ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 13.49
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.49.1
महायोगी तु तं प्राह कृष्णद्वैपायनो मुनिः ।
पठस्व पुत्र भद्रं ते प्रीयतां ते महेश्वरः ॥ १३.४९.१ ॥
ಮಹಾಯೋಗಿ ಕೃಷ್ಣದ್ವೈಪಾಯನ ಮುನಿ ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು: ಮಗನೇ, ನಿನಗೆ ಶುಭವಾಗಲಿ, ಪಠಿಸು; ಮಹೇಶ್ವರನು ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಲಿ.
13.49.2
पुरा पुत्र मया मेरौ तप्यता परमं तपः ।
पुत्रहेतोर्महाराज स्तव एषोऽनुकीर्तितः ॥ १३.४९.२ ॥
ಮಗನೇ, ಹಿಂದೆ ನಾನು ಮೇರು ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಪರಮ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಮಹಾರಾಜನೇ, ಪುತ್ರನಿಗಾಗಿ ಈ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಕೀರ್ತಿಸಿದೆ.
13.49.3
लब्धवानीप्सितं काममहं वै पाण्डुनन्दन ।
तथा त्वमपि शर्वाद्धि सर्वान्कामानवाप्स्यसि ॥ १३.४९.३ ॥
ಪಾಂಡುವಿನ ಮಗನೇ, ನಾನು ಬಯಸಿದ ಆ ಕಾಮನೆಯನ್ನು ಪಡೆದೆ; ಅಂತೆಯೇ ನೀನೂ ಶರ್ವನಿಂದ ಎಲ್ಲ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ.
13.49.4
कपिलश्च ततः प्राह साङ्ख्यर्षिर्देवसम्मतः ।
मया जन्मान्यनेकानि भक्त्या चाराधितो भवः।
प्रीतश्च भगवाञ्ज्ञानं ददौ मम भवान्तकम् ॥ १३.४९.४ ॥
ಆಗ ದೇವತೆಗಳಿಂದ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಸಾಂಖ್ಯ ಋಷಿ ಕಪಿಲನು ಹೇಳಿದನು: ನಾನು ಅನೇಕ ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಭವನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದೆ; ಪ್ರಸನ್ನನಾದ ಭಗವಂತನು ಭವಬಂಧವನ್ನು ಕೊನೆಗೊಳಿಸುವ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ನನಗೆ ನೀಡಿದನು.
13.49.5
चारुशीर्षस्ततः प्राह शक्रस्य दयितः सखा ।
आलम्बायन इत्येवं विश्रुतः करुणात्मकः ॥ १३.४९.५ ॥
ಆಗ ಶಕ್ರನ (ಇಂದ್ರನ) ಪ್ರಿಯ ಮಿತ್ರ ಚಾರುಶೀರ್ಷನು ಹೇಳಿದನು; ಆಲಂಬಾಯನ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದ, ಕರುಣಾಸ್ವಭಾವದ ಅವನು.
13.49.6
मया गोकर्णमासाद्य तपस्तप्त्वा शतं समाः ।
अयोनिजानां दान्तानां धर्मज्ञानां सुवर्चसाम् ॥ १३.४९.६ ॥
ನಾನು ಗೋಕರ್ಣವನ್ನು ತಲುಪಿ ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದೆ; ಅಯೋನಿಜರು, ದಾಂತರು, ಧರ್ಮಜ್ಞರು, ತೇಜಸ್ವಿಗಳೊಂದಿಗೆ.
13.49.7
अजराणामदुःखानां शतवर्षसहस्रिणाम् ।
लब्धं पुत्र शतं शर्वात्पुरा पाण्डुनृपात्मज ॥ १३.४९.७ ॥
ಮುಪ್ಪಿಲ್ಲದವರಿಗೆ, ದುಃಖವಿಲ್ಲದವರಿಗೆ, ಲಕ್ಷ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಬದುಕುವವರಿಗೆ, ಓ ಪಾಂಡು ರಾಜನ ಮಗನೇ, ಹಿಂದೆ ಶರ್ವನಿಂದ (ಶಿವನಿಂದ) ನೂರು ಮಕ್ಕಳು ಲಭಿಸಿದ್ದರು.
13.49.8
वाल्मीकिश्चाह भगवान्युधिष्ठिरमिदं वचः ।
विवादे साग्निमुनिभिर्ब्रह्मघ्नो वै भवानिति ॥ १३.४९.८ ॥
ಭಗವಾನ್ ವಾಲ್ಮೀಕಿ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನಿಗೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು — ಅಗ್ನಿ ಮತ್ತು ಮುನಿಗಳೊಂದಿಗಿನ ವಿವಾದದಲ್ಲಿ, ನೀನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣಹಂತಕ ಎಂದು.
13.49.9
उक्तः क्षणेन चाविष्टस्तेनाधर्मेण भारत ।
सोऽहमीशानमनघममोघं शरणं गतः ॥ १३.४९.९ ॥
ಓ ಭರತವಂಶಜನೇ, ಒಂದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಹಾಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟು, ಆ ಅಧರ್ಮದಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ನಾನು ಪಾಪರಹಿತನೂ ಅಮೋಘನೂ ಆದ ಈಶಾನನ ಶರಣು ಹೊಕ್ಕೆನು.
13.49.10
मुक्तश्चास्मि ततः पापैस्ततो दुःखविनाशनः ।
आह मां त्रिपुरघ्नो वै यशस्तेऽग्र्यं भविष्यति ॥ १३.४९.१० ॥
ನಾನು ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದೆ; ನಂತರ ದುಃಖವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ, ತ್ರಿಪುರವನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದವನು ನನಗೆ ಹೇಳಿದನು — ನಿನ್ನ ಕೀರ್ತಿ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾಗುವುದು.
