Mahābhārata · Adhyāya 13.49

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Leer con significados

13.49.1

महायोगी तु तं प्राह कृष्णद्वैपायनो मुनिः ।
पठस्व पुत्र भद्रं ते प्रीयतां ते महेश्वरः ॥ १३.४९.१ ॥

El gran yogui, el sabio Kṛṣṇa Dvaipāyana, le dijo: Hijo, que tengas buena fortuna; recita, y que el Gran Señor se complazca contigo.

13.49.2

पुरा पुत्र मया मेरौ तप्यता परमं तपः ।
पुत्रहेतोर्महाराज स्तव एषोऽनुकीर्तितः ॥ १३.४९.२ ॥

Hijo, hace tiempo, en el monte Meru, mientras realizaba el supremo tapas para tener un hijo, gran rey, yo recité este himno.

13.49.3

लब्धवानीप्सितं काममहं वै पाण्डुनन्दन ।
तथा त्वमपि शर्वाद्धि सर्वान्कामानवाप्स्यसि ॥ १३.४९.३ ॥

Oh hijo de Pāṇḍu, yo obtuve el deseo que anhelaba; del mismo modo, tú también obtendrás todos tus deseos de Śarva.

13.49.4

कपिलश्च ततः प्राह साङ्ख्यर्षिर्देवसम्मतः ।
मया जन्मान्यनेकानि भक्त्या चाराधितो भवः।
प्रीतश्च भगवाञ्ज्ञानं ददौ मम भवान्तकम् ॥ १३.४९.४ ॥

Entonces el sabio sāṅkhya Kapila, aprobado por los dioses, dijo: En muchos nacimientos adoré a Bhava con devoción; complacido, el Señor bienaventurado me dio el conocimiento que pone fin al renacer.

13.49.5

चारुशीर्षस्ततः प्राह शक्रस्य दयितः सखा ।
आलम्बायन इत्येवं विश्रुतः करुणात्मकः ॥ १३.४९.५ ॥

Entonces Cāruśīrṣa, el amado amigo de Śakra (Indra), habló; conocido así como Ālambāyana, era de naturaleza compasiva.

13.49.6

मया गोकर्णमासाद्य तपस्तप्त्वा शतं समाः ।
अयोनिजानां दान्तानां धर्मज्ञानां सुवर्चसाम् ॥ १३.४९.६ ॥

Habiendo llegado a Gokarṇa, practiqué austeridades durante cien años, junto a los no nacidos de vientre, los dominados, los conocedores del dharma y los resplandecientes.

13.49.7

अजराणामदुःखानां शतवर्षसहस्रिणाम् ।
लब्धं पुत्र शतं शर्वात्पुरा पाण्डुनृपात्मज ॥ १३.४९.७ ॥

De aquellos que no envejecen y están libres de dolor, que viven cien mil años, ¡oh hijo del rey Pāṇḍu!, en otro tiempo se obtuvieron cien hijos de Śarva (Śiva).

13.49.8

वाल्मीकिश्चाह भगवान्युधिष्ठिरमिदं वचः ।
विवादे साग्निमुनिभिर्ब्रह्मघ्नो वै भवानिति ॥ १३.४९.८ ॥

El venerable Vālmīki dijo estas palabras a Yudhiṣṭhira: que en una disputa con Agni y los sabios, fuiste declarado matador de un brahmán.

13.49.9

उक्तः क्षणेन चाविष्टस्तेनाधर्मेण भारत ।
सोऽहमीशानमनघममोघं शरणं गतः ॥ १३.४९.९ ॥

¡Oh descendiente de Bharata! Al ser proclamado eso en un instante, y dominado por aquella iniquidad, fui en busca de refugio ante el inmaculado e infalible Īśāna.

13.49.10

मुक्तश्चास्मि ततः पापैस्ततो दुःखविनाशनः ।
आह मां त्रिपुरघ्नो वै यशस्तेऽग्र्यं भविष्यति ॥ १३.४९.१० ॥

Y quedé liberado de los pecados; entonces el destructor del dolor, el matador de las tres ciudades, me dijo: tu fama será la primera.

