ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 13.49
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.49.1
महायोगी तु तं प्राह कृष्णद्वैपायनो मुनिः ।
पठस्व पुत्र भद्रं ते प्रीयतां ते महेश्वरः ॥ १३.४९.१ ॥
ମହାଯୋଗୀ କୃଷ୍ଣଦ୍ୱୈପାୟନ ମୁନି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ: ପୁତ୍ର, ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ, ପାଠ କର; ମହେଶ୍ୱର ତୁମ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନ୍ତୁ।
13.49.2
पुरा पुत्र मया मेरौ तप्यता परमं तपः ।
पुत्रहेतोर्महाराज स्तव एषोऽनुकीर्तितः ॥ १३.४९.२ ॥
ପୁତ୍ର, ପୂର୍ବରେ ମୁଁ ମେରୁ ପର୍ବତରେ ପରମ ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ସମୟରେ, ମହାରାଜ, ପୁତ୍ର-ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର କୀର୍ତ୍ତନ କରିଥିଲି।
13.49.3
लब्धवानीप्सितं काममहं वै पाण्डुनन्दन ।
तथा त्वमपि शर्वाद्धि सर्वान्कामानवाप्स्यसि ॥ १३.४९.३ ॥
ପାଣ୍ଡୁନନ୍ଦନ, ମୁଁ ସେହି ଇଚ୍ଛିତ କାମନା ପାଇଲି; ସେହିପରି ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଶର୍ବଙ୍କଠାରୁ ସମସ୍ତ କାମନା ପାଇବ।
13.49.4
कपिलश्च ततः प्राह साङ्ख्यर्षिर्देवसम्मतः ।
मया जन्मान्यनेकानि भक्त्या चाराधितो भवः।
प्रीतश्च भगवाञ्ज्ञानं ददौ मम भवान्तकम् ॥ १३.४९.४ ॥
ତା'ପରେ ଦେବତାଙ୍କ ସମ୍ମତ ସାଙ୍ଖ୍ୟ ଋଷି କପିଳ କହିଲେ: ମୁଁ ଅନେକ ଜନ୍ମରେ ଭକ୍ତିରେ ଭବଙ୍କୁ ଆରାଧନା କଲି; ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଭଗବାନ ମୋତେ ଭବାନ୍ତ-ଜ୍ଞାନ ଦେଲେ।
13.49.5
चारुशीर्षस्ततः प्राह शक्रस्य दयितः सखा ।
आलम्बायन इत्येवं विश्रुतः करुणात्मकः ॥ १३.४९.५ ॥
ତା'ପରେ ଶକ୍ର (ଇନ୍ଦ୍ର)ଙ୍କ ପ୍ରିୟ ସଖା ଚାରୁଶୀର୍ଷ କହିଲେ; ଆଳମ୍ବାୟନ ନାମରେ ବିଖ୍ୟାତ, କରୁଣାସ୍ୱଭାବ ବିଶିଷ୍ଟ ସେ।
13.49.6
मया गोकर्णमासाद्य तपस्तप्त्वा शतं समाः ।
अयोनिजानां दान्तानां धर्मज्ञानां सुवर्चसाम् ॥ १३.४९.६ ॥
ମୁଁ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ପହଞ୍ଚି ଶହେ ବର୍ଷ ତପସ୍ୟା କଲି; ଅଯୋନିଜ, ଦାନ୍ତ, ଧର୍ମଜ୍ଞ ଓ ତେଜସ୍ୱୀ (ମହାତ୍ମାଙ୍କ) ସହିତ।
13.49.7
अजराणामदुःखानां शतवर्षसहस्रिणाम् ।
लब्धं पुत्र शतं शर्वात्पुरा पाण्डुनृपात्मज ॥ १३.४९.७ ॥
ଜରାହୀନ, ଦୁଃଖହୀନ, ଶହେ ହଜାର ବର୍ଷ ବଞ୍ଚିଥିବା ସେମାନଙ୍କ ପାଖରୁ, ହେ ପାଣ୍ଡୁ ରାଜପୁତ୍ର, ପୂର୍ବେ ଶର୍ବ (ଶିବ)ଙ୍କଠାରୁ ଶହେ ପୁତ୍ର ଲାଭ ହୋଇଥିଲା।
13.49.8
वाल्मीकिश्चाह भगवान्युधिष्ठिरमिदं वचः ।
विवादे साग्निमुनिभिर्ब्रह्मघ्नो वै भवानिति ॥ १३.४९.८ ॥
ଭଗବାନ ବାଲ୍ମୀକି ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଏହି ବାକ୍ୟ କହିଲେ — ଅଗ୍ନି ଓ ମୁନିମାନଙ୍କ ସହିତ ବିବାଦରେ, ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟାକାରୀ ବୋଲି।
13.49.9
उक्तः क्षणेन चाविष्टस्तेनाधर्मेण भारत ।
सोऽहमीशानमनघममोघं शरणं गतः ॥ १३.४९.९ ॥
ହେ ଭରତବଂଶୀ, ଏକ କ୍ଷଣରେ ସେପରି କୁହାଯାଇ, ସେହି ଅଧର୍ମରେ ଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇ, ମୁଁ ନିଷ୍ପାପ, ଅମୋଘ ଈଶାନଙ୍କ ଶରଣ ନେଲି।
13.49.10
मुक्तश्चास्मि ततः पापैस्ततो दुःखविनाशनः ।
आह मां त्रिपुरघ्नो वै यशस्तेऽग्र्यं भविष्यति ॥ १३.४९.१० ॥
ମୁଁ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲି; ତାପରେ ଦୁଃଖନାଶକ, ତ୍ରିପୁର ସଂହାରକ ମୋତେ କହିଲେ — ତୁମର ଯଶ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେବ।
