॥
ವಿನಯದಿಂದ ಬಾಗಿ, ಆದಿ-ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲದ ಆ ಮಹಾತ್ಮ ಪರಮಾತ್ಮನಿಗೆ ಈ ನಾಮಗಳಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದೆನು.
13.42.33
नारायणाय शुद्धाय शाश्वताय ध्रुवाय च ।
भूतभव्यभवेशाय शिवाय शिवमूर्तये ॥ १३.४२.३३ ॥
ನಾರಾಯಣನಿಗೆ, ಶುದ್ಧನಿಗೆ, ಶಾಶ್ವತನಿಗೆ, ಧ್ರುವನಿಗೆ, ಭೂತ-ಭವ್ಯ-ಭವೇಶನಿಗೆ, ಶಿವನಿಗೆ, ಶಿವಮೂರ್ತಿಗೆ.
13.42.34
शिवयोनेः शिवाद्यायि शिवपूज्यतमाय च ।
घोररूपाय महते युगान्तकरणाय च ॥ १३.४२.३४ ॥
ಶಿವನ ಮೂಲಕ್ಕೆ, ಶಿವರಲ್ಲಿ ಆದ್ಯನಿಗೆ, ಶಿವರಿಂದ ಅತ್ಯಂತ ಪೂಜ್ಯನಿಗೆ, ಘೋರ ರೂಪನಿಗೆ, ಮಹಾನ್ ಆದವನಿಗೆ, ಯುಗಾಂತವನ್ನು ಮಾಡುವವನಿಗೂ.
13.42.35
विश्वाय विश्वदेवाय विश्वेशाय महात्मने ।
सहस्रोदरपादाय सहस्रनयनाय च ॥ १३.४२.३५ ॥
ವಿಶ್ವನಿಗೆ, ವಿಶ್ವದೇವನಿಗೆ, ವಿಶ್ವೇಶ್ವರನಿಗೆ, ಸಾವಿರ ಹೊಟ್ಟೆ ಮತ್ತು ಪಾದಗಳಿರುವ ಮಹಾತ್ಮನಿಗೆ, ಸಾವಿರ ಕಣ್ಣುಗಳವನಿಗೂ.
13.42.36
सहस्रबाहवे चैव सहस्रवदनाय च ।
शुचिश्रवाय महते ऋतुसंवत्सराय च ॥ १३.४२.३६ ॥
ಸಾವಿರ ಬಾಹುಗಳಿರುವವನಿಗೆ, ಸಾವಿರ ಮುಖಗಳಿರುವವನಿಗೆ, ಶುಚಿಶ್ರವಣನಾದ ಮಹಾನ್ ಆದವನಿಗೆ, ಋತು ಮತ್ತು ಸಂವತ್ಸರಗಳಾದವನಿಗೂ.
13.42.37
ऋग्यजुःसामवक्त्राय अथर्वशिरसे नमः ।
हृषीकेशाय कृष्णाय द्रुहिणोरुक्रमाय च ॥ १३.४२.३७ ॥
ಋಕ್, ಯಜುಸ್, ಸಾಮ ಯಾರ ಮುಖವೋ, ಅಥರ್ವ ಯಾರ ಶಿರವೋ ಅವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಹೃಷೀಕೇಶನಿಗೆ, ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ, ದ್ರುಹಿಣೋರುಕ್ರಮನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.
13.42.38
बृहद्वेगाय तार्क्ष्याय वराहायैकशृङ्गिणे ।
शिपिविष्टाय सत्याय हरयेऽथ शिखण्डिने ॥ १३.४२.३८ ॥
ಮಹಾವೇಗದ ತಾರ್ಕ್ಷ್ಯನಿಗೆ, ವರಾಹನಿಗೆ, ಏಕಶೃಂಗನಿಗೆ, ಶಿಪಿವಿಷ್ಟನಿಗೆ, ಸತ್ಯನಿಗೆ, ಹರಿಗೆ, ಶಿಖಂಡಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.
13.42.39
हुताशायोर्ध्ववक्त्राय रौद्रानीकाय साधवे ।
सिन्धवे सिन्धुवर्षघ्ने देवानां सिन्धवे नमः ॥ १३.४२.३९ ॥
ಹುತಾಶನನಿಗೆ, ಊರ್ಧ್ವವಕ್ತ್ರನಿಗೆ, ರೌದ್ರಸೇನನಿಗೆ, ಸಾಧುವಿಗೆ, ಸಿಂಧುವಿಗೆ, ಸಿಂಧುವರ್ಷಘ್ನನಿಗೆ, ದೇವತೆಗಳ ಸಿಂಧುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.
