Mahābhārata · Adhyāya 13.49

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

13.49.1

महायोगी तु तं प्राह कृष्णद्वैपायनो मुनिः ।
पठस्व पुत्र भद्रं ते प्रीयतां ते महेश्वरः ॥ १३.४९.१ ॥

Der große Yogin, der Weise Kṛṣṇa Dvaipāyana, sprach zu ihm: Sohn, möge dir Glück beschieden sein; rezitiere, und möge der Große Herr dir wohlgesinnt sein.

13.49.2

पुरा पुत्र मया मेरौ तप्यता परमं तपः ।
पुत्रहेतोर्महाराज स्तव एषोऽनुकीर्तितः ॥ १३.४९.२ ॥

Sohn, vor langer Zeit, auf dem Berg Meru, während ich die höchste Askese um eines Sohnes willen übte, großer König, wurde dieser Lobgesang von mir vorgetragen.

13.49.3

लब्धवानीप्सितं काममहं वै पाण्डुनन्दन ।
तथा त्वमपि शर्वाद्धि सर्वान्कामानवाप्स्यसि ॥ १३.४९.३ ॥

O Sohn Pāṇḍus, ich erlangte den ersehnten Wunsch; ebenso wirst auch du von Śarva alle deine Wünsche erlangen.

13.49.4

कपिलश्च ततः प्राह साङ्ख्यर्षिर्देवसम्मतः ।
मया जन्मान्यनेकानि भक्त्या चाराधितो भवः।
प्रीतश्च भगवाञ्ज्ञानं ददौ मम भवान्तकम् ॥ १३.४९.४ ॥

Darauf sprach der Sāṅkhya-Weise Kapila, von den Göttern gebilligt: In vielen Geburten verehrte ich Bhava mit Hingabe; erfreut gab mir der gesegnete Herr das Wissen, das die Wiedergeburt beendet.

13.49.5

चारुशीर्षस्ततः प्राह शक्रस्य दयितः सखा ।
आलम्बायन इत्येवं विश्रुतः करुणात्मकः ॥ १३.४९.५ ॥

Dann sprach Cāruśīrṣa, der geliebte Freund Śakras (Indras); so berühmt als Ālambāyana, war er von mitfühlender Natur.

13.49.6

मया गोकर्णमासाद्य तपस्तप्त्वा शतं समाः ।
अयोनिजानां दान्तानां धर्मज्ञानां सुवर्चसाम् ॥ १३.४९.६ ॥

Nach Gokarṇa gelangt, übte ich hundert Jahre lang Askese, mit den nicht aus dem Schoß Geborenen, den Gezähmten, den Kennern des Dharma und den Strahlenden.

13.49.7

अजराणामदुःखानां शतवर्षसहस्रिणाम् ।
लब्धं पुत्र शतं शर्वात्पुरा पाण्डुनृपात्मज ॥ १३.४९.७ ॥

Von jenen, die nicht altern und frei von Leid sind, die hunderttausend Jahre leben, o Sohn des Königs Pāṇḍu, wurden einst hundert Söhne von Śarva (Śiva) erlangt.

13.49.8

वाल्मीकिश्चाह भगवान्युधिष्ठिरमिदं वचः ।
विवादे साग्निमुनिभिर्ब्रह्मघ्नो वै भवानिति ॥ १३.४९.८ ॥

Der ehrwürdige Vālmīki sprach zu Yudhiṣṭhira diese Worte: Im Streit mit Agni und den Weisen wurdest du als Brahmanenmörder bezeichnet.

13.49.9

उक्तः क्षणेन चाविष्टस्तेनाधर्मेण भारत ।
सोऽहमीशानमनघममोघं शरणं गतः ॥ १३.४९.९ ॥

O Nachfahre Bharatas! Als dies im Augenblick verkündet wurde und mich jene Unrechtmäßigkeit ergriff, suchte ich Zuflucht beim sündlosen, unfehlbaren Īśāna.

13.49.10

मुक्तश्चास्मि ततः पापैस्ततो दुःखविनाशनः ।
आह मां त्रिपुरघ्नो वै यशस्तेऽग्र्यं भविष्यति ॥ १३.४९.१० ॥

Ich wurde von den Sünden befreit; dann sprach der Zerstörer des Leids, der Bezwinger der drei Städte, zu mir: Dein Ruhm wird der höchste sein.