13.49.11
जामदग्न्यश्च कौन्तेयमिदं धर्मभृतांवरः ।
ऋषिमध्ये स्थितः प्राह ज्वलन्निव दिवाकरः ॥ १३.४९.११ ॥
ಧರ್ಮಧಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಜಾಮದಗ್ನ್ಯ (ಪರಶುರಾಮ) ಋಷಿಗಳ ಮಧ್ಯೆ ನಿಂತು, ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಬೆಳಗುತ್ತಾ ಕುಂತಿಯ ಮಗನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು.
13.49.12
पितृविप्रवधेनाहमार्तो वै पाण्डवाग्रज ।
शुचिर्भूत्वा महादेवं गतोस्मि शरणं नृप ॥ १३.४९.१२ ॥
ತಂದೆ ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ವಧೆಯಿಂದ ನಾನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಪೀಡಿತನಾಗಿದ್ದೆ, ಓ ಪಾಂಡವರ ಹಿರಿಯಣ್ಣನೇ; ಓ ರಾಜನೇ, ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಮಹಾದೇವನ ಶರಣು ಹೊಕ್ಕೆನು.
13.49.13
नामभिश्चास्तुवं देवं ततस्तुष्टोऽभवद्भवः ।
परशुं च ततो देवो दिव्यान्यस्त्राणि चैव मे ॥ १३.४९.१३ ॥
ನಾನು ನಾಮಗಳಿಂದ ಆ ದೇವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದೆ; ಆಗ ಭವ ಸಂತುಷ್ಟನಾದನು. ನಂತರ ಆ ದೇವನು ನನಗೆ ಒಂದು ಕೊಡಲಿಯನ್ನೂ ದಿವ್ಯ ಅಸ್ತ್ರಗಳನ್ನೂ ನೀಡಿದನು.
13.49.14
पापं च ते न भविता अजेयश्च भविष्यसि ।
न ते प्रभविता मृत्युरजरश्च भविष्यसि ॥ १३.४९.१४ ॥
ನಿನಗೆ ಪಾಪವಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ನೀನು ಅಜೇಯನಾಗುವೆ. ಮೃತ್ಯು ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುವುದಿಲ್ಲ; ನೀನು ಜರಾರಹಿತನಾಗುವೆ.
13.49.15
आह मां भगवानेवं शिखण्डी शिवविग्रहः ।
तदवाप्तं च मे सर्वं प्रसादात्तस्य धीमतः ॥ १३.४९.१५ ॥
ಶಿವರೂಪಿಯಾದ ಭಗವಾನ್ ಶಿಖಂಡಿ ನನಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು. ಆ ಬುದ್ಧಿವಂತನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ನಾನು ಅವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಪಡೆದೆನು.
13.49.16
विश्वामित्रस्तदोवाच क्षत्रियोऽहं तदाऽभवम् ।
ब्राह्मणोऽहं भवानीति मया चाराधितो भवः।
तत्प्रसादान्मया प्राप्तं ब्राह्मण्यं दुर्लभं महत् ॥ १३.४९.१६ ॥
ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನು ಆಗ ಹೇಳಿದನು: 'ಆಗ ನಾನು ಕ್ಷತ್ರಿಯನಾಗಿದ್ದೆ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಾಗಬೇಕೆಂದು ಭವನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದೆ; ಅವನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ದುರ್ಲಭವಾದ ಮಹಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದೆ.'
13.49.17
असितो देवलश्चैव प्राह पाण्डुसुतं नृपम् ॥ १३.४९.१७ ॥
ಅಸಿತ ಮತ್ತು ದೇವಲರೂ ಪಾಂಡುವಿನ ಮಗನಾದ ರಾಜನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು.
13.49.18
शापाच्छक्रस्य कौन्तेय विभो धर्मोऽनशत्तदा ।
तन्मे धर्मं यशश्चाग्र्यमायुश्चैवाददत्प्रभुः ॥ १३.४९.१८ ॥
ಕುಂತೀಪುತ್ರನೇ, ವಿಭುವೇ, ಇಂದ್ರನ ಶಾಪದಿಂದ ಆಗ ಧರ್ಮ ನಾಶವಾಯಿತು. ಆ ಪ್ರಭು ನನಗೆ ಧರ್ಮವನ್ನು, ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಆಯುಷ್ಯವನ್ನೂ ನೀಡಿದನು.
13.49.19
ऋषिर्गृत्समदो नाम शक्रस्य दयितः सखा ।
प्राहाजमीढं भगवान्बृहस्पतिसमद्युतिः ॥ १३.४९.१९ ॥
ಇಂದ್ರನ ಪ್ರಿಯ ಮಿತ್ರನಾದ ಗೃತ್ಸಮದ ಎಂಬ ಋಷಿ ಅಜಮೀಢನೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದನು; ಅವನು ಬೃಹಸ್ಪತಿಯಂತೆ ತೇಜಸ್ವಿಯಾಗಿದ್ದನು.
13.49.20
वरिष्ठो नाम भगवांश्चाक्षुषस्य मनोः सुतः ।
शतक्रतोरचिन्त्यस्य सत्रे वर्षसहस्रिके ॥ १३.४९.२० ॥
ಚಾಕ್ಷುಷ ಮನುವಿನ ಪುತ್ರನಾದ ಭಗವಾನ್ ವರಿಷ್ಠ, ಅಚಿಂತ್ಯನಾದ ಶತಕ್ರತುವಿನ ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಸತ್ರದಲ್ಲಿದ್ದನು.
13.49.21
वर्तमानेऽब्रवीद्वाक्यं साम्नि ह्युच्चारिते मया ।
रथन्तरे द्विजश्रेष्ठ न सम्यगिति वर्तते ॥ १३.४९.२१ ॥
ಯಜ್ಞ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ನಾನು ಸಾಮವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿದಾಗ ಅವನು ಈ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳಿದನು — “ಓ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ, ರಥಂತರದಲ್ಲಿ ಇದು ಸರಿಯಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ.”