13.49.11

जामदग्न्यश्च कौन्तेयमिदं धर्मभृतांवरः ।
ऋषिमध्ये स्थितः प्राह ज्वलन्निव दिवाकरः ॥ १३.४९.११ ॥

Jāmadagnya (Paraśurāma), el mejor de los que sostienen el dharma, de pie en medio de los sabios y resplandeciente como el sol, habló estas palabras al hijo de Kuntī.

13.49.12

पितृविप्रवधेनाहमार्तो वै पाण्डवाग्रज ।
शुचिर्भूत्वा महादेवं गतोस्मि शरणं नृप ॥ १३.४९.१२ ॥

Afligido en verdad por la muerte de un padre y de un brahmán, ¡oh hermano mayor de los Pāṇḍavas!, purificado fui a refugiarme en Mahādeva, ¡oh rey!

13.49.13

नामभिश्चास्तुवं देवं ततस्तुष्टोऽभवद्भवः ।
परशुं च ततो देवो दिव्यान्यस्त्राणि चैव मे ॥ १३.४९.१३ ॥

Alabé al dios con sus nombres, y entonces Bhava se complació. Luego el dios me concedió un hacha y armas divinas.

13.49.14

पापं च ते न भविता अजेयश्च भविष्यसि ।
न ते प्रभविता मृत्युरजरश्च भविष्यसि ॥ १३.४९.१४ ॥

No te alcanzará el pecado, y serás invencible. La muerte no tendrá poder sobre ti, y serás sin vejez.

13.49.15

आह मां भगवानेवं शिखण्डी शिवविग्रहः ।
तदवाप्तं च मे सर्वं प्रसादात्तस्य धीमतः ॥ १३.४९.१५ ॥

El bienaventurado Śikhaṇḍin, cuya forma es Śiva, me habló así; por la gracia de aquel sabio obtuve todo ello.

13.49.16

विश्वामित्रस्तदोवाच क्षत्रियोऽहं तदाऽभवम् ।
ब्राह्मणोऽहं भवानीति मया चाराधितो भवः।
तत्प्रसादान्मया प्राप्तं ब्राह्मण्यं दुर्लभं महत् ॥ १३.४९.१६ ॥

Entonces Viśvāmitra dijo: 'Entonces yo era un kṣatriya. Deseando ser brahmán, adoré a Bhava; por su gracia obtuve la rara y gran condición de brahmán.'

13.49.17

असितो देवलश्चैव प्राह पाण्डुसुतं नृपम् ॥ १३.४९.१७ ॥

Asita y Devala también hablaron al rey, hijo de Pāṇḍu.

13.49.18

शापाच्छक्रस्य कौन्तेय विभो धर्मोऽनशत्तदा ।
तन्मे धर्मं यशश्चाग्र्यमायुश्चैवाददत्प्रभुः ॥ १३.४९.१८ ॥

Hijo de Kuntī, poderoso, por la maldición de Indra el Dharma se había perdido entonces; aquel señor me concedió dharma, gloria y la mejor longevidad.

13.49.19

ऋषिर्गृत्समदो नाम शक्रस्य दयितः सखा ।
प्राहाजमीढं भगवान्बृहस्पतिसमद्युतिः ॥ १३.४९.१९ ॥

El sabio llamado Gṛtsamada, amado amigo de Indra, habló a Ajamīḍha; el venerable era tan brillante como Bṛhaspati.

13.49.20

वरिष्ठो नाम भगवांश्चाक्षुषस्य मनोः सुतः ।
शतक्रतोरचिन्त्यस्य सत्रे वर्षसहस्रिके ॥ १३.४९.२० ॥

El venerable Variṣṭha, hijo de Manu Cākṣuṣa, estaba presente en la sesión sacrificial de mil años del inconcebible Śatakratu (Indra).