13.49.11
जामदग्न्यश्च कौन्तेयमिदं धर्मभृतांवरः ।
ऋषिमध्ये स्थितः प्राह ज्वलन्निव दिवाकरः ॥ १३.४९.११ ॥
ଧର୍ମଧାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜାମଦଗ୍ନ୍ୟ (ପରଶୁରାମ) ଋଷିମାନଙ୍କ ମଝିରେ ଠିଆ ହୋଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ହୋଇ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଏହା କହିଲେ।
13.49.12
पितृविप्रवधेनाहमार्तो वै पाण्डवाग्रज ।
शुचिर्भूत्वा महादेवं गतोस्मि शरणं नृप ॥ १३.४९.१२ ॥
ପିତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ବଧରେ ମୁଁ ପ୍ରକୃତରେ ପୀଡ଼ିତ ଥିଲି, ହେ ପାଣ୍ଡବାଗ୍ରଜ; ହେ ରାଜା, ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ମୁଁ ମହାଦେବଙ୍କ ଶରଣ ନେଲି।
13.49.13
नामभिश्चास्तुवं देवं ततस्तुष्टोऽभवद्भवः ।
परशुं च ततो देवो दिव्यान्यस्त्राणि चैव मे ॥ १३.४९.१३ ॥
ମୁଁ ନାମରେ ସେହି ଦେବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲି; ତା'ପରେ ଭବ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ। ପରେ ସେ ଦେବ ମୋତେ ଏକ ପରଶୁ ଓ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଲେ।
13.49.14
पापं च ते न भविता अजेयश्च भविष्यसि ।
न ते प्रभविता मृत्युरजरश्च भविष्यसि ॥ १३.४९.१४ ॥
ତୁମକୁ ପାପ ହେବ ନାହିଁ; ତୁମେ ଅଜେୟ ହେବ। ମୃତ୍ୟୁ ତୁମ ଉପରେ ପ୍ରଭାବ ପକାଇବ ନାହିଁ; ତୁମେ ଜରାରହିତ ହେବ।
13.49.15
आह मां भगवानेवं शिखण्डी शिवविग्रहः ।
तदवाप्तं च मे सर्वं प्रसादात्तस्य धीमतः ॥ १३.४९.१५ ॥
ଶିବରୂପୀ ଭଗବାନ ଶିଖଣ୍ଡୀ ମୋତେ ଏହିପରି କହିଲେ। ସେହି ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କ ପ୍ରସାଦରେ ମୁଁ ସେ ସବୁ ପାଇଲି।
13.49.16
विश्वामित्रस्तदोवाच क्षत्रियोऽहं तदाऽभवम् ।
ब्राह्मणोऽहं भवानीति मया चाराधितो भवः।
तत्प्रसादान्मया प्राप्तं ब्राह्मण्यं दुर्लभं महत् ॥ १३.४९.१६ ॥
ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ତେବେ କହିଲେ: 'ସେତେବେଳେ ମୁଁ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଥିଲି। ବ୍ରାହ୍ମଣ ହେବାର ଇଚ୍ଛାରେ ମୁଁ ଭବଙ୍କୁ ଆରାଧନା କଲି; ତାଙ୍କ ପ୍ରସାଦରେ ମୁଁ ଦୁର୍ଲଭ ଓ ମହାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ୟ ପାଇଲି।'
13.49.17
असितो देवलश्चैव प्राह पाण्डुसुतं नृपम् ॥ १३.४९.१७ ॥
ଅସିତ ଓ ଦେବଳ ମଧ୍ୟ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ।
13.49.18
शापाच्छक्रस्य कौन्तेय विभो धर्मोऽनशत्तदा ।
तन्मे धर्मं यशश्चाग्र्यमायुश्चैवाददत्प्रभुः ॥ १३.४९.१८ ॥
ହେ କୌନ୍ତେୟ, ହେ ବିଭୁ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅଭିଶାପରେ ସେତେବେଳେ ଧର୍ମ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା। ସେହି ପ୍ରଭୁ ମୋତେ ଧର୍ମ, ଯଶ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆୟୁ ମଧ୍ୟ ଦେଲେ।
13.49.19
ऋषिर्गृत्समदो नाम शक्रस्य दयितः सखा ।
प्राहाजमीढं भगवान्बृहस्पतिसमद्युतिः ॥ १३.४९.१९ ॥
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟ ସଖା ଗୃତ୍ସମଦ ନାମକ ଋଷି ଅଜମୀଢ଼ଙ୍କୁ କହିଲେ; ସେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ସମାନ ତେଜସ୍ବୀ ଥିଲେ।
13.49.20
वरिष्ठो नाम भगवांश्चाक्षुषस्य मनोः सुतः ।