13.49.22
समीक्षस्व पुनर्बुद्ध्या पापं त्यक्त्वा द्विजोत्तम ।
अयज्ञवाहिनं पापमकार्षीस्त्वं सुदुर्मते ॥ १३.४९.२२ ॥
ಓ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮನೇ, ಪಾಪವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಪರಿಶೀಲಿಸು. ಓ ದುರ್ಬುದ್ಧಿಯೇ, ಯಜ್ಞದಿಂದ ದೂರ ಒಯ್ಯುವ ಪಾಪವನ್ನು ನೀನು ಮಾಡಿದೆ.
13.49.23
एवमुक्त्वा महाक्रोधः प्राह शम्भुं पुनर्वचः ।
प्रज्ञया रहितो दुःखी नित्यभीतो वनेचरः ॥ १३.४९.२३ ॥
ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಮಹಾಕ್ರೋಧದಿಂದ ಅವನು ಶಂಭುವಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು — ಪ್ರಜ್ಞೆ ಇಲ್ಲದವನು, ದುಃಖಿತನು, ಸದಾ ಭಯಭೀತನು, ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ತಿರುಗುವವನು.
13.49.24
दशवर्षसहस्राणि दशाष्टौ च शतानि च ।
नष्टपानीयपवने मृगैरन्यैश्च वर्जिते ॥ १३.४९.२४ ॥
ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳು ಮತ್ತು ಹದಿನೆಂಟು ನೂರು ವರ್ಷಗಳು — ನೀರಿಲ್ಲದ, ಗಾಳಿ ಬೀಸುವ, ಜಿಂಕೆಗಳು ಮತ್ತು ಇತರ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಂದ ದೂರವಿರುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ.
13.49.25
अयज्ञीयद्रुमे देशे रुरुसिंहनिषेविते ।
भविता त्वं मृगः क्रूरो महादुःखसमन्वितः ॥ १३.४९.२५ ॥
ಯಜ್ಞವೃಕ್ಷಗಳಿಲ್ಲದ, ರುರು ಜಿಂಕೆಗಳು ಮತ್ತು ಸಿಂಹಗಳು ವಾಸಿಸುವ ಆ ದೇಶದಲ್ಲಿ ನೀನು ಕ್ರೂರ ಜಿಂಕೆಯಾಗುವೆ, ಮಹಾ ದುಃಖದಿಂದ ಕೂಡಿದವನಾಗಿ.
13.49.26
तस्य वाक्यस्य निधने पार्थ जातो ह्यहं मृगः ।
ततो मां शरणं प्राप्तं प्राह योगी महेश्वरः ॥ १३.४९.२६ ॥
ಆ ಮಾತುಗಳ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ, ಓ ಪಾರ್ಥ, ನಾನು ಜಿಂಕೆಯಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದೆ. ಆಗ ಶರಣು ಬಂದ ನನಗೆ ಯೋಗಿ ಮಹೇಶ್ವರನು ಹೇಳಿದನು.
13.49.27
अजरश्चामरश्चैव भविता दुखवर्जितः ।
साम्यं ममास्तु ते सौख्यं युवयोर्वर्धतां क्रतुः ॥ १३.४९.२७ ॥
ನೀನು ಜರೆಯಿಲ್ಲದವನು, ಅಮರನು, ದುಃಖರಹಿತನಾಗುವೆ. ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ನಿನಗೆ ಸಮತ್ವವಿರಲಿ; ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಸುಖ ಮತ್ತು ಯಜ್ಞ ವೃದ್ಧಿಯಾಗಲಿ.
13.49.28
अनुग्रहानेवमेष करोति भगवान्विभुः ।
अयं धाता विधाता च सुखदुःखे च सर्वदा ॥ १३.४९.२८ ॥
ಹೀಗೆ ಈ ಭಗವಾನ್ ವಿಭುವು ಅನುಗ್ರಹ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಇವನೇ ಧಾತೃ ಮತ್ತು ವಿಧಾತೃ; ಸದಾ ಸುಖ-ದುಃಖಗಳನ್ನು ನೀಡುವವನೂ ಇವನೇ.
13.49.29
अचिन्त्य एष भगवान्कर्मणा मनसा गिरा ।
न मे तात युधिश्रेष्ठ विद्यया पण्डितः समः ॥ १३.४९.२९ ॥
ಈ ಭಗವಾನನು ಕರ್ಮ, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ವಾಣಿಯಿಂದ ಅಚಿಂತ್ಯನು. ಮಗನೇ, ಯುದ್ಧವೀರರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿಯೂ ನಾನು ಅವನಿಗೆ ಸಮನಲ್ಲ.
13.49.30
वासुदेवस्तदोवाच पुनर्मतिमतांवरः ।
सुवर्णाक्षो महादेवस्तपसा तोषितो मया ॥ १३.४९.३० ॥
ಆಗ ಬುದ್ಧಿವಂತರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವಾಸುದೇವನು ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿದನು: ಸುವರ್ಣನೇತ್ರ ಮಹಾದೇವನು ನನ್ನ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಸಂತುಷ್ಟನಾದನು.
13.49.31
ततोऽथ भगवानाह प्रीतो मा वै युधिष्ठिर ।
अर्थात्प्रियतरः कृष्ण मत्प्रसादाद्भविष्यसि ॥ १३.४९.३१ ॥
ಆಗ ಭಗವಂತನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹೇಳಿದನು: ಯುಧಿಷ್ಠಿರ, ಕೃಷ್ಣ, ನನ್ನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ನೀನು ಸಂಪತ್ತಿಗಿಂತಲೂ ಪ್ರಿಯನಾಗುವೆ.
13.49.32
अपराजितश्च युद्धेषु तेजश्चैवानलोपमम् ।
एवं सहस्रशश्चान्यान्महादेवो वरं ददौ ॥ १३.४९.३२ ॥
ಯುದ್ಧಗಳಲ್ಲಿ ಅಜೇಯತೆಯನ್ನೂ ಅಗ್ನಿಸಮಾನ ತೇಜಸ್ಸನ್ನೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಸಾವಿರಾರು ಇತರ ವರಗಳನ್ನೂ ಮಹಾದೇವನು ನೀಡಿದನು.