13.49.21

वर्तमानेऽब्रवीद्वाक्यं साम्नि ह्युच्चारिते मया ।
रथन्तरे द्विजश्रेष्ठ न सम्यगिति वर्तते ॥ १३.४९.२१ ॥

Mientras el rito estaba en curso, cuando yo entonaba el Sāman, él dijo estas palabras: «Oh mejor de los dvija, en el Rathantara esto no va bien.»

13.49.22

समीक्षस्व पुनर्बुद्ध्या पापं त्यक्त्वा द्विजोत्तम ।
अयज्ञवाहिनं पापमकार्षीस्त्वं सुदुर्मते ॥ १३.४९.२२ ॥

Oh mejor de los dvija, abandona el pecado y reflexiona de nuevo con tu intelecto. Oh malintencionado, has cometido un pecado que aparta del sacrificio.

13.49.23

एवमुक्त्वा महाक्रोधः प्राह शम्भुं पुनर्वचः ।
प्रज्ञया रहितो दुःखी नित्यभीतो वनेचरः ॥ १३.४९.२३ ॥

Tras decir esto, lleno de gran ira, habló de nuevo a Śambhu con estas palabras: privado de sabiduría, desdichado, siempre temeroso, un errante del bosque.

13.49.24

दशवर्षसहस्राणि दशाष्टौ च शतानि च ।
नष्टपानीयपवने मृगैरन्यैश्च वर्जिते ॥ १३.४९.२४ ॥

Durante diez mil años y mil ochocientos más, en un lugar azotado por el viento, sin agua, evitado por los ciervos y otros animales.

13.49.25

अयज्ञीयद्रुमे देशे रुरुसिंहनिषेविते ।
भविता त्वं मृगः क्रूरो महादुःखसमन्वितः ॥ १३.४९.२५ ॥

En una tierra sin árboles de sacrificio, frecuentada por ciervos ruru y leones, serás un ciervo cruel, lleno de gran sufrimiento.

13.49.26

तस्य वाक्यस्य निधने पार्थ जातो ह्यहं मृगः ।
ततो मां शरणं प्राप्तं प्राह योगी महेश्वरः ॥ १३.४९.२६ ॥

Al cumplirse aquellas palabras, oh hijo de Pṛthā, nací como ciervo. Entonces el yogui Maheśvara me habló, a mí que había venido buscando refugio.

13.49.27

अजरश्चामरश्चैव भविता दुखवर्जितः ।
साम्यं ममास्तु ते सौख्यं युवयोर्वर्धतां क्रतुः ॥ १३.४९.२७ ॥

Serás sin vejez e inmortal, libre de dolor. Que tengas igualdad conmigo, y que la felicidad y el sacrificio aumenten para ambos.

13.49.28

अनुग्रहानेवमेष करोति भगवान्विभुः ।
अयं धाता विधाता च सुखदुःखे च सर्वदा ॥ १३.४९.२८ ॥

Así el bienaventurado Señor omnipresente concede sus favores. Él es el creador y el disponedor, y siempre otorga felicidad y dolor.

13.49.29

अचिन्त्य एष भगवान्कर्मणा मनसा गिरा ।
न मे तात युधिश्रेष्ठ विद्यया पण्डितः समः ॥ १३.४९.२९ ॥

Este bienaventurado Señor es inconcebible por la acción, la mente o la palabra. Querido hijo, mejor de los reyes Yudhiṣṭhira, ni siquiera en el saber soy igual a él.

13.49.30

वासुदेवस्तदोवाच पुनर्मतिमतांवरः ।
सुवर्णाक्षो महादेवस्तपसा तोषितो मया ॥ १३.४९.३० ॥

Entonces Vāsudeva, el mejor de los sabios, habló de nuevo: Mahādeva, el de ojos dorados, quedó complacido por mi austeridad.

