Mahābhārata · Adhyāya 13.51
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.51.1
अथ सा स्त्री तमुवाच विप्रमेवं भवत्विति ।
तैलं दिव्यमुपादाय स्नानशाटीमुपानयत् ॥ १३.५१.१ ॥
Então aquela mulher disse ao brâmane: «Que assim seja». Tomando óleo divino, trouxe o pano de banho.
13.51.2
अनुज्ञाता च मुनिना सा स्त्री तेन महात्मना ।
अथास्य तैलेनाङ्गानि सर्वाण्येवाभ्यमृक्षत ॥ १३.५१.२ ॥
Autorizada por aquele sábio magnânimo, a mulher então ungiu com óleo todos os seus membros.
13.51.3
शनैश्चाच्छादितस्तत्र स्नानशालामुपागमत् ।
भद्रासनं ततश्चित्रमृषिरन्वगमन्नवम् ॥ १३.५१.३ ॥
Lentamente, coberto com um pano, foi até a sala de banho; então o sábio seguiu um assento auspicioso novo e maravilhoso.
13.51.4
अथोपविष्टश्च यदा तस्मिन्भद्रासने तदा ।
स्नापयामास शनकैस्तमृषिं सुखहस्तवत्।
दिव्यं च विधिवच्चक्रे सोपचारं मुनेस्तदा ॥ १३.५१.४ ॥
Então, quando ele se sentou naquele assento auspicioso, ela banhou lentamente aquele sábio com mãos suaves e realizou o serviço divino para o sábio com os devidos ritos.
13.51.5
जलेन सुसुखोष्णेन तस्या हस्तसुखेन च ।
व्यतीतां रजनीं कृत्स्नां नाजानात्स महाव्रतः ॥ १३.५१.५ ॥
Com a água agradavelmente morna e as mãos suaves dela, aquele grande praticante de votos não percebeu que a noite inteira havia passado.
13.51.6
तत उत्थाय स मुनिस्तदा परमविस्मितः ।
पूर्वस्यां दिशि सूर्यं च सोऽपश्यदुदितं दिवि ॥ १३.५१.६ ॥
Então aquele sábio se levantou, muito espantado, e viu o sol nascido no céu, na direção leste.
13.51.7
सन्ध्योपासनमित्येव सर्वपापहरं न मे ।
तस्य बुद्धिरियं किन्तु मोहस्तत्त्वमिदं भवेत् ॥ १३.५१.७ ॥
A adoração do crepúsculo destrói todos os pecados — isso não vale para mim. Tal é o pensamento dele, mas isso seria ilusão, não a verdade.
13.51.8
अथोपास्य सहस्रांशुं किं कोरमीत्युवाच ताम् ।
सा चामृतरसप्रख्यं क्रषेरन्नमुपाहरत् ॥ १३.५१.८ ॥
Então, tendo adorado o de mil raios, perguntou-lhe: «O que devo fazer?». E ela trouxe ao sábio alimento semelhante à essência do néctar.
13.51.9
तस्य स्वादुतयाऽन्नस्य न प्रभूतं चकार सः ।
व्यगमच्चाप्यहःशेष ततः सन्ध्याऽऽगमत्पुनः ॥ १३.५१.९ ॥
Por causa da doçura daquele alimento, não comeu muito. O resto do dia também passou, e então o crepúsculo voltou.
13.51.10
अथ सा स्त्री भगवन्तं सुप्यतामित्यचोदयत् ।
तत्र वै शयने दिव्ये तस्य तस्याश्च कल्पिते ॥ १३.५१.१० ॥
Então a mulher instou o venerável: «Que ele durma». Ali, no leito divino preparado para ele e para ela.
13.51.11
पृथक्र्वैव तथा सुप्तौ सा स्त्री स च मुनिस्तदा ।
तथाऽर्थरात्रे सा स्त्री तु शयनं तदुपागमत् ॥ १३.५१.११ ॥
Os dois dormiram separadamente — aquela mulher e aquele sábio naquele momento. Assim, à meia-noite, a mulher aproximou-se daquele leito.
13.51.12
न भद्रे परदारेषु मनो मे सम्प्रसज्जति ।
उत्तिष्ठ भद्रे भद्रं ते स्वापं वै विरमस्व च ॥ १३.५१.१२ ॥
Ó boa mulher, minha mente não se apega às esposas de outros. Levanta-te, boa mulher — que tudo corra bem contigo — e abandona o sono.
13.51.13
सा तदा तेन विप्रेण तथा धृत्या निवर्तिता ।
स्वतन्त्राऽस्मीत्युवाचर्षिं न धर्मच्छलमस्ति ते ॥ १३.५१.१३ ॥
Então, assim retida pelo brâmane com firmeza, ela disse ao sábio: sou independente; em ti não há pretexto de dharma.
13.51.14
नास्ति स्वतन्त्रता स्त्रीणामस्वतन्त्रा हि योषितः ।
प्रजापतिमतं ह्येतन्न स्त्री स्वातन्त्र्यमर्हति ॥ १३.५१.१४ ॥
As mulheres não têm independência; as mulheres são de fato dependentes. Esta é a opinião de Prajāpati; a mulher não merece independência.
