مهابهاراتا · أدهيايا 13.49
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.49.1
महायोगी तु तं प्राह कृष्णद्वैपायनो मुनिः ।
पठस्व पुत्र भद्रं ते प्रीयतां ते महेश्वरः ॥ १३.४९.१ ॥
قال له الحكيم الكبير اليوغي كريشنا دفايانا: يا بني، ليكن لك الخير؛ اتلُ، ولترضَ عنك المهيشفارا.
13.49.2
पुरा पुत्र मया मेरौ तप्यता परमं तपः ।
पुत्रहेतोर्महाराज स्तव एषोऽनुकीर्तितः ॥ १३.४९.२ ॥
يا بني، في زمن مضى، وأنا على جبل ميرو أؤدي التقشف الأعظم من أجل ولد، أيها الملك العظيم، تُلي هذا الترنيمُ على لساني.
13.49.3
लब्धवानीप्सितं काममहं वै पाण्डुनन्दन ।
तथा त्वमपि शर्वाद्धि सर्वान्कामानवाप्स्यसि ॥ १३.४९.३ ॥
يا ابن باندو، لقد نلتُ الرغبة التي أردتُها؛ وكذلك ستنال أنت أيضاً جميع رغباتك من شارفا.
13.49.4
कपिलश्च ततः प्राह साङ्ख्यर्षिर्देवसम्मतः ।
मया जन्मान्यनेकानि भक्त्या चाराधितो भवः।
प्रीतश्च भगवाञ्ज्ञानं ददौ मम भवान्तकम् ॥ १३.४९.४ ॥
ثم قال الحكيم الساكهيا كابيلا، المعتمد عند الآلهة: في أنساب كثيرة عبدتُ بهافا بإخلاص؛ فرضي عني الربّ المبارك ومنحني العلم الذي يُنهي الصيرورة.
13.49.5
चारुशीर्षस्ततः प्राह शक्रस्य दयितः सखा ।
आलम्बायन इत्येवं विश्रुतः करुणात्मकः ॥ १३.४९.५ ॥
ثم تكلم تشارو شيرشا، الصديق الحبيب لشاكرا (إندرا)، المشهور بهذا الاسم آلامباياناً، وكان رحيم الطبع.
13.49.6
मया गोकर्णमासाद्य तपस्तप्त्वा शतं समाः ।
अयोनिजानां दान्तानां धर्मज्ञानां सुवर्चसाम् ॥ १३.४९.६ ॥
بلغتُ غوكارنا فأديتُ التقشف مائة عام، مع الذين لم يولدوا من رحم، والمضبوطين، وعارفي الدارما، والمتألقين.
13.49.7
अजराणामदुःखानां शतवर्षसहस्रिणाम् ।
लब्धं पुत्र शतं शर्वात्पुरा पाण्डुनृपात्मज ॥ १३.४९.७ ॥
لأولئك الذين لا يشيخون ولا يعرفون الحزن، ويعيشون مئة ألف سنة، يا ابن الملك باندو، نال الإنسان في القديم مئة ابن من شارفا (شيفا).
13.49.8
वाल्मीकिश्चाह भगवान्युधिष्ठिरमिदं वचः ।
विवादे साग्निमुनिभिर्ब्रह्मघ्नो वै भवानिति ॥ १३.४९.८ ॥
قال الجليل فالميكي ليوديشتيرا هذه الكلمات: إنك في جدال مع أغني والحكماء قد وُصفت بأنك قاتل برهمي.
13.49.9
उक्तः क्षणेन चाविष्टस्तेनाधर्मेण भारत ।
सोऽहमीशानमनघममोघं शरणं गतः ॥ १३.४९.९ ॥
يا سليل بهاراتا، لما أُعلن ذلك في لحظة، واستولى عليّ ذلك الإثم، لجأتُ إلى إيشانا الطاهر الذي لا يُخطئ.
13.49.10
मुक्तश्चास्मि ततः पापैस्ततो दुःखविनाशनः ।
आह मां त्रिपुरघ्नो वै यशस्तेऽग्र्यं भविष्यति ॥ १३.४९.१० ॥
ثم تحررتُ من الذنوب، فقال لي مُزيل الأحزان، مُهلِك المدن الثلاث: سيكون مجدك الأسمى.