13.49.33
मणिमन्थेऽथ शैले वै पुरा सम्पूजितो मया ।
वर्षायुतासहस्राणां सहस्रं शतमेव च ॥ १३.४९.३३ ॥
ಹಿಂದೆ ಮಣಿಮಂಥ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ನಾನು ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದ್ದೆ; ಅನೇಕ ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ, ಸಾವಿರ ಮತ್ತು ನೂರು.
13.49.34
ततो मां भगवान्प्रीत इदं वचनमब्रवीत् ।
वरं वृणीष्व भद्रं ते यस्ते मनसि वर्तते ॥ १३.४९.३४ ॥
ಆಗ ಭಗವಂತನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ನನಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: ನಿನಗೆ ಮಂಗಳವಾಗಲಿ; ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿರುವ ವರವನ್ನು ಕೇಳು.
13.49.35
ततः प्रणम्य शिरसा इदं वचनमब्रवम् ।
यदि प्रीतो महादेवो भक्त्या परमया प्रभुः ॥ १३.४९.३५ ॥
ಆಗ ತಲೆಬಾಗಿ ನಾನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದೆನು: ಮಹಾದೇವನೇ, ಪ್ರಭುವೇ, ನನ್ನ ಪರಮ ಭಕ್ತಿಗೆ ನೀವು ಸಂತುಷ್ಟರಾಗಿದ್ದರೆ,
13.49.36
नित्यकालं तवेशान भक्तिर्भवतु मे स्थिरा ।
एवमस्त्विति भगवांस्तत्रोक्त्वान्तरधीयत ॥ १३.४९.३६ ॥
ಈಶಾನನೇ, ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಭಕ್ತಿ ಸದಾ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರಲಿ. "ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಲಿ" ಎಂದು ಹೇಳಿ ಭಗವಂತನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅದೃಶ್ಯನಾದನು.
13.49.37
ममाष्टगुणमैश्वर्यं दत्तं भगवता पुरा ।
यत्नेनान्येन बलिना वाराणस्यां युधिष्ठिर ॥ १३.४९.३७ ॥
ಯುಧಿಷ್ಠಿರ, ಹಿಂದೆ ವಾರಾಣಸಿಯಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನು ನನಗೆ ಎಂಟು ಗುಣಗಳ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ನೀಡಿದನು; ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಬಲಶಾಲಿ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಅದನ್ನು ಪಡೆದನು.
13.49.38
चतुःषष्ट्यङ्गमददत्कलाज्ञानं ममाद्भुतम् ।
सरस्वत्यास्तटे तुष्टो मनोयज्ञेन पाण्डव ॥ १३.४९.३८ ॥
ಪಾಂಡವ, ಸರಸ್ವತೀ ತೀರದಲ್ಲಿ ಮನೋಯಜ್ಞದಿಂದ ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿ ಅವನು ನನಗೆ ಅರವತ್ನಾಲ್ಕು ಅಂಗಗಳ ಅದ್ಭುತ ಕಲಾಜ್ಞಾನವನ್ನು ನೀಡಿದನು.
13.49.39
तुल्यं मम सहस्रं तु सुतानां ब्रह्मवादिनाम् ।
आयुश्चैव सपुत्रस्य संवत्सरशतायुतम् ॥ १३.४९.३९ ॥
ನನಗೆ ಸಮಾನರಾದ ಬ್ರಹ್ಮವಾದಿಗಳಾದ ಸಾವಿರ ಪುತ್ರರು ಇರುವರು; ಪುತ್ರರೊಂದಿಗೆ ನನ್ನ ಆಯುಷ್ಯ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ನೂರು ವರ್ಷಗಳು.
13.49.40
प्रसाद्येह पुरा शर्वं मनसाऽचिन्तयं नृप ।
महातपा महातेजा महायोगी महायशाः ॥ १३.४९.४० ॥
ರಾಜ, ಹಿಂದೆ ಇಲ್ಲಿ ಶರ್ವನನ್ನು (ಶಿವನನ್ನು) ಪ್ರಸನ್ನಗೊಳಿಸಿ ನಾನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸಿದೆ — ಮಹಾತಪಸ್ವಿ, ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ, ಮಹಾಯೋಗಿ, ಮಹಾಯಶಸ್ವಿ.
13.49.41
वेदव्यासः श्रियावासो ब्राह्मणः करुणान्वितः ।
अप्यसावीप्सितः पुत्रो मम स्याद्वै महेश्वरात् ॥ १३.४९.४१ ॥
ವೇದವ್ಯಾಸ — ಶ್ರೀಯ ಆಶ್ರಯ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಕರುಣಾನ್ವಿತ — ಮಹೇಶ್ವರನಿಂದ ನನಗೆ ಬಯಸಿದ ಪುತ್ರನಾಗುವನೇ?
13.49.42
इति मत्वा हृदि मतं प्राह मां सुरसत्तमः ।
मयि सम्भावना यास्याः फलात्कृष्णो भविष्यति ॥ १३.४९.४२ ॥
ಹೀಗೆ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸಿ, ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಅರಿತ ಸುರಶ್ರೇಷ್ಠನು ನನಗೆ ಹೇಳಿದನು — ನನ್ನಲ್ಲಿನ ನಿರೀಕ್ಷೆಯ ಫಲದಿಂದ ಕೃಷ್ಣನಾಗುವನು.
13.49.43
सावर्णस्य मनोः सर्गे सप्तर्षिश्च भविष्यति ।
वेदानां च स वै वक्ता कुरुवंशकरस्तथा ॥ १३.४९.४३ ॥
ಸಾವರ್ಣ ಮನುವಿನ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅವನು ಸಪ್ತರ್ಷಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನಾಗುವನು. ಅವನೇ ವೇದಗಳನ್ನು ಪ್ರವಚಿಸುವವನು ಮತ್ತು ಕುರುವಂಶವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವವನು ಆಗುವನು.