13.42.40
गरुत्मते त्रिनेत्राय सुधर्माय वृषाकृते ।
सम्म्राडुग्रे संकृतये विरजे सम्भवे भवे ॥ १३.४२.४० ॥
ಗರುತ್ಮಂತನಿಗೆ, ತ್ರಿನೇತ್ರನಿಗೆ, ಸುಧರ್ಮನಿಗೆ, ವೃಷಾಕೃತಿಗೆ, ಸಮ್ರಾಟನಿಗೆ, ಉಗ್ರನಿಗೆ, ಸಂಕೃತಿಗೆ, ವಿರಜನಿಗೆ, ಸಂಭವನಿಗೆ, ಭವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.
13.42.41
वृषाय वृषरूपाय विभवे भूर्भुवाय व ।
दीप्तसृष्टाय यज्ञाय स्थिराय स्थविराय च ॥ १३.४२.४१ ॥
ವೃಷನಿಗೆ, ವೃಷರೂಪನಿಗೆ, ವಿಭುವಿಗೆ, ಭೂರ್ಭುವನಿಗೆ, ದೀಪ್ತಸೃಷ್ಟಿಯ ಯಜ್ಞನಿಗೆ, ಸ್ಥಿರನಿಗೆ, ಸ್ಥವಿರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.
13.42.42
अच्युताय तुषाराय वीराय च समाय च ।
जिष्णवे पुरुहूताय वसिष्ठाय वराय च ॥ १३.४२.४२ ॥
ಅಚ್ಯುತನಿಗೆ, ತುಷಾರನಿಗೆ, ವೀರನಿಗೆ, ಸಮನಿಗೆ, ಜಿಷ್ಣುವಿಗೆ, ಪುರುಹೂತನಿಗೆ, ವಸಿಷ್ಠನಿಗೆ, ವರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.
13.42.43
सत्येशाय सुरेशाय हरयेऽथ शिखण्डिने ।
बर्हिषाय वरेण्याय वसवे विश्ववेधसे ॥ १३.४२.४३ ॥
ಸತ್ಯದ ಒಡೆಯನಿಗೆ, ದೇವತೆಗಳ ಒಡೆಯನಿಗೆ, ಹರಿಗೆ, ಶಿಖಂಡಿಗೆ, ಬರ್ಹಿಷನಿಗೆ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ವರೇಣ್ಯನಿಗೆ, ವಸುವಿಗೆ, ವಿಶ್ವಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.
13.42.44
किरीटिने सुकेशाय वासुदेवाय शुष्मिणे ।
बृहदुक्थ्यसुषेणाय युग्ये दुन्दुभये तथा ॥ १३.४२.४४ ॥
ಕಿರೀಟಧಾರಿಗೆ, ಸುಂದರ ಕೇಶದವನಿಗೆ, ವಾಸುದೇವನಿಗೆ, ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಗೆ, ಬೃಹದುಕ್ಥ್ಯನಿಗೆ, ಸುಷೇಣನಿಗೆ, ಯುಗ್ಯನಿಗೆ, ದುಂದುಭಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.
13.42.45
भयेसखाय विभवे भरद्वाजेऽभयाय च ।
भास्कराय च चन्द्राय पद्मनाभाय भूरिणे ॥ १३.४२.४५ ॥
ಭಯಕ್ಕೆ, ಸಖನಿಗೆ, ವಿಭುವಿಗೆ, ಭರದ್ವಾಜನಿಗೆ, ಅಭಯನಿಗೆ, ಭಾಸ್ಕರನಿಗೆ, ಚಂದ್ರನಿಗೆ, ಪದ್ಮನಾಭನಿಗೆ, ಭೂರಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.
13.42.46
पुनर्वसुभृतत्वाय जीवप्रभविषाय च ।
वषट्काराय स्वाहाय स्वधाय निधनाय च ॥ १३.४२.४६ ॥
ಪುನರ್ವಸುವನ್ನು ಧರಿಸುವವನಿಗೆ, ಜೀವಿಗಳ ಉದ್ಭವಕ್ಕೆ, ವಷಟ್ಕಾರಕ್ಕೆ, ಸ್ವಾಹಾಗೆ, ಸ್ವಧಾಗೆ, ಲಯಕ್ಕೆ ನಮಸ್ಕಾರ.
