ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 13.51
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.51.1
अथ सा स्त्री तमुवाच विप्रमेवं भवत्विति ।
तैलं दिव्यमुपादाय स्नानशाटीमुपानयत् ॥ १३.५१.१ ॥
ଏହା ଶୁଣି ସେ ସ୍ତ୍ରୀ ସେହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲା, 'ଏପରି ହେଉ।' ପରେ ଦିବ୍ୟ ତେଲ ନେଇ ସ୍ନାନ ବସ୍ତ୍ର ଆଣିଲା।
13.51.2
अनुज्ञाता च मुनिना सा स्त्री तेन महात्मना ।
अथास्य तैलेनाङ्गानि सर्वाण्येवाभ्यमृक्षत ॥ १३.५१.२ ॥
ସେହି ମହାତ୍ମା ମୁନିଙ୍କ ଅନୁମତି ପାଇ ସେ ସ୍ତ୍ରୀ ତେଲରେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ଲେପନ କଲା।
13.51.3
शनैश्चाच्छादितस्तत्र स्नानशालामुपागमत् ।
भद्रासनं ततश्चित्रमृषिरन्वगमन्नवम् ॥ १३.५१.३ ॥
ଧୀରେ ଧୀରେ, ବସ୍ତ୍ରରେ ଆବୃତ ହୋଇ ସେ ସ୍ନାନଶାଳାକୁ ଗଲେ। ତା'ପରେ ଋଷି ଏକ ନୂତନ ଅଦ୍ଭୁତ ଭଦ୍ରାସନ ପଛେ ପଛେ ଗଲେ।
13.51.4
अथोपविष्टश्च यदा तस्मिन्भद्रासने तदा ।
स्नापयामास शनकैस्तमृषिं सुखहस्तवत्।
दिव्यं च विधिवच्चक्रे सोपचारं मुनेस्तदा ॥ १३.५१.४ ॥
ପରେ ସେ ସେହି ଭଦ୍ରାସନରେ ବସିଲା ବେଳେ, ସେ ଧୀରେ ଧୀରେ କୋମଳ ହାତରେ ସେହି ଋଷିଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଇଲା ଏବଂ ମୁନିଙ୍କ ଉପଯୁକ୍ତ ଉପଚାର ସହିତ ବିଧିବତ୍ ଦିବ୍ୟ ସେବା କଲା।
13.51.5
जलेन सुसुखोष्णेन तस्या हस्तसुखेन च ।
व्यतीतां रजनीं कृत्स्नां नाजानात्स महाव्रतः ॥ १३.५१.५ ॥
ତାଙ୍କର ସୁଖଦ ଉଷ୍ଣ ଜଳ ଓ ସୁଖଦ ହାତରେ, ସେ ମହାବ୍ରତୀ ସାରା ରାତି ବିତିଗଲା ବୋଲି ଜାଣି ପାରିଲେ ନାହିଁ।
13.51.6
तत उत्थाय स मुनिस्तदा परमविस्मितः ।
पूर्वस्यां दिशि सूर्यं च सोऽपश्यदुदितं दिवि ॥ १३.५१.६ ॥
ତା'ପରେ ସେ ମୁନି ଉଠି ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ମିତ ହେଲେ ଏବଂ ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଆକାଶରେ ଉଦିତ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
13.51.7
सन्ध्योपासनमित्येव सर्वपापहरं न मे ।
तस्य बुद्धिरियं किन्तु मोहस्तत्त्वमिदं भवेत् ॥ १३.५१.७ ॥
ସନ୍ଧ୍ୟୋପାସନା ସର୍ବପାପ ହରଣ କରେ ଏହା ମୋ ପାଇଁ ନୁହେଁ। ତାଙ୍କ ବୁଦ୍ଧି ଏହା; କିନ୍ତୁ ଏହା ତତ୍ତ୍ୱ ନୁହେଁ, ମୋହ ହୋଇପାରେ।
13.51.8
अथोपास्य सहस्रांशुं किं कोरमीत्युवाच ताम् ।
सा चामृतरसप्रख्यं क्रषेरन्नमुपाहरत् ॥ १३.५१.८ ॥