शतक्रतोरचिन्त्यस्य सत्रे वर्षसहस्रिके ॥ १३.४९.२० ॥
ଚାକ୍ଷୁଷ ମନୁଙ୍କ ପୁତ୍ର ଭଗବାନ ବରିଷ୍ଠ, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ଶତକ୍ରତୁଙ୍କ ସହସ୍ର ବର୍ଷର ସତ୍ରରେ ଥିଲେ।
13.49.21
वर्तमानेऽब्रवीद्वाक्यं साम्नि ह्युच्चारिते मया ।
रथन्तरे द्विजश्रेष्ठ न सम्यगिति वर्तते ॥ १३.४९.२१ ॥
ଯଜ୍ଞ ଚାଲୁଥିବା ସମୟରେ, ମୁଁ ସାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲାବେଳେ ସେ କହିଲେ — “ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ରଥନ୍ତରରେ ଏହା ଠିକ୍ ଭାବେ ହେଉନାହିଁ।”
13.49.22
समीक्षस्व पुनर्बुद्ध्या पापं त्यक्त्वा द्विजोत्तम ।
अयज्ञवाहिनं पापमकार्षीस्त्वं सुदुर्मते ॥ १३.४९.२२ ॥
ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, ପାପ ତ୍ୟାଗ କରି ପୁଣି ବୁଦ୍ଧିରେ ବିଚାର କର। ହେ ଦୁର୍ମତି, ତୁମେ ଯଜ୍ଞରୁ ଦୂରେଇ ନେଉଥିବା ପାପ କରିଛ।
13.49.23
एवमुक्त्वा महाक्रोधः प्राह शम्भुं पुनर्वचः ।
प्रज्ञया रहितो दुःखी नित्यभीतो वनेचरः ॥ १३.४९.२३ ॥
ଏହା କହି, ମହାକ୍ରୋଧରେ ସେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ପୁଣି ଏହି ବାକ୍ୟ କହିଲେ — ପ୍ରଜ୍ଞାହୀନ, ଦୁଃଖୀ, ସଦା ଭୀତ, ବନରେ ବିଚରଣକାରୀ।
13.49.24
दशवर्षसहस्राणि दशाष्टौ च शतानि च ।
नष्टपानीयपवने मृगैरन्यैश्च वर्जिते ॥ १३.४९.२४ ॥
ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଏବଂ ଅଠର ଶହ ବର୍ଷ — ଜଳହୀନ, ପବନ ବହୁଥିବା, ହରିଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବର୍ଜିତ ସ୍ଥାନରେ।
13.49.25
अयज्ञीयद्रुमे देशे रुरुसिंहनिषेविते ।
भविता त्वं मृगः क्रूरो महादुःखसमन्वितः ॥ १३.४९.२५ ॥
ଯଜ୍ଞବୃକ୍ଷହୀନ, ରୁରୁ ହରିଣ ଓ ସିଂହ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ ସେହି ଦେଶରେ ତୁମେ ମହାଦୁଃଖରେ ଯୁକ୍ତ ଏକ କ୍ରୂର ମୃଗ ହେବ।
13.49.26
तस्य वाक्यस्य निधने पार्थ जातो ह्यहं मृगः ।
ततो मां शरणं प्राप्तं प्राह योगी महेश्वरः ॥ १३.४९.२६ ॥
ସେହି ବାକ୍ୟର ଶେଷରେ, ହେ ପାର୍ଥ, ମୁଁ ମୃଗରୂପେ ଜନ୍ମ ନେଲି। ତେବେ ଶରଣାଗତ ମୋତେ ଯୋଗୀ ମହେଶ୍ୱର କହିଲେ।
13.49.27
अजरश्चामरश्चैव भविता दुखवर्जितः ।
साम्यं ममास्तु ते सौख्यं युवयोर्वर्धतां क्रतुः ॥ १३.४९.२७ ॥
ତୁମେ ଜରାହୀନ, ଅମର ଓ ଦୁଃଖରହିତ ହେବ। ମୋ ସହିତ ତୁମର ସମତା ହେଉ; ତୁମ ଦୁହିଁଙ୍କ ସୁଖ ଓ ଯଜ୍ଞ ବୃଦ୍ଧି ପାଉ।
13.49.28
अनुग्रहानेवमेष करोति भगवान्विभुः ।
अयं धाता विधाता च सुखदुःखे च सर्वदा ॥ १३.४९.२८ ॥
ଏହିପରି ଏହି ଭଗବାନ ବିଭୁ ଅନୁଗ୍ରହ କରନ୍ତି। ଏ ହିଁ ଧାତା ଓ ବିଧାତା, ଏବଂ ସଦା ସୁଖ-ଦୁଃଖ ମଧ୍ୟ ଏହି ଦିଅନ୍ତି।
13.49.29
अचिन्त्य एष भगवान्कर्मणा मनसा गिरा ।
न मे तात युधिश्रेष्ठ विद्यया पण्डितः समः ॥ १३.४९.२९ ॥
ଏହି ଭଗବାନ କର୍ମ, ମନ ଓ ବାଣୀ ଦ୍ୱାରା ଅଚିନ୍ତ୍ୟ। ହେ ତାତ, ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବିଦ୍ୟାରେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ତାଙ୍କ ସମାନ ପଣ୍ଡିତ ନୁହେଁ।
13.49.30
वासुदेवस्तदोवाच पुनर्मतिमतांवरः ।
सुवर्णाक्षो महादेवस्तपसा तोषितो मया ॥ १३.४९.३० ॥
ତେବେ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାସୁଦେବ ପୁଣି କହିଲେ: ସୁବର୍ଣ୍ଣନେତ୍ର ମହାଦେବ ମୋ ତପସ୍ୟାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲେ।
13.49.31
ततोऽथ भगवानाह प्रीतो मा वै युधिष्ठिर ।
अर्थात्प्रियतरः कृष्ण मत्प्रसादाद्भविष्यसि ॥ १३.४९.३१ ॥