13.49.11

जामदग्न्यश्च कौन्तेयमिदं धर्मभृतांवरः ।
ऋषिमध्ये स्थितः प्राह ज्वलन्निव दिवाकरः ॥ १३.४९.११ ॥

Jāmadagnya (Paraśurāma), der Beste unter den Hütern des Dharma, stand inmitten der Weisen, leuchtend wie die Sonne, und sprach diese Worte zum Sohn der Kuntī.

13.49.12

पितृविप्रवधेनाहमार्तो वै पाण्डवाग्रज ।
शुचिर्भूत्वा महादेवं गतोस्मि शरणं नृप ॥ १३.४९.१२ ॥

Gequält fürwahr durch den Mord an einem Vater und einem Brahmanen, o ältester Bruder der Pāṇḍava, ging ich, gereinigt, zu Mahādeva um Zuflucht, o König.

13.49.13

नामभिश्चास्तुवं देवं ततस्तुष्टोऽभवद्भवः ।
परशुं च ततो देवो दिव्यान्यस्त्राणि चैव मे ॥ १३.४९.१३ ॥

Ich pries den Gott mit seinen Namen, da wurde Bhava zufrieden. Dann gab mir der Gott eine Axt und göttliche Waffen.

13.49.14

पापं च ते न भविता अजेयश्च भविष्यसि ।
न ते प्रभविता मृत्युरजरश्च भविष्यसि ॥ १३.४९.१४ ॥

Sünde wird dich nicht treffen, und du wirst unbesiegbar sein. Der Tod wird keine Macht über dich haben, und du wirst ohne Alter sein.

13.49.15

आह मां भगवानेवं शिखण्डी शिवविग्रहः ।
तदवाप्तं च मे सर्वं प्रसादात्तस्य धीमतः ॥ १३.४९.१५ ॥

Der erhabene Śikhaṇḍin, dessen Gestalt Śiva ist, sprach so zu mir; durch die Gnade jenes Weisen erhielt ich all dies.

13.49.16

विश्वामित्रस्तदोवाच क्षत्रियोऽहं तदाऽभवम् ।
ब्राह्मणोऽहं भवानीति मया चाराधितो भवः।
तत्प्रसादान्मया प्राप्तं ब्राह्मण्यं दुर्लभं महत् ॥ १३.४९.१६ ॥

Da sprach Viśvāmitra: 'Damals war ich ein Kṣatriya. Ich wollte Brahmane werden und verehrte Bhava; durch seine Gnade erlangte ich das seltene und große Brahmanentum.'

13.49.17

असितो देवलश्चैव प्राह पाण्डुसुतं नृपम् ॥ १३.४९.१७ ॥

Asita und Devala sprachen ebenfalls zum König, dem Sohn Pāṇḍus.

13.49.18

शापाच्छक्रस्य कौन्तेय विभो धर्मोऽनशत्तदा ।
तन्मे धर्मं यशश्चाग्र्यमायुश्चैवाददत्प्रभुः ॥ १३.४९.१८ ॥

O Sohn der Kuntī, o Mächtiger, durch Indras Fluch ging damals das Dharma verloren; jener Herr gab mir Dharma, Ruhm und das höchste Lebensalter.

13.49.19

ऋषिर्गृत्समदो नाम शक्रस्य दयितः सखा ।
प्राहाजमीढं भगवान्बृहस्पतिसमद्युतिः ॥ १३.४९.१९ ॥

Der Weise namens Gṛtsamada, Indras geliebter Freund, sprach zu Ajamīḍha; der Erhabene war so strahlend wie Bṛhaspati.

13.49.20

वरिष्ठो नाम भगवांश्चाक्षुषस्य मनोः सुतः ।
शतक्रतोरचिन्त्यस्य सत्रे वर्षसहस्रिके ॥ १३.४९.२० ॥

Der erhabene Variṣṭha, Sohn des Manu Cākṣuṣa, war bei der tausendjährigen Opfersitzung des unfassbaren Śatakratu (Indra) anwesend.