13.49.44
इतिहासस्य कर्ता च पुत्रस्ते जगतो हितः ।
भविष्यति महेन्द्रस्य दयितः स महामुनिः ॥ १३.४९.४४ ॥
ಅವನು ಇತಿಹಾಸದ ರಚನಕಾರನಾಗುವನು. ನಿನ್ನ ಮಗನಾಗಿ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಹಿತಕಾರಿಯಾಗುವನು. ಆ ಮಹರ್ಷಿ ಮಹೇಂದ್ರನಿಗೆ ಪ್ರಿಯನಾಗುವನು.
13.49.45
अजरश्चामरश्चैव पराशर सुतस्तव ।
एवमुक्त्वा स भगवांस्तत्रैवान्तरधीयत।
युधिष्ठिर महायोगी वीर्यवानक्षयोऽव्ययः ॥ १३.४९.४५ ॥
ಪರಾಶರ, ನಿನ್ನ ಮಗ ಜರಾರಹಿತನೂ ಅಮರನೂ ಆಗುವನು. ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಆ ಭಗವಂತನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅದೃಶ್ಯನಾದನು. ಯುಧಿಷ್ಠಿರ, ಆ ಮಹಾಯೋಗಿ ಪರಾಕ್ರಮಿ, ಅಕ್ಷಯ ಮತ್ತು ಅವ್ಯಯನಾಗುವನು.
13.49.46
अचोरश्चोरशङ्कायां शूले भिन्नो ह्यहं तदा ॥ १३.४९.४६ ॥
ನಾನು ಕಳ್ಳನಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಕಳ್ಳನೆಂಬ ಶಂಕೆಯಿಂದ ಆಗ ನಾನು ಶೂಲಕ್ಕೆ ಚುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟೆ.
13.49.47
तत्रस्थेन स्तुतो देवः प्राह मां वै नरेश्वर ।
मोक्षं प्राप्स्यसि शूलाच्च जीविष्यसि समार्बुदम् ॥ १३.४९.४७ ॥
ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದು ನಾನು ಸ್ತುತಿಸಲು ದೇವನು ನನಗೆ ಹೇಳಿದನು: "ನರೇಶ್ವರ, ನೀನು ಶೂಲದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುವೆ; ಅರ್ಬುದ ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ಬದುಕುವೆ."
13.49.48
रुजा शूलकृता चैव न ते विप्र भविष्यति ।
आधिभिर्व्याधिभिश्चैव वर्जितस्त्वं भविष्यति ॥ १३.४९.४८ ॥
ವಿಪ್ರನೇ, ಶೂಲದಿಂದ ಉಂಟಾದ ನೋವು ನಿನಗೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಮಾನಸಿಕ ಮತ್ತು ದೈಹಿಕ ರೋಗಗಳಿಂದ ನೀನು ಮುಕ್ತನಾಗುವೆ.
13.49.49
पादाच्चतुर्थात्सम्भूत आत्मा यस्मान्मुने तव ।
त्वं भविष्यस्यनुपमो जन्म वै सफलं कुरु ॥ १३.४९.४९ ॥
ಓ ಮುನಿ, ನಿನ್ನ ಆತ್ಮವು ನಾಲ್ಕನೆಯ ಪಾದದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದುದರಿಂದ ನೀನು ಅನುಪಮನಾಗುವೆ; ನಿನ್ನ ಜನ್ಮವನ್ನು ಸಫಲಗೊಳಿಸು.
13.49.50
तीर्थाभिषेकं सकलं त्वमविघ्नेन चाप्स्यसि ।
स्वर्गं चैवाक्षयं विप्र विदधामि तवोर्जितम् ॥ १३.४९.५० ॥
ನೀನು ಎಲ್ಲಾ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಅಡೆತಡೆಯಿಲ್ಲದೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವೆ; ಓ ವಿಪ್ರ, ನಿನಗೆ ಅಕ್ಷಯವಾದ ಮಹಾ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ನೀಡುತ್ತೇನೆ.
13.49.51
एवमुक्त्वा तु भगवान्वरेण्यो वृषवाहनः ।
महेश्वरो महाराजः कृत्तिवासा महाद्युतिः।
सगणो दैवतश्रेष्ठस्तत्रैवान्तरधीयत ॥ १३.४९.५१ ॥
ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ವೃಷಭವಾಹನನೂ, ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೂ, ಮಹೇಶ್ವರನೂ, ಮಹಾರಾಜನೂ, ಚರ್ಮವಸ್ತ್ರಧಾರಿಯೂ, ಮಹಾ ತೇಜಸ್ವಿಯೂ ಆದ ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ಗಣರೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲೇ ಅಂತರ್ಧಾನನಾದನು.
13.49.52
विश्वामित्राभ्यनुज्ञातो ह्यहं पितरमागतः ।
अब्रवीन्मां ततो माता दुःखिता रुदती भृशम् ॥ १३.४९.५२ ॥
ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನ ಅನುಮತಿಯಿಂದ ನಾನು ತಂದೆಯ ಬಳಿಗೆ ಬಂದೆ; ಆಗ ದುಃಖಿತಳಾದ ತಾಯಿ ಬಹಳ ಅಳುತ್ತಾ ನನಗೆ ಹೇಳಿದಳು.
13.49.53
कौशिकेनाभ्यनुज्ञातं पुत्रं देवविभूषितम् ।
न तात तरुणं दान्तं पिता त्वां पश्यतेऽनघ ॥ १३.४९.५३ ॥
ಓ ಮಗನೇ, ಕೌಶಿಕನ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದ, ದೇವತೆಯಂತೆ ಅಲಂಕೃತನಾದ ಮಗನೇ; ತಂದೆ ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿಲ್ಲ — ಓ ನಿರ್ದೋಷಿಯೇ, ನೀನು ತರುಣನೂ ಸಂಯಮಿಯೂ ಆಗಿರುವೆ.