13.49.11
जामदग्न्यश्च कौन्तेयमिदं धर्मभृतांवरः ।
ऋषिमध्ये स्थितः प्राह ज्वलन्निव दिवाकरः ॥ १३.४९.११ ॥
قال جامادغنيا (باراشوراما)، أفضل حَمَلة الدهارما، واقفًا وسط الحكماء متألقًا كالشمس، لابن كونتي هذه الكلمات.
13.49.12
पितृविप्रवधेनाहमार्तो वै पाण्डवाग्रज ।
शुचिर्भूत्वा महादेवं गतोस्मि शरणं नृप ॥ १३.४९.१२ ॥
لقد كنتُ حقًا مُعذَّبًا بقتل الأب والبرهمي، يا أكبر الباندافا؛ يا ملك، تطهّرتُ ولجأتُ إلى ماهاديفا.
13.49.13
नामभिश्चास्तुवं देवं ततस्तुष्टोऽभवद्भवः ।
परशुं च ततो देवो दिव्यान्यस्त्राणि चैव मे ॥ १३.४९.१३ ॥
مدحت الإله بأسمائه، فرضي عنّي بهافا. ثم منحني الإله فأسًا وأسلحة إلهية.
13.49.14
पापं च ते न भविता अजेयश्च भविष्यसि ।
न ते प्रभविता मृत्युरजरश्च भविष्यसि ॥ १३.४९.१४ ॥
لن يلحقك إثم، وستكون لا يُقهَر. لن يكون للموت سلطان عليك، وستكون بلا شيخوخة.
13.49.15
आह मां भगवानेवं शिखण्डी शिवविग्रहः ।
तदवाप्तं च मे सर्वं प्रसादात्तस्य धीमतः ॥ १३.४९.१५ ॥
قال لي الإله المبارك شيخنديّن، الذي صورته شيفا، هكذا؛ وبفضل ذلك الحكيم نلت كل ذلك.
13.49.16
विश्वामित्रस्तदोवाच क्षत्रियोऽहं तदाऽभवम् ।
ब्राह्मणोऽहं भवानीति मया चाराधितो भवः।
तत्प्रसादान्मया प्राप्तं ब्राह्मण्यं दुर्लभं महत् ॥ १३.४९.१६ ॥
قال فيشفاميترا حينئذ: «كنتُ يومها كشاتريا. وإذ رغبتُ أن أصير براهمانيًا عبدتُ بهافا؛ وبفضله نلتُ البراهمانية النادرة العظيمة.»
13.49.17
असितो देवलश्चैव प्राह पाण्डुसुतं नृपम् ॥ १३.४९.१७ ॥
وقال أيضًا أسيتا وديفالا للملك ابن بانضو.
13.49.18
शापाच्छक्रस्य कौन्तेय विभो धर्मोऽनशत्तदा ।
तन्मे धर्मं यशश्चाग्र्यमायुश्चैवाददत्प्रभुः ॥ १३.४९.१८ ॥
يا ابن كونتي، يا ذا القوة، لقد ضاع الدارما آنذاك بلعنة إندرا؛ فمنحني ذلك الرب الدارما والمجد وأعلى الأعمار.
13.49.19
ऋषिर्गृत्समदो नाम शक्रस्य दयितः सखा ।
प्राहाजमीढं भगवान्बृहस्पतिसमद्युतिः ॥ १३.४९.१९ ॥
قال الحكيم المسمّى غرتسامادا، الصديق المحبوب لإندرا، لأجاميدهَ؛ وكان الجليل في بهائه كبرهاسباتي.
13.49.20
वरिष्ठो नाम भगवांश्चाक्षुषस्य मनोः सुतः ।
शतक्रतोरचिन्त्यस्य सत्रे वर्षसहस्रिके ॥ १३.४९.२० ॥
كان الجليل فَرِشْتَهَ ابنُ مانو تشاكشوشا حاضراً في جلسة القربان الألفية للمُتعذَّر تصوّره شَتَكراتو (إندرا).
13.49.21
वर्तमानेऽब्रवीद्वाक्यं साम्नि ह्युच्चारिते मया ।
रथन्तरे द्विजश्रेष्ठ न सम्यगिति वर्तते ॥ १३.४९.२१ ॥
وبينما كان الطقس جارياً، وأنا أنشد السامان، قال هذه الكلمة: «يا خيرَ المولودَين مرتين، إنّ هذا في رَثَنْتَرَ لا يسير على ما ينبغي.»