13.49.31

ततोऽथ भगवानाह प्रीतो मा वै युधिष्ठिर ।
अर्थात्प्रियतरः कृष्ण मत्प्रसादाद्भविष्यसि ॥ १३.४९.३१ ॥

Entonces el Señor, complacido, dijo: Oh Yudhiṣṭhira, oh Kṛṣṇa, por mi gracia serás más querido que la riqueza.

13.49.32

अपराजितश्च युद्धेषु तेजश्चैवानलोपमम् ।
एवं सहस्रशश्चान्यान्महादेवो वरं ददौ ॥ १३.४९.३२ ॥

Invencible en las batallas y con un resplandor como el fuego; así Mahādeva concedió miles de otros dones.

13.49.33

मणिमन्थेऽथ शैले वै पुरा सम्पूजितो मया ।
वर्षायुतासहस्राणां सहस्रं शतमेव च ॥ १३.४९.३३ ॥

Antaño, en la montaña Maṇimantha, lo adoré durante decenas de miles de años: mil veces mil y cien.

13.49.34

ततो मां भगवान्प्रीत इदं वचनमब्रवीत् ।
वरं वृणीष्व भद्रं ते यस्ते मनसि वर्तते ॥ १३.४९.३४ ॥

Entonces el Señor, complacido, me dijo estas palabras: Elige un don, que te vaya bien; lo que esté en tu mente.

13.49.35

ततः प्रणम्य शिरसा इदं वचनमब्रवम् ।
यदि प्रीतो महादेवो भक्त्या परमया प्रभुः ॥ १३.४९.३५ ॥

Entonces, inclinando la cabeza, dije estas palabras: Oh Mahādeva, oh Señor, si estás complacido con mi suprema devoción,

13.49.36

नित्यकालं तवेशान भक्तिर्भवतु मे स्थिरा ।
एवमस्त्विति भगवांस्तत्रोक्त्वान्तरधीयत ॥ १३.४९.३६ ॥

Oh Īśāna, que mi devoción hacia ti sea firme por siempre. "Así sea", dijo el Señor bienaventurado, y allí desapareció.

13.49.37

ममाष्टगुणमैश्वर्यं दत्तं भगवता पुरा ।
यत्नेनान्येन बलिना वाराणस्यां युधिष्ठिर ॥ १३.४९.३७ ॥

Yudhiṣṭhira, hace tiempo en Vārāṇasī el Señor bendito me concedió un poder de ocho cualidades; otro poderoso lo obtuvo con esfuerzo.

13.49.38

चतुःषष्ट्यङ्गमददत्कलाज्ञानं ममाद्भुतम् ।
सरस्वत्यास्तटे तुष्टो मनोयज्ञेन पाण्डव ॥ १३.४९.३८ ॥

Oh Pāṇḍava, complacido por mi sacrificio mental en la orilla del Sarasvatī, me dio el maravilloso conocimiento de las artes de sesenta y cuatro miembros.

13.49.39

तुल्यं मम सहस्रं तु सुतानां ब्रह्मवादिनाम् ।
आयुश्चैव सपुत्रस्य संवत्सरशतायुतम् ॥ १३.४९.३९ ॥

Mil hijos iguales a mí, expertos en el Brahman, serán míos; y mi vida, junto con mis hijos, será de diez mil cientos de años.

13.49.40

प्रसाद्येह पुरा शर्वं मनसाऽचिन्तयं नृप ।
महातपा महातेजा महायोगी महायशाः ॥ १३.४९.४० ॥

Oh rey, aquí hace tiempo, tras propiciar a Śarva, pensé en mi mente: el gran asceta, de gran esplendor, gran yogui, de gran fama.

13.49.41

वेदव्यासः श्रियावासो ब्राह्मणः करुणान्वितः ।
अप्यसावीप्सितः पुत्रो मम स्याद्वै महेश्वरात् ॥ १३.४९.४१ ॥

¿Vedavyāsa, morada de la gloria, brahmán dotado de compasión, podría ser el hijo que deseo, por gracia de Maheśvara?

