மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.51
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.51.1
अथ सा स्त्री तमुवाच विप्रमेवं भवत्विति ।
तैलं दिव्यमुपादाय स्नानशाटीमुपानयत् ॥ १३.५१.१ ॥
அப்போது அந்தப் பெண் அந்த அந்தணரிடம், 'அவ்வாறே ஆகட்டும்' என்றாள். பின்னர் தெய்வீக எண்ணெயை எடுத்துக்கொண்டு குளியல் ஆடையைக் கொண்டுவந்தாள்.
13.51.2
अनुज्ञाता च मुनिना सा स्त्री तेन महात्मना ।
अथास्य तैलेनाङ्गानि सर्वाण्येवाभ्यमृक्षत ॥ १३.५१.२ ॥
அந்த மகாத்மா முனிவரின் அனுமதி பெற்று, அந்தப் பெண் எண்ணெயால் அவரது அனைத்து உறுப்புகளிலும் பூசினாள்.
13.51.3
शनैश्चाच्छादितस्तत्र स्नानशालामुपागमत् ।
भद्रासनं ततश्चित्रमृषिरन्वगमन्नवम् ॥ १३.५१.३ ॥
மெதுவாக, ஆடையால் மூடப்பட்டவராய் அவர் அங்கே குளியலறைக்குச் சென்றார். பின்னர் முனிவர் புதிய அற்புதமான பத்ராசனத்தைப் பின்தொடர்ந்தார்.
13.51.4
अथोपविष्टश्च यदा तस्मिन्भद्रासने तदा ।
स्नापयामास शनकैस्तमृषिं सुखहस्तवत्।
दिव्यं च विधिवच्चक्रे सोपचारं मुनेस्तदा ॥ १३.५१.४ ॥
பின்னர் அவர் அந்த பத்ராசனத்தில் அமர்ந்ததும், அவள் மெதுவாக மென்மையான கைகளால் அந்த முனிவருக்கு நீராட்டினாள். முனிவருக்குரிய உபசாரங்களுடன் தெய்வீக சேவையை முறைப்படி செய்தாள்.
13.51.5
जलेन सुसुखोष्णेन तस्या हस्तसुखेन च ।
व्यतीतां रजनीं कृत्स्नां नाजानात्स महाव्रतः ॥ १३.५१.५ ॥
அவளுடைய இதமான வெதுவெதுப்பான நீராலும், அவளுடைய மென்மையான கைகளாலும், அந்த மகாவிரதர் இரவு முழுவதும் கழிந்ததை அறியவில்லை.
13.51.6
तत उत्थाय स मुनिस्तदा परमविस्मितः ।
पूर्वस्यां दिशि सूर्यं च सोऽपश्यदुदितं दिवि ॥ १३.५१.६ ॥
அப்போது அந்த முனிவர் எழுந்து மிகவும் வியப்புற்றார்; கிழக்குத் திசையில் வானத்தில் உதித்த சூரியனைக் கண்டார்.
13.51.7
सन्ध्योपासनमित्येव सर्वपापहरं न मे ।
तस्य बुद्धिरियं किन्तु मोहस्तत्त्वमिदं भवेत् ॥ १३.५१.७ ॥
சந்தியோபாசனம் எல்லாப் பாவங்களையும் போக்குவது என்பது எனக்கு இல்லை. அவனுடைய இந்த எண்ணம் அது; ஆனால் இது உண்மையாக இருக்காது, மயக்கமாகவே இருக்கும்.
13.51.8
अथोपास्य सहस्रांशुं किं कोरमीत्युवाच ताम् ।
सा चामृतरसप्रख्यं क्रषेरन्नमुपाहरत् ॥ १३.५१.८ ॥
பின்னர் ஆயிரம் கதிர் கொண்ட சூரியனை வழிபட்டு, 'என்ன செய்ய வேண்டும்?' என்று அவளிடம் கேட்டான். அவள் அமிர்தரசம் போன்ற உணவை முனிவருக்குக் கொண்டு வந்தாள்.
13.51.9
तस्य स्वादुतयाऽन्नस्य न प्रभूतं चकार सः ।
व्यगमच्चाप्यहःशेष ततः सन्ध्याऽऽगमत्पुनः ॥ १३.५१.९ ॥
அந்த உணவின் சுவையால் அவன் அதை அதிகமாக உண்ணவில்லை. பகலின் மீதமும் கழிந்தது; பின்னர் மீண்டும் சந்தியா வந்தது.