ତା'ପରେ ସହସ୍ରାଂଶୁଙ୍କୁ ଉପାସନା କରି ସେ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲା, 'କଣ କରିବି?' ସେ ଅମୃତରସ ସଦୃଶ ଅନ୍ନ ଋଷିଙ୍କ ପାଇଁ ଆଣିଲା।
13.51.9
तस्य स्वादुतयाऽन्नस्य न प्रभूतं चकार सः ।
व्यगमच्चाप्यहःशेष ततः सन्ध्याऽऽगमत्पुनः ॥ १३.५१.९ ॥
ସେହି ଅନ୍ନର ସ୍ୱାଦ ଯୋଗୁଁ ସେ ତାହା ଅଧିକ ଖାଇଲେ ନାହିଁ। ଦିନର ବାକି ଅଂଶ ମଧ୍ୟ ବିତିଗଲା; ପୁଣି ସନ୍ଧ୍ୟା ଆସିଲା।
13.51.10
अथ सा स्त्री भगवन्तं सुप्यतामित्यचोदयत् ।
तत्र वै शयने दिव्ये तस्य तस्याश्च कल्पिते ॥ १३.५१.१० ॥
ତା'ପରେ ସେ ସ୍ତ୍ରୀ କହିଲା, 'ଭଗବନ୍, ଶୁଅନ୍ତୁ।' ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ଓ ତା'ର ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଦିବ୍ୟ ଶଯ୍ୟାରେ।
13.51.11
पृथक्र्वैव तथा सुप्तौ सा स्त्री स च मुनिस्तदा ।
तथाऽर्थरात्रे सा स्त्री तु शयनं तदुपागमत् ॥ १३.५१.११ ॥
ସେମାନେ ଦୁହେଁ ଅଲଗା ଅଲଗା ଶୋଇଲେ — ସେ ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ସେ ମୁନି ସେତେବେଳେ। ଏହିପରି ମଧ୍ୟରାତ୍ରିରେ ସେ ସ୍ତ୍ରୀ ସେହି ଶଯ୍ୟା ନିକଟକୁ ଆସିଲା।
13.51.12
न भद्रे परदारेषु मनो मे सम्प्रसज्जति ।
उत्तिष्ठ भद्रे भद्रं ते स्वापं वै विरमस्व च ॥ १३.५१.१२ ॥
ହେ ଭଦ୍ରେ, ମୋ ମନ ପରସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତ ହୁଏ ନାହିଁ। ଉଠ, ଭଦ୍ରେ, ତୋର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ; ଶୋଇବା ଛାଡ଼।
13.51.13
सा तदा तेन विप्रेण तथा धृत्या निवर्तिता ।
स्वतन्त्राऽस्मीत्युवाचर्षिं न धर्मच्छलमस्ति ते ॥ १३.५१.१३ ॥
ସେତେବେଳେ ସେହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଧୈର୍ଯ୍ୟରେ ଏପରି ଫେରାଇଲେ, ସେ ଋଷିଙ୍କୁ କହିଲା, ମୁଁ ସ୍ବାଧୀନ; ଆପଣଙ୍କଠାରେ ଧର୍ମର ଛଳ ନାହିଁ।
13.51.14
नास्ति स्वतन्त्रता स्त्रीणामस्वतन्त्रा हि योषितः ।
प्रजापतिमतं ह्येतन्न स्त्री स्वातन्त्र्यमर्हति ॥ १३.५१.१४ ॥
ନାରୀଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ୱାଧୀନତା ନାହିଁ; ନାରୀମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ପରାଧୀନ। ଏହା ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ମତ; ନାରୀ ସ୍ୱାଧୀନତାର ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
13.51.15