13.49.42

इति मत्वा हृदि मतं प्राह मां सुरसत्तमः ।
मयि सम्भावना यास्याः फलात्कृष्णो भविष्यति ॥ १३.४९.४२ ॥

Habiendo pensado así en su corazón y percibido mi intención, el mejor de los dioses me habló: del fruto de la expectativa puesta en mí, nacerá Kṛṣṇa.

13.49.43

सावर्णस्य मनोः सर्गे सप्तर्षिश्च भविष्यति ।
वेदानां च स वै वक्ता कुरुवंशकरस्तथा ॥ १३.४९.४३ ॥

En la creación del manu Sāvarṇa será uno de los siete videntes; él será quien proclame los Vedas y también el fundador del linaje de los Kuru.

13.49.44

इतिहासस्य कर्ता च पुत्रस्ते जगतो हितः ।
भविष्यति महेन्द्रस्य दयितः स महामुनिः ॥ १३.४९.४४ ॥

Será el autor del Itihāsa y, como tu hijo, beneficioso para el mundo; ese gran sabio será querido por Mahendra.

13.49.45

अजरश्चामरश्चैव पराशर सुतस्तव ।
एवमुक्त्वा स भगवांस्तत्रैवान्तरधीयत।
युधिष्ठिर महायोगी वीर्यवानक्षयोऽव्ययः ॥ १३.४९.४५ ॥

Parāśara, tu hijo será sin vejez e inmortal. Tras decir esto, el bienaventurado desapareció allí mismo. Yudhiṣṭhira, ese gran yogui será poderoso, imperecedero e inmutable.

13.49.46

अचोरश्चोरशङ्कायां शूले भिन्नो ह्यहं तदा ॥ १३.४९.४६ ॥

No siendo yo ladrón, bajo la sospecha de robo fui entonces atravesado en la estaca.

13.49.47

तत्रस्थेन स्तुतो देवः प्राह मां वै नरेश्वर ।
मोक्षं प्राप्स्यसि शूलाच्च जीविष्यसि समार्बुदम् ॥ १३.४९.४७ ॥

Mientras permanecía allí y lo alababa, el dios me dijo: "Oh señor de los hombres, alcanzarás la liberación de la estaca y vivirás durante cien millones de años."

13.49.48

रुजा शूलकृता चैव न ते विप्र भविष्यति ।
आधिभिर्व्याधिभिश्चैव वर्जितस्त्वं भविष्यति ॥ १३.४९.४८ ॥

Oh brahmín, el dolor causado por la estaca no será tuyo. Estarás libre de las angustias mentales y de las enfermedades del cuerpo.

13.49.49

पादाच्चतुर्थात्सम्भूत आत्मा यस्मान्मुने तव ।
त्वं भविष्यस्यनुपमो जन्म वै सफलं कुरु ॥ १३.४९.४९ ॥

Oh sabio, puesto que tu ātman ha nacido del cuarto cuarto, serás incomparable; haz fructífero tu nacimiento.

13.49.50

तीर्थाभिषेकं सकलं त्वमविघ्नेन चाप्स्यसि ।
स्वर्गं चैवाक्षयं विप्र विदधामि तवोर्जितम् ॥ १३.४९.५० ॥

Obtendrás ablución completa en todos los vados sagrados sin obstáculo; y te concedo, oh brahmin, un cielo imperecedero y poderoso.

13.49.51

एवमुक्त्वा तु भगवान्वरेण्यो वृषवाहनः ।
महेश्वरो महाराजः कृत्तिवासा महाद्युतिः।
सगणो दैवतश्रेष्ठस्तत्रैवान्तरधीयत ॥ १३.४९.५१ ॥

Habiendo hablado así, el bendito y excelso Señor, Maheśvara montado en el toro, gran rey, vestido con piel, de gran esplendor, el mejor de los dioses, junto con sus séquitos, desapareció allí mismo.

