مهابهاراتا · أدهيايا 13.76
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.76.1
ततः कदाचिद्देवेन्द्रो दिव्यरूपवपुर्धरः ।
इदमन्तरमित्येवमभ्यगात्तमथाश्रमम् ॥ १३.७६.१ ॥
ثم في وقت ما جاء سيّد الآلهة، متّخذاً جسداً ذا هيئة إلهية، مفكّراً: «هذه هي الفرصة»، إلى ذلك الناسك.
13.76.2
रूपमप्रतिमं कृत्वा लोभनीयं जनाधिपः ।
दर्शनीयतमो भूत्वा प्रविवेश तमाश्रमम् ॥ १३.७६.२ ॥
متّخذاً هيئةً لا مثيل لها تسحر القلوب، صار سيّد البشر بالغ الجمال، ودخل ذلك الناسك.
13.76.3
स ददर्श तमासीनं विपुलस्य कलेबरम् ।
निश्चेष्टं स्तब्धनयनं यताऽऽलेख्यगतं तथा ॥ १३.७६.३ ॥
رأى هناك جسد فيبولا جالساً، ساكناً، عيناه مثبّتتان، كأنه مرسوم في لوحة.
13.76.4
रुचिं च रुचिरापाङ्गीं पीनश्रोणिपयोधराम् ।
पद्मपत्रविशालाक्षीं सम्पूर्णेन्दुनिभाननाम् ॥ १३.७६.४ ॥
ورُوتشي، ذات النظرات الجميلة، والوركين والثديين الممتلئين، والعينين الواسعتين كبتلات اللوتس، والوجه كالبدر التام.
13.76.5
सा तमालोक्य सहसा प्रत्युत्तातुमियेष ह ।
रूपेण विस्मिता कोऽसीत्यथ वक्तुमिवेच्छती ॥ १३.७६.५ ॥
فلما رأته هبّت فجأةً تريد النهوض، متعجّبةً من جماله، كأنها تريد أن تقول: «من أنت؟».
13.76.6
उत्थातुकामा तु सती विष्टव्धा विपुलेन सा ।
निगृहीता मनुष्येन्द्र न शशाक विचेष्टितुम् ॥ १३.७६.६ ॥
لكنّ المرأة الفاضلة، وقد أرادت النهوض، أُمسكت بقوّة من فيبولا؛ يا سيّد البشر، لم تستطع حتى أن تتحرّك.
13.76.7
तामाबभाषे देवेन्द्रः साम्ना परमवल् ।
त्वदर्थमागतं विद्धि देवेन्द्र मां शुचिस्मिते ॥ १३.७६.७ ॥
قال لها سيّد الآلهة بكلمات رقيقة جدًا: «اعلمي أنني جئت من أجلك، يا ذات الابتسامة الطاهرة.»
13.76.8
क्लिश्यमानमनङ्गेन त्वत्सङ्कल्पभवेन ह ।
तत्पर्याप्नुहि मां सुभ्रु पुरा कालोऽतिवर्तते ॥ १३.७६.८ ॥
أنا أتعذّب بأنانغا، الذي وُلد من رغبتك أنتِ. فلذلك يا جميلة الحاجبين، أشبعيني، فإن الوقت يمضي.
13.76.9
तमेवंवादिनं शक्रं शुश्राव विपुलो मुनिः ।
गुरुपत्नयाः शरीरस्थो ददर्श त्रिदसाधिपम् ॥ १३.७६.९ ॥
سمع الحكيم فيبولا شكرا يتكلم هكذا، ومقيمًا في جسد زوجة المعلّم رأى سيّد الآلهة الثلاثين.
13.76.10
न शशाक च सा राजन्प्रत्युत्थातुमनिन्दिता ।
वक्तुं च नाशकद्राजन्विष्टब्दा विपुलेन सा ॥ १३.७६.१० ॥
أيها الملك، لم تستطع تلك المرأة البريئة أن تنهض ولا أن تتكلم، لأنها كانت مشلولة، أيها الملك، بفعل فيبولا.
13.76.11
आकारं गुरुपत्न्यास्तु स विज्ञाय भृगूद्वहः ।
निजय्नाह महातेजा योगेन बलवत्प्रभो।
बबन्ध योगबन्धैश्च तस्याः सर्वेन्द्रियाणि सः ॥ १३.७६.११ ॥
فهم ذلك الفتى البارز من البهريغو، ذو الإشراق العظيم، حال زوجة المعلّم، فكبحها بقوة بقدرة اليوغا؛ أيها السيد، ربط جميع حواسها بقيود اليوغا.
13.76.12
तां निर्विकारां दृष्ट्वा तु पुनरेव शचीपतिः ।
उवाच व्रीहितो राजंस्तां योगबलमोहिताम् ॥ १३.७६.१२ ॥
لما رآها ساكنة لا تتحرك، تكلم زوج شاتشي من جديد؛ خجلاً، أيها الملك، خاطبها وقد أذهلتها قدرة اليوغا.