बाधने मैथुनं विप्र मम भक्तिं च पश्य वै ।
अधर्मं प्राप्स्यसे विप्र यन्मां त्वं नाभिनन्दसि ॥ १३.५१.१५ ॥
ହେ ବିପ୍ର, ବାଧାରେ ମୈଥୁନ; ମୋ ଭକ୍ତି ମଧ୍ୟ ଦେଖ। ହେ ବିପ୍ର, ତୁମେ ମୋତେ ସ୍ୱାଗତ ନ କରିବାରୁ ଅଧର୍ମ ପାଇବ।
13.51.16
हरन्ति दोषजातानि नरमिन्द्रियकिङ्करम् ।
प्रभवामि सदा धृत्या भद्रे स्वशयनं व्रज ॥ १३.५१.१६ ॥
ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ଦାସ ମନୁଷ୍ୟକୁ ସବୁ ପ୍ରକାର ଦୋଷ ହରଣ କରେ। ମୁଁ ସର୍ବଦା ଧୈର୍ଯ୍ୟରେ ସମର୍ଥ; ହେ ଭଦ୍ରେ, ନିଜ ଶୟ୍ୟାକୁ ଯାଅ।
13.51.17
शिरसा प्रणमे विप्र प्रसादं कर्तुमर्हसि ।
भूमौ निपतमानायाः शरणं भव मेऽनघ ॥ १३.५१.१७ ॥
ହେ ବିପ୍ର, ମସ୍ତକ ନୁଆଇ ପ୍ରଣାମ କରୁଛି; କୃପା କରିବାକୁ ଆପଣ ଯୋଗ୍ୟ। ହେ ନିର୍ଦୋଷ, ଭୂମିରେ ପଡ଼ୁଥିବା ମୋର ଶରଣ ହୁଅନ୍ତୁ।
13.51.18
यदि वा दोषजातं त्वं परदारेषु पश्यसि ।
आत्मानं स्पर्शयाम्यद्य पाणिं गृह्णीष्व मे द्विज ॥ १३.५१.१८ ॥
ଅଥବା ପରନାରୀମାନଙ୍କଠାରେ ତୁମେ ଏପରି ଦୋଷ ଦେଖୁଛ, ତେବେ ଆଜି ମୁଁ ନିଜକୁ ତୁମ ସ୍ପର୍ଶ ପାଇଁ ଦେଉଛି; ହେ ଦ୍ୱିଜ, ମୋ ହାତ ଧର।
13.51.19
न दोषो भविता चैव सत्येनैतद्ब्रवीम्यहम् ।
स्वतन्त्रां मां विजानीहि यो धर्मः सोस्तु वै मयि।
त्वय्यावेशितचित्ता च स्वतन्त्राऽस्मि भजस्व माम् ॥ १३.५१.१९ ॥
ଏଥିରେ କୌଣସି ଦୋଷ ହେବ ନାହିଁ; ଏହା ମୁଁ ସତ୍ୟ ସହିତ କହୁଛି। ମୋତେ ସ୍ୱାଧୀନ ଜାଣ; ଯେଉଁ ଧର୍ମ ଅଛି ତାହା ମୋଠାରେ ବି ରହୁ। ତୁମଠାରେ ମନ ଦେଇଥିବା ମୁଁ ସ୍ୱାଧୀନ; ମୋତେ ଉପଭୋଗ କର।
13.51.20
स्वतन्त्रा त्वं कथं भद्रे ब्रूहि कारणमत्र वै ।
नास्ति त्रिलोके स्त्री काचिद्या वै स्वातन्त्र्यमर्हति ॥ १३.५१.२० ॥
ହେ ଭଦ୍ରେ, ତୁମେ କିପରି ସ୍ୱାଧୀନ? ତାର କାରଣ କୁହ। ତ୍ରିଲୋକରେ ସ୍ୱାଧୀନତାର ଯୋଗ୍ୟ କୌଣସି ନାରୀ ନାହିଁ।
13.51.21
पिता रक्षति कौमारे भर्ता रक्षति यौवने ।
पुत्रस्तु स्थाविरे भावे न स्त्री स्वातन्त्र्यमर्हति।
न वृद्धामक्षतां मन्ये च चेच्छा त्वयि मेऽनघे ॥ १३.५१.२१ ॥
ଶୈଶବରେ ପିତା ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଯୌବନରେ ସ୍ୱାମୀ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟରେ ପୁତ୍ର ରକ୍ଷା କରନ୍ତି; ନାରୀ ସ୍ୱାଧୀନତାର ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ହେ ନିର୍ଦୋଷେ, ମୁଁ ବୃଦ୍ଧାକୁ ଅକ୍ଷତ ମନେ କରେ ନାହିଁ; ଓ ଯଦି ତୁମଠାରେ ମୋର ଇଚ୍ଛା ହୁଏ...