13.49.52

विश्वामित्राभ्यनुज्ञातो ह्यहं पितरमागतः ।
अब्रवीन्मां ततो माता दुःखिता रुदती भृशम् ॥ १३.४९.५२ ॥

Con el permiso de Viśvāmitra, fui ante mi padre; entonces mi madre, afligida y llorando mucho, me habló.

13.49.53

कौशिकेनाभ्यनुज्ञातं पुत्रं देवविभूषितम् ।
न तात तरुणं दान्तं पिता त्वां पश्यतेऽनघ ॥ १३.४९.५३ ॥

Oh hijo, con permiso de Kauśika y adornado como un dios: tu padre no te ve, querido; eres joven y dueño de ti mismo, oh irreprochable.

13.49.54

श्रुत्वा जनन्या वचनं निराशो गुरुदर्शने ।
नियतात्मा महादेवमपश्यं सोऽब्रवीच्च माम् ॥ १३.४९.५४ ॥

Habiendo escuchado las palabras de mi madre y sin esperanza de ver a mi maestro, con la mente controlada contemplé a Mahādeva; y él me habló.

13.49.55

पिता माता च ते त्वं च पुत्र मृत्युविवर्जिताः ।
भविष्यथ विश क्षिप्रं द्रष्टासि पितरं क्षये ॥ १३.४९.५५ ॥

Tu padre, tu madre y tú, hijo, estaréis libres de la muerte. Entra pronto; en aquella morada verás a tu padre.

13.49.56

अनुज्ञातो भगवता गृहं गत्वा युधिष्ठिर ।
अपश्यं पितरं तात इष्टिं कृत्वा विनिःसृतम्।
उपस्पृश्य गृहीत्वेध्मं कुशांश्च शरणाकुरून् ॥ १३.४९.५६ ॥

Con permiso del venerable, fui a casa, Yudhiṣṭhira. Querido, vi a mi padre salir tras completar el sacrificio; habiendo bebido agua ritual, tomando leña, hierba kuśa y la hierba ākurū para refugio.

13.49.57

तान्विसृज्य च मां प्राह पिता सास्राविलेक्षणः ।
प्रणमन्तं परिष्वज्य मूर्ध्न्युपाघ्राय पाण्डव ॥ १३.४९.५७ ॥

Dejándolos, mi padre, con los ojos empañados de lágrimas, me habló. Abrazándome mientras me inclinaba, besando mi cabeza, Pāṇḍava.

13.49.58

दिष्ट्या दृष्टोसि मे पुत्र कृतविद्य इहागत ॥ १३.४९.५८ ॥

Por fortuna te he visto, hijo — has venido aquí habiendo completado tu aprendizaje.

13.49.59

एतान्यत्यद्भुतान्येव कर्माण्यथ महात्मनः ।
प्रोक्तानि मुनिभिः श्रुत्वा विस्मयामास पाण्डवः ॥ १३.४९.५९ ॥

Los sabios relataron estas hazañas extraordinariamente maravillosas del magnánimo; al oírlas, el Pāṇḍava quedó asombrado.

13.49.60

ततः कृष्णोऽब्रवीद्वाक्यं पुनर्मतिमतांवरः ।
युधिष्ठिरं धर्मनिधिं पुरुहूतमिवेश्वरः ॥ १३.४९.६० ॥

Entonces Kṛṣṇa, el mejor de los sabios, habló de nuevo a Yudhiṣṭhira, tesoro del dharma, como el Señor habla a Purūhūta (Indra).

13.49.61

उपमन्युर्मयि प्राह तपन्निव दिवाकरः ।
अशुभैः पापकर्माणो ये नराः कलुषीकृताः ॥ १३.४९.६१ ॥

Upamanyu, que brillaba como el sol, me dijo: los hombres que se han contaminado con actos inauspiciosos y pecaminosos—

13.49.62

ईशानं न प्रपद्यन्ते तमोराजसवृत्तयः। ॥ १३.४९.६२ ॥

Quienes tienen disposiciones dominadas por la oscuridad y la pasión no se acogen al Señor Īśāna.