13.49.54
श्रुत्वा जनन्या वचनं निराशो गुरुदर्शने ।
नियतात्मा महादेवमपश्यं सोऽब्रवीच्च माम् ॥ १३.४९.५४ ॥
ತಾಯಿಯ ಮಾತು ಕೇಳಿ, ಗುರುವಿನ ದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ನಿರಾಶನಾಗಿ, ಸಂಯಮಿತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನಾನು ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಕಂಡೆನು; ಅವನು ನನಗೆ ಹೇಳಿದನು.
13.49.55
पिता माता च ते त्वं च पुत्र मृत्युविवर्जिताः ।
भविष्यथ विश क्षिप्रं द्रष्टासि पितरं क्षये ॥ १३.४९.५५ ॥
ತಂದೆ, ತಾಯಿ ಮತ್ತು ನೀನು, ಮಗನೇ, ಮೃತ್ಯುವಿನಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿರುವಿರಿ. ಬೇಗನೆ ಪ್ರವೇಶಿಸು, ಆ ನಿವಾಸದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ನೋಡುವೆ.
13.49.56
अनुज्ञातो भगवता गृहं गत्वा युधिष्ठिर ।
अपश्यं पितरं तात इष्टिं कृत्वा विनिःसृतम्।
उपस्पृश्य गृहीत्वेध्मं कुशांश्च शरणाकुरून् ॥ १३.४९.५६ ॥
ಭಗವಂತನ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು ಮನೆಗೆ ಹೋದೆ, ಯುಧಿಷ್ಠಿರ. ಪ್ರಿಯನೇ, ಯಜ್ಞವನ್ನು ಮುಗಿಸಿ ಹೊರಬಂದ ನನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ಕಂಡೆ; ಆಚಮನ ಮಾಡಿ, ಸಮಿತ್ತು, ಕುಶ ಮತ್ತು ಶರಣಿಗಾಗಿ ಆಕುರ ಹುಲ್ಲನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು.
13.49.57
तान्विसृज्य च मां प्राह पिता सास्राविलेक्षणः ।
प्रणमन्तं परिष्वज्य मूर्ध्न्युपाघ्राय पाण्डव ॥ १३.४९.५७ ॥
ಅವುಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟು, ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ಮಬ್ಬಾದ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ ನನ್ನ ತಂದೆ ನನಗೆ ಹೇಳಿದರು — ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ತಲೆಯನ್ನು ಮೂಸಿ, ಪಾಂಡವ.
13.49.58
दिष्ट्या दृष्टोसि मे पुत्र कृतविद्य इहागत ॥ १३.४९.५८ ॥
ಅದೃಷ್ಟದಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದೆ, ಮಗನೇ — ವಿದ್ಯೆ ಮುಗಿಸಿ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿರುವೆ.
13.49.59
एतान्यत्यद्भुतान्येव कर्माण्यथ महात्मनः ।
प्रोक्तानि मुनिभिः श्रुत्वा विस्मयामास पाण्डवः ॥ १३.४९.५९ ॥
ಮಹಾತ್ಮನ ಈ ಅತ್ಯದ್ಭುತ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮುನಿಗಳು ಹೇಳಿದರು; ಕೇಳಿ ಪಾಂಡವನು ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತನಾದನು.
13.49.60
ततः कृष्णोऽब्रवीद्वाक्यं पुनर्मतिमतांवरः ।
युधिष्ठिरं धर्मनिधिं पुरुहूतमिवेश्वरः ॥ १३.४९.६० ॥
ಆಗ ಬುದ್ಧಿವಂತರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಕೃಷ್ಣನು ಮತ್ತೆ ಧರ್ಮನಿಧಿ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದನು, ಈಶ್ವರನು ಪುರುಹೂತನಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದಂತೆ.
13.49.61
उपमन्युर्मयि प्राह तपन्निव दिवाकरः ।
अशुभैः पापकर्माणो ये नराः कलुषीकृताः ॥ १३.४९.६१ ॥
ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಬೆಳಗುತ್ತಿದ್ದ ಉಪಮನ್ಯು ನನಗೆ ಹೇಳಿದನು: ಅಶುಭ ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಮತ್ತು ಪಾಪ ಕೃತ್ಯಗಳಿಂದ ಕಲುಷಿತರಾದ ಮನುಷ್ಯರು—
13.49.62
ईशानं न प्रपद्यन्ते तमोराजसवृत्तयः। ॥ १३.४९.६२ ॥
ತಮಸ್ಸು ಮತ್ತು ರಜಸ್ಸಿನ ಗುಣಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಸ್ವಭಾವದವರು ಈಶಾನನನ್ನು ಶರಣಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
13.49.63
ईश्वरं सम्प्रपद्यन्ते द्विजा भावितभावनाः ॥ १३.४९.६३ ॥
ಭಾವನೆ ಶುದ್ಧವಾದ ದ್ವಿಜರು ಈಶ್ವರನನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಶರಣಾಗುತ್ತಾರೆ.
13.49.64
सर्वथा वर्तमानोपि यो भक्तः परमेश्वरे ।
सदृशोऽरण्यवासीनां मुनीनां भावितात्मनाम् ॥ १३.४९.६४ ॥
ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದರೂ ಪರಮೇಶ್ವರನ ಭಕ್ತನು ಅರಣ್ಯವಾಸಿ ಶುದ್ಧಾತ್ಮ ಮುನಿಗಳಿಗೆ ಸಮಾನ.
13.49.65
ब्रह्मत्वं केशवत्वं वा शक्रत्वं वा सुरैः सह ।
त्रैलोक्यस्याधिपत्यं वा तुष्टो रुद्रः प्रयच्छति ॥ १३.४९.६५ ॥
ಬ್ರಹ್ಮತ್ವ, ಕೇಶವತ್ವ, ಅಥವಾ ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಇಂದ್ರತ್ವ, ಅಥವಾ ತ್ರಿಲೋಕಾಧಿಪತ್ಯ—ಸಂತುಷ್ಟನಾದ ರುದ್ರನು ಇವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ.
