மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.49
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.49.1
महायोगी तु तं प्राह कृष्णद्वैपायनो मुनिः ।
पठस्व पुत्र भद्रं ते प्रीयतां ते महेश्वरः ॥ १३.४९.१ ॥
மகாயோகியான கிருஷ்ணத்வைபாயன முனிவர் அவனிடம் கூறினார்: மகனே, உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும், ஓதுவாயாக; மகேஸ்வரர் உன்மீது மகிழட்டும்.
13.49.2
पुरा पुत्र मया मेरौ तप्यता परमं तपः ।
पुत्रहेतोर्महाराज स्तव एषोऽनुकीर्तितः ॥ १३.४९.२ ॥
மகனே, முன்பு மேரு மலையில் நான் பரம தவம் செய்தபோது, மகனுக்காக, மகாராஜனே, இந்தத் துதியை ஓதினேன்.
13.49.3
लब्धवानीप्सितं काममहं वै पाण्डुनन्दन ।
तथा त्वमपि शर्वाद्धि सर्वान्कामानवाप्स्यसि ॥ १३.४९.३ ॥
பாண்டுவின் மைந்தனே, நான் விரும்பிய அந்த விருப்பத்தைப் பெற்றேன்; அதுபோல நீயும் சர்வனிடமிருந்து எல்லா விருப்பங்களையும் அடைவாய்.
13.49.4
कपिलश्च ततः प्राह साङ्ख्यर्षिर्देवसम्मतः ।
मया जन्मान्यनेकानि भक्त्या चाराधितो भवः।
प्रीतश्च भगवाञ्ज्ञानं ददौ मम भवान्तकम् ॥ १३.४९.४ ॥
பின்னர் தேவர்களால் மதிக்கப்பட்ட சாங்கிய முனிவர் கபிலர் கூறினார்: நான் பல பிறவிகளில் பக்தியுடன் பவனை வழிபட்டேன்; மகிழ்ந்த பகவான் எனக்கு பவத்தை முடிக்கும் ஞானத்தை அளித்தார்.
13.49.5
चारुशीर्षस्ततः प्राह शक्रस्य दयितः सखा ।
आलम्बायन इत्येवं विश्रुतः करुणात्मकः ॥ १३.४९.५ ॥
பின்னர் சக்ரனின் (இந்திரனின்) அன்புக்குரிய நண்பரான சாருசீர்ஷர் கூறினார்; இவ்வாறு ஆலம்பாயனர் என்று புகழ்பெற்ற, கருணை இயல்புடையவர் அவர்.
13.49.6
मया गोकर्णमासाद्य तपस्तप्त्वा शतं समाः ।
अयोनिजानां दान्तानां धर्मज्ञानां सुवर्चसाम् ॥ १३.४९.६ ॥
நான் கோகர்ணத்தை அடைந்து நூறு ஆண்டுகள் தவம் செய்தேன்; கருப்பையில் பிறக்காத, அடக்கமுடைய, தர்மமறிந்த, ஒளிமிக்கவர்களுடன்.
13.49.7
अजराणामदुःखानां शतवर्षसहस्रिणाम् ।
लब्धं पुत्र शतं शर्वात्पुरा पाण्डुनृपात्मज ॥ १३.४९.७ ॥
முதுமையற்றவர்களும் துயரற்றவர்களும் நூறாயிரம் ஆண்டுகள் வாழ்பவர்களுமான அவர்களுக்கு, ஓ பாண்டு மன்னனின் மகனே, முன்பு சர்வனிடமிருந்து நூறு மகன்கள் கிடைத்தனர்.
13.49.8
वाल्मीकिश्चाह भगवान्युधिष्ठिरमिदं वचः ।
विवादे साग्निमुनिभिर्ब्रह्मघ्नो वै भवानिति ॥ १३.४९.८ ॥
பகவான் வால்மீகி யுதிஷ்டிரரிடம் இந்தச் சொற்களைக் கூறினார்: அக்னியும் முனிவர்களும் வாதத்தில், நீ பிராமணக் கொலைஞன் என்று.
13.49.9
उक्तः क्षणेन चाविष्टस्तेनाधर्मेण भारत ।
सोऽहमीशानमनघममोघं शरणं गतः ॥ १३.४९.९ ॥
ஓ பரதனின் வழித்தோன்றலே, ஒரு கணத்தில் அவ்வாறு கூறப்பட்டு, அந்த அதர்மத்தால் பற்றப்பட்டு, நான் குற்றமற்ற, தவறாத ஈசானனிடம் சரணடைந்தேன்.
13.49.10
मुक्तश्चास्मि ततः पापैस्ततो दुःखविनाशनः ।
आह मां त्रिपुरघ्नो वै यशस्तेऽग्र्यं भविष्यति ॥ १३.४९.१० ॥
பின்னர் பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டேன்; அப்போது துயரை அழிப்பவரும் திரிபுரத்தை அழித்தவருமானவர் என்னிடம் கூறினார்: உன் புகழ் மிக உயர்ந்ததாக இருக்கும்.