13.49.63

ईश्वरं सम्प्रपद्यन्ते द्विजा भावितभावनाः ॥ १३.४९.६३ ॥

Los nacidos dos veces, cuyas mentes han sido purificadas por la reflexión, se acogen plenamente al Señor.

13.49.64

सर्वथा वर्तमानोपि यो भक्तः परमेश्वरे ।
सदृशोऽरण्यवासीनां मुनीनां भावितात्मनाम् ॥ १३.४९.६४ ॥

Quien, por más que viva de cualquier modo, es devoto del Supremo Señor, es igual a los sabios que habitan en el bosque y tienen el alma purificada.

13.49.65

ब्रह्मत्वं केशवत्वं वा शक्रत्वं वा सुरैः सह ।
त्रैलोक्यस्याधिपत्यं वा तुष्टो रुद्रः प्रयच्छति ॥ १३.४९.६५ ॥

La condición de Brahmā, la de Keśava, o la de Indra junto a los dioses, o el señorío sobre los tres mundos: todo esto concede Rudra cuando se complace.

13.49.66

मनसाऽपि शिवं तात ये प्रपद्यन्ति मानवाः ।
विधूय सर्वपापानि देवैः सह वसन्ति ते ॥ १३.४९.६६ ॥

Querido hijo, los hombres que se acogen a Śiva incluso con la mente, habiéndose sacudido todos los pecados, habitan junto a los dioses.

13.49.67

भित्त्वाभित्त्वा च कूलानि हुत्वा सर्वमिदं जगत् ।
जयेद्देवं विरूपाक्षं न स पापेन लिप्यते ॥ १३.४९.६७ ॥

Quien, tras cortar una y otra vez las orillas y ofrecer todo este mundo como oblación, vence al dios Virūpākṣa, no se mancha con el pecado.

13.49.68

सर्वलक्षणहीनोपि युक्तो वा सर्वपातकैः ।
सर्वं तुदति तत्पापं भावयञ्शिवमात्मना ॥ १३.४९.६८ ॥

Aunque carezca de todas las señales auspiciosas o esté unido a todos los grandes pecados, quien medita en Śiva con el alma aparta todo ese pecado.

13.49.69

कीटपक्षिपतङ्गानां तिरश्चामपि केशव ।
महादेवप्रपन्नानां न भयं विद्यते क्वचित् ॥ १३.४९.६९ ॥

Oh Keśava, incluso entre insectos, aves, polillas y bestias, quienes se han refugiado en Mahādeva no tienen miedo en ningún lugar.

13.49.70

एवमेव महादेवं भक्ता ये मानवा भुवि ।
न ते संसारवशगा इति मे निश्चिता मतिः।
ततः कृष्णोऽब्रवीद्वाक्यं धर्मपुत्रं युधिष्ठिरम् ॥ १३.४९.७० ॥

De igual modo, los hombres de la tierra que son devotos de Mahādeva no quedan sujetos al saṁsāra; tal es mi firme convicción. Entonces Kṛṣṇa dijo estas palabras a Yudhiṣṭhira, el hijo de Dharma.

13.49.71

आदित्यचन्द्रावनिलानलौ च ।
द्यौर्भूमिरापो वसवोऽथ विश्वे।
धाताऽर्यमा शुक्रबृहस्पती च ।
वेदा यज्ञा दक्षिणा वेदवाहाः। ॥ १३.४९.७१ ॥

El sol y la luna, el viento y el fuego, el cielo, la tierra y las aguas, los Vasus y los Viśvedevas, Dhātṛ y Aryaman, Śukra y Bṛhaspati, los Vedas, los sacrificios, los honorarios sacrificiales y los portadores de los Vedas.

13.49.72

सोमो यष्टा यच्च हव्यं हविश्च ।
रक्षा दीक्षा संयमा ये च केचित् ॥ १३.४९.७२ ॥

Soma, el sacrificador, la oblación y la ofrenda, la protección, la consagración, las austeridades de autocontrol, y cualesquiera otras cosas que existan.