13.49.22
समीक्षस्व पुनर्बुद्ध्या पापं त्यक्त्वा द्विजोत्तम ।
अयज्ञवाहिनं पापमकार्षीस्त्वं सुदुर्मते ॥ १३.४९.२२ ॥
يا خيرَ المولودَين مرتين، اتركِ الذنبَ وتأمّلْ بعقلك مرة أخرى. يا سيئَ النيّة، لقد ارتكبتَ ذنباً يُبعد عن القربان.
13.49.23
एवमुक्त्वा महाक्रोधः प्राह शम्भुं पुनर्वचः ।
प्रज्ञया रहितो दुःखी नित्यभीतो वनेचरः ॥ १३.४९.२३ ॥
قال هذا، وقد استبدّ به الغضب العظيم، ثم قال لشَمْبهو هذه الكلمات مجدداً — خالٍ من الحكمة، تعيس، دائم الخوف، جوّابٌ في الغابة.
13.49.24
दशवर्षसहस्राणि दशाष्टौ च शतानि च ।
नष्टपानीयपवने मृगैरन्यैश्च वर्जिते ॥ १३.४९.२४ ॥
عشرة آلاف سنة وثمانمئة سنة أخرى، في مكانٍ تعصف به الريح، لا ماء فيه، تنفر منه الغزلان والكائنات الأخرى.
13.49.25
अयज्ञीयद्रुमे देशे रुरुसिंहनिषेविते ।
भविता त्वं मृगः क्रूरो महादुःखसमन्वितः ॥ १३.४९.२५ ॥
في أرض لا أشجار قربان فيها، يرتادها غزلان الرورو والأسود، ستكون غزالًا قاسيًا مملوءًا بالألم العظيم.
13.49.26
तस्य वाक्यस्य निधने पार्थ जातो ह्यहं मृगः ।
ततो मां शरणं प्राप्तं प्राह योगी महेश्वरः ॥ १३.४९.२६ ॥
عند تحقق تلك الكلمات، يا ابن برتا، وُلدتُ غزالًا. فقال لي اليوغي ماهيشفارا، وأنا قد أتيت ألتمس الملاذ:
13.49.27
अजरश्चामरश्चैव भविता दुखवर्जितः ।
साम्यं ममास्तु ते सौख्यं युवयोर्वर्धतां क्रतुः ॥ १३.४९.२७ ॥
ستكون بلا شيخوخة وبلا موت، خاليًا من الحزن. ليكن لك التساوي معي، وليزدد السرور والقربان لكما.
13.49.28
अनुग्रहानेवमेष करोति भगवान्विभुः ।
अयं धाता विधाता च सुखदुःखे च सर्वदा ॥ १३.४९.२८ ॥
هكذا يُنعم الربّ المبارك الشامل الحضور بفضله. هو الخالق والمدبّر، وهو يمنح دائمًا السعادة والحزن.
13.49.29
अचिन्त्य एष भगवान्कर्मणा मनसा गिरा ।
न मे तात युधिश्रेष्ठ विद्यया पण्डितः समः ॥ १३.४९.२९ ॥
هذا الربّ المبارك لا يُدرَك بالفعل ولا بالعقل ولا بالكلام. يا بني الحبيب، يا خير الملوك يودهشثيرا، ولا حتى في العلم أنا مثله.
13.49.30
वासुदेवस्तदोवाच पुनर्मतिमतांवरः ।
सुवर्णाक्षो महादेवस्तपसा तोषितो मया ॥ १३.४९.३० ॥
فقال فاسوديفا، أفضل الحكماء، مرة أخرى: إن ماهاديفا ذا العينين الذهبيتين قد رضي بتقشفي.
13.49.31
ततोऽथ भगवानाह प्रीतो मा वै युधिष्ठिर ।
अर्थात्प्रियतरः कृष्ण मत्प्रसादाद्भविष्यसि ॥ १३.४९.३१ ॥
فقال الرب مسرورًا: يا يudhishthira، يا كريشنا، بفضلي ستصير أحبّ من الثروة.
13.49.32
अपराजितश्च युद्धेषु तेजश्चैवानलोपमम् ।
एवं सहस्रशश्चान्यान्महादेवो वरं ददौ ॥ १३.४९.३२ ॥
لا يُقهر في الحروب، وبهاءٌ كالنار، وهكذا منح مهاديفا ألوف الأنعام الأخرى.