ଏଥିରେ ଭଗବାନ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ କହିଲେ: ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ହେ କୃଷ୍ଣ, ମୋ ଅନୁଗ୍ରହରେ ତୁମେ ଧନଠାରୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରିୟ ହେବ।
13.49.32
अपराजितश्च युद्धेषु तेजश्चैवानलोपमम् ।
एवं सहस्रशश्चान्यान्महादेवो वरं ददौ ॥ १३.४९.३२ ॥
ଯୁଦ୍ଧରେ ଅପରାଜିତତା ଓ ଅଗ୍ନିସମ ତେଜ, ଏହିପରି ମହାଦେବ ହଜାରେ ଅନ୍ୟ ବରଦାନ ମଧ୍ୟ ଦେଲେ।
13.49.33
मणिमन्थेऽथ शैले वै पुरा सम्पूजितो मया ।
वर्षायुतासहस्राणां सहस्रं शतमेव च ॥ १३.४९.३३ ॥
ପୂର୍ବେ ମଣିମନ୍ଥ ପର୍ବତରେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲି; ଅନେକ ହଜାର ବର୍ଷ, ହଜାର ଓ ଶହେ।
13.49.34
ततो मां भगवान्प्रीत इदं वचनमब्रवीत् ।
वरं वृणीष्व भद्रं ते यस्ते मनसि वर्तते ॥ १३.४९.३४ ॥
ତା'ପରେ ଭଗବାନ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ମୋତେ ଏହି କଥା କହିଲେ: ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ; ତୁମ ମନରେ ଯେଉଁ ବର ଅଛି ତାହା ମାଗ।
13.49.35
ततः प्रणम्य शिरसा इदं वचनमब्रवम् ।
यदि प्रीतो महादेवो भक्त्या परमया प्रभुः ॥ १३.४९.३५ ॥
ତା'ପରେ ମୁଣ୍ଡ ନୁଆଇ ମୁଁ ଏହି କଥା କହିଲି: ହେ ମହାଦେବ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯଦି ମୋର ପରମ ଭକ୍ତିରେ ଆପଣ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଥାଆନ୍ତି,
13.49.36
नित्यकालं तवेशान भक्तिर्भवतु मे स्थिरा ।
एवमस्त्विति भगवांस्तत्रोक्त्वान्तरधीयत ॥ १३.४९.३६ ॥
ହେ ଈଶାନ, ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରତି ମୋର ଭକ୍ତି ସଦା ସ୍ଥିର ରହୁ। "ଏମିତି ହେଉ" ବୋଲି କହି ଭଗବାନ ସେଠାରେ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହେଲେ।
13.49.37
ममाष्टगुणमैश्वर्यं दत्तं भगवता पुरा ।
यत्नेनान्येन बलिना वाराणस्यां युधिष्ठिर ॥ १३.४९.३७ ॥
ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ପୂର୍ବେ ବାରାଣସୀରେ ଭଗବାନ ମୋତେ ଅଷ୍ଟଗୁଣ ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ଦେଇଥିଲେ; ଅନ୍ୟ ଜଣେ ବଳବାନ ଯତ୍ନରେ ତାହା ପାଇଥିଲେ।
13.49.38
चतुःषष्ट्यङ्गमददत्कलाज्ञानं ममाद्भुतम् ।
सरस्वत्यास्तटे तुष्टो मनोयज्ञेन पाण्डव ॥ १३.४९.३८ ॥
ହେ ପାଣ୍ଡବ, ସରସ୍ୱତୀ ତଟରେ ମନୋଯଜ୍ଞରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ସେ ମୋତେ ଚଉଷଠି ଅଙ୍ଗର ଅଦ୍ଭୁତ କଳାଜ୍ଞାନ ଦେଇଥିଲେ।
13.49.39
तुल्यं मम सहस्रं तु सुतानां ब्रह्मवादिनाम् ।
आयुश्चैव सपुत्रस्य संवत्सरशतायुतम् ॥ १३.४९.३९ ॥
ମୋ ସହିତ ସମାନ ବ୍ରହ୍ମବାଦୀ ହଜାର ପୁତ୍ର ହେବେ; ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ସହିତ ମୋ ଆୟୁ ଦଶ ହଜାର ଶହ ବର୍ଷ।
13.49.40
प्रसाद्येह पुरा शर्वं मनसाऽचिन्तयं नृप ।
महातपा महातेजा महायोगी महायशाः ॥ १३.४९.४० ॥
ହେ ନୃପ, ପୂର୍ବେ ଏଠାରେ ଶର୍ବ (ଶିବ)ଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି ମୁଁ ମନରେ ଭାବିଲି — ମହାତପସ୍ୱୀ, ମହାତେଜସ୍ୱୀ, ମହାଯୋଗୀ, ମହାଯଶସ୍ୱୀ।
13.49.41
वेदव्यासः श्रियावासो ब्राह्मणः करुणान्वितः ।
अप्यसावीप्सितः पुत्रो मम स्याद्वै महेश्वरात् ॥ १३.४९.४१ ॥
ବେଦବ୍ୟାସ — ଶ୍ରୀଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, କରୁଣାଯୁକ୍ତ — ମହେଶ୍ୱରଙ୍କଠାରୁ କ'ଣ ମୋର ଇଚ୍ଛିତ ପୁତ୍ର ହେବେ?