13.49.11
जामदग्न्यश्च कौन्तेयमिदं धर्मभृतांवरः ।
ऋषिमध्ये स्थितः प्राह ज्वलन्निव दिवाकरः ॥ १३.४९.११ ॥
தர்மம் தாங்கியோரில் சிறந்த ஜாமதக்கின்யர் (பரசுராமர்) முனிவர்களின் நடுவே நின்று, சூரியனைப் போல் ஒளிர்ந்தவராகக் குந்தியின் மகனிடம் இதைக் கூறினார்.
13.49.12
पितृविप्रवधेनाहमार्तो वै पाण्डवाग्रज ।
शुचिर्भूत्वा महादेवं गतोस्मि शरणं नृप ॥ १३.४९.१२ ॥
தந்தையும் பிராமணனும் கொல்லப்பட்டதால் நான் துயருற்றிருந்தேன், ஓ பாண்டவர்களின் மூத்தவனே; ஓ மன்னா, தூய்மையடைந்து மகாதேவனிடம் சரணடைந்தேன்.
13.49.13
नामभिश्चास्तुवं देवं ततस्तुष्टोऽभवद्भवः ।
परशुं च ततो देवो दिव्यान्यस्त्राणि चैव मे ॥ १३.४९.१३ ॥
நான் பெயர்களால் அந்தத் தேவனைத் துதித்தேன்; அப்போது பவன் மகிழ்ந்தார். பின்னர் அந்தத் தேவன் எனக்கு ஒரு கோடரியையும் திவ்ய ஆயுதங்களையும் அளித்தார்.
13.49.14
पापं च ते न भविता अजेयश्च भविष्यसि ।
न ते प्रभविता मृत्युरजरश्च भविष्यसि ॥ १३.४९.१४ ॥
உனக்குப் பாவம் சேராது; நீ வெல்லப்பட முடியாதவனாவாய். மரணம் உன்னை ஆளாது; நீ முதுமையற்றவனாவாய்.
13.49.15
आह मां भगवानेवं शिखण्डी शिवविग्रहः ।
तदवाप्तं च मे सर्वं प्रसादात्तस्य धीमतः ॥ १३.४९.१५ ॥
சிவ உருவம் கொண்ட பகவான் சிகண்டி எனக்கு இவ்வாறு கூறினார். அந்த ஞானியின் அருளால் நான் அவை அனைத்தையும் பெற்றேன்.
13.49.16
विश्वामित्रस्तदोवाच क्षत्रियोऽहं तदाऽभवम् ।
ब्राह्मणोऽहं भवानीति मया चाराधितो भवः।
तत्प्रसादान्मया प्राप्तं ब्राह्मण्यं दुर्लभं महत् ॥ १३.४९.१६ ॥
விசுவாமித்திரர் அப்போது கூறினார்: 'அப்போது நான் க்ஷத்திரியனாக இருந்தேன். பிராமணனாக ஆகும் நோக்கத்தில் நான் பவனை வழிபட்டேன்; அவருடைய அருளால் அரிய பெரும் பிராமணத்துவத்தைப் பெற்றேன்.'
13.49.17
असितो देवलश्चैव प्राह पाण्डुसुतं नृपम् ॥ १३.४९.१७ ॥
அசிதனும் தேவலனும் பாண்டுவின் மகனான அரசனிடம் கூறினர்.
13.49.18
शापाच्छक्रस्य कौन्तेय विभो धर्मोऽनशत्तदा ।
तन्मे धर्मं यशश्चाग्र्यमायुश्चैवाददत्प्रभुः ॥ १३.४९.१८ ॥
குந்தியின் மகனே, வலிமையுள்ளவனே, இந்திரனின் சாபத்தால் அப்போது தர்மம் அழிந்தது. அந்தப் பிரபு எனக்கு தர்மத்தையும், புகழையும், சிறந்த ஆயுளையும் அளித்தார்.
13.49.19
ऋषिर्गृत्समदो नाम शक्रस्य दयितः सखा ।
प्राहाजमीढं भगवान्बृहस्पतिसमद्युतिः ॥ १३.४९.१९ ॥
இந்திரனின் அன்பிற்குரிய நண்பரான கிருத்சமதர் என்ற முனிவர் அஜமீடனிடம் பேசினார்; அவர் பிரகஸ்பதிக்கு நிகரான ஒளி கொண்டவர்.
13.49.20
वरिष्ठो नाम भगवांश्चाक्षुषस्य मनोः सुतः ।
शतक्रतोरचिन्त्यस्य सत्रे वर्षसहस्रिके ॥ १३.४९.२० ॥
சாக்ஷுஷ மனுவின் மகனாகிய பகவான் வரிஷ்டர், அசிந்த்யரான சதக்ரதுவின் ஆயிரம் ஆண்டு யாகசத்திரத்தில் இருந்தார்.
13.49.21
वर्तमानेऽब्रवीद्वाक्यं साम्नि ह्युच्चारिते मया ।
रथन्तरे द्विजश्रेष्ठ न सम्यगिति वर्तते ॥ १३.४९.२१ ॥
யாகம் நடந்துகொண்டிருந்தபோது, நான் சாமகானம் ஓதும்போது அவர், “இரதந்தரத்தில் இது சரியாக நடைபெறவில்லை” என்று சொன்னார், ஓ இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவரே.