13.51.10
अथ सा स्त्री भगवन्तं सुप्यतामित्यचोदयत् ।
तत्र वै शयने दिव्ये तस्य तस्याश्च कल्पिते ॥ १३.५१.१० ॥
பின்னர் அந்தப் பெண் 'பகவானே, தூங்குங்கள்' என்று வற்புறுத்தினாள். அங்கே அவனுக்கும் அவளுக்கும் தயார் செய்யப்பட்ட தெய்வீகப் படுக்கையில்.
13.51.11
पृथक्र्वैव तथा सुप्तौ सा स्त्री स च मुनिस्तदा ।
तथाऽर्थरात्रे सा स्त्री तु शयनं तदुपागमत् ॥ १३.५१.११ ॥
அவர்கள் இருவரும் தனித்தனியாகவே தூங்கினர் — அந்தப் பெண்ணும் அந்த முனிவரும் அப்போது. இவ்வாறு நள்ளிரவில் அந்தப் பெண் அந்தப் படுக்கையை அணுகினாள்.
13.51.12
न भद्रे परदारेषु मनो मे सम्प्रसज्जति ।
उत्तिष्ठ भद्रे भद्रं ते स्वापं वै विरमस्व च ॥ १३.५१.१२ ॥
நற்பெண்ணே, என் மனம் பிறர் மனைவியரிடம் ஈடுபடுவதில்லை. எழுந்திரு, நற்பெண்ணே, உனக்கு நன்மை உண்டாகட்டும்; உறக்கத்தை விட்டுவிடு.
13.51.13
सा तदा तेन विप्रेण तथा धृत्या निवर्तिता ।
स्वतन्त्राऽस्मीत्युवाचर्षिं न धर्मच्छलमस्ति ते ॥ १३.५१.१३ ॥
அப்போது அந்த அந்தணரால் அவ்வாறு உறுதியுடன் திருப்பப்பட்ட அவள், ரிஷியிடம் கூறினாள்: நான் சுதந்திரமானவள்; உங்களிடம் தர்மத்தின் பெயரில் எந்த வஞ்சனையும் இல்லை.
13.51.14
नास्ति स्वतन्त्रता स्त्रीणामस्वतन्त्रा हि योषितः ।
प्रजापतिमतं ह्येतन्न स्त्री स्वातन्त्र्यमर्हति ॥ १३.५१.१४ ॥
பெண்களுக்கு சுதந்திரம் இல்லை; பெண்கள் நிச்சயமாக சார்ந்தவர்களே. இது பிரஜாபதியின் கருத்து; பெண் சுதந்திரத்திற்குத் தகுதியுடையவள் அல்ல.
13.51.15
बाधने मैथुनं विप्र मम भक्तिं च पश्य वै ।
अधर्मं प्राप्स्यसे विप्र यन्मां त्वं नाभिनन्दसि ॥ १३.५१.१५ ॥
அந்தணரே, தடையில் கூடுதல்; என் பக்தியையும் பாருங்கள். அந்தணரே, நீங்கள் என்னை ஏற்காததால் அதர்மத்தை அடைவீர்கள்.
13.51.16
हरन्ति दोषजातानि नरमिन्द्रियकिङ्करम् ।
प्रभवामि सदा धृत्या भद्रे स्वशयनं व्रज ॥ १३.५१.१६ ॥
புலன்களின் அடிமையான மனிதனை எல்லாவித குற்றங்களும் கொண்டு செல்கின்றன. நான் எப்போதும் உறுதியால் வல்லவன்; நல்லவளே, உன் படுக்கைக்குச் செல்.
13.51.17
शिरसा प्रणमे विप्र प्रसादं कर्तुमर्हसि ।
भूमौ निपतमानायाः शरणं भव मेऽनघ ॥ १३.५१.१७ ॥
அந்தணரே, தலை குனிந்து வணங்குகிறேன்; அருள் புரிவது தகும். குற்றமற்றவரே, தரையில் விழும் எனக்கு அடைக்கலமாக இருங்கள்.
13.51.18
यदि वा दोषजातं त्वं परदारेषु पश्यसि ।
आत्मानं स्पर्शयाम्यद्य पाणिं गृह्णीष्व मे द्विज ॥ १३.५१.१८ ॥
அல்லது அயலார் மனைவியரிடம் இத்தகைய குற்றத்தை நீங்கள் காண்கிறீர்களானால், இன்று என்னை உங்கள் தொடுதலுக்கு அளிக்கிறேன்; இருபிறப்பாளரே, என் கையைப் பற்றுங்கள்.