13.49.42
इति मत्वा हृदि मतं प्राह मां सुरसत्तमः ।
मयि सम्भावना यास्याः फलात्कृष्णो भविष्यति ॥ १३.४९.४२ ॥
ଏହିପରି ହୃଦୟରେ ଭାବି, ମୋ ମତ ଜାଣି ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୋତେ କହିଲେ — ମୋ ପ୍ରତି ଥିବା ଆଶାର ଫଳରେ କୃଷ୍ଣ ହେବେ।
13.49.43
सावर्णस्य मनोः सर्गे सप्तर्षिश्च भविष्यति ।
वेदानां च स वै वक्ता कुरुवंशकरस्तथा ॥ १३.४९.४३ ॥
ସାବର୍ଣ ମନୁଙ୍କ ସର୍ଗରେ ସେ ସପ୍ତର୍ଷିଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ହେବେ। ସେ ହିଁ ବେଦର ବକ୍ତା ଏବଂ କୁରୁବଂଶର ପ୍ରତିଷ୍ଠାତା ହେବେ।
13.49.44
इतिहासस्य कर्ता च पुत्रस्ते जगतो हितः ।
भविष्यति महेन्द्रस्य दयितः स महामुनिः ॥ १३.४९.४४ ॥
ସେ ଇତିହାସର ରଚୟିତା ହେବେ। ତୁମର ପୁତ୍ର ହୋଇ ଜଗତର ହିତକାରୀ ହେବେ। ସେହି ମହାମୁନି ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟ ହେବେ।
13.49.45
अजरश्चामरश्चैव पराशर सुतस्तव ।
एवमुक्त्वा स भगवांस्तत्रैवान्तरधीयत।
युधिष्ठिर महायोगी वीर्यवानक्षयोऽव्ययः ॥ १३.४९.४५ ॥
ପରାଶର, ତୁମ ପୁତ୍ର ଅଜର ଓ ଅମର ହେବ। ଏହା କହି ସେ ଭଗବାନ ସେଠାରେ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହେଲେ। ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ସେ ମହାଯୋଗୀ ବୀର୍ଯ୍ୟବାନ, ଅକ୍ଷୟ ଓ ଅବ୍ୟୟ ହେବେ।
13.49.46
अचोरश्चोरशङ्कायां शूले भिन्नो ह्यहं तदा ॥ १३.४९.४६ ॥
ମୁଁ ଚୋର ନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଚୋରି ସନ୍ଦେହରେ ସେତେବେଳେ ମୋତେ ଶୂଳରେ ବିନ୍ଧାଯାଇଥିଲା।
13.49.47
तत्रस्थेन स्तुतो देवः प्राह मां वै नरेश्वर ।
मोक्षं प्राप्स्यसि शूलाच्च जीविष्यसि समार्बुदम् ॥ १३.४९.४७ ॥
ସେଠାରେ ରହି ମୁଁ ସ୍ତୁତି କରିବାରୁ ଦେବ ମୋତେ କହିଲେ, "ହେ ନରେଶ୍ୱର, ତୁମେ ଶୂଳରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବ ଏବଂ ଅର୍ବୁଦ ବର୍ଷ ବଞ୍ଚିବ।"
13.49.48
रुजा शूलकृता चैव न ते विप्र भविष्यति ।
आधिभिर्व्याधिभिश्चैव वर्जितस्त्वं भविष्यति ॥ १३.४९.४८ ॥
ହେ ବିପ୍ର, ଶୂଳରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଯନ୍ତ୍ରଣା ତୁମର ହେବ ନାହିଁ। ମାନସିକ ଓ ଶାରୀରିକ ରୋଗରୁ ତୁମେ ମୁକ୍ତ ରହିବ।
13.49.49
पादाच्चतुर्थात्सम्भूत आत्मा यस्मान्मुने तव ।
त्वं भविष्यस्यनुपमो जन्म वै सफलं कुरु ॥ १३.४९.४९ ॥
ହେ ମୁନି, ତୁମ ଆତ୍ମା ଚତୁର୍ଥ ପାଦରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ତେଣୁ ତୁମେ ଅନୁପମ ହେବ; ତୁମ ଜନ୍ମକୁ ସଫଳ କର।
13.49.50
तीर्थाभिषेकं सकलं त्वमविघ्नेन चाप्स्यसि ।
स्वर्गं चैवाक्षयं विप्र विदधामि तवोर्जितम् ॥ १३.४९.५० ॥
ତୁମେ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥରେ ବିଘ୍ନହୀନ ସ୍ନାନ ପାଇବ; ହେ ବିପ୍ର, ମୁଁ ତୁମକୁ ଅକ୍ଷୟ ଓ ମହାନ ସ୍ୱର୍ଗ ଦିଏ।
13.49.51
एवमुक्त्वा तु भगवान्वरेण्यो वृषवाहनः ।
महेश्वरो महाराजः कृत्तिवासा महाद्युतिः।
सगणो दैवतश्रेष्ठस्तत्रैवान्तरधीयत ॥ १३.४९.५१ ॥
ଏହିପରି କହି ବୃଷବାହନ, ଦେବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମହେଶ୍ବର, ମହାରାଜ, କୃତ୍ତିବାସ, ମହାତେଜସ୍ୱୀ ଭଗବାନ ନିଜ ଗଣମାନଙ୍କ ସହ ସେଠାରେ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହେଲେ।
13.49.52
विश्वामित्राभ्यनुज्ञातो ह्यहं पितरमागतः ।
अब्रवीन्मां ततो माता दुःखिता रुदती भृशम् ॥ १३.४९.५२ ॥
ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ମୁଁ ପିତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲି; ତେବେ ଦୁଃଖିତା ମାତା ଅତ୍ୟଧିକ କାନ୍ଦି ମୋତେ କହିଲେ।
13.49.53
कौशिकेनाभ्यनुज्ञातं पुत्रं देवविभूषितम् ।
न तात तरुणं दान्तं पिता त्वां पश्यतेऽनघ ॥ १३.४९.५३ ॥