13.49.21

वर्तमानेऽब्रवीद्वाक्यं साम्नि ह्युच्चारिते मया ।
रथन्तरे द्विजश्रेष्ठ न सम्यगिति वर्तते ॥ १३.४९.२१ ॥

Während das Opfer im Gange war, als ich das Sāman sang, sprach er diese Worte: „O Bester der Zweimalgeborenen, im Rathantara geht dies nicht richtig vor sich.“

13.49.22

समीक्षस्व पुनर्बुद्ध्या पापं त्यक्त्वा द्विजोत्तम ।
अयज्ञवाहिनं पापमकार्षीस्त्वं सुदुर्मते ॥ १३.४९.२२ ॥

O Bester der Zweimalgeborenen, lass die Sünde fahren und überdenke es erneut mit deinem Verstand. O Übelgesinnter, du hast eine Sünde begangen, die vom Opfer abführt.

13.49.23

एवमुक्त्वा महाक्रोधः प्राह शम्भुं पुनर्वचः ।
प्रज्ञया रहितो दुःखी नित्यभीतो वनेचरः ॥ १३.४९.२३ ॥

Nachdem er dies gesagt hatte, sprach er, von großem Zorn erfüllt, erneut diese Worte zu Śambhu: ohne Einsicht, elend, stets furchtsam, ein Waldwanderer.

13.49.24

दशवर्षसहस्राणि दशाष्टौ च शतानि च ।
नष्टपानीयपवने मृगैरन्यैश्च वर्जिते ॥ १३.४९.२४ ॥

Zehntausend Jahre und achthundert weitere, an einem windumtosten Ort ohne Wasser, von Hirschen und anderen gemieden.

13.49.25

अयज्ञीयद्रुमे देशे रुरुसिंहनिषेविते ।
भविता त्वं मृगः क्रूरो महादुःखसमन्वितः ॥ १३.४९.२५ ॥

In einem Land ohne Opferbäume, von Ruru-Hirschen und Löwen bewohnt, wirst du ein grausamer Hirsch sein, voller großen Leids.

13.49.26

तस्य वाक्यस्य निधने पार्थ जातो ह्यहं मृगः ।
ततो मां शरणं प्राप्तं प्राह योगी महेश्वरः ॥ १३.४९.२६ ॥

Am Ende jener Worte, o Sohn der Pṛthā, wurde ich als Hirsch geboren. Da sprach der Yogin Maheśvara zu mir, der ich Zuflucht gesucht hatte.

13.49.27

अजरश्चामरश्चैव भविता दुखवर्जितः ।
साम्यं ममास्तु ते सौख्यं युवयोर्वर्धतां क्रतुः ॥ १३.४९.२७ ॥

Du wirst alterslos und unsterblich sein, frei von Leid. Möge dir Gleichheit mit mir zuteilwerden, und mögen Glück und Opfer für euch beide wachsen.

13.49.28

अनुग्रहानेवमेष करोति भगवान्विभुः ।
अयं धाता विधाता च सुखदुःखे च सर्वदा ॥ १३.४९.२८ ॥

So gewährt der gesegnete, allgegenwärtige Herr seine Gnade. Er ist der Schöpfer und der Ordner, und er gewährt stets Glück und Leid.

13.49.29

अचिन्त्य एष भगवान्कर्मणा मनसा गिरा ।
न मे तात युधिश्रेष्ठ विद्यया पण्डितः समः ॥ १३.४९.२९ ॥

Dieser gesegnete Herr ist unfassbar durch Tat, Geist oder Wort. Mein lieber Sohn, bester der Könige Yudhiṣṭhira, auch an Wissen bin ich ihm nicht gleich.

13.49.30

वासुदेवस्तदोवाच पुनर्मतिमतांवरः ।
सुवर्णाक्षो महादेवस्तपसा तोषितो मया ॥ १३.४९.३० ॥

Da sprach Vāsudeva, der Beste der Weisen, wieder: Mahādeva mit den goldenen Augen wurde durch meine Askese zufriedengestellt.

13.49.31

ततोऽथ भगवानाह प्रीतो मा वै युधिष्ठिर ।
अर्थात्प्रियतरः कृष्ण मत्प्रसादाद्भविष्यसि ॥ १३.४९.३१ ॥

Da sprach der Herr, erfreut: O Yudhiṣṭhira, o Kṛṣṇa, durch meine Gnade wirst du lieber sein als Reichtum.