13.49.22
समीक्षस्व पुनर्बुद्ध्या पापं त्यक्त्वा द्विजोत्तम ।
अयज्ञवाहिनं पापमकार्षीस्त्वं सुदुर्मते ॥ १३.४९.२२ ॥
ஓ இருபிறப்பாளர்களில் உத்தமரே, பாவத்தை விட்டு மீண்டும் அறிவால் சிந்தித்துப் பாருங்கள். ஓ தீய புத்தியுடையவனே, யாகத்திலிருந்து விலக்கும் பாவத்தை நீ செய்திருக்கிறாய்.
13.49.23
एवमुक्त्वा महाक्रोधः प्राह शम्भुं पुनर्वचः ।
प्रज्ञया रहितो दुःखी नित्यभीतो वनेचरः ॥ १३.४९.२३ ॥
இவ்வாறு சொல்லி மிகுந்த கோபத்துடன் அவன் சம்புவிடம் மீண்டும் இச்சொற்களைச் சொன்னான் — ஞானமற்ற, துன்புற்ற, எப்போதும் பயந்துள்ள, காட்டில் திரிபவன்.
13.49.24
दशवर्षसहस्राणि दशाष्टौ च शतानि च ।
नष्टपानीयपवने मृगैरन्यैश्च वर्जिते ॥ १३.४९.२४ ॥
பத்தாயிரம் ஆண்டுகளும், பதினெட்டு நூறு ஆண்டுகளும், நீரற்ற, காற்று வீசும், மான்களாலும் பிற உயிரினங்களாலும் தவிர்க்கப்பட்ட இடத்தில்.
13.49.25
अयज्ञीयद्रुमे देशे रुरुसिंहनिषेविते ।
भविता त्वं मृगः क्रूरो महादुःखसमन्वितः ॥ १३.४९.२५ ॥
யாகமரங்கள் இல்லாத, ருரு மான்களும் சிங்கங்களும் வாழும் அந்த நாட்டில் நீ கொடிய மானாக இருப்பாய், பெரும் துயரில் மூழ்கியவனாக.
13.49.26
तस्य वाक्यस्य निधने पार्थ जातो ह्यहं मृगः ।
ततो मां शरणं प्राप्तं प्राह योगी महेश्वरः ॥ १३.४९.२६ ॥
அந்த சொற்களின் முடிவில், ஓ பார்த்தா, நான் மானாகப் பிறந்தேன். அப்போது சரணடைந்த என்னிடம் யோகியான மகேஶ்வரன் கூறினார்.
13.49.27
अजरश्चामरश्चैव भविता दुखवर्जितः ।
साम्यं ममास्तु ते सौख्यं युवयोर्वर्धतां क्रतुः ॥ १३.४९.२७ ॥
நீ முதுமையற்றவனாகவும் அழிவற்றவனாகவும், துயரற்றவனாகவும் இருப்பாய். உனக்கு என்னுடன் சமநிலை உண்டாகட்டும்; உங்கள் இருவருக்கும் சுகமும் யாகமும் பெருகட்டும்.
13.49.28
अनुग्रहानेवमेष करोति भगवान्विभुः ।
अयं धाता विधाता च सुखदुःखे च सर्वदा ॥ १३.४९.२८ ॥
இவ்வாறு இந்த பகவான் விபு அருள் புரிகிறார். இவரே தாதாவும் விதாதாவும்; எப்போதும் சுக துக்கங்களையும் இவரே அளிக்கிறார்.
13.49.29
अचिन्त्य एष भगवान्कर्मणा मनसा गिरा ।
न मे तात युधिश्रेष्ठ विद्यया पण्डितः समः ॥ १३.४९.२९ ॥
இந்த பகவான் செயலாலும், மனத்தாலும், சொல்லாலும் சிந்திக்க முடியாதவர். அன்பனே, போர்வீரர்களில் சிறந்தவனே, அறிவில் கூட நான் அவருக்கு நிகரல்ல.
13.49.30
वासुदेवस्तदोवाच पुनर्मतिमतांवरः ।
सुवर्णाक्षो महादेवस्तपसा तोषितो मया ॥ १३.४९.३० ॥
அப்போது அறிவுடையோரில் சிறந்த வாசுதேவர் மீண்டும் கூறினார்: பொன்னிறக் கண்களுடைய மகாதேவர் என் தவத்தால் மகிழ்ந்தார்.
13.49.31
ततोऽथ भगवानाह प्रीतो मा वै युधिष्ठिर ।
अर्थात्प्रियतरः कृष्ण मत्प्रसादाद्भविष्यसि ॥ १३.४९.३१ ॥
பின்னர் பகவான் மகிழ்ச்சியுடன் கூறினார்: யுதிஷ்டிரா, கிருஷ்ணா, என் அருளால் நீ செல்வத்தை விடவும் பிரியமானவனாவாய்.
13.49.32
अपराजितश्च युद्धेषु तेजश्चैवानलोपमम् ।
एवं सहस्रशश्चान्यान्महादेवो वरं ददौ ॥ १३.४९.३२ ॥
போர்களில் வெல்ல முடியாத நிலையையும் நெருப்பைப் போன்ற தேஜஸையும், இவ்வாறே ஆயிரக்கணக்கான பிற வரங்களையும் மகாதேவர் அளித்தார்.