13.51.19
न दोषो भविता चैव सत्येनैतद्ब्रवीम्यहम् ।
स्वतन्त्रां मां विजानीहि यो धर्मः सोस्तु वै मयि।
त्वय्यावेशितचित्ता च स्वतन्त्राऽस्मि भजस्व माम् ॥ १३.५१.१९ ॥
இதில் எந்தக் குற்றமும் இருக்காது; இதை உண்மையாகவே சொல்கிறேன். என்னைச் சுதந்திரமானவளாக அறி; எந்த தர்மம் உள்ளதோ அது என்னிலும் இருக்கட்டும். உன்னிடத்தில் மனம் நிலைத்தவளாய் நான் சுதந்திரமானவள்; என்னை அனுபவி.
13.51.20
स्वतन्त्रा त्वं कथं भद्रे ब्रूहि कारणमत्र वै ।
नास्ति त्रिलोके स्त्री काचिद्या वै स्वातन्त्र्यमर्हति ॥ १३.५१.२० ॥
நல்லவளே, நீ எப்படி சுதந்திரமானவள்? அதற்குக் காரணத்தைச் சொல். மூவுலகிலும் சுதந்திரத்திற்குத் தகுதியுள்ள எந்தப் பெண்ணும் இல்லை.
13.51.21
पिता रक्षति कौमारे भर्ता रक्षति यौवने ।
पुत्रस्तु स्थाविरे भावे न स्त्री स्वातन्त्र्यमर्हति।
न वृद्धामक्षतां मन्ये च चेच्छा त्वयि मेऽनघे ॥ १३.५१.२१ ॥
குழந்தைப் பருவத்தில் தந்தை காக்கிறான்; இளமையில் கணவன் காக்கிறான்; முதுமையில் மகன் காக்கிறான். பெண் சுதந்திரத்திற்குத் தகுதியற்றவள். குற்றமற்றவளே, முதிய பெண்ணை நான் கெடாதவளாகக் கருதவில்லை; உன்னிடத்தில் என் விருப்பம் இருந்தால்...
13.51.22
कौमारं ब्रह्मचर्यं मे कन्यैवास्मि न संशयः ।
पत्नीं कुरुष्व मां विप्र श्रद्धां विजहि मा मम ॥ १३.५१.२२ ॥
என் பாலப் பருவ பிரம்மசரியம் உண்டு; நான் சந்தேகமின்றி கன்னிதான். பிராமணரே, என்னை மனைவியாக்கிக்கொள்ளுங்கள்; என்மீதுள்ள நம்பிக்கையை விட்டுவிடாதீர்கள்.
13.51.23
यथा मम तथा तुभ्यं यथा तुभ्यं तथा मम ।
जिज्ञासेयमृषेस्तस्य विघ्नः सत्यं नु किं भवेत् ॥ १३.५१.२३ ॥
என்னுடையது எவ்வாறோ, அவ்வாறே உன்னுடையது; உன்னுடையது எவ்வாறோ, அவ்வாறே என்னுடையது. முனிவரின் இந்த விசாரணை உண்மையில் ஒரு தடையாகுமா?
13.51.24
आश्चर्यं परमं हीदं किन्नु श्रेयो हि मे भवेत् ।
दिव्याभरणवस्त्रा हि कन्येयं मामुपस्थिता ॥ १३.५१.२४ ॥
இது மிகப் பெரிய வியப்பு. இப்போது எனக்கு என்ன நன்மை வரும்? தெய்வீக ஆபரணங்களும் ஆடைகளும் அணிந்த இந்தக் கன்னிகை எனக்கு முன் வந்து நிற்கிறாள்.
13.51.25
किं त्वस्याः परमं रूपं जीर्णमासीत्कथं पुनः ।
कन्यारूपमिहाद्यैवं किमिवात्रोत्तरं भवेत् ॥ १३.५१.२५ ॥
ஆனால் அவளுடைய முந்தைய உயர்ந்த வடிவம் முதுமையுற்றிருந்ததே; அது மீண்டும் எப்படி ஆனது? இங்கே இப்போது இவ்வாறு கன்னி வடிவம் எப்படி தோன்றியது? இதற்கு விடை என்னவாக இருக்கக்கூடும்?
13.51.26
यथा मे परमा शक्तिर्न व्युत्थाने कथंचन ।
न रोचते हि व्युत्थानं सत्येनासादयाम्यहम् ॥ १३.५१.२६ ॥
என் உயர்ந்த ஆற்றல் எந்த வகையிலும் எழுச்சியில் (விலகுவதில்) இல்லை; விலகுதல் எனக்கு உகக்கவில்லை. ஆகவே நான் சத்தியத்தால் அதை அடைகிறேன்.