13.49.73

स्वाहा वौषट् ब्राह्मणाः सौरभेयी ।
धर्मं चाग्र्यं कालचक्रं बलं च।
यशो दमो बुद्धिमतां स्थितिश्च ।
शुभाशुभं ये मुनयश्च सप्त ॥ १३.४९.७३ ॥

Svāhā, vauṣaṭ, los brāhmaṇas, Saurabheyī, el dharma supremo, la rueda del tiempo, la fuerza y la fama; el dominio de sí y la firmeza de los sabios; lo bueno y lo malo, y los siete sabios.

13.49.74

अग्र्या बुद्धिर्मनसा दर्शने च ।
स्पर्शश्चाग्र्यः कर्मणां या च सिद्धिः।
गणा देवानामूष्मपाः सोमपाश्च ।
लेखाः सुयामास्तुषिता ब्रह्मकायाः ॥ १३.४९.७४ ॥

La inteligencia suprema, por la mente y en la visión; el tacto supremo y el logro de las acciones; las agrupaciones de dioses—los Ūṣmapas y Somapas; los Lekhas, Suyāmas, Tuṣitas, cuyos cuerpos son Brahman.

13.49.75

आभासुरा गन्धपा धूमपाश्च ।
वाचा विरुद्धाश्च मनोविरुद्धाः।
शुद्धाश्च निर्माणरताश्च देवाः ।
स्पर्शाशना दर्शपा आज्यपाश्च ॥ १३.४९.७५ ॥

Los Ābhāsuras, los bebedores de fragancia y de humo; opuestos en la palabra y opuestos en la mente; los dioses puros que se deleitan en la creación; los comedores por el tacto, los bebedores de darśa y los bebedores de ghee.

13.49.76

चिन्त्यद्योता ये च देवेषु मुख्या ।
ये चाप्यन्ते देवताश्चाजमीढ।
सुपर्णगन्धर्वपिशाचदानवा ।
यक्षास्तथा चारणपन्नगाश्च ॥ १३.४९.७६ ॥

Aquellos cuyo resplandor es digno de contemplación, los principales entre los dioses, y los que al final son llamados deidades—¡oh Ajamīḍha! Los Suparṇas, Gandharvas, Piśācas y Dānavas; los Yakṣas, Cāraṇas y Pannagas también.

13.49.77

स्थूलं सूक्ष्मं मृदु चाप्यसूक्ष्मं ।
दुःखं सुखं दुःखमनन्तरं च।
साङ्ख्यं योगं तत्पराणां परं च ।
शर्वाञ्जातं विद्धि य ॥ १३.४९.७७ ॥

Lo grueso y lo sutil, lo suave y también lo no sutil; el dolor, el placer y luego de nuevo el dolor; el Sāṅkhya y el yoga, y lo supremo para quienes se dedican a ellos; conoce todo lo que ha nacido.

13.49.78

तत्सम्भूता भूतकृतो वरेण्या ।
सर्वे देवा भुवनस्यास्य गोपाः।
आविश्येमां धरणीं येऽभ्यरक्षन् ।
पुरातनीं तस्य देवस्य सृष्टिम् ॥ १३.४९.७८ ॥

Nacidos de él, los creadores de los seres, los excelsos dioses son todos guardianes de este mundo; habiendo entrado en esta tierra, protegieron la antigua creación de aquel dios.

13.49.79

विचिन्वन्तस्तपसा तत्स्थवीयः ।
किञ्चित्तत्त्वं प्राणहेतोर्नतोस्मि।
ददातु वेदः स वरानिहेष्टा-
नभिष्टुतोः नः प्रभुरव्ययः सदा ॥ १३.४९.७९ ॥

A quienes buscan por medio de la austeridad, a aquel que está más firmemente establecido en ello, por el bien de la vida, me inclino ante alguna verdad. Que ese Señor imperecedero nos conceda siempre el Veda y los dones deseados aquí, a nosotros que lo alabamos.