13.49.33
मणिमन्थेऽथ शैले वै पुरा सम्पूजितो मया ।
वर्षायुतासहस्राणां सहस्रं शतमेव च ॥ १३.४९.३३ ॥
முன்பு மணிமந்த மலையில் நான் அவரை வழிபட்டேன்; பல்லாயிரம் ஆண்டுகள், ஆயிரமும் நூறும்.
13.49.34
ततो मां भगवान्प्रीत इदं वचनमब्रवीत् ।
वरं वृणीष्व भद्रं ते यस्ते मनसि वर्तते ॥ १३.४९.३४ ॥
பின்னர் பகவான் மகிழ்ந்து என்னிடம் இவ்வாறு கூறினார்: உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; உன் மனதில் உள்ள வரத்தைக் கேள்.
13.49.35
ततः प्रणम्य शिरसा इदं वचनमब्रवम् ।
यदि प्रीतो महादेवो भक्त्या परमया प्रभुः ॥ १३.४९.३५ ॥
பின்னர் தலை வணங்கி நான் இவ்வாறு கூறினேன்: மகாதேவரே, நீங்கள் என் உயர்ந்த பக்தியால் மகிழ்ந்திருந்தால்,
13.49.36
नित्यकालं तवेशान भक्तिर्भवतु मे स्थिरा ।
एवमस्त्विति भगवांस्तत्रोक्त्वान्तरधीयत ॥ १३.४९.३६ ॥
ஈசானா, உன்மீதான என் பக்தி எப்போதும் நிலைத்திருக்கட்டும். "அவ்வாறே ஆகட்டும்" என்று கூறி பகவான் அங்கேயே மறைந்தார்.
13.49.37
ममाष्टगुणमैश्वर्यं दत्तं भगवता पुरा ।
यत्नेनान्येन बलिना वाराणस्यां युधिष्ठिर ॥ १३.४९.३७ ॥
யுதிஷ்டிரா, முன்பு வாராணசியில் பகவான் எனக்கு எட்டு குணங்களுடைய ஐசுவரியத்தை கொடுத்தார்; மற்றொரு வலிமையான மனிதன் முயற்சியால் அதைப் பெற்றான்.
13.49.38
चतुःषष्ट्यङ्गमददत्कलाज्ञानं ममाद्भुतम् ।
सरस्वत्यास्तटे तुष्टो मनोयज्ञेन पाण्डव ॥ १३.४९.३८ ॥
பாண்டவா, சரஸ்வதி கரையில் மனயாகத்தால் மகிழ்ந்து அவர் எனக்கு அறுபத்தி நான்கு அங்கங்களுடைய அற்புதமான கலை ஞானத்தை அளித்தார்.
13.49.39
तुल्यं मम सहस्रं तु सुतानां ब्रह्मवादिनाम् ।
आयुश्चैव सपुत्रस्य संवत्सरशतायुतम् ॥ १३.४९.३९ ॥
என்னைப் போன்ற பிரம்மவாதிகளான ஆயிரம் புதல்வர்கள் இருப்பார்கள்; புதல்வர்களுடன் எனக்கு ஆயுள் ஆயிரம் நூறு ஆண்டுகள்.
13.49.40
प्रसाद्येह पुरा शर्वं मनसाऽचिन्तयं नृप ।
महातपा महातेजा महायोगी महायशाः ॥ १३.४९.४० ॥
அரசே, முன்பு இங்கே சர்வனை (சிவனை) மகிழ்வித்து நான் மனத்தில் எண்ணினேன்; நான் மாபெரும் தவசி, மாபெரும் ஒளியுடையவன், மாபெரும் யோகி, மாபெரும் புகழுடையவன்.
13.49.41
वेदव्यासः श्रियावासो ब्राह्मणः करुणान्वितः ।
अप्यसावीप्सितः पुत्रो मम स्याद्वै महेश्वरात् ॥ १३.४९.४१ ॥
வேதவியாசர் — செல்வத்தின் உறைவிடம், பிராமணர், கருணை நிறைந்தவர் — மகேஸ்வரனிடமிருந்து எனக்கு விரும்பிய புதல்வனாக வருவாரோ?
13.49.42
इति मत्वा हृदि मतं प्राह मां सुरसत्तमः ।
मयि सम्भावना यास्याः फलात्कृष्णो भविष्यति ॥ १३.४९.४२ ॥
இவ்வாறு மனதில் எண்ணி, என் கருத்தை அறிந்த தேவர்களில் சிறந்தவர் என்னிடம் கூறினார் — என்னிடம் உள்ள எதிர்பார்ப்பின் பலனாக கிருஷ்ணன் பிறப்பான்.
13.49.43
सावर्णस्य मनोः सर्गे सप्तर्षिश्च भविष्यति ।
वेदानां च स वै वक्ता कुरुवंशकरस्तथा ॥ १३.४९.४३ ॥
சாவர்ண மனுவின் படைப்புக் காலத்தில் அவர் சப்தரிஷிகளில் ஒருவராவார். அவர் வேதங்களை உரைப்பவரும், குருவம்சத்தை உருவாக்குபவரும் ஆவார்.