13.51.15
बाधने मैथुनं विप्र मम भक्तिं च पश्य वै ।
अधर्मं प्राप्स्यसे विप्र यन्मां त्वं नाभिनन्दसि ॥ १३.५१.१५ ॥
Ó brâmane, união em meio ao impedimento; vê também a minha devoção. Ó brâmane, ao não me acolheres, incorrerás em adharma.
13.51.16
हरन्ति दोषजातानि नरमिन्द्रियकिङ्करम् ।
प्रभवामि सदा धृत्या भद्रे स्वशयनं व्रज ॥ १३.५१.१६ ॥
Toda sorte de faltas arrasta o homem que é servo dos sentidos. Eu sou sempre capaz pela firmeza; ó boa mulher, vai para o teu leito.
13.51.17
शिरसा प्रणमे विप्र प्रसादं कर्तुमर्हसि ।
भूमौ निपतमानायाः शरणं भव मेऽनघ ॥ १३.५१.१७ ॥
Ó brâmane, inclino a cabeça; mereces conceder favor. Ó irrepreensível, sê meu refúgio enquanto caio ao chão.
13.51.18
यदि वा दोषजातं त्वं परदारेषु पश्यसि ।
आत्मानं स्पर्शयाम्यद्य पाणिं गृह्णीष्व मे द्विज ॥ १३.५१.१८ ॥
Ou se vês tal falta nas esposas alheias, hoje ofereço-me ao teu toque; ó duas vezes nascido, toma a minha mão.
13.51.19
न दोषो भविता चैव सत्येनैतद्ब्रवीम्यहम् ।
स्वतन्त्रां मां विजानीहि यो धर्मः सोस्तु वै मयि।
त्वय्यावेशितचित्ता च स्वतन्त्राऽस्मि भजस्व माम् ॥ १३.५१.१९ ॥
Não haverá falta nisso; digo-o em verdade. Considera-me independente; que o dharma que há esteja também em mim. Com a mente fixa em ti, sou independente; desfruta de mim.
13.51.20
स्वतन्त्रा त्वं कथं भद्रे ब्रूहि कारणमत्र वै ।
नास्ति त्रिलोके स्त्री काचिद्या वै स्वातन्त्र्यमर्हति ॥ १३.५१.२० ॥
Ó bondosa, como és independente? Diz-me a razão. Nos três mundos não há mulher alguma que mereça a independência.
13.51.21
पिता रक्षति कौमारे भर्ता रक्षति यौवने ।
पुत्रस्तु स्थाविरे भावे न स्त्री स्वातन्त्र्यमर्हति।
न वृद्धामक्षतां मन्ये च चेच्छा त्वयि मेऽनघे ॥ १३.५१.२१ ॥
Na infância o pai protege; na juventude o marido protege; na velhice o filho protege. A mulher não merece independência. Ó irrepreensível, não considero intacta a velha; e se em ti há o meu desejo...
13.51.22
कौमारं ब्रह्मचर्यं मे कन्यैवास्मि न संशयः ।
पत्नीं कुरुष्व मां विप्र श्रद्धां विजहि मा मम ॥ १३.५१.२२ ॥
Guardo o voto de castidade desde a infância; sem dúvida sou donzela. Ó brâmane, faz de mim a tua esposa; não abandones a tua confiança em mim.
13.51.23
यथा मम तथा तुभ्यं यथा तुभ्यं तथा मम ।
जिज्ञासेयमृषेस्तस्य विघ्नः सत्यं नु किं भवेत् ॥ १३.५१.२३ ॥
Como é meu, assim é teu; como é teu, assim é meu. Esta indagação do sábio será de fato um obstáculo?
13.51.24
आश्चर्यं परमं हीदं किन्नु श्रेयो हि मे भवेत् ।
दिव्याभरणवस्त्रा हि कन्येयं मामुपस्थिता ॥ १३.५१.२४ ॥
Esta é uma maravilha suprema. Que bem poderá vir a mim agora? Esta donzela, adornada com joias e vestes divinas, apresentou-se diante de mim.
13.51.25
किं त्वस्याः परमं रूपं जीर्णमासीत्कथं पुनः ।
कन्यारूपमिहाद्यैवं किमिवात्रोत्तरं भवेत् ॥ १३.५१.२५ ॥
Mas a sua antiga forma suprema era decrépita; como voltou a ser assim? Como surgiu aqui, agora, esta forma de donzela? Qual poderia ser a resposta?
13.51.26
यथा मे परमा शक्तिर्न व्युत्थाने कथंचन ।
न रोचते हि व्युत्थानं सत्येनासादयाम्यहम् ॥ १३.५१.२६ ॥
Como o meu poder supremo não reside em nenhuma forma de erguer-se (vacilar), e o erguer-se não me agrada, assim eu o alcanço pela verdade.