13.49.32

अपराजितश्च युद्धेषु तेजश्चैवानलोपमम् ।
एवं सहस्रशश्चान्यान्महादेवो वरं ददौ ॥ १३.४९.३२ ॥

Unbesiegbar in den Kämpfen und mit einem Glanz wie Feuer – so gewährte Mahādeva tausend andere Gaben.

13.49.33

मणिमन्थेऽथ शैले वै पुरा सम्पूजितो मया ।
वर्षायुतासहस्राणां सहस्रं शतमेव च ॥ १३.४९.३३ ॥

Einst verehrte ich ihn auf dem Berg Maṇimantha über Zehntausende von Jahren – tausend mal tausend und hundert.

13.49.34

ततो मां भगवान्प्रीत इदं वचनमब्रवीत् ।
वरं वृणीष्व भद्रं ते यस्ते मनसि वर्तते ॥ १३.४९.३४ ॥

Da sprach der Herr erfreut zu mir: Wähle eine Gabe – Heil sei dir –, was auch immer in deinem Sinn ist.

13.49.35

ततः प्रणम्य शिरसा इदं वचनमब्रवम् ।
यदि प्रीतो महादेवो भक्त्या परमया प्रभुः ॥ १३.४९.३५ ॥

Da neigte ich das Haupt und sprach: O Mahādeva, o Herr, wenn du mit meiner höchsten Hingabe zufrieden bist,

13.49.36

नित्यकालं तवेशान भक्तिर्भवतु मे स्थिरा ।
एवमस्त्विति भगवांस्तत्रोक्त्वान्तरधीयत ॥ १३.४९.३६ ॥

O Īśāna, möge meine Hingabe an dich für alle Zeit beständig sein. »Es sei so«, sprach der gesegnete Herr, und dort verschwand er.

13.49.37

ममाष्टगुणमैश्वर्यं दत्तं भगवता पुरा ।
यत्नेनान्येन बलिना वाराणस्यां युधिष्ठिर ॥ १३.४९.३७ ॥

Yudhiṣṭhira, einst in Vārāṇasī verlieh mir der erhabene Herr eine Herrschaft mit acht Eigenschaften; ein anderer Mächtiger erlangte sie durch Mühe.

13.49.38

चतुःषष्ट्यङ्गमददत्कलाज्ञानं ममाद्भुतम् ।
सरस्वत्यास्तटे तुष्टो मनोयज्ञेन पाण्डव ॥ १३.४९.३८ ॥

O Pāṇḍava, am Ufer der Sarasvatī erfreut über mein Geistesopfer, verlieh er mir das wunderbare Kunstwissen mit vierundsechzig Gliedern.

13.49.39

तुल्यं मम सहस्रं तु सुतानां ब्रह्मवादिनाम् ।
आयुश्चैव सपुत्रस्य संवत्सरशतायुतम् ॥ १३.४९.३९ ॥

Tausend mir gleiche Söhne, Verkünder des Brahman, werden mir gehören; und mein Leben, zusammen mit meinen Söhnen, soll zehntausend Hundert Jahre betragen.

13.49.40

प्रसाद्येह पुरा शर्वं मनसाऽचिन्तयं नृप ।
महातपा महातेजा महायोगी महायशाः ॥ १३.४९.४० ॥

O König, hier einst, nachdem ich Śarva besänftigt hatte, dachte ich in meinem Geist: der große Asket, von großem Glanz, großer Yogin, von großem Ruhm.

13.49.41

वेदव्यासः श्रियावासो ब्राह्मणः करुणान्वितः ।
अप्यसावीप्सितः पुत्रो मम स्याद्वै महेश्वरात् ॥ १३.४९.४१ ॥

Vedavyāsa, die Wohnstätte der Pracht, ein mit Mitleid begabter Brahmane — könnte er der ersehnte Sohn von Maheśvara für mich sein?

