Mahābhārata · Adhyāya 13.51
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.51.1
अथ सा स्त्री तमुवाच विप्रमेवं भवत्विति ।
तैलं दिव्यमुपादाय स्नानशाटीमुपानयत् ॥ १३.५१.१ ॥
Da sprach jene Frau zu dem Brahmanen: »So sei es.« Sie nahm göttliches Öl und brachte das Badetuch herbei.
13.51.2
अनुज्ञाता च मुनिना सा स्त्री तेन महात्मना ।
अथास्य तैलेनाङ्गानि सर्वाण्येवाभ्यमृक्षत ॥ १३.५१.२ ॥
Von jenem großherzigen Weisen erlaubt, salbte die Frau daraufhin alle seine Glieder mit Öl.
13.51.3
शनैश्चाच्छादितस्तत्र स्नानशालामुपागमत् ।
भद्रासनं ततश्चित्रमृषिरन्वगमन्नवम् ॥ १३.५१.३ ॥
Langsam, mit einem Tuch bedeckt, ging er dorthin in den Badesaal; dann folgte der Weise einem neuen, wunderbaren Glückssitz.
13.51.4
अथोपविष्टश्च यदा तस्मिन्भद्रासने तदा ।
स्नापयामास शनकैस्तमृषिं सुखहस्तवत्।
दिव्यं च विधिवच्चक्रे सोपचारं मुनेस्तदा ॥ १३.५१.४ ॥
Als er dann auf jenem Glückssitz Platz genommen hatte, badete sie jenen Weisen langsam mit sanften Händen und vollzog für den Weisen den göttlichen Dienst nach Vorschrift mit gebührenden Ehrungen.
13.51.5
जलेन सुसुखोष्णेन तस्या हस्तसुखेन च ।
व्यतीतां रजनीं कृत्स्नां नाजानात्स महाव्रतः ॥ १३.५१.५ ॥
Durch das angenehm warme Wasser und ihre sanften Hände bemerkte jener große Gelübdehalter nicht, dass die ganze Nacht verstrichen war.
13.51.6
तत उत्थाय स मुनिस्तदा परमविस्मितः ।
पूर्वस्यां दिशि सूर्यं च सोऽपश्यदुदितं दिवि ॥ १३.५१.६ ॥
Da erhob sich jener Weise, höchst erstaunt, und sah die Sonne am Himmel im Osten aufgegangen.
13.51.7
सन्ध्योपासनमित्येव सर्वपापहरं न मे ।
तस्य बुद्धिरियं किन्तु मोहस्तत्त्वमिदं भवेत् ॥ १३.५१.७ ॥
Die Dämmerungsverehrung vernichtet alle Sünden – für mich ist das nicht so. Das ist seine Ansicht, doch wäre dies eher Täuschung als Wahrheit.
13.51.8
अथोपास्य सहस्रांशुं किं कोरमीत्युवाच ताम् ।
सा चामृतरसप्रख्यं क्रषेरन्नमुपाहरत् ॥ १३.५१.८ ॥
Dann, nachdem er den Tausendstrahligen verehrt hatte, fragte er sie: »Was soll ich tun?« Und sie brachte dem Weisen Speise, gleich dem Wesen des Nektars.
13.51.9
तस्य स्वादुतयाऽन्नस्य न प्रभूतं चकार सः ।
व्यगमच्चाप्यहःशेष ततः सन्ध्याऽऽगमत्पुनः ॥ १३.५१.९ ॥
Wegen der Süße dieser Speise aß er nicht viel davon. Auch der Rest des Tages verging, dann kam die Dämmerung erneut.
13.51.10
अथ सा स्त्री भगवन्तं सुप्यतामित्यचोदयत् ।
तत्र वै शयने दिव्ये तस्य तस्याश्च कल्पिते ॥ १३.५१.१० ॥
Dann drängte die Frau den Ehrwürdigen: »Lasst uns schlafen.« Dort, auf dem göttlichen Lager, das für ihn und für sie bereitet war.
13.51.11
पृथक्र्वैव तथा सुप्तौ सा स्त्री स च मुनिस्तदा ।
तथाऽर्थरात्रे सा स्त्री तु शयनं तदुपागमत् ॥ १३.५१.११ ॥
Die beiden schliefen getrennt – die Frau und der Weise zu jener Zeit. So näherte sich die Frau um Mitternacht jenem Lager.
13.51.12
न भद्रे परदारेषु मनो मे सम्प्रसज्जति ।
उत्तिष्ठ भद्रे भद्रं ते स्वापं वै विरमस्व च ॥ १३.५१.१२ ॥
O gute Frau, mein Geist hängt nicht an den Frauen anderer. Erhebe dich, gute Frau — dir sei Wohl — und lass vom Schlaf ab.
13.51.13
सा तदा तेन विप्रेण तथा धृत्या निवर्तिता ।
स्वतन्त्राऽस्मीत्युवाचर्षिं न धर्मच्छलमस्ति ते ॥ १३.५१.१३ ॥
Da sprach sie, von dem Brahmanen mit solcher Festigkeit zurückgewiesen, zum Weisen: Ich bin unabhängig; in dir liegt keine Täuschung unter dem Vorwand des Dharma.
13.51.14
नास्ति स्वतन्त्रता स्त्रीणामस्वतन्त्रा हि योषितः ।
प्रजापतिमतं ह्येतन्न स्त्री स्वातन्त्र्यमर्हति ॥ १३.५१.१४ ॥
Frauen haben keine Unabhängigkeit; Frauen sind tatsächlich abhängig. Dies ist die Ansicht Prajāpatis; eine Frau verdient keine Unabhängigkeit.