13.49.44
इतिहासस्य कर्ता च पुत्रस्ते जगतो हितः ।
भविष्यति महेन्द्रस्य दयितः स महामुनिः ॥ १३.४९.४४ ॥
அவர் இதிகாசத்தை இயற்றியவராவார். உன் மகனாகி உலகுக்கு நன்மை செய்பவராவார். அந்த மகாமுனிவர் மகேந்திரனுக்கு அன்புக்குரியவராவார்.
13.49.45
अजरश्चामरश्चैव पराशर सुतस्तव ।
एवमुक्त्वा स भगवांस्तत्रैवान्तरधीयत।
युधिष्ठिर महायोगी वीर्यवानक्षयोऽव्ययः ॥ १३.४९.४५ ॥
பராசரா, உன் மகன் மூப்பற்றவனும் சாகாதவனும் ஆவான். இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு அந்த பகவான் அங்கேயே மறைந்தார். யுதிஷ்டிரா, அந்த மகாயோகி வலிமையுடையவனும் அழிவற்றவனும் மாறாதவனும் ஆவான்.
13.49.46
अचोरश्चोरशङ्कायां शूले भिन्नो ह्यहं तदा ॥ १३.४९.४६ ॥
நான் திருடனல்ல; திருடன் என்ற சந்தேகத்தால் அப்போது நான் கழுமரத்தில் குத்தப்பட்டேன்.
13.49.47
तत्रस्थेन स्तुतो देवः प्राह मां वै नरेश्वर ।
मोक्षं प्राप्स्यसि शूलाच्च जीविष्यसि समार्बुदम् ॥ १३.४९.४७ ॥
அங்கேயே இருந்து நான் துதித்தபோது தேவன் எனக்குச் சொன்னார்: "நரேசுவரா, நீ சூலத்திலிருந்து விடுதலை அடைவாய்; அர்புத ஆண்டுகள் வாழ்வாய்."
13.49.48
रुजा शूलकृता चैव न ते विप्र भविष्यति ।
आधिभिर्व्याधिभिश्चैव वर्जितस्त्वं भविष्यति ॥ १३.४९.४८ ॥
பிராமணரே, சூலத்தால் உண்டான வலி உனக்கு இருக்காது. மனத்துன்பங்களாலும் உடல்நோய்களாலும் நீ விடுபட்டவனாவாய்.
13.49.49
पादाच्चतुर्थात्सम्भूत आत्मा यस्मान्मुने तव ।
त्वं भविष्यस्यनुपमो जन्म वै सफलं कुरु ॥ १३.४९.४९ ॥
முனிவரே, உன் ஆன்மா நான்காம் பாதத்திலிருந்து தோன்றியதால் நீ ஒப்பற்றவனாவாய்; உன் பிறப்பை பயனுள்ளதாக்கு.
13.49.50
तीर्थाभिषेकं सकलं त्वमविघ्नेन चाप्स्यसि ।
स्वर्गं चैवाक्षयं विप्र विदधामि तवोर्जितम् ॥ १३.४९.५० ॥
நீ எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் தடையின்றி நீராடுவாய்; ஓ விப்ரா, உனக்கு அழியாத, மேன்மையான சொர்க்கத்தை அளிக்கிறேன்.
13.49.51
एवमुक्त्वा तु भगवान्वरेण्यो वृषवाहनः ।
महेश्वरो महाराजः कृत्तिवासा महाद्युतिः।
सगणो दैवतश्रेष्ठस्तत्रैवान्तरधीयत ॥ १३.४९.५१ ॥
இவ்வாறு கூறிய பின், காளை வாகனனும், தேவர்களில் சிறந்தவனும், மஹேஸ்வரனும், மஹாராஜனும், தோலாடை அணிந்தவனும், பெரும் ஒளியுடையவனுமான பகவான் தம் கணங்களுடன் அங்கேயே மறைந்தார்.
13.49.52
विश्वामित्राभ्यनुज्ञातो ह्यहं पितरमागतः ।
अब्रवीन्मां ततो माता दुःखिता रुदती भृशम् ॥ १३.४९.५२ ॥
விஸ்வாமித்திரரின் அனுமதியுடன் நான் தந்தையிடம் வந்தேன்; அப்போது துயருற்ற தாய் மிகவும் அழுது கொண்டே என்னிடம் கூறினாள்.
13.49.53
कौशिकेनाभ्यनुज्ञातं पुत्रं देवविभूषितम् ।
न तात तरुणं दान्तं पिता त्वां पश्यतेऽनघ ॥ १३.४९.५३ ॥
ஓ மகனே, கௌசிகரால் அனுமதிக்கப்பட்டு தேவர்களைப் போல் அலங்கரிக்கப்பட்ட மகனே; இளையவனும் அடக்கமுடையவனுமான உன்னை தந்தை காணவில்லை — ஓ குற்றமற்றவனே.
13.49.54
श्रुत्वा जनन्या वचनं निराशो गुरुदर्शने ।
नियतात्मा महादेवमपश्यं सोऽब्रवीच्च माम् ॥ १३.४९.५४ ॥
தாயின் சொற்களைக் கேட்டு, குருவைக் காணும் நம்பிக்கை இழந்து, அடக்கமான மனத்துடன் நான் மகாதேவனைக் கண்டேன்; அவர் என்னிடம் கூறினார்.