13.49.42

इति मत्वा हृदि मतं प्राह मां सुरसत्तमः ।
मयि सम्भावना यास्याः फलात्कृष्णो भविष्यति ॥ १३.४९.४२ ॥

So in seinem Herzen denkend und meine Absicht erkennend, sprach der Beste der Götter zu mir: Aus der Frucht der in mich gesetzten Erwartung wird Kṛṣṇa entstehen.

13.49.43

सावर्णस्य मनोः सर्गे सप्तर्षिश्च भविष्यति ।
वेदानां च स वै वक्ता कुरुवंशकरस्तथा ॥ १३.४९.४३ ॥

In der Schöpfung des Manu Sāvarṇa wird er einer der sieben Seher sein; er wird der Verkünder der Veden sein und ebenso der Begründer des Kuru-Geschlechts.

13.49.44

इतिहासस्य कर्ता च पुत्रस्ते जगतो हितः ।
भविष्यति महेन्द्रस्य दयितः स महामुनिः ॥ १३.४९.४४ ॥

Er wird der Verfasser des Itihāsa sein und als dein Sohn dem Weltall wohltuend; dieser große Weise wird Mahendra lieb sein.

13.49.45

अजरश्चामरश्चैव पराशर सुतस्तव ।
एवमुक्त्वा स भगवांस्तत्रैवान्तरधीयत।
युधिष्ठिर महायोगी वीर्यवानक्षयोऽव्ययः ॥ १३.४९.४५ ॥

Parāśara, dein Sohn wird alterslos und unsterblich sein. Nachdem er so gesprochen hatte, verschwand der Erhabene genau dort. Yudhiṣṭhira, dieser große Yogin wird mächtig, unvergänglich und unwandelbar sein.

13.49.46

अचोरश्चोरशङ्कायां शूले भिन्नो ह्यहं तदा ॥ १३.४९.४६ ॥

Obwohl ich kein Dieb war, wurde ich damals im Verdacht des Diebstahls auf den Pfahl gespießt.

13.49.47

तत्रस्थेन स्तुतो देवः प्राह मां वै नरेश्वर ।
मोक्षं प्राप्स्यसि शूलाच्च जीविष्यसि समार्बुदम् ॥ १३.४९.४७ ॥

Während ich dort verweilte und ihn pries, sprach der Gott zu mir: »O Herr der Menschen, du wirst die Befreiung vom Pfahl erlangen und hunderte Millionen Jahre leben.«

13.49.48

रुजा शूलकृता चैव न ते विप्र भविष्यति ।
आधिभिर्व्याधिभिश्चैव वर्जितस्त्वं भविष्यति ॥ १३.४९.४८ ॥

O Brahmane, der durch den Pfahl verursachte Schmerz wird dir nicht zuteilwerden. Du wirst frei sein von seelischen Qualen und körperlichen Krankheiten.

13.49.49

पादाच्चतुर्थात्सम्भूत आत्मा यस्मान्मुने तव ।
त्वं भविष्यस्यनुपमो जन्म वै सफलं कुरु ॥ १३.४९.४९ ॥

O Weiser, da dein Ātman aus dem vierten Viertel entstanden ist, wirst du unvergleichlich sein; mache deine Geburt fruchtbar.

13.49.50

तीर्थाभिषेकं सकलं त्वमविघ्नेन चाप्स्यसि ।
स्वर्गं चैवाक्षयं विप्र विदधामि तवोर्जितम् ॥ १३.४९.५० ॥

Du wirst vollständige Waschungen an allen heiligen Furten ohne Hindernis erlangen; und ich gewähre dir, o Brahmane, einen unvergänglichen und mächtigen Himmel.

13.49.51

एवमुक्त्वा तु भगवान्वरेण्यो वृषवाहनः ।
महेश्वरो महाराजः कृत्तिवासा महाद्युतिः।
सगणो दैवतश्रेष्ठस्तत्रैवान्तरधीयत ॥ १३.४९.५१ ॥

So gesprochen, verschwand der gesegnete und vortreffliche Herr, Maheśvara auf dem Stier, großer König, in ein Fell gekleidet, von großem Glanz, der beste der Götter, samt seinen Gefolgsleuten dort auf der Stelle.