ହେ ପୁତ୍ର, କୌଶିକଙ୍କ ଅନୁମତି ପାଇଥିବା, ଦେବତାଙ୍କ ପରି ଅଳଙ୍କୃତ; ପିତା ତୁମକୁ ଦେଖୁନାହାନ୍ତି — ହେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ, ତୁମେ ଯୁବକ ଓ ସଂଯମୀ।
13.49.54
श्रुत्वा जनन्या वचनं निराशो गुरुदर्शने ।
नियतात्मा महादेवमपश्यं सोऽब्रवीच्च माम् ॥ १३.४९.५४ ॥
ମାତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଗୁରୁଦର୍ଶନରେ ନିରାଶ ହୋଇ, ସଂଯତ ମନରେ ମୁଁ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଦେଖିଲି; ସେ ମୋତେ କହିଲେ।
13.49.55
पिता माता च ते त्वं च पुत्र मृत्युविवर्जिताः ।
भविष्यथ विश क्षिप्रं द्रष्टासि पितरं क्षये ॥ १३.४९.५५ ॥
ପିତା, ମାତା ଏବଂ ତୁମେ, ହେ ପୁତ୍ର, ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତ ହେବ। ଶୀଘ୍ର ପ୍ରବେଶ କର, ସେହି ନିବାସରେ ତୁମେ ତୁମ ପିତାଙ୍କୁ ଦେଖିବ।
13.49.56
अनुज्ञातो भगवता गृहं गत्वा युधिष्ठिर ।
अपश्यं पितरं तात इष्टिं कृत्वा विनिःसृतम्।
उपस्पृश्य गृहीत्वेध्मं कुशांश्च शरणाकुरून् ॥ १३.४९.५६ ॥
ଭଗବାନଙ୍କ ଅନୁମତି ନେଇ ଘରକୁ ଗଲି, ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର। ହେ ତାତ, ଯଜ୍ଞ ସାରି ବାହାରକୁ ଆସୁଥିବା ମୋ ପିତାଙ୍କୁ ମୁଁ ଦେଖିଲି; ଆଚମନ କରି, ସମିଧ, କୁଶ ଓ ଶରଣ ପାଇଁ ଆକୁର ଘାସ ନେଇ।
13.49.57
तान्विसृज्य च मां प्राह पिता सास्राविलेक्षणः ।
प्रणमन्तं परिष्वज्य मूर्ध्न्युपाघ्राय पाण्डव ॥ १३.४९.५७ ॥
ସେଗୁଡ଼ିକୁ ରଖି, ଲୁହରେ ଝାପସା ଆଖିରେ ମୋ ପିତା ମୋତେ କହିଲେ — ପ୍ରଣାମ କରୁଥିବା ମୋତେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ମୁଣ୍ଡ ଆଘ୍ରାଣ କରି, ହେ ପାଣ୍ଡବ।
13.49.58
दिष्ट्या दृष्टोसि मे पुत्र कृतविद्य इहागत ॥ १३.४९.५८ ॥
ଭାଗ୍ୟରୁ ତୁମକୁ ଦେଖିଲି, ପୁତ୍ର — ବିଦ୍ୟା ସାରି ଏଠାକୁ ଆସିଛ।
13.49.59
एतान्यत्यद्भुतान्येव कर्माण्यथ महात्मनः ।
प्रोक्तानि मुनिभिः श्रुत्वा विस्मयामास पाण्डवः ॥ १३.४९.५९ ॥
ମହାତ୍ମାଙ୍କର ଏହି ଅତ୍ୟଦ୍ଭୁତ କର୍ମଗୁଡ଼ିକ ମୁନିମାନେ କହିଲେ; ଶୁଣି ପାଣ୍ଡବ ବିସ୍ମିତ ହେଲେ।
13.49.60
ततः कृष्णोऽब्रवीद्वाक्यं पुनर्मतिमतांवरः ।
युधिष्ठिरं धर्मनिधिं पुरुहूतमिवेश्वरः ॥ १३.४९.६० ॥
ତା'ପରେ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃଷ୍ଣ ପୁଣି ଧର୍ମନିଧି ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ବାକ୍ୟ କହିଲେ, ଯେପରି ଈଶ୍ୱର ପୁରୁହୂତ (ଇନ୍ଦ୍ର)ଙ୍କୁ କହନ୍ତି।
13.49.61
उपमन्युर्मयि प्राह तपन्निव दिवाकरः ।
अशुभैः पापकर्माणो ये नराः कलुषीकृताः ॥ १३.४९.६१ ॥
ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତ ଉପମନ୍ୟୁ ମୋତେ କହିଲେ: ଅଶୁଭ ଓ ପାପକର୍ମରେ କଳୁଷିତ ହୋଇଥିବା ମନୁଷ୍ୟମାନେ—
13.49.62
ईशानं न प्रपद्यन्ते तमोराजसवृत्तयः। ॥ १३.४९.६२ ॥
ତମ ଓ ରଜ ଗୁଣରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ୱଭାବ ଥିବା ଲୋକେ ଈଶାନଙ୍କୁ ଶରଣ ନିଅନ୍ତି ନାହିଁ।
13.49.63
ईश्वरं सम्प्रपद्यन्ते द्विजा भावितभावनाः ॥ १३.४९.६३ ॥
ଯାହାଙ୍କ ଭାବନା ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଛି, ସେହି ଦ୍ୱିଜମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶରଣ ନିଅନ୍ତି।
13.49.64
सर्वथा वर्तमानोपि यो भक्तः परमेश्वरे ।
सदृशोऽरण्यवासीनां मुनीनां भावितात्मनाम् ॥ १३.४९.६४ ॥
ସର୍ବପ୍ରକାରେ ଜୀବନଯାପନ କରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଯିଏ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଭକ୍ତ, ସେ ଅରଣ୍ୟବାସୀ ଶୁଦ୍ଧାତ୍ମା ମୁନିମାନଙ୍କ ସମାନ।
13.49.65
ब्रह्मत्वं केशवत्वं वा शक्रत्वं वा सुरैः सह ।
त्रैलोक्यस्याधिपत्यं वा तुष्टो रुद्रः प्रयच्छति ॥ १३.४९.६५ ॥
ବ୍ରହ୍ମତ୍ୱ, କେଶବତ୍ୱ, କିମ୍ବା ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ରତ୍ୱ, କିମ୍ବା ତ୍ରିଲୋକର ଆଧିପତ୍ୟ—ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରୁଦ୍ର ଏଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତି।