13.49.55
पिता माता च ते त्वं च पुत्र मृत्युविवर्जिताः ।
भविष्यथ विश क्षिप्रं द्रष्टासि पितरं क्षये ॥ १३.४९.५५ ॥
தந்தையும் தாயும் நீயும், மகனே, மரணமற்றவர்களாக இருப்பீர்கள். விரைவில் உள்ளே செல், அந்த இருப்பிடத்தில் உன் தந்தையைக் காண்பாய்.
13.49.56
अनुज्ञातो भगवता गृहं गत्वा युधिष्ठिर ।
अपश्यं पितरं तात इष्टिं कृत्वा विनिःसृतम्।
उपस्पृश्य गृहीत्वेध्मं कुशांश्च शरणाकुरून् ॥ १३.४९.५६ ॥
பகவானின் அனுமதி பெற்று வீட்டிற்குச் சென்றேன், யுதிஷ்டிரா. அன்பனே, யாகத்தை முடித்து வெளியே வரும் என் தந்தையைக் கண்டேன்; ஆசமனம் செய்து, விறகு, குசப்புல், சரணத்திற்கான ஆகுரப் புல் ஆகியவற்றை எடுத்துக்கொண்டு.
13.49.57
तान्विसृज्य च मां प्राह पिता सास्राविलेक्षणः ।
प्रणमन्तं परिष्वज्य मूर्ध्न्युपाघ्राय पाण्डव ॥ १३.४९.५७ ॥
அவற்றை வைத்துவிட்டு, கண்ணீரால் மங்கிய விழிகளுடன் என் தந்தை என்னிடம் கூறினார் — வணங்கிய என்னை அணைத்து, தலையை முகர்ந்து, பாண்டவா.
13.49.58
दिष्ट्या दृष्टोसि मे पुत्र कृतविद्य इहागत ॥ १३.४९.५८ ॥
நல்வினையால் உன்னைக் கண்டேன், மகனே — கல்வியை முடித்து இங்கு வந்துவிட்டாய்.
13.49.59
एतान्यत्यद्भुतान्येव कर्माण्यथ महात्मनः ।
प्रोक्तानि मुनिभिः श्रुत्वा विस्मयामास पाण्डवः ॥ १३.४९.५९ ॥
மகாத்மாவின் இந்த மிக அற்புதமான செயல்களை முனிவர்கள் கூறினர்; கேட்டு பாண்டவன் வியப்படைந்தான்.
13.49.60
ततः कृष्णोऽब्रवीद्वाक्यं पुनर्मतिमतांवरः ।
युधिष्ठिरं धर्मनिधिं पुरुहूतमिवेश्वरः ॥ १३.४९.६० ॥
பின்னர் அறிவாளிகளில் சிறந்த கிருஷ்ணன் மீண்டும் தர்மத்தின் புதையலான யுதிஷ்டிரனிடம் சொன்னான், இந்திரனிடம் ஈசுவரன் பேசுவது போல.
13.49.61
उपमन्युर्मयि प्राह तपन्निव दिवाकरः ।
अशुभैः पापकर्माणो ये नराः कलुषीकृताः ॥ १३.४९.६१ ॥
சூரியனைப் போல் ஒளிர்ந்த உபமன்யு என்னிடம் சொன்னார்: அசுப செயல்களாலும் பாவ கர்மங்களாலும் களங்கப்பட்ட மனிதர்கள்—
13.49.62
ईशानं न प्रपद्यन्ते तमोराजसवृत्तयः। ॥ १३.४९.६२ ॥
தமஸ், ரஜஸ் குணங்களால் நிறைந்த மனப்பான்மை கொண்டவர்கள் ஈசானரை சரணடைவதில்லை.
13.49.63
ईश्वरं सम्प्रपद्यन्ते द्विजा भावितभावनाः ॥ १३.४९.६३ ॥
மனம் பண்படுத்தப்பட்ட துவிஜர்கள் ஈஸ்வரரை முழுமையாக சரணடைகின்றனர்.
13.49.64
सर्वथा वर्तमानोपि यो भक्तः परमेश्वरे ।
सदृशोऽरण्यवासीनां मुनीनां भावितात्मनाम् ॥ १३.४९.६४ ॥
எல்லா வகையிலும் வாழ்ந்தாலும் பரமேஸ்வரரின் பக்தன் காட்டில் வாழும் தூய்மையான முனிவர்களுக்கு ஒப்பானவன்.
13.49.65
ब्रह्मत्वं केशवत्वं वा शक्रत्वं वा सुरैः सह ।
त्रैलोक्यस्याधिपत्यं वा तुष्टो रुद्रः प्रयच्छति ॥ १३.४९.६५ ॥
பிரம்மத்துவம், கேசவத்துவம், அல்லது தேவர்களுடன் இந்திரத்துவம், அல்லது மூவுலகின் ஆதிபத்தியம்—மகிழ்ந்த ருத்திரன் இவற்றை அளிக்கிறார்.
13.49.66
मनसाऽपि शिवं तात ये प्रपद्यन्ति मानवाः ।
विधूय सर्वपापानि देवैः सह वसन्ति ते ॥ १३.४९.६६ ॥
அன்பு மகனே, மனதாலும் சிவனை சரணடையும் மனிதர்கள் அனைத்துப் பாவங்களையும் உதறி தேவர்களுடன் வாழ்கின்றனர்.