13.49.66
मनसाऽपि शिवं तात ये प्रपद्यन्ति मानवाः ।
विधूय सर्वपापानि देवैः सह वसन्ति ते ॥ १३.४९.६६ ॥
ಮಗನೇ, ಮನಸ್ಸಿನಿಂದಲೂ ಶಿವನನ್ನು ಶರಣಾಗುವ ಮಾನವರು ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಕಳೆದು ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ.
13.49.67
भित्त्वाभित्त्वा च कूलानि हुत्वा सर्वमिदं जगत् ।
जयेद्देवं विरूपाक्षं न स पापेन लिप्यते ॥ १३.४९.६७ ॥
ದಡಗಳನ್ನು ಪದೇ ಪದೇ ಸೀಳಿ, ಈ ಸಕಲ ಜಗತ್ತನ್ನು ಹವಿಸ್ಸನ್ನಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಿ, ವಿರೂಪಾಕ್ಷ ದೇವನನ್ನು ಗೆದ್ದವನು ಪಾಪದಿಂದ ಲಿಪ್ತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
13.49.68
सर्वलक्षणहीनोपि युक्तो वा सर्वपातकैः ।
सर्वं तुदति तत्पापं भावयञ्शिवमात्मना ॥ १३.४९.६८ ॥
ಎಲ್ಲ ಶುಭಲಕ್ಷಣಗಳಿಲ್ಲದವನಾದರೂ, ಅಥವಾ ಎಲ್ಲ ಮಹಾಪಾತಕಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದವನಾದರೂ, ಆತ್ಮದಿಂದ ಶಿವನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುವವನು ಆ ಎಲ್ಲ ಪಾಪವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.
13.49.69
कीटपक्षिपतङ्गानां तिरश्चामपि केशव ।
महादेवप्रपन्नानां न भयं विद्यते क्वचित् ॥ १३.४९.६९ ॥
ಕೇಶವ, ಕೀಟ, ಪಕ್ಷಿ, ಪತಂಗ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಣಿಗಳಾದರೂ ಮಹಾದೇವನಿಗೆ ಶರಣಾದವರಿಗೆ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಭಯವಿಲ್ಲ.
13.49.70
एवमेव महादेवं भक्ता ये मानवा भुवि ।
न ते संसारवशगा इति मे निश्चिता मतिः।
ततः कृष्णोऽब्रवीद्वाक्यं धर्मपुत्रं युधिष्ठिरम् ॥ १३.४९.७० ॥
ಹೀಗೆಯೇ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಮಹಾದೇವನ ಭಕ್ತರಾದ ಮಾನವರು ಸಂಸಾರಕ್ಕೆ ವಶರಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ನಿಶ್ಚಿತ ಅಭಿಪ್ರಾಯ. ಆಗ ಕೃಷ್ಣನು ಧರ್ಮಪುತ್ರ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನಿಗೆ ಈ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳಿದನು.
13.49.71
आदित्यचन्द्रावनिलानलौ च ।
द्यौर्भूमिरापो वसवोऽथ विश्वे।
धाताऽर्यमा शुक्रबृहस्पती च ।
वेदा यज्ञा दक्षिणा वेदवाहाः। ॥ १३.४९.७१ ॥
ಸೂರ್ಯ ಚಂದ್ರರು, ವಾಯು ಅಗ್ನಿ, ಆಕಾಶ ಭೂಮಿ ಜಲ, ವಸುಗಳು, ವಿಶ್ವದೇವತೆಗಳು, ಧಾತೃ ಅರ್ಯಮ, ಶುಕ್ರ ಬೃಹಸ್ಪತಿ, ವೇದಗಳು, ಯಜ್ಞಗಳು, ದಕ್ಷಿಣೆಗಳು, ವೇದವಾಹಕರು.
13.49.72
सोमो यष्टा यच्च हव्यं हविश्च ।
रक्षा दीक्षा संयमा ये च केचित् ॥ १३.४९.७२ ॥
ಸೋಮ, ಯಷ್ಟೃ, ಹವ್ಯ, ಹವಿಸ್ಸು, ರಕ್ಷೆ, ದೀಕ್ಷೆ, ಸಂಯಮಗಳು, ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ಏನೇನಿದ್ದರೂ.
13.49.73
स्वाहा वौषट् ब्राह्मणाः सौरभेयी ।
धर्मं चाग्र्यं कालचक्रं बलं च।
यशो दमो बुद्धिमतां स्थितिश्च ।
शुभाशुभं ये मुनयश्च सप्त ॥ १३.४९.७३ ॥
ಸ್ವಾಹಾ, ವೌಷಟ್, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಸೌರಭೇಯೀ (ಕಾಮಧೇನು), ಶ್ರೇಷ್ಠ ಧರ್ಮ, ಕಾಲಚಕ್ರ, ಬಲ ಮತ್ತು ಯಶಸ್ಸು; ಬುದ್ಧಿವಂತರ ದಮ ಮತ್ತು ಸ್ಥಿತಿ; ಶುಭಾಶುಭ, ಮತ್ತು ಏಳು ಮುನಿಗಳು.
13.49.74
अग्र्या बुद्धिर्मनसा दर्शने च ।
स्पर्शश्चाग्र्यः कर्मणां या च सिद्धिः।
गणा देवानामूष्मपाः सोमपाश्च ।
लेखाः सुयामास्तुषिता ब्रह्मकायाः ॥ १३.४९.७४ ॥
ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಮತ್ತು ದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬುದ್ಧಿ; ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸ್ಪರ್ಶ ಮತ್ತು ಕರ್ಮಗಳ ಸಿದ್ಧಿ; ದೇವಗಣಗಳು—ಊಷ್ಮಪರು, ಸೋಮಪರು; ಲೇಖರು, ಸುಯಾಮರು, ತುಷಿತರು, ಬ್ರಹ್ಮಕಾಯರು.