13.49.66
मनसाऽपि शिवं तात ये प्रपद्यन्ति मानवाः ।
विधूय सर्वपापानि देवैः सह वसन्ति ते ॥ १३.४९.६६ ॥
ହେ ବତ୍ସ, ଯେଉଁମାନେ ମନରେ ମଧ୍ୟ ଶିବଙ୍କୁ ଶରଣ ନିଅନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପ ଝାଡ଼ି ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ବାସ କରନ୍ତି।
13.49.67
भित्त्वाभित्त्वा च कूलानि हुत्वा सर्वमिदं जगत् ।
जयेद्देवं विरूपाक्षं न स पापेन लिप्यते ॥ १३.४९.६७ ॥
କୂଳଗୁଡ଼ିକୁ ବାରମ୍ବାର ଭାଙ୍ଗି ଏବଂ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଆହୁତି ଦେଇ ଯିଏ ବିରୂପାକ୍ଷ ଦେବଙ୍କୁ ଜିଣେ, ସେ ପାପରେ ଲିପ୍ତ ହୁଏ ନାହିଁ।
13.49.68
सर्वलक्षणहीनोपि युक्तो वा सर्वपातकैः ।
सर्वं तुदति तत्पापं भावयञ्शिवमात्मना ॥ १३.४९.६८ ॥
ସମସ୍ତ ଶୁଭଲକ୍ଷଣରହିତ ହେଉ କିମ୍ବା ସମସ୍ତ ମହାପାତକରେ ଯୁକ୍ତ ହେଉ, ଆତ୍ମାରେ ଶିବଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିବା ସେ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରେ।
13.49.69
कीटपक्षिपतङ्गानां तिरश्चामपि केशव ।
महादेवप्रपन्नानां न भयं विद्यते क्वचित् ॥ १३.४९.६९ ॥
ହେ କେଶବ, କୀଟ, ପକ୍ଷୀ, ପତଙ୍ଗ ଏବଂ ପଶୁମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁମାନେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର କେଉଁଠି ଭୟ ନାହିଁ।
13.49.70
एवमेव महादेवं भक्ता ये मानवा भुवि ।
न ते संसारवशगा इति मे निश्चिता मतिः।
ततः कृष्णोऽब्रवीद्वाक्यं धर्मपुत्रं युधिष्ठिरम् ॥ १३.४९.७० ॥
ସେହିପରି ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁ ମାନବମାନେ ମହାଦେବଙ୍କ ଭକ୍ତ, ସେମାନେ ସଂସାରର ବଶରେ ରହନ୍ତି ନାହିଁ ବୋଲି ମୋର ନିଶ୍ଚିତ ମତ। ତା'ପରେ କୃଷ୍ଣ ଧର୍ମପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଏହି ବାକ୍ୟ କହିଲେ।
13.49.71
आदित्यचन्द्रावनिलानलौ च ।
द्यौर्भूमिरापो वसवोऽथ विश्वे।
धाताऽर्यमा शुक्रबृहस्पती च ।
वेदा यज्ञा दक्षिणा वेदवाहाः। ॥ १३.४९.७१ ॥
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର, ପବନ ଓ ଅଗ୍ନି, ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ ଓ ଜଳ, ବସୁଗଣ ଓ ବିଶ୍ୱଦେବଗଣ, ଧାତା ଓ ଅର୍ଯ୍ୟମା, ଶୁକ୍ର ଓ ବୃହସ୍ପତି, ବେଦ, ଯଜ୍ଞ, ଦକ୍ଷିଣା ଏବଂ ବେଦବାହକ।
13.49.72
सोमो यष्टा यच्च हव्यं हविश्च ।
रक्षा दीक्षा संयमा ये च केचित् ॥ १३.४९.७२ ॥
ସୋମ, ଯଷ୍ଟା, ହବ୍ୟ ଓ ହବି, ରକ୍ଷା, ଦୀକ୍ଷା, ସଂଯମ, ଏବଂ ଯାହା କିଛି ଅନ୍ୟ ଅଛି।
13.49.73
स्वाहा वौषट् ब्राह्मणाः सौरभेयी ।
धर्मं चाग्र्यं कालचक्रं बलं च।
यशो दमो बुद्धिमतां स्थितिश्च ।
शुभाशुभं ये मुनयश्च सप्त ॥ १३.४९.७३ ॥
ସ୍ୱାହା, ବୌଷଟ୍, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସୌରଭେୟୀ (କାମଧେନୁ), ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମ, କାଳଚକ୍ର, ବଳ ଓ ଯଶ; ବୁଦ୍ଧିମାନମାନଙ୍କ ଦମ ଓ ସ୍ଥିତି; ଶୁଭାଶୁଭ, ଏବଂ ଯେଉଁ ସପ୍ତ ମୁନି।
13.49.74
अग्र्या बुद्धिर्मनसा दर्शने च ।
स्पर्शश्चाग्र्यः कर्मणां या च सिद्धिः।
गणा देवानामूष्मपाः सोमपाश्च ।
लेखाः सुयामास्तुषिता ब्रह्मकायाः ॥ १३.४९.७४ ॥
ମନ ଦ୍ୱାରା ଓ ଦର୍ଶନରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୁଦ୍ଧି; ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ପର୍ଶ ଓ କର୍ମର ଯେଉଁ ସିଦ୍ଧି; ଦେବଗଣ—ଊଷ୍ମପ ଓ ସୋମପ; ଲେଖ, ସୁଯାମ, ତୁଷିତ, ବ୍ରହ୍ମକାୟ।
13.49.75
आभासुरा गन्धपा धूमपाश्च ।
वाचा विरुद्धाश्च मनोविरुद्धाः।
शुद्धाश्च निर्माणरताश्च देवाः ।
स्पर्शाशना दर्शपा आज्यपाश्च ॥ १३.४९.७५ ॥
ଆଭାସୁରମାନେ, ଗନ୍ଧପମାନେ, ଧୂମପମାନେ; ବାଣୀରେ ବିରୁଦ୍ଧ ଓ ମନରେ ବିରୁଦ୍ଧ; ଶୁଦ୍ଧ ଓ ସୃଷ୍ଟିରେ ରତ ଦେବତା; ସ୍ପର୍ଶାଶନ, ଦର୍ଶପ ଓ ଆଜ୍ୟପ।