13.49.33
मणिमन्थेऽथ शैले वै पुरा सम्पूजितो मया ।
वर्षायुतासहस्राणां सहस्रं शतमेव च ॥ १३.४९.३३ ॥
في الزمن الغابر، على جبل مانيمانثا، عبدتُه عشرات آلاف السنين: ألف ألف ومائة.
13.49.34
ततो मां भगवान्प्रीत इदं वचनमब्रवीत् ।
वरं वृणीष्व भद्रं ते यस्ते मनसि वर्तते ॥ १३.४९.३४ ॥
فقال لي الرب مسرورًا: اختر منحةً، فليكن لك الخير، ما كان في نفسك.
13.49.35
ततः प्रणम्य शिरसा इदं वचनमब्रवम् ।
यदि प्रीतो महादेवो भक्त्या परमया प्रभुः ॥ १३.४९.३५ ॥
ثم انحنيتُ برأسي وقلت: يا مهادفا، يا ربّ، إن كنتَ راضيًا عن إخلاصي الأسمى،
13.49.36
नित्यकालं तवेशान भक्तिर्भवतु मे स्थिरा ।
एवमस्त्विति भगवांस्तत्रोक्त्वान्तरधीयत ॥ १३.४९.३६ ॥
يا إيشانا، لتكن عبادتي لك ثابتة إلى الأبد. قال الرب المبارك: ليكن كذلك، ثم اختفى هناك.
13.49.37
ममाष्टगुणमैश्वर्यं दत्तं भगवता पुरा ।
यत्नेनान्येन बलिना वाराणस्यां युधिष्ठिर ॥ १३.४९.३७ ॥
يا يودهيشتهيرا، قديماً في فاراناسي منحني الرب المبارك سلطاناً ذا ثماني صفات؛ ونال آخر قوي هذا السلطان بجهده.
13.49.38
चतुःषष्ट्यङ्गमददत्कलाज्ञानं ममाद्भुतम् ।
सरस्वत्यास्तटे तुष्टो मनोयज्ञेन पाण्डव ॥ १३.४९.३८ ॥
يا باندافا، إذ رضي عن قرباني الذهني على ضفة السارასفاتي، منحني معرفة الفنون المدهشة ذات الأعضاء الأربعة والستين.
13.49.39
तुल्यं मम सहस्रं तु सुतानां ब्रह्मवादिनाम् ।
आयुश्चैव सपुत्रस्य संवत्सरशतायुतम् ॥ १३.४९.३९ ॥
سيكون لي ألف ابن مثلي، متكلمين بالبراهمان؛ وسيبلغ عمري مع أبنائي عشرة آلاف مائة سنة.
13.49.40
प्रसाद्येह पुरा शर्वं मनसाऽचिन्तयं नृप ।
महातपा महातेजा महायोगी महायशाः ॥ १३.४९.४० ॥
أيها الملك، هنا قديماً بعد أن أرضيت شارفا (شيفا)، تأملت في نفسي: الزاهد العظيم، ذو البهاء العظيم، اليوغي العظيم، ذو الشهرة العظيمة.
13.49.41
वेदव्यासः श्रियावासो ब्राह्मणः करुणान्वितः ।
अप्यसावीप्सितः पुत्रो मम स्याद्वै महेश्वरात् ॥ १३.४९.४१ ॥
فيدافياسا، مأوى الجلال، البراهمي المتصف بالرحمة — هل يكون هو الابن الذي أرجوه من ماهيشفارا؟
13.49.42
इति मत्वा हृदि मतं प्राह मां सुरसत्तमः ।
मयि सम्भावना यास्याः फलात्कृष्णो भविष्यति ॥ १३.४९.४२ ॥
وبعد أن فكر في قلبه هكذا وأدرك قصدي، قال لي خيرُ الآلهة: من ثمرة الرجاء الموضوع فيّ سيولد كريشنا.
13.49.43
सावर्णस्य मनोः सर्गे सप्तर्षिश्च भविष्यति ।
वेदानां च स वै वक्ता कुरुवंशकरस्तथा ॥ १३.४९.४३ ॥
وفي خلق المانو سافارنا سيكون أحد الرشيّين السبعة، وسيكون هو مُعلن الفيدا وكذلك باني سلالة الكورو.