13.51.15
बाधने मैथुनं विप्र मम भक्तिं च पश्य वै ।
अधर्मं प्राप्स्यसे विप्र यन्मां त्वं नाभिनन्दसि ॥ १३.५१.१५ ॥
O Brahmane, Vereinigung trotz Hindernis; sieh auch meine Hingabe. O Brahmane, indem du mich nicht annimmst, wirst du Adharma auf dich laden.
13.51.16
हरन्ति दोषजातानि नरमिन्द्रियकिङ्करम् ।
प्रभवामि सदा धृत्या भद्रे स्वशयनं व्रज ॥ १३.५१.१६ ॥
Allerlei Verfehlungen reißen den Mann hin, der Diener der Sinne ist. Ich vermag stets durch Festigkeit; o gute Frau, geh zu deinem Lager.
13.51.17
शिरसा प्रणमे विप्र प्रसादं कर्तुमर्हसि ।
भूमौ निपतमानायाः शरणं भव मेऽनघ ॥ १३.५१.१७ ॥
O Brahmane, ich verneige mich mit dem Haupt; du verdienst es, Gnade zu gewähren. O Makelloser, sei mir Zuflucht, während ich zu Boden falle.
13.51.18
यदि वा दोषजातं त्वं परदारेषु पश्यसि ।
आत्मानं स्पर्शयाम्यद्य पाणिं गृह्णीष्व मे द्विज ॥ १३.५१.१८ ॥
Oder wenn du einen solchen Makel an fremden Frauen siehst, so gebe ich mich heute deiner Berührung hin; o Zweimalgeborener, nimm meine Hand.
13.51.19
न दोषो भविता चैव सत्येनैतद्ब्रवीम्यहम् ।
स्वतन्त्रां मां विजानीहि यो धर्मः सोस्तु वै मयि।
त्वय्यावेशितचित्ता च स्वतन्त्राऽस्मि भजस्व माम् ॥ १३.५१.१९ ॥
Darin wird kein Fehler sein; ich sage dies in Wahrheit. Erkenne mich als unabhängig; welches Dharma es gibt, möge auch in mir sein. Mit dem auf dich gerichteten Geist bin ich unabhängig; genieße mich.
13.51.20
स्वतन्त्रा त्वं कथं भद्रे ब्रूहि कारणमत्र वै ।
नास्ति त्रिलोके स्त्री काचिद्या वै स्वातन्त्र्यमर्हति ॥ १३.५१.२० ॥
O Edle, wie bist du unabhängig? Nenne den Grund. In den drei Welten gibt es keine Frau, die Unabhängigkeit verdient.
13.51.21
पिता रक्षति कौमारे भर्ता रक्षति यौवने ।
पुत्रस्तु स्थाविरे भावे न स्त्री स्वातन्त्र्यमर्हति।
न वृद्धामक्षतां मन्ये च चेच्छा त्वयि मेऽनघे ॥ १३.५१.२१ ॥
In der Kindheit beschützt der Vater, in der Jugend der Gatte, im Alter der Sohn; eine Frau verdient keine Unabhängigkeit. O Makellose, eine Alte halte ich nicht für unversehrt; und wenn mein Verlangen auf dich gerichtet ist...
13.51.22
कौमारं ब्रह्मचर्यं मे कन्यैवास्मि न संशयः ।
पत्नीं कुरुष्व मां विप्र श्रद्धां विजहि मा मम ॥ १३.५१.२२ ॥
Ich habe das Keuschheitsgelübde seit meiner Kindheit gehalten; ohne Zweifel bin ich eine Jungfrau. O Brahmane, mach mich zu deiner Gattin; verlier dein Vertrauen zu mir nicht.
13.51.23
यथा मम तथा तुभ्यं यथा तुभ्यं तथा मम ।
जिज्ञासेयमृषेस्तस्य विघ्नः सत्यं नु किं भवेत् ॥ १३.५१.२३ ॥
Wie das Meine, so ist das Deine; wie das Deine, so ist das Meine. Wird diese Frage des Weisen wirklich ein Hindernis sein?
13.51.24
आश्चर्यं परमं हीदं किन्नु श्रेयो हि मे भवेत् ।
दिव्याभरणवस्त्रा हि कन्येयं मामुपस्थिता ॥ १३.५१.२४ ॥
Dies ist ein höchstes Wunder. Welches Gute kann mir nun zuteilwerden? Diese Jungfrau, mit göttlichem Schmuck und Gewändern geschmückt, ist vor mich getreten.
13.51.25
किं त्वस्याः परमं रूपं जीर्णमासीत्कथं पुनः ।
कन्यारूपमिहाद्यैवं किमिवात्रोत्तरं भवेत् ॥ १३.५१.२५ ॥
Doch ihre frühere höchste Gestalt war gealtert; wie ist sie wieder so geworden? Wie ist diese Jungfrauengestalt nun hier erschienen? Was könnte die Antwort darauf sein?
13.51.26
यथा मे परमा शक्तिर्न व्युत्थाने कथंचन ।
न रोचते हि व्युत्थानं सत्येनासादयाम्यहम् ॥ १३.५१.२६ ॥
Da meine höchste Kraft in keiner Art des Sicherhebens (Wankens) liegt und mir das Sichaufrichten nicht gefällt, so erlange ich sie durch die Wahrheit.