13.51.22
कौमारं ब्रह्मचर्यं मे कन्यैवास्मि न संशयः ।
पत्नीं कुरुष्व मां विप्र श्रद्धां विजहि मा मम ॥ १३.५१.२२ ॥
ମୋ ଶୈଶବର ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ଅଛି; ନିଃସନ୍ଦେହ ମୁଁ କନ୍ୟା ହିଁ। ହେ ବିପ୍ର, ମୋତେ ପତ୍ନୀ କର; ମୋ ପ୍ରତି ତୁମର ଶ୍ରଦ୍ଧା ତ୍ୟାଗ କର ନାହିଁ।
13.51.23
यथा मम तथा तुभ्यं यथा तुभ्यं तथा मम ।
जिज्ञासेयमृषेस्तस्य विघ्नः सत्यं नु किं भवेत् ॥ १३.५१.२३ ॥
ମୋର ଯେମିତି ତୁମର ସେମିତି, ଓ ତୁମର ଯେମିତି ମୋର ସେମିତି। ଋଷିଙ୍କର ଏହି ଜିଜ୍ଞାସା ପ୍ରକୃତରେ ବିଘ୍ନ ହେବ କି?
13.51.24
आश्चर्यं परमं हीदं किन्नु श्रेयो हि मे भवेत् ।
दिव्याभरणवस्त्रा हि कन्येयं मामुपस्थिता ॥ १३.५१.२४ ॥
ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର ବିଷୟ। ଏବେ ମୋର କଲ୍ୟାଣ କ'ଣ ହେବ? ଦିବ୍ୟ ଅଳଙ୍କାର ଓ ବସ୍ତ୍ରରେ ସଜ୍ଜିତା ଏହି କନ୍ୟା ମୋ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଛନ୍ତି।
13.51.25
किं त्वस्याः परमं रूपं जीर्णमासीत्कथं पुनः ।
कन्यारूपमिहाद्यैवं किमिवात्रोत्तरं भवेत् ॥ १३.५१.२५ ॥
କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବ ଉତ୍ତମ ରୂପ ଜୀର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା; ତାହା ପୁଣି କିପରି ହେଲା? ଏଠାରେ ବର୍ତ୍ତମାନ ଏପରି କନ୍ୟାରୂପ କିପରି ପ୍ରକଟ ହେଲା? ଏହାର ଉତ୍ତର କ'ଣ ହୋଇପାରେ?
13.51.26
यथा मे परमा शक्तिर्न व्युत्थाने कथंचन ।
न रोचते हि व्युत्थानं सत्येनासादयाम्यहम् ॥ १३.५१.२६ ॥
ମୋ ପରମ ଶକ୍ତି କୌଣସି ପ୍ରକାରେ ବ୍ୟୁତ୍ଥାନରେ (ବିଚଳନରେ) ନାହିଁ; ବ୍ୟୁତ୍ଥାନ ମୋତେ ରୁଚେ ନାହିଁ। ତେଣୁ ମୁଁ ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ତାହା ଲାଭ କରେ।