13.49.52

विश्वामित्राभ्यनुज्ञातो ह्यहं पितरमागतः ।
अब्रवीन्मां ततो माता दुःखिता रुदती भृशम् ॥ १३.४९.५२ ॥

Mit Viśvāmitras Erlaubnis kam ich zu meinem Vater; da sprach meine Mutter, betrübt und heftig weinend, zu mir.

13.49.53

कौशिकेनाभ्यनुज्ञातं पुत्रं देवविभूषितम् ।
न तात तरुणं दान्तं पिता त्वां पश्यतेऽनघ ॥ १३.४९.५३ ॥

O Sohn, von Kauśika erlaubt und einem Gott gleich geschmückt — dein Vater sieht dich nicht, Lieber; du bist jung und beherrscht, o Makelloser.

13.49.54

श्रुत्वा जनन्या वचनं निराशो गुरुदर्शने ।
नियतात्मा महादेवमपश्यं सोऽब्रवीच्च माम् ॥ १३.४९.५४ ॥

Als ich die Worte meiner Mutter hörte und die Hoffnung auf den Anblick meines Lehrers verlor, sah ich mit gesammeltem Geist Mahādeva; und er sprach zu mir.

13.49.55

पिता माता च ते त्वं च पुत्र मृत्युविवर्जिताः ।
भविष्यथ विश क्षिप्रं द्रष्टासि पितरं क्षये ॥ १३.४९.५५ ॥

Dein Vater, deine Mutter und du, Sohn, werdet frei vom Tod sein. Tritt schnell ein; in jener Wohnstatt wirst du deinen Vater sehen.

13.49.56

अनुज्ञातो भगवता गृहं गत्वा युधिष्ठिर ।
अपश्यं पितरं तात इष्टिं कृत्वा विनिःसृतम्।
उपस्पृश्य गृहीत्वेध्मं कुशांश्च शरणाकुरून् ॥ १३.४९.५६ ॥

Mit der Erlaubnis des Verehrten ging ich nach Hause, Yudhiṣṭhira. Lieber, ich sah meinen Vater aus dem vollendeten Opfer herauskommen; nachdem ich Wasser zur Reinigung genommen hatte, Brennholz, Kuśa-Gras und Ākurū-Gras zum Schutz genommen hatte.

13.49.57

तान्विसृज्य च मां प्राह पिता सास्राविलेक्षणः ।
प्रणमन्तं परिष्वज्य मूर्ध्न्युपाघ्राय पाण्डव ॥ १३.४९.५७ ॥

Nachdem er jene niedergelegt hatte, sprach mein Vater, die Augen von Tränen getrübt, zu mir. Er umarmte mich, als ich mich verneigte, und küsste mein Haupt, Pāṇḍava.

13.49.58

दिष्ट्या दृष्टोसि मे पुत्र कृतविद्य इहागत ॥ १३.४९.५८ ॥

Glücklicherweise habe ich dich gesehen, Sohn — du bist hierher gekommen, nachdem du deine Lehre vollendet hast.

13.49.59

एतान्यत्यद्भुतान्येव कर्माण्यथ महात्मनः ।
प्रोक्तानि मुनिभिः श्रुत्वा विस्मयामास पाण्डवः ॥ १३.४९.५९ ॥

Die Weisen erzählten diese überaus wunderbaren Taten des Großseeligen; nachdem der Pāṇḍava sie gehört hatte, war er erstaunt.

13.49.60

ततः कृष्णोऽब्रवीद्वाक्यं पुनर्मतिमतांवरः ।
युधिष्ठिरं धर्मनिधिं पुरुहूतमिवेश्वरः ॥ १३.४९.६० ॥

Dann sprach Kṛṣṇa, der Beste der Weisen, wieder zu Yudhiṣṭhira, dem Schatz des Dharma, wie der Herr zu Purūhūta (Indra) spricht.

13.49.61

उपमन्युर्मयि प्राह तपन्निव दिवाकरः ।
अशुभैः पापकर्माणो ये नराः कलुषीकृताः ॥ १३.४९.६१ ॥

Upamanyu, strahlend wie die Sonne, sprach zu mir: Die Menschen, die durch unheilvolle und sündige Taten befleckt wurden—

13.49.62

ईशानं न प्रपद्यन्ते तमोराजसवृत्तयः। ॥ १३.४९.६२ ॥

Die, deren Wesen von Finsternis und Leidenschaft beherrscht ist, suchen nicht Zuflucht bei dem Herrn Īśāna.