13.49.44
इतिहासस्य कर्ता च पुत्रस्ते जगतो हितः ।
भविष्यति महेन्द्रस्य दयितः स महामुनिः ॥ १३.४९.४४ ॥
سيكون مؤلف الإيتيهاسا، وبصفته ابنك سيكون نافعاً للعالم؛ وذلك الحكيم العظيم سيكون محبوباً لدى ماهيندرا.
13.49.45
अजरश्चामरश्चैव पराशर सुतस्तव ।
एवमुक्त्वा स भगवांस्तत्रैवान्तरधीयत।
युधिष्ठिर महायोगी वीर्यवानक्षयोऽव्ययः ॥ १३.४९.४५ ॥
يا باراشارا، سيكون ابنك لا يشيخ ولا يموت. وبعد أن قال هذا، اختفى المبارك في الحال. يا يوديشثيرا، سيكون ذلك اليوغي العظيم قويّاً وغير فانٍ وغير متغيّر.
13.49.46
अचोरश्चोरशङ्कायां शूले भिन्नो ह्यहं तदा ॥ १३.४९.४६ ॥
وأنا لست لصّاً، لكنني تحت شبهة السرقة طُعنتُ حينها على الوتد.
13.49.47
तत्रस्थेन स्तुतो देवः प्राह मां वै नरेश्वर ।
मोक्षं प्राप्स्यसि शूलाच्च जीविष्यसि समार्बुदम् ॥ १३.४९.४७ ॥
وبينما كنتُ مقيماً هناك أمدحه، قال لي الإله: "يا سيّد البشر، ستنال الخلاص من الوتد وستعيش مئات الملايين من السنين."
13.49.48
रुजा शूलकृता चैव न ते विप्र भविष्यति ।
आधिभिर्व्याधिभिश्चैव वर्जितस्त्वं भविष्यति ॥ १३.४९.४८ ॥
أيها البراهمي، لن يصيبك الألم الناتج عن الوتد. وستكون متحرراً من الهموم النفسية ومن أمراض الجسد.
13.49.49
पादाच्चतुर्थात्सम्भूत आत्मा यस्मान्मुने तव ।
त्वं भविष्यस्यनुपमो जन्म वै सफलं कुरु ॥ १३.४९.४९ ॥
أيها الحكيم، لأن ذاتك (الآتمان) قد نشأت من الربع الرابع، ستكون لا نظير لك؛ اجعل ميلادك مثمرًا.
13.49.50
तीर्थाभिषेकं सकलं त्वमविघ्नेन चाप्स्यसि ।
स्वर्गं चैवाक्षयं विप्र विदधामि तवोर्जितम् ॥ १३.४९.५० ॥
ستنال الاغتسال الكامل في جميع المعابر المقدسة دون عائق؛ وأمنحك، أيها البراهمي، سماءً خالدة وعظيمة.
13.49.51
एवमुक्त्वा तु भगवान्वरेण्यो वृषवाहनः ।
महेश्वरो महाराजः कृत्तिवासा महाद्युतिः।
सगणो दैवतश्रेष्ठस्तत्रैवान्तरधीयत ॥ १३.४९.५१ ॥
وبعد أن قال ذلك، اختفى الرب المبارك الأسمى، ماهيشفارا راكب الثور، الملك العظيم، المتدثر بالجلد، ذو البهاء العظيم، أفضل الآلهة، مع أتباعه، في الحال.
13.49.52
विश्वामित्राभ्यनुज्ञातो ह्यहं पितरमागतः ।
अब्रवीन्मां ततो माता दुःखिता रुदती भृशम् ॥ १३.४९.५२ ॥
بإذن فيشفاميترا، عدت إلى أبي؛ فقالت لي أمي، وهي حزينة تبكي بشدة:
13.49.53
कौशिकेनाभ्यनुज्ञातं पुत्रं देवविभूषितम् ।
न तात तरुणं दान्तं पिता त्वां पश्यतेऽनघ ॥ १३.४९.५३ ॥
يا بني، المأذون لك من كوشيكا والمزين كالإله، لا يراك أبوك يا عزيزي؛ فأنت شاب ضابط لنفسك، يا بلا عيب.