13.49.76
चिन्त्यद्योता ये च देवेषु मुख्या ।
ये चाप्यन्ते देवताश्चाजमीढ।
सुपर्णगन्धर्वपिशाचदानवा ।
यक्षास्तथा चारणपन्नगाश्च ॥ १३.४९.७६ ॥
ଯାଙ୍କର ଦୀପ୍ତି ଚିନ୍ତନୀୟ, ଯେଉଁମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଖ୍ୟ, ଏବଂ ଶେଷରେ ଯେଉଁମାନେ ଦେବତା କୁହାଯାନ୍ତି—ହେ ଅଜମୀଢ! ସୁପର୍ଣ୍ଣ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ପିଶାଚ ଓ ଦାନବ; ଯକ୍ଷ, ଚାରଣ ଓ ପନ୍ନଗ।
13.49.77
स्थूलं सूक्ष्मं मृदु चाप्यसूक्ष्मं ।
दुःखं सुखं दुःखमनन्तरं च।
साङ्ख्यं योगं तत्पराणां परं च ।
शर्वाञ्जातं विद्धि य ॥ १३.४९.७७ ॥
ସ୍ଥୂଳ, ସୂକ୍ଷ୍ମ, ମୃଦୁ ଓ ଅସୂକ୍ଷ୍ମ ମଧ୍ୟ; ଦୁଃଖ, ସୁଖ ଓ ତାପରେ ଦୁଃଖ; ସାଂଖ୍ୟ ଓ ଯୋଗ, ଏବଂ ତହିଁରେ ନିରତମାନଙ୍କର ପରମ; ଯାହା କିଛି ଜାତ ହୋଇଛି ତାହା ସବୁ ଜାଣ।
13.49.78
तत्सम्भूता भूतकृतो वरेण्या ।
सर्वे देवा भुवनस्यास्य गोपाः।
आविश्येमां धरणीं येऽभ्यरक्षन् ।
पुरातनीं तस्य देवस्य सृष्टिम् ॥ १३.४९.७८ ॥
ତାଙ୍କଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ପ୍ରାଣୀସୃଷ୍ଟିକାରୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏହି ଜଗତର ରକ୍ଷକ; ଯେଉଁମାନେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରବେଶ କରି ସେହି ଦେବଙ୍କର ପ୍ରାଚୀନ ସୃଷ୍ଟିକୁ ରକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି।
13.49.79
विचिन्वन्तस्तपसा तत्स्थवीयः ।
किञ्चित्तत्त्वं प्राणहेतोर्नतोस्मि।
ददातु वेदः स वरानिहेष्टा-
नभिष्टुतोः नः प्रभुरव्ययः सदा ॥ १३.४९.७९ ॥
ତପସ୍ୟାରେ ଅନ୍ବେଷଣ କରୁଥିବାମାନଙ୍କୁ, ତାଙ୍କଠାରେ ଅତି ଦୃଢ଼ ଭାବେ ସ୍ଥିତ ତାଙ୍କୁ, ପ୍ରାଣ ପାଇଁ କୌଣସି ତତ୍ତ୍ୱକୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ସେ ଅବ୍ୟୟ ପ୍ରଭୁ ବେଦ ଓ ଏଠାରେ ଇଷ୍ଟ ବରଗୁଡ଼ିକ ସଦା ଦିଅନ୍ତୁ, ଆମକୁ ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କ ସ୍ତୁତି କରୁ।
13.49.80
इमं स्तवं सन्नियतेन्द्रियश्च ।
भूत्वा शुचिर्यः पुरुषः पठेत।
अभग्नयोगो नियतो मासमेकं ।
सम्प्राप्नुयादश्वमेधे फलं यत् ॥ १३.४९.८० ॥
ଯେଉଁ ପୁରୁଷ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କୁ ଭଲ ଭାବେ ସଂଯମିତ କରି, ଶୁଚି ହୋଇ, ଅଖଣ୍ଡ ଯୋଗରେ ନିୟମିତ ରହି ଏକ ମାସ ଏହି ସ୍ତବ ପାଠ କରେ, ସେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଯାହା ଫଳ ତାହା ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ।
13.49.81
वेदान्कृत्स्नान्ब्राह्मणः प्राप्नुयात्तु ।
जयेन्नृपः पार्थ महीं च कृत्स्नाम्।
वैश्यो लाभं प्राप्नुयान्नैपुणं च ।
शूद्रो गतिं प्रेत्य तथा सुखं च ॥ १३.४९.८१ ॥
ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମସ୍ତ ବେଦ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଉ; ହେ ପାର୍ଥ, ରାଜା ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ଜୟ କରନ୍ତୁ। ବୈଶ୍ୟ ଲାଭ ଓ ନିପୁଣତା ପ୍ରାପ୍ତ ହେଉ; ଶୂଦ୍ର ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଗତି ଓ ସୁଖ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଉ।
13.49.82
स्तवराजमिमं कृत्वा रुद्राय दधिरे मनः ।
सर्वदोषापहं पुण्यं पवित्रं च यशस्विनः ॥ १३.४९.८२ ॥
ଏହି ସ୍ତବରାଜକୁ ରଚନା କରି ସେମାନେ ରୁଦ୍ରଙ୍କଠାରେ ମନ ସ୍ଥାପନ କଲେ; ଏହା ସମସ୍ତ ଦୋଷ ହରଣ କରେ, ପୁଣ୍ୟଦାୟକ ଓ ପବିତ୍ର, ଯଶସ୍ୱୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ।
13.49.83
यावन्त्यस्य शरीरेषु रोमकूपाणि भारतः ।
तावन्त्यब्दसहस्राणि स्वर्गे वसति मानवः ॥ १३.४९.८३ ॥
ହେ ଭାରତ, ତାଙ୍କ ଶରୀରରେ ଯେତେ ରୋମକୂପ ଅଛି, ସେତେ ହଜାର ବର୍ଷ ମନୁଷ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ କରେ।