13.49.63

ईश्वरं सम्प्रपद्यन्ते द्विजा भावितभावनाः ॥ १३.४९.६३ ॥

Die zweimal Geborenen, deren Geist durch Besinnung geläutert ist, nehmen ganz Zuflucht bei dem Herrn.

13.49.64

सर्वथा वर्तमानोपि यो भक्तः परमेश्वरे ।
सदृशोऽरण्यवासीनां मुनीनां भावितात्मनाम् ॥ १३.४९.६४ ॥

Wer, auf welche Weise er auch lebt, ein Verehrer des höchsten Herrn ist, der gleicht den Weisen im Wald, deren Selbst geläutert ist.

13.49.65

ब्रह्मत्वं केशवत्वं वा शक्रत्वं वा सुरैः सह ।
त्रैलोक्यस्याधिपत्यं वा तुष्टो रुद्रः प्रयच्छति ॥ १३.४९.६५ ॥

Brahmā-sein, Keśava-sein oder Indra-sein mit den Göttern oder die Herrschaft über die drei Welten – dies alles gewährt der zufriedene Rudra.

13.49.66

मनसाऽपि शिवं तात ये प्रपद्यन्ति मानवाः ।
विधूय सर्वपापानि देवैः सह वसन्ति ते ॥ १३.४९.६६ ॥

Lieber Sohn, Menschen, die auch im Geiste Zuflucht bei Śiva nehmen, schütteln alle Sünden ab und wohnen mit den Göttern zusammen.

13.49.67

भित्त्वाभित्त्वा च कूलानि हुत्वा सर्वमिदं जगत् ।
जयेद्देवं विरूपाक्षं न स पापेन लिप्यते ॥ १३.४९.६७ ॥

Wer die Ufer immer wieder durchbricht, diese ganze Welt als Opfergabe darbringt und den Gott Virūpākṣa besiegt, wird nicht von Sünde befleckt.

13.49.68

सर्वलक्षणहीनोपि युक्तो वा सर्वपातकैः ।
सर्वं तुदति तत्पापं भावयञ्शिवमात्मना ॥ १३.४९.६८ ॥

Auch wer aller guten Zeichen entbehrt oder mit allen schweren Sünden behaftet ist, vertreibt all diese Sünde, wenn er Śiva im Selbst meditiert.

13.49.69

कीटपक्षिपतङ्गानां तिरश्चामपि केशव ।
महादेवप्रपन्नानां न भयं विद्यते क्वचित् ॥ १३.४९.६९ ॥

O Keśava, selbst unter Insekten, Vögeln, Faltern und Tieren fürchten jene nirgends etwas, die bei Mahādeva Zuflucht genommen haben.

13.49.70

एवमेव महादेवं भक्ता ये मानवा भुवि ।
न ते संसारवशगा इति मे निश्चिता मतिः।
ततः कृष्णोऽब्रवीद्वाक्यं धर्मपुत्रं युधिष्ठिरम् ॥ १३.४९.७० ॥

Ebenso sind die Menschen auf Erden, die Mahādeva ergeben sind, nicht der Macht des saṁsāra unterworfen; das ist meine feste Überzeugung. Da sprach Kṛṣṇa diese Worte zu Yudhiṣṭhira, dem Sohn des Dharma.

13.49.71

आदित्यचन्द्रावनिलानलौ च ।
द्यौर्भूमिरापो वसवोऽथ विश्वे।
धाताऽर्यमा शुक्रबृहस्पती च ।
वेदा यज्ञा दक्षिणा वेदवाहाः। ॥ १३.४९.७१ ॥

Sonne und Mond, Wind und Feuer, Himmel, Erde und Wasser, die Vasus und die Viśvedevas, Dhātṛ und Aryaman, Śukra und Bṛhaspati, die Veden, die Opfer, die Opfergaben und die Träger der Veden.

13.49.72

सोमो यष्टा यच्च हव्यं हविश्च ।
रक्षा दीक्षा संयमा ये च केचित् ॥ १३.४९.७२ ॥

Soma, der Opfernde, die Opfergabe und das Opfer, der Schutz, die Weihe, die Selbstbeherrschungen und was es sonst noch gibt.