13.49.54
श्रुत्वा जनन्या वचनं निराशो गुरुदर्शने ।
नियतात्मा महादेवमपश्यं सोऽब्रवीच्च माम् ॥ १३.४९.५४ ॥
لما سمعت كلام أمي ويئست من رؤية معلمي، رأيت بقلب مضبوط مهاديفا، فقال لي:
13.49.55
पिता माता च ते त्वं च पुत्र मृत्युविवर्जिताः ।
भविष्यथ विश क्षिप्रं द्रष्टासि पितरं क्षये ॥ १३.४९.५५ ॥
ستكون أنت وأبوك وأمك، يا بني، في منأى عن الموت. ادخل سريعًا، ففي تلك المسكن سترى أباك.
13.49.56
अनुज्ञातो भगवता गृहं गत्वा युधिष्ठिर ।
अपश्यं पितरं तात इष्टिं कृत्वा विनिःसृतम्।
उपस्पृश्य गृहीत्वेध्मं कुशांश्च शरणाकुरून् ॥ १३.४९.५६ ॥
بعد أن أذن لي الجليل، عدت إلى البيت يا يديشثيرا. يا عزيزي، رأيت أبي يخرج بعد إتمام القربان، وقد توضأ، وأخذ الحطب وعشب الكوشا وعشب الأكورو للحماية.
13.49.57
तान्विसृज्य च मां प्राह पिता सास्राविलेक्षणः ।
प्रणमन्तं परिष्वज्य मूर्ध्न्युपाघ्राय पाण्डव ॥ १३.४९.५७ ॥
وضع ذلك كله، وقال لي أبي بعينين غامرتين بالدموع — وهو يعانقني وأنا أنحني، يقبّل رأسي، يا بن بانذو.
13.49.58
दिष्ट्या दृष्टोसि मे पुत्र कृतविद्य इहागत ॥ १३.४९.५८ ॥
بفضل الحظ رأيتك يا بني — جئت إلى هنا بعد أن أتممت تعلمك.
13.49.59
एतान्यत्यद्भुतान्येव कर्माण्यथ महात्मनः ।
प्रोक्तानि मुनिभिः श्रुत्वा विस्मयामास पाण्डवः ॥ १३.४९.५९ ॥
روى الحكماء هذه الأعمال العجيبة للغاية للعظيم النفس، فلما سمعها البانذوي تحيّر.
13.49.60
ततः कृष्णोऽब्रवीद्वाक्यं पुनर्मतिमतांवरः ।
युधिष्ठिरं धर्मनिधिं पुरुहूतमिवेश्वरः ॥ १३.४९.६० ॥
ثم تكلم كريشنا، أفضل الحكماء، مرة أخرى إلى يديشثيرا كنز الدهرما، كما يتكلم الرب إلى بوروهوتا (إندرا).
13.49.61
उपमन्युर्मयि प्राह तपन्निव दिवाकरः ।
अशुभैः पापकर्माणो ये नराः कलुषीकृताः ॥ १३.४९.६१ ॥
قال لي أوبامانيو، المتوهج كالشمس: الناس الذين تلوثوا بأفعال مشؤومة وآثمة—
13.49.62
ईशानं न प्रपद्यन्ते तमोराजसवृत्तयः। ॥ १३.४९.६२ ॥
الذين تغلب على طباعهم الظلمة والهوى لا يلجؤون إلى الرب إيشانا.
13.49.63
ईश्वरं सम्प्रपद्यन्ते द्विजा भावितभावनाः ॥ १३.४९.६३ ॥
المولودون مرتين، الذين صفت أفكارهم بالتأمل، يلجأون إلى الرب لجوءًا كاملًا.
13.49.64
सर्वथा वर्तमानोपि यो भक्तः परमेश्वरे ।
सदृशोऽरण्यवासीनां मुनीनां भावितात्मनाम् ॥ १३.४९.६४ ॥
من كان، مهما عاش، مخلصًا للرب الأعلى، فهو مثل الحكماء الساكنين في الغابة الذين طهرت أنفسهم.
13.49.65
ब्रह्मत्वं केशवत्वं वा शक्रत्वं वा सुरैः सह ।
त्रैलोक्यस्याधिपत्यं वा तुष्टो रुद्रः प्रयच्छति ॥ १३.४९.६५ ॥
منزلة براهما، أو منزلة كيشافا، أو منزلة إندرا مع الآلهة، أو سيادة العوالم الثلاثة—هذا كله يمنحه رودرا حين يرضى.
13.49.66
मनसाऽपि शिवं तात ये प्रपद्यन्ति मानवाः ।
विधूय सर्वपापानि देवैः सह वसन्ति ते ॥ १३.४९.६६ ॥
يا بني، من يلجأ إلى شيفا بقلبه وحده ينفض جميع الذنوب ويسكن مع الآلهة.