13.49.67
भित्त्वाभित्त्वा च कूलानि हुत्वा सर्वमिदं जगत् ।
जयेद्देवं विरूपाक्षं न स पापेन लिप्यते ॥ १३.४९.६७ ॥
கரைகளை மீண்டும் மீண்டும் பிளந்து, இந்த முழு உலகையும் ஆஹுதியாக்கி, விரூபாக்ஷ தேவனை வென்றவன் பாவத்தால் கறைப்படுவதில்லை.
13.49.68
सर्वलक्षणहीनोपि युक्तो वा सर्वपातकैः ।
सर्वं तुदति तत्पापं भावयञ्शिवमात्मना ॥ १३.४९.६८ ॥
எல்லா நல்ல அடையாளங்களும் இல்லாதவனாயினும், அல்லது எல்லா பெரும் பாவங்களும் உடையவனாயினும், ஆன்மாவால் சிவனை தியானிப்பவன் அந்த எல்லாப் பாவத்தையும் அகற்றுகிறான்.
13.49.69
कीटपक्षिपतङ्गानां तिरश्चामपि केशव ।
महादेवप्रपन्नानां न भयं विद्यते क्वचित् ॥ १३.४९.६९ ॥
கேசவா, புழுக்கள், பறவைகள், விட்டில்கள் மற்றும் விலங்குகள் கூட, மகாதேவனிடம் சரணடைந்தவர்களுக்கு எங்கும் பயம் இல்லை.
13.49.70
एवमेव महादेवं भक्ता ये मानवा भुवि ।
न ते संसारवशगा इति मे निश्चिता मतिः।
ततः कृष्णोऽब्रवीद्वाक्यं धर्मपुत्रं युधिष्ठिरम् ॥ १३.४९.७० ॥
இவ்வாறே பூமியில் மகாதேவனின் பக்தர்களான மனிதர்கள் சம்சாரத்தின் வசத்தில் இருப்பதில்லை என்பது என் உறுதியான கருத்து. பின்னர் கிருஷ்ணன் தர்மபுத்திரன் யுதிஷ்டிரனிடம் இந்த வார்த்தையைச் சொன்னார்.
13.49.71
आदित्यचन्द्रावनिलानलौ च ।
द्यौर्भूमिरापो वसवोऽथ विश्वे।
धाताऽर्यमा शुक्रबृहस्पती च ।
वेदा यज्ञा दक्षिणा वेदवाहाः। ॥ १३.४९.७१ ॥
சூரியனும் சந்திரனும், காற்றும் அக்னியும், வானமும் பூமியும் நீரும், வசுக்களும் விஸ்வதேவர்களும், தாதாவும் அர்யமாவும், சுக்கிரனும் பிருஹஸ்பதியும், வேதங்கள், யாகங்கள், தட்சிணைகள், வேதத்தைச் சுமப்பவர்கள்.
13.49.72
सोमो यष्टा यच्च हव्यं हविश्च ।
रक्षा दीक्षा संयमा ये च केचित् ॥ १३.४९.७२ ॥
சோமன், யாகம் செய்பவன், ஹவ்யம், ஹவிஸ், ரக்ஷை, தீட்சை, சம்யமங்கள், மற்றும் வேறு எவையாயினும்.
13.49.73
स्वाहा वौषट् ब्राह्मणाः सौरभेयी ।
धर्मं चाग्र्यं कालचक्रं बलं च।
यशो दमो बुद्धिमतां स्थितिश्च ।
शुभाशुभं ये मुनयश्च सप्त ॥ १३.४९.७३ ॥
ஸ்வாஹா, வௌஷட், பிராமணர்கள், சௌரபேயீ (காமதேனு), மேலான தர்மம், காலச்சக்கரம், பலம் மற்றும் புகழ்; அறிவாளிகளின் அடக்கமும் நிலைபேறும்; நன்மையும் தீமையும், மற்றும் ஏழு முனிவர்களும்.
13.49.74
अग्र्या बुद्धिर्मनसा दर्शने च ।
स्पर्शश्चाग्र्यः कर्मणां या च सिद्धिः।
गणा देवानामूष्मपाः सोमपाश्च ।
लेखाः सुयामास्तुषिता ब्रह्मकायाः ॥ १३.४९.७४ ॥
மனத்தாலும் காட்சியிலும் உயர்ந்த புத்தி; உயர்ந்த தொடுதலும், கர்மங்களின் சித்தியும்; தேவர்களின் கணங்கள்—ஊஷ்மபர்களும் சோமபர்களும்; லேகர்கள், சுயாமர்கள், துஷிதர்கள், பிரம்ம-உடலர்கள்.
13.49.75
आभासुरा गन्धपा धूमपाश्च ।
वाचा विरुद्धाश्च मनोविरुद्धाः।
शुद्धाश्च निर्माणरताश्च देवाः ।
स्पर्शाशना दर्शपा आज्यपाश्च ॥ १३.४९.७५ ॥
ஆபாஸுரர்கள், கந்தபர்கள், தூமபர்கள்; வாக்கில் எதிரானவர்களும் மனத்தில் எதிரானவர்களும்; தூய்மையானவர்களும் படைப்பில் மகிழ்பவர்களுமான தேவர்கள்; தொடுதலால் உண்பவர்கள், தர்சபர்கள், ஆஜ்யபர்கள்.