13.49.73

स्वाहा वौषट् ब्राह्मणाः सौरभेयी ।
धर्मं चाग्र्यं कालचक्रं बलं च।
यशो दमो बुद्धिमतां स्थितिश्च ।
शुभाशुभं ये मुनयश्च सप्त ॥ १३.४९.७३ ॥

Svāhā, vauṣaṭ, die Brāhmaṇas, Saurabheyī, das höchste Dharma, das Rad der Zeit, Kraft und Ruhm; die Selbstbeherrschung und Festigkeit der Weisen; Gutes und Böses, und die sieben Weisen.

13.49.74

अग्र्या बुद्धिर्मनसा दर्शने च ।
स्पर्शश्चाग्र्यः कर्मणां या च सिद्धिः।
गणा देवानामूष्मपाः सोमपाश्च ।
लेखाः सुयामास्तुषिता ब्रह्मकायाः ॥ १३.४९.७४ ॥

Die höchste Einsicht, durch den Geist und im Sehen; die höchste Berührung und die Vollendung der Werke; die Schar der Götter – die Ūṣmapas und Somapas; die Lekhas, Suyāmas, Tuṣitas, deren Leiber Brahman sind.

13.49.75

आभासुरा गन्धपा धूमपाश्च ।
वाचा विरुद्धाश्च मनोविरुद्धाः।
शुद्धाश्च निर्माणरताश्च देवाः ।
स्पर्शाशना दर्शपा आज्यपाश्च ॥ १३.४९.७५ ॥

Die Ābhāsuras, die Trinker von Duft und Rauch; die im Wort und im Geist Widersprüchlichen; die reinen Götter, die an der Schöpfung Freude haben; die Tastesser, die Darśa-Trinker und die Ghee-Trinker.

13.49.76

चिन्त्यद्योता ये च देवेषु मुख्या ।
ये चाप्यन्ते देवताश्चाजमीढ।
सुपर्णगन्धर्वपिशाचदानवा ।
यक्षास्तथा चारणपन्नगाश्च ॥ १३.४९.७६ ॥

Jene, deren Glanz zu betrachten ist, die unter den Göttern die Vornehmsten sind und die am Ende Gottheiten genannt werden – o Ajamīḍha! Die Suparṇas, Gandharvas, Piśācas und Dānavas; ebenso die Yakṣas, Cāraṇas und Pannagas.

13.49.77

स्थूलं सूक्ष्मं मृदु चाप्यसूक्ष्मं ।
दुःखं सुखं दुःखमनन्तरं च।
साङ्ख्यं योगं तत्पराणां परं च ।
शर्वाञ्जातं विद्धि य ॥ १३.४९.७७ ॥

Das Grobe und das Feine, das Weiche und auch das Nicht-Feine; Schmerz, Freude und dann wieder Schmerz; Sāṅkhya und Yoga, und das Höchste für jene, die sich ihnen widmen; erkenne alles, was geboren wurde.

13.49.78

तत्सम्भूता भूतकृतो वरेण्या ।
सर्वे देवा भुवनस्यास्य गोपाः।
आविश्येमां धरणीं येऽभ्यरक्षन् ।
पुरातनीं तस्य देवस्य सृष्टिम् ॥ १३.४९.७८ ॥

Aus ihm entsprungen, die Schöpfer der Wesen, die erhabensten Götter sind alle Hüter dieser Welt; nachdem sie in diese Erde eingegangen sind, haben sie die uralte Schöpfung jenes Gottes bewahrt.

13.49.79

विचिन्वन्तस्तपसा तत्स्थवीयः ।
किञ्चित्तत्त्वं प्राणहेतोर्नतोस्मि।
ददातु वेदः स वरानिहेष्टा-
नभिष्टुतोः नः प्रभुरव्ययः सदा ॥ १३.४९.७९ ॥

Denen, die durch Askese suchen, dem, der darin am festesten gegründet ist, für das Wohl des Lebens verneige ich mich vor irgendeiner Wahrheit. Möge jener unvergängliche Herr uns, die wir ihn preisen, stets den Veda und die hier ersehnten Gaben schenken.