13.49.67
भित्त्वाभित्त्वा च कूलानि हुत्वा सर्वमिदं जगत् ।
जयेद्देवं विरूपाक्षं न स पापेन लिप्यते ॥ १३.४९.६७ ॥
من يشق الضفاف مرارا ويقدم هذا العالم كله قربانا ثم يغلب الإله فيروباكشا، لا يتلوث بالذنب.
13.49.68
सर्वलक्षणहीनोपि युक्तो वा सर्वपातकैः ।
सर्वं तुदति तत्पापं भावयञ्शिवमात्मना ॥ १३.४९.६८ ॥
ولو كان خاليا من كل العلامات المباركة أو مثقلا بكل الكبائر، فإن من يتأمل شيفا بروحه يطرد كل ذلك الذنب.
13.49.69
कीटपक्षिपतङ्गानां तिरश्चामपि केशव ।
महादेवप्रपन्नानां न भयं विद्यते क्वचित् ॥ १३.४९.६९ ॥
يا كيشافا، حتى الحشرات والطيور والفراش والوحوش، الذين لجأوا إلى ماهاديفا لا يخافون في أي مكان.
13.49.70
एवमेव महादेवं भक्ता ये मानवा भुवि ।
न ते संसारवशगा इति मे निश्चिता मतिः।
ततः कृष्णोऽब्रवीद्वाक्यं धर्मपुत्रं युधिष्ठिरम् ॥ १३.४९.७० ॥
وكذلك الناس على الأرض الذين هم أتباع ماهاديفا لا يقعون تحت سلطان السامسارا، هذا هو يقيني الثابت. ثم قال كريشنا هذه الكلمات ليودهيشثيرا ابن دharma.
13.49.71
आदित्यचन्द्रावनिलानलौ च ।
द्यौर्भूमिरापो वसवोऽथ विश्वे।
धाताऽर्यमा शुक्रबृहस्पती च ।
वेदा यज्ञा दक्षिणा वेदवाहाः। ॥ १३.४९.७१ ॥
الشمس والقمر، والريح والنار، والسماء والأرض والمياه، والفاسو والفيشفادِيفا، ودهاتري وأريامان، وشوكرا وبرِهَسْباتي، والفيدات، والقرابين، وأجور القرابين، وحاملو الفيدات.
13.49.72
सोमो यष्टा यच्च हव्यं हविश्च ।
रक्षा दीक्षा संयमा ये च केचित् ॥ १३.४९.७२ ॥
سوما، والقائم بالقربان، والقربان والمنحة، والحماية، والتكريس، وضبط النفس، وكل ما عداها.
13.49.73
स्वाहा वौषट् ब्राह्मणाः सौरभेयी ।
धर्मं चाग्र्यं कालचक्रं बलं च।
यशो दमो बुद्धिमतां स्थितिश्च ।
शुभाशुभं ये मुनयश्च सप्त ॥ १३.४९.७३ ॥
سوادها، فوشات، البراهمة، سوراباي (البقرة الكاملة)، الدharma الأسمى، عجلة الزمن، القوة والمجد؛ ضبط النفس وثبات الحكماء؛ الخير والشر، والحكماء السبعة.
13.49.74
अग्र्या बुद्धिर्मनसा दर्शने च ।
स्पर्शश्चाग्र्यः कर्मणां या च सिद्धिः।
गणा देवानामूष्मपाः सोमपाश्च ।
लेखाः सुयामास्तुषिता ब्रह्मकायाः ॥ १३.४९.७४ ॥
العقل الأسمى بالنفس وفي الرؤية؛ اللمس الأسمى وإتمام الأعمال؛ جماعات الآلهة — الأوشمابا والسوماباه؛ اللِّخاس والسُّيامَس والتُّشِتَس، الذين أجسادهم براهمن.
13.49.75
आभासुरा गन्धपा धूमपाश्च ।
वाचा विरुद्धाश्च मनोविरुद्धाः।
शुद्धाश्च निर्माणरताश्च देवाः ।
स्पर्शाशना दर्शपा आज्यपाश्च ॥ १३.४९.७५ ॥
الآبهاسورا، شاربو العطر وشاربو الدخان؛ المتعارضون في القول والمتعارضون في النية؛ الآلهة الطاهرون الذين يتلذذون بالخلق؛ آكلو اللمس، وشاربو الدرشا، وشاربو السمن.