13.42.47
ऋचे च यजुषे साम्ने त्रैलोक्यपतये नमः ।
श्रीपद्मायात्मसदृशे धरणीधारिणे परे ॥ १३.४२.४७ ॥
ಋಕ್ಕಿಗೆ, ಯಜುಸ್ಸಿಗೆ, ಸಾಮಕ್ಕೆ, ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಪತಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಶ್ರೀ ಪದ್ಮಕ್ಕೆ, ಆತ್ಮಸದೃಶನಿಗೆ, ಧರಣಿಧಾರಿಯಾದ ಪರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.
13.42.48
सौम्यासौम्यस्वरूपाय सौम्ये सुमनसे नमः ।
विश्वाय च सुविश्वाय विश्वरूपधराय च ॥ १३.४२.४८ ॥
ಸೌಮ್ಯ-ಅಸೌಮ್ಯ ರೂಪನಿಗೆ, ಸೌಮ್ಯನಿಗೆ, ಸುಮನಸನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ವಿಶ್ವನಿಗೆ, ಸುವಿಶ್ವನಿಗೆ, ವಿಶ್ವರೂಪಧಾರಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.
13.42.49
केशवाय सुकेशाय रश्मिकेशाय भूरिणे ।
हिरण्यगर्भाय नमः सौम्याय वृषरूपिणे ॥ १३.४२.४९ ॥
ಕೇಶವನಿಗೆ, ಸುಂದರ ಕೇಶನಿಗೆ, ರಶ್ಮಿಕೇಶನಿಗೆ, ವಿಶಾಲನಿಗೆ, ಹಿರಣ್ಯಗರ್ಭನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಸೌಮ್ಯನಿಗೆ ಮತ್ತು ವೃಷರೂಪಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.
13.42.50
नारायणाग्र्यवपुषे पुरुहूताय वज्रिणे ।
वर्मिणे वृषसेनाय धर्मसेनाय रोधसे।
मुनये ज्वरमुक्तायि ज्वराधिपतये नमः ॥ १३.४२.५० ॥
ನಾರಾಯಣನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದೇಹದವನಿಗೆ, ಪುರುಹೂತನಿಗೆ, ವಜ್ರಧಾರಿಗೆ, ಕವಚಧಾರಿಗೆ, ವೃಷಸೇನನಿಗೆ, ಧರ್ಮಸೇನನಿಗೆ, ರೋಧಸನಿಗೆ, ಮುನಿಗೆ, ಜ್ವರಮುಕ್ತನಿಗೆ, ಜ್ವರಾಧಿಪತಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.
13.42.51
अनेत्राय त्रिनेत्राय पिङ्गलाय विडूर्मिणे ।
तपोब्रह्मनिधानाय युगपर्यायिणे नमः ॥ १३.४२.५१ ॥
ಕಣ್ಣಿಲ್ಲದವನಿಗೆ, ತ್ರಿನೇತ್ರನಿಗೆ, ಪಿಂಗಳನಿಗೆ, ಪ್ರಬಲ ತರಂಗಗಳುಳ್ಳವನಿಗೆ, ತಪಸ್ಸು ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮದ ನಿಧಿಯಾದವನಿಗೆ, ಯುಗಗಳನ್ನು ಕ್ರಮಿಸುವವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.
13.42.52
शरणाय शरण्याय भक्तेष्टशरणाय च ।
नमः सर्वभवेशाय भूतभव्यभवाय च ॥ १३.४२.५२ ॥
ಶರಣನಿಗೆ, ಶರಣ್ಯನಿಗೆ, ಭಕ್ತರ ಇಷ್ಟ ಶರಣನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಸರ್ವಭವೇಶನಿಗೆ, ಭೂತಭವ್ಯಭವನಿಗೂ ನಮಸ್ಕಾರ.
13.42.53
पाहि मां देवदेवेश कोप्यजोसि सनातनः ।
एवं गतोस्मि शरणं शरण्यं ब्रह्मयोनिनम् ॥ १३.४२.५३ ॥
ದೇವದೇವೇಶನೇ, ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು; ನೀನು ಅಜನು, ಸನಾತನನು. ಹೀಗೆ ನಾನು ಶರಣ್ಯನಾದ ಬ್ರಹ್ಮಯೋನಿಯನ್ನು ಶರಣಾಗಿದ್ದೇನೆ.
13.42.54
स्तव्यं स्तवं स्तुतवतस्तत्तमो मे प्रणश्यत ।
भयं च मे व्यपगतं पक्षिणोऽन्तर्हिताऽभवन् ॥ १३.४२.५४ ॥
ಸ್ತುತ್ಯನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದ ನನ್ನ ಆ ಅಂಧಕಾರ ನಾಶವಾಗಲಿ; ನನ್ನ ಭಯ ದೂರವಾಯಿತು, ಪಕ್ಷಿಯ (ಭಯಗಳು) ಅಂತರ್ಧಾನವಾದವು.