13.76.13
एह्येहीति ततः सा तु प्रतिवक्तुमियेष तम् ।
स तां वाच्यं गुरोः पत्न्या विपुलः पर्यवर्तयत् ॥ १३.७६.१३ ॥
«تعال، تعال» — فأرادت حينئذٍ أن تجيبه؛ لكنّ فيبولا قلب الكلمات التي كان ينبغي لزوجة المعلّم أن تنطقها.
13.76.14
भोः किमागमने कृत्यमिति तस्यास्तु निःसृता ।
वक्त्राच्छशाङ्कसदृशाद्वाणी संस्कारभूषणा ॥ १३.७६.१४ ॥
«أيها الرجل، ما الغرض من مجيئك؟» — خرجت مثل هذه الكلمة من وجهها الشبيه بالقمر، مزيّنةً بالأدب.
13.76.15
वीडिता सा तु तद्वाक्यमुक्त्वा परवशा तदा ।
पुरन्दरश्च संत्रस्तो बभूव विमना भृशम् ॥ १३.७६.१५ ॥
خجلت هي فنطقت بتلك الكلمات ثم صارت خاضعةً لسلطان غيرها؛ وأما إندرا، مدمّر الحصون، فقد اضطرب اضطرابًا شديدًا وانكسر خاطره كثيرًا.
13.76.16
स तद्वैकृतमालक्ष्य देवराजो विशांपते ।
अवैक्षत सहस्राक्षस्तदा दिव्येन चक्षुषा ॥ १३.७६.१६ ॥
يا سيّد الناس، فلمّا لاحظ ملك الآلهة ذو الألف عين ذلك التغيّر، نظر حينئذٍ بعينه الإلهية.
13.76.17
स ददर्श मुनिं तस्याः शरीरान्तरगोचरम् ।
प्रतिबिम्बमिवादर्शे गुरुपत्न्याः शरीरगम् ॥ १३.७६.१७ ॥
فرأى ذلك الحكيم داخل جسدها، كانعكاس في مرآة، مقيمًا في جسد زوجة المعلّم.
13.76.18
स तं घोरेण तपसा युक्तं दृष्ट्वा पुरंदरः ।
प्रावेपत सुसंत्रस्तो व्रीडितश्च तदा विभो ॥ १३.७६.१८ ॥
فلمّا رأى ذلك الحكيم متّصفًا بالتقشّف المرعب، ارتعد إندرا، مدمّر الحصون، رعبًا شديدًا؛ وحينئذٍ، أيها القدير، خجل أيضًا.
13.76.19
विमुच्य गुरुपत्नीं तु विपुलः सुमहातपाः ।
स्वकलेबरमाविश्य शक्रं भीतमथाब्रवीत् ॥ १३.७६.१९ ॥
أطلق ويبولا، صاحب التقشف العظيم، زوجة المعلم، ودخل جسده وقال لإندرا الخائف.
13.76.20
अजितेन्द्रिय दुर्बुद्धे पापात्मक पुरंदर ।
न चिरं पूजयिष्यन्ति देवास्त्वां मानुषास्तथा ॥ १३.७६.२० ॥
يا بورندارا، يا من لم تضبط حواسه، يا سيئ الفكر، يا صاحب النفس الآثمة! لن يكرمك الآلهة والبشر طويلاً.
13.76.21
किन्नु तद्विस्मृतं शक्र न तन्मनसि ते स्थितम् ।
गौतमेनासि यन्मुक्तो भगाङ्कपरिचिह्नितः ॥ १३.७६.२१ ॥
يا شاكرا، أنسيت ذلك؟ ألم يبق في ذهنك أن غوتاما أطلقك، وأنت الموسوم بعلامة البهغا؟
13.76.22
जाने त्वां बालिशमतिमकृतात्मानमस्थिरम् ।
मयेयं रक्ष्यते मूढ गच्छ पाप यथागतम् ॥ १३.७६.२२ ॥
أعلم أنك ضعيف العقل، غير ضابط لنفسك، متقلّب. هذه المرأة في حمايتي. يا أحمق، يا آثم، عد من حيث جئت.
13.76.23
नाहं त्वामद्य मूढात्मन्दहेयं हि स्वतेजसा ।
कृपायमानस्तु न ते दग्धुमिच्छामि वासव ॥ १३.७६.२३ ॥
يا ضعيف النفس، لن أحرقك اليوم بنوري. لكن متأثراً بالشفقة يا فاسافا، لا أرغب في إحراقك.
13.76.24
स च घोरतमो धीमान्गुरुर्मे पापचेतसम् ।
दृष्ट्वा त्वां निर्दहेदद्य क्रोधदीप्तेन चक्षुषा ॥ १३.७६.२४ ॥
ومعلمي ذلك الأشد رهبة والحكيم، إذ يراك ذا نفس آثمة، سيحرقك اليوم كلياً بعينه المتقدة غضباً.