13.49.76
चिन्त्यद्योता ये च देवेषु मुख्या ।
ये चाप्यन्ते देवताश्चाजमीढ।
सुपर्णगन्धर्वपिशाचदानवा ।
यक्षास्तथा चारणपन्नगाश्च ॥ १३.४९.७६ ॥
الذين يُتأمَّل نورهم، وهم الرئيسيون بين الآلهة، ومن يُسمَّون في النهاية آلهةً—يا أجاميدها! السوبارنا والغاندهارفا والبيشاتشا والدانافا؛ واليكشا والتشارانا والبانّاجا كذلك.
13.49.77
स्थूलं सूक्ष्मं मृदु चाप्यसूक्ष्मं ।
दुःखं सुखं दुःखमनन्तरं च।
साङ्ख्यं योगं तत्पराणां परं च ।
शर्वाञ्जातं विद्धि य ॥ १३.४९.७७ ॥
الغليظ والدقيق، واللين وغير الدقيق أيضًا؛ الألم واللذة ثم الألم من جديد؛ السانخيا واليوغا، وأعلى ما عند المنكبّين عليهما؛ فاعرف كلَّ ما وُلد.
13.49.78
तत्सम्भूता भूतकृतो वरेण्या ।
सर्वे देवा भुवनस्यास्य गोपाः।
आविश्येमां धरणीं येऽभ्यरक्षन् ।
पुरातनीं तस्य देवस्य सृष्टिम् ॥ १३.४९.७८ ॥
المولودون منه، صانعو الكائنات، الآلهة الأفضل جميعهم حماة هذا العالم؛ فقد دخلوا هذه الأرض وحفظوا الخلق القديم لذلك الإله.
13.49.79
विचिन्वन्तस्तपसा तत्स्थवीयः ।
किञ्चित्तत्त्वं प्राणहेतोर्नतोस्मि।
ददातु वेदः स वरानिहेष्टा-
नभिष्टुतोः नः प्रभुरव्ययः सदा ॥ १३.४९.७९ ॥
أسجد لمن يطلبون بالتقشف، لمن هو أرسخ قدمًا فيه، من أجل الحياة، لحقيقةٍ ما. ليمنحنا ذلك الرب الأبدي دائمًا الفيدا والنعم المرجوّة هنا، نحن الذين نمجّده.
13.49.80
इमं स्तवं सन्नियतेन्द्रियश्च ।
भूत्वा शुचिर्यः पुरुषः पठेत।
अभग्नयोगो नियतो मासमेकं ।
सम्प्राप्नुयादश्वमेधे फलं यत् ॥ १३.४९.८० ॥
الرجل الذي يتلو هذا النشيد شهرًا كاملًا، وقد ضبط حواسه جيدًا وصار طاهرًا، ثابتًا في يوغا متصلة لا تنقطع، ينال ثمرة القربان بالحصان.
13.49.81
वेदान्कृत्स्नान्ब्राह्मणः प्राप्नुयात्तु ।
जयेन्नृपः पार्थ महीं च कृत्स्नाम्।
वैश्यो लाभं प्राप्नुयान्नैपुणं च ।
शूद्रो गतिं प्रेत्य तथा सुखं च ॥ १३.४९.८१ ॥
ينبغي للبراهمي أن ينال الفيدات كلها؛ يا ابن بريثا، ينبغي للملك أن يفتح الأرض كلها. وينبغي للتاجر أن ينال الربح والمهارة؛ والخادم بعد الموت ينال مصيرًا وسعادة.
13.49.82
स्तवराजमिमं कृत्वा रुद्राय दधिरे मनः ।
सर्वदोषापहं पुण्यं पवित्रं च यशस्विनः ॥ १३.४९.८२ ॥
بعد أن صنعوا هذا ملك الترانيم، وجّهوا عقولهم نحو رودرا؛ إنه يزيل كل الذنوب، ذو فضل وتطهير، للمجيدين.
13.49.83
यावन्त्यस्य शरीरेषु रोमकूपाणि भारतः ।
तावन्त्यब्दसहस्राणि स्वर्गे वसति मानवः ॥ १३.४९.८३ ॥
يا بهارata، بعدد مسام الشعر في جسده من آلاف السنين يسكن الإنسان في السماء.