13.42.55
शृणोमि च गिरं दिव्यामन्तर्धानगतां शिवाम् ।
मा भैर्गरुत्मन्दान्तोसि पुनः सेन्द्रान्दिवौकसः।
स्वं चैव भवनं गत्वा द्रक्ष्यसे पुत्रबान्धवान् ॥ १३.४२.५५ ॥
ಅಂತರ್ಧಾನದಿಂದ ಬರುತ್ತಿರುವ ದಿವ್ಯ ಮತ್ತು ಮಂಗಳಕರ ವಾಣಿಯನ್ನು ನಾನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ: ಗರುಡ, ಹೆದರಬೇಡ, ನೀನು ಸಂಯಮಿ; ಇಂದ್ರನೊಂದಿಗೆ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಕಾಣುವೆ; ನಿನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನೂ ಬಂಧುಗಳನ್ನೂ ಕಾಣುವೆ.
13.42.56
ततस्तस्मिन्क्षणेनैव सहसैव महाद्युतिः ।
प्रत्यदृश्यत तेजस्वी पुरस्तात्स ममान्तिके ॥ १३.४२.५६ ॥
ಆಗಲೇ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಹಠಾತ್ತಾಗಿ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯು ನನ್ನ ಮುಂದೆ, ನನ್ನ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು.
13.42.57
समागम्य ततस्तेन शिवेन परमात्मना ।
अपश्यं चाहमायान्तं नरनारायणाश्रमे।
चतुर्द्विगुणविन्यासं तं च देवं सनातनम् ॥ १३.४२.५७ ॥
ಆಗ ಆ ಶಿವ ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಿ, ನರ-ನಾರಾಯಣರ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಪಟ್ಟು ವಿನ್ಯಾಸದಿಂದ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಸನಾತನ ದೇವನನ್ನು ನಾನು ಕಂಡೆ.
13.42.58
यजतस्तानृषीन्देवान्वदतो ध्यायतो मुनीन् ।
युक्तान्सिद्धान्नैष्ठिकांश्च जपतो यजतो गृहे ॥ १३.४२.५८ ॥
ಯಜ್ಞ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಋಷಿಗಳನ್ನು, ದೇವತೆಗಳನ್ನು, ಪಠಿಸುತ್ತ ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮುನಿಗಳನ್ನು, ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಮಗ್ನರಾದ ಸಿದ್ಧರನ್ನು, ನಿಷ್ಠಾವಂತ ಸಾಧಕರನ್ನು, ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಜಪಿಸುತ್ತ ಯಜ್ಞ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವರನ್ನು (ಕಂಡೆನು).
13.42.59
पुष्पपूरपरिक्षिप्तं धूपितं दीपितं हुतम् ।
वन्दितं सिक्तसम्मृष्टं नरनारायणाश्रमम् ॥ १३.४२.५९ ॥
ಹೂವುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ ಚೆಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟ, ಧೂಪದಿಂದ ಸುವಾಸಿತ, ದೀಪಗಳಿಂದ ಬೆಳಗಿದ, ಆಹುತಿ ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟ, ವಂದಿತ, ನೀರು ಚಿಮುಕಿಸಿ ಗುಡಿಸಿ ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಿದ ನರ-ನಾರಾಯಣರ ಆಶ್ರಮ.
13.42.60
तदद्भुतमहं दृष्ट्वा विस्मितोस्मि तदाऽनघाः ।
जगाम शिरसा देवं प्रयतेनान्तरात्मना ॥ १३.४२.६० ॥
ಓ ನಿಷ್ಪಾಪರೇ! ಆ ಅದ್ಭುತವನ್ನು ಕಂಡು ನಾನು ವಿಸ್ಮಿತನಾದೆನು; ಆಗ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅಂತರಾತ್ಮದೊಂದಿಗೆ ತಲೆಬಾಗಿ ಆ ದೇವನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದೆನು.
13.42.61
तदत्यद्भुतसङ्कासं किमेतदिति चिन्तयन् ।
नाध्यगच्छं परं दिव्यं तस्य सर्वभवात्मनः ॥ १३.४२.६१ ॥
ಅದು ಅತ್ಯಂತ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಕಂಡಿತು; 'ಇದು ಏನು?' ಎಂದು ಚಿಂತಿಸಿದರೂ, ಸರ್ವಭೂತಾತ್ಮನಾದ ಅವನ ದಿವ್ಯ ಪರಮ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ನಾನು ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ.