13.76.25
नैवं तु शक्र कर्तव्यं पुनर्मान्याश्च ते द्विजाः ।
मा गमः ससुतामात्यः क्षयं ब्रह्मबलार्दितः ॥ १३.७६.२५ ॥
يا شكرا، لا ينبغي لك أن تفعل هكذا مرة أخرى؛ فالبراهمة جديرون بإكرامك. لا تذهب إلى الهلاك مع أبنائك ووزرائك، مثقلاً بقوة البراهمن.
13.76.26
अमरोस्मीति यद्बुद्धिं समास्थाय प्रवर्तते ।
मावमंस्था न तपसा न साध्यं नाम किञ्चन ॥ १३.७६.२६ ॥
يا من تتصرف بفكرة 'أنا خالد'، لا تحتقر التقشف؛ فليس شيء مستحيلاً بالتابَس.
13.76.27
तच्छ्रुत्वा वचनं शक्रो विपुलस्य महात्मनः ।
न किञ्चिदुक्त्वा व्रीडार्तस्तत्रैवान्तरधीयत ॥ १३.७६.२७ ॥
لما سمع شكرا كلمات فيبولا العظيم النفس، وقد أصابه الخجل، لم يقل شيئا وتوارى في الحال هناك.
13.76.28
मुहूर्तयाते तस्मिंस्तु देवशर्मा महातपाः ।
कृत्वा यज्ञं यथाकाममाजगाम स्वमाश्रमम् ॥ १३.७६.२८ ॥
بعد مرور لحظة، عاد الزاهد العظيم ديفاشارمان، بعدما أدى القربان كما أراد، إلى ناسكه.
13.76.29
आगतेऽथ गुरौ राजन्विपुलः प्रियकर्मकृत् ।
रक्षितां गुरेव भार्यां न्यवेदयदनिन्दिताम् ॥ १३.७६.२९ ॥
أيها الملك، لما عاد المعلم، قدّم فيبولا، فاعل الأعمال المرضية، زوجته التي لا عيب فيها، وقد حفظها كما تُحفظ زوجة المعلم.
13.76.30
अभिवाद्य च शान्तात्मा स गुरुं गुरुवत्सलः ।
विपुलः पर्युपातिष्ठद्यथापूर्वमशङ्कितः ॥ १३.७६.३० ॥
فيبولا، الهادئ النفس والمحب لمعلمه، حيّا المعلم إجلالاً وخدمه بلا خوف كما كان من قبل.
13.76.31
विश्रान्ताय ततस्तस्मै सहासीनाय भार्यया ।
निवेदयामास तदा विपुलः शक्रकर्म तत् ॥ १३.७६.३१ ॥
فأخبره فيبولا حينئذٍ، وهو يستريح جالساً مع زوجته، بفعل شakra ذاك.
13.76.32
तच्छुत्वा स मुनिस्तुष्टों विपुलस्य प्रतापवान् ।
बभूव शीलवृत्ताभ्यां तपसा नियमेन च ॥ १३.७६.३२ ॥
فلما سمع ذلك، رضي ذلك الحكيم الجليل عن فيبولا لخلقه وسلوكه وتقشفه وانضباطه.
13.76.33
विपुलस्य गुरौ वृत्तिं भक्तिमात्मनि तत्प्रभुः ।
धर्मे च स्थिरतां दृष्ट्वा साधुसाध्वित्यभाषत ॥ १३.७६.३३ ॥
فلما رأى ذلك السيد سلوك فيبولا تجاه معلمه وعبادته في نفسه وثباته في الدارما، قال: «أحسنت، أحسنت!»
13.76.34
प्रतिनन्द्य च धर्मात्मा शिष्यं धर्मपरायणम् ।
वरेण च्छन्दयामास देवशर्मा महामतिः ॥ १३.७६.३४ ॥
فأثنى ديفاشارمان ذو النفس الصالحة والعقل الكبير على تلميذه المتفاني للدارما، وعرض عليه نعمة.
13.76.35
स्थितिं च धर्मे जग्राह स तस्माद्गुरुवत्सलः ।
अनुज्ञातश्च गुरुणा चचारानुत्तमं तपः ॥ १३.७६.३५ ॥
ومنذ ذلك الحين ثبت في الدارما، وهو المحب لمعلمه؛ وبإذن معلمه مارس التقشف الأسمى.
13.76.36
तथैव देवशर्मापि सभार्यः स महातपाः ।
निर्भयो बलवृत्रघ्नाच्चचार विजने वने ॥ १३.७६.३६ ॥
وكذلك كان ديفاشارمان العظيم الزهد يتجول مع زوجته في غابة قفر، لا يخاف حتى قوة إندرا قاتل فريترا.