13.49.76
चिन्त्यद्योता ये च देवेषु मुख्या ।
ये चाप्यन्ते देवताश्चाजमीढ।
सुपर्णगन्धर्वपिशाचदानवा ।
यक्षास्तथा चारणपन्नगाश्च ॥ १३.४९.७६ ॥
சிந்தித்து உணரத்தக்க ஒளியுடையவர்கள், தேவர்களில் முதன்மையானவர்கள், கடைசியில் தேவதைகள் எனப்படுபவர்களும்—ஓ அஜமீடா! சுபர்ணர்கள், கந்தர்வர்கள், பிசாசர்கள், தானவர்கள்; யக்ஷர்கள், சாரணர்கள், பன்னகர்கள்.
13.49.77
स्थूलं सूक्ष्मं मृदु चाप्यसूक्ष्मं ।
दुःखं सुखं दुःखमनन्तरं च।
साङ्ख्यं योगं तत्पराणां परं च ।
शर्वाञ्जातं विद्धि य ॥ १३.४९.७७ ॥
ஸ்தூலமும் சூக்ஷ்மமும், மென்மையும் சூக்ஷ்மமல்லாததும்; துக்கமும் சுகமும், பின்னர் துக்கமும்; சாங்கியமும் யோகமும், அவற்றில் ஈடுபட்டவர்களின் பரமமும்; பிறந்த அனைத்தையும் அறிந்துகொள்.
13.49.78
तत्सम्भूता भूतकृतो वरेण्या ।
सर्वे देवा भुवनस्यास्य गोपाः।
आविश्येमां धरणीं येऽभ्यरक्षन् ।
पुरातनीं तस्य देवस्य सृष्टिम् ॥ १३.४९.७८ ॥
அவரிடமிருந்து தோன்றிய, உயிர்களைப் படைத்த சிறந்த அனைத்து தேவர்களும் இந்த உலகின் காவலர்கள்; இப்பூமியில் புகுந்து அந்த தேவனின் பழமையான படைப்பைக் காத்தவர்கள்.
13.49.79
विचिन्वन्तस्तपसा तत्स्थवीयः ।
किञ्चित्तत्त्वं प्राणहेतोर्नतोस्मि।
ददातु वेदः स वरानिहेष्टा-
नभिष्टुतोः नः प्रभुरव्ययः सदा ॥ १३.४९.७९ ॥
தவத்தால் தேடுபவர்களுக்கு, அவரிலேயே மிக உறுதியாக நிலைத்தவருக்கு, உயிருக்காக ஏதோ ஒரு தத்துவத்தை வணங்குகிறேன். அந்த அழியாத இறைவன் எப்போதும் வேதத்தையும் இங்கு விரும்பிய வரங்களையும் தரட்டும், அவரைத் துதிக்கும் எங்களுக்கு.
13.49.80
इमं स्तवं सन्नियतेन्द्रियश्च ।
भूत्वा शुचिर्यः पुरुषः पठेत।
अभग्नयोगो नियतो मासमेकं ।
सम्प्राप्नुयादश्वमेधे फलं यत् ॥ १३.४९.८० ॥
இந்தப் புகழ்ப்பாடலை, புலன்களை நன்கு அடக்கி, தூய்மையாகி, பிளவுபடாத யோகத்தில் உறுதியுடன் ஒரு மாதம் ஓதுகின்ற மனிதன், அசுவமேத யாகத்தில் கிடைக்கும் பலனை அடைவான்.
13.49.81
वेदान्कृत्स्नान्ब्राह्मणः प्राप्नुयात्तु ।
जयेन्नृपः पार्थ महीं च कृत्स्नाम्।
वैश्यो लाभं प्राप्नुयान्नैपुणं च ।
शूद्रो गतिं प्रेत्य तथा सुखं च ॥ १३.४९.८१ ॥
பிராமணன் முழு வேதங்களையும் அடையட்டும்; பார்த்தா, அரசன் முழு பூமியையும் வெல்லட்டும். வைசியன் லாபத்தையும் திறமையையும் அடையட்டும்; சூத்திரன் இறந்த பின் நற்கதியையும் சுகத்தையும் அடையட்டும்.
13.49.82
स्तवराजमिमं कृत्वा रुद्राय दधिरे मनः ।
सर्वदोषापहं पुण्यं पवित्रं च यशस्विनः ॥ १३.४९.८२ ॥
இந்தத் துதிகளின் அரசனை இயற்றி, அவர்கள் உள்ளத்தை ருத்திரனிடம் நிலைநிறுத்தினர்; இது அனைத்துக் குற்றங்களையும் நீக்கும், புண்ணியமும் தூய்மையும் தரும், புகழ் பெற்றவர்களுக்கு.
13.49.83
यावन्त्यस्य शरीरेषु रोमकूपाणि भारतः ।
तावन्त्यब्दसहस्राणि स्वर्गे वसति मानवः ॥ १३.४९.८३ ॥
ஓ பாரதா, அவரது உடலில் எத்தனை மயிர்க்கால்கள் உள்ளனவோ, அத்தனை ஆயிரம் ஆண்டுகள் மனிதன் சொர்க்கத்தில் வசிக்கிறான்.