13.42.62
प्रणिपत्य सुदुर्धर्षं पुनः पुनरुदीक्ष्य च ।
शिरस्यञ्जलिमाधाय विस्मयोत्फुल्ललोचनः।
अवोचं तमदीनार्थं श्रेष्ठानां श्रेष्ठमुत्तमम् ॥ १३.४२.६२ ॥
ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಧರ್ಷನಾದ ಅವನಿಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ನೋಡಿ, ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಅಂಜಲಿ ಇಟ್ಟು, ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಅರಳಿದ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ, ಅದೀನಾರ್ಥನೂ ಶ್ರೇಷ್ಠರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೂ ಆದ ಅವನಿಗೆ ನಾನು ಹೇಳಿದೆ.
13.42.63
नमस्ते भगवन्देव भूतभव्यभवत्प्रभो ।
यदेतदद्भुतं देव मया दृष्टं त्वदाश्रयम् ॥ १३.४२.६३ ॥
ಓ ಭಗವಂತ, ದೇವ, ಭೂತ-ಭವ್ಯ-ಭವತ್ ಪ್ರಭುವೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಓ ದೇವ, ನಿನ್ನನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿರುವ ಈ ಅದ್ಭುತವನ್ನು ನಾನು ಕಂಡೆ.
13.42.64
अनादिमद्यपर्यन्तं किं तच्छंसितुमर्हसि ।
यदि जानासि सां भक्तं यदि वाऽनुग्रहो मयि।
शंस सर्वमशेषेण श्रोतव्यं यदि चेन्मया ॥ १३.४२.६४ ॥
ಆದಿ, ಮಧ್ಯ, ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲದ ಅದನ್ನು ನೀನು ಹೇಳಬೇಕು. ನಾನು ಭಕ್ತನೆಂದು ನಿನಗೆ ತಿಳಿದಿದ್ದರೆ, ಅಥವಾ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ನಿನ್ನ ಅನುಗ್ರಹವಿದ್ದರೆ, ನಾನು ಕೇಳಲು ಯೋಗ್ಯನಾಗಿದ್ದರೆ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೇಳು.
13.42.65
स्वभावस्तव दुर्ज्ञेयः प्रादुर्भावो भवस्य च ।
भवद्भूतभविष्येश सर्वथा गहनं भवान् ॥ १३.४२.६५ ॥
ನಿನ್ನ ಸ್ವಭಾವ ತಿಳಿಯಲಾಗದು; ಭವನ ಪ್ರಾದುರ್ಭಾವವೂ ಹಾಗೆಯೇ. ಓ ಭವನೇ, ಭೂತ-ಭವಿಷ್ಯ-ಭವಿಷ್ಯದ ಈಶ್ವರನೇ, ನೀನು ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಗಹನನು.
13.42.66
ब्रूहि सर्वमशेषेण तदाश्चर्यं महामुने ।
किं तदत्यद्भुतं वृत्तं तेष्वग्निषु समन्ततः ॥ १३.४२.६६ ॥
ಓ ಮಹಾಮುನಿ, ಆ ಆಶ್ಚರ್ಯವನ್ನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೇಳು. ಆ ಅಗ್ನಿಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ನಡೆದ ಅತ್ಯದ್ಭುತ ಘಟನೆ ಏನು?
13.42.67
कानि तान्यग्निहोत्राणि केषां शब्दः श्रुतो मया ।
शृण्वतां ब्रह्म सततमदृश्यानां महात्मनाम् ॥ १३.४२.६७ ॥
ಆ ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರಗಳು ಯಾವುವು? ಕಾಣದ ಮಹಾತ್ಮರು ನಿರಂತರವಾಗಿ ವೇದವನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿರುವಾಗ ಅವರ ಶಬ್ದವನ್ನು ನಾನು ಕೇಳಿದೆ.
13.42.68
एतन्मे भगवन्कृष्ण ब्रूहि सर्वमशेषतः ।
गृणन्त्यग्निसमीपेषु के च ते ब्रह्मराशयः ॥ १३.४२.६८ ॥
ಭಗವಂತ ಕೃಷ್ಣ, ಇದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನನಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೇಳು: ಅಗ್ನಿಗಳ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಪಠಿಸುವ, ಬ್ರಹ್ಮರಾಶಿಗಳಾದ ಆ ಜನರು ಯಾರು?