13.49.75
आभासुरा गन्धपा धूमपाश्च ।
वाचा विरुद्धाश्च मनोविरुद्धाः।
शुद्धाश्च निर्माणरताश्च देवाः ।
स्पर्शाशना दर्शपा आज्यपाश्च ॥ १३.४९.७५ ॥
ಆಭಾಸುರರು, ಗಂಧಪರು, ಧೂಮಪರು; ವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ವಿರುದ್ಧರು ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ವಿರುದ್ಧರು; ಶುದ್ಧರೂ ನಿರ್ಮಾಣದಲ್ಲಿ ರತರಾದ ದೇವತೆಗಳೂ; ಸ್ಪರ್ಶಾಶನರು, ದರ್ಶಪರು, ಆಜ್ಯಪರು.
13.49.76
चिन्त्यद्योता ये च देवेषु मुख्या ।
ये चाप्यन्ते देवताश्चाजमीढ।
सुपर्णगन्धर्वपिशाचदानवा ।
यक्षास्तथा चारणपन्नगाश्च ॥ १३.४९.७६ ॥
ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕಾದ ಪ್ರಕಾಶವುಳ್ಳವರು, ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯರಾದವರು, ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವವರು—ಓ ಅಜಮೀಢ! ಸುಪರ್ಣರು, ಗಂಧರ್ವರು, ಪಿಶಾಚರು, ದಾನವರು; ಯಕ್ಷರು, ಚಾರಣರು, ಪನ್ನಗರು.
13.49.77
स्थूलं सूक्ष्मं मृदु चाप्यसूक्ष्मं ।
दुःखं सुखं दुःखमनन्तरं च।
साङ्ख्यं योगं तत्पराणां परं च ।
शर्वाञ्जातं विद्धि य ॥ १३.४९.७७ ॥
ಸ್ಥೂಲ, ಸೂಕ್ಷ್ಮ, ಮೃದು ಮತ್ತು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಲ್ಲದ್ದೂ; ದುಃಖ, ಸುಖ, ಮತ್ತೆ ದುಃಖ; ಸಾಂಖ್ಯ ಮತ್ತು ಯೋಗ, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದವರ ಪರಮ; ಹುಟ್ಟಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿ.
13.49.78
तत्सम्भूता भूतकृतो वरेण्या ।
सर्वे देवा भुवनस्यास्य गोपाः।
आविश्येमां धरणीं येऽभ्यरक्षन् ।
पुरातनीं तस्य देवस्य सृष्टिम् ॥ १३.४९.७८ ॥
ಅವನಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ, ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ, ಶ್ರೇಷ್ಠರಾದ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು ಈ ಲೋಕದ ರಕ್ಷಕರು; ಈ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಆ ದೇವನ ಪುರಾತನ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಕಾಪಾಡಿದವರು.
13.49.79
विचिन्वन्तस्तपसा तत्स्थवीयः ।
किञ्चित्तत्त्वं प्राणहेतोर्नतोस्मि।
ददातु वेदः स वरानिहेष्टा-
नभिष्टुतोः नः प्रभुरव्ययः सदा ॥ १३.४९.७९ ॥
ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಹುಡುಕುವವರಿಗೆ, ಅವನಲ್ಲಿಯೇ ಅತ್ಯಂತ ದೃಢವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿದವನಿಗೆ, ಪ್ರಾಣಕ್ಕಾಗಿ ಯಾವುದೋ ತತ್ತ್ವಕ್ಕೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಆ ಅವ್ಯಯ ಪ್ರಭು ವೇದವನ್ನೂ ಇಲ್ಲಿ ಬೇಡಿದ ವರಗಳನ್ನೂ ಸದಾ ನೀಡಲಿ, ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುವ ನಮಗೆ.
13.49.80
इमं स्तवं सन्नियतेन्द्रियश्च ।
भूत्वा शुचिर्यः पुरुषः पठेत।
अभग्नयोगो नियतो मासमेकं ।
सम्प्राप्नुयादश्वमेधे फलं यत् ॥ १३.४९.८० ॥
ಈ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಿಗ್ರಹಿಸಿ, ಶುಚಿಯಾಗಿ, ಅಖಂಡ ಯೋಗದಲ್ಲಿ ನಿಯಮದಿಂದ ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಪಠಿಸುವ ಪುರುಷನು ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ದೊರಕುವ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.
13.49.81
वेदान्कृत्स्नान्ब्राह्मणः प्राप्नुयात्तु ।
जयेन्नृपः पार्थ महीं च कृत्स्नाम्।
वैश्यो लाभं प्राप्नुयान्नैपुणं च ।
शूद्रो गतिं प्रेत्य तथा सुखं च ॥ १३.४९.८१ ॥
ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಸಮಸ್ತ ವೇದಗಳನ್ನು ಪಡೆಯಲಿ; ಓ ಪಾರ್ಥ, ರಾಜನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಗೆಲ್ಲಲಿ. ವೈಶ್ಯನು ಲಾಭ ಮತ್ತು ನೈಪುಣ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯಲಿ; ಶೂದ್ರನು ಮರಣಾನಂತರ ಗತಿಯನ್ನೂ ಸುಖವನ್ನೂ ಪಡೆಯಲಿ.
13.49.82
स्तवराजमिमं कृत्वा रुद्राय दधिरे मनः ।
सर्वदोषापहं पुण्यं पवित्रं च यशस्विनः ॥ १३.४९.८२ ॥
ಈ ಸ್ತೋತ್ರರಾಜವನ್ನು ರಚಿಸಿ ಅವರು ರುದ್ರನಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನೆಲೆಗೊಳಿಸಿದರು; ಇದು ಎಲ್ಲಾ ದೋಷಗಳನ್ನು ಹರಣ ಮಾಡುವುದು, ಪುಣ್ಯದಾಯಕ, ಪವಿತ್ರ, ಯಶಸ್ವಿಗಳಿಗೆ.
13.49.83
यावन्त्यस्य शरीरेषु रोमकूपाणि भारतः ।
तावन्त्यब्दसहस्राणि स्वर्गे वसति मानवः ॥ १३.४९.८३ ॥
ಓ ಭಾರತ, ಅವನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ರೋಮಕೂಪಗಳಿವೆಯೋ, ಅಷ್ಟು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಮಾನವನು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ.