மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.76
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.76.1
ततः कदाचिद्देवेन्द्रो दिव्यरूपवपुर्धरः ।
इदमन्तरमित्येवमभ्यगात्तमथाश्रमम् ॥ १३.७६.१ ॥
அப்போது ஒரு சமயம் தேவேந்திரன், திவ்ய வடிவத்தையும் உடலையும் தாங்கி, 'இதுவே சமயம்' என்று நினைத்து அந்த ஆசிரமத்தை அணுகினான்.
13.76.2
रूपमप्रतिमं कृत्वा लोभनीयं जनाधिपः ।
दर्शनीयतमो भूत्वा प्रविवेश तमाश्रमम् ॥ १३.७६.२ ॥
ஒப்பற்ற, மனதை மயக்கும் வடிவை எடுத்து, மக்களின் தலைவன் மிகவும் கண்கவர் தோற்றத்துடன் அந்த ஆசிரமத்தினுள் நுழைந்தான்.
13.76.3
स ददर्श तमासीनं विपुलस्य कलेबरम् ।
निश्चेष्टं स्तब्धनयनं यताऽऽलेख्यगतं तथा ॥ १३.७६.३ ॥
அங்கே அமர்ந்திருந்த விபுலனின் உடலைக் கண்டான்; அது அசையாமல், நிலைத்த கண்களுடன், ஓவியத்தில் வரையப்பட்டது போல இருந்தது.
13.76.4
रुचिं च रुचिरापाङ्गीं पीनश्रोणिपयोधराम् ।
पद्मपत्रविशालाक्षीं सम्पूर्णेन्दुनिभाननाम् ॥ १३.७६.४ ॥
ருசியைக் கண்டான்; அழகிய பார்வையும், பருத்த இடுப்பும் மார்பும், தாமரை இதழ் போன்ற விரிந்த கண்களும், முழுநிலவு போன்ற முகமும் கொண்டவள்.
13.76.5
सा तमालोक्य सहसा प्रत्युत्तातुमियेष ह ।
रूपेण विस्मिता कोऽसीत्यथ वक्तुमिवेच्छती ॥ १३.७६.५ ॥
அவனைக் கண்டு அவள் உடனே எழ விரும்பினாள்; அவனது அழகால் வியப்புற்று, 'நீ யார்?' என்று கேட்க விரும்புபவள் போல.
13.76.6
उत्थातुकामा तु सती विष्टव्धा विपुलेन सा ।
निगृहीता मनुष्येन्द्र न शशाक विचेष्टितुम् ॥ १३.७६.६ ॥
எழ விரும்பிய அந்த கற்புடையவள், விபுலனால் இறுக்கப்பட்டாள்; மனுஷ்யேந்திரா, அவள் அசையவும் முடியவில்லை.
13.76.7
तामाबभाषे देवेन्द्रः साम्ना परमवल् ।
त्वदर्थमागतं विद्धि देवेन्द्र मां शुचिस्मिते ॥ १३.७६.७ ॥
தேவேந்திரன் அவளிடம் மிக அன்பான சொற்களால் பேசினான்: 'தூய புன்னகை கொண்டவளே, நான் உனக்காக வந்தேன் என்பதை அறிவாயாக.'
13.76.8
क्लिश्यमानमनङ्गेन त्वत्सङ्कल्पभवेन ह ।
तत्पर्याप्नुहि मां सुभ्रु पुरा कालोऽतिवर्तते ॥ १३.७६.८ ॥
உன் சங்கல்பத்தினால் பிறந்த அனங்கனால் நான் வருந்துகிறேன். ஆகவே, அழகிய புருவமுடையவளே, என்னை நிறைவு செய்வாயாக; காலம் கடந்து செல்கிறது.
13.76.9
तमेवंवादिनं शक्रं शुश्राव विपुलो मुनिः ।
गुरुपत्नयाः शरीरस्थो ददर्श त्रिदसाधिपम् ॥ १३.७६.९ ॥
இவ்வாறு பேசும் சக்கிரனை விபுல முனிவர் கேட்டார். குருபத்தினியின் உடலுக்குள் இருந்தவாறே அவர் முப்பத்துமூன்று தேவர்களின் தலைவனைக் கண்டார்.
13.76.10
न शशाक च सा राजन्प्रत्युत्थातुमनिन्दिता ।
वक्तुं च नाशकद्राजन्विष्टब्दा विपुलेन सा ॥ १३.७६.१० ॥
அரசே, குற்றமற்ற அவளால் எழுந்திருக்கவும் முடியவில்லை, பேசவும் முடியவில்லை; அரசே, விபுலனால் அவள் கட்டுப்படுத்தப்பட்டிருந்தாள்.
13.76.11
आकारं गुरुपत्न्यास्तु स विज्ञाय भृगूद्वहः ।
निजय्नाह महातेजा योगेन बलवत्प्रभो।
बबन्ध योगबन्धैश्च तस्याः सर्वेन्द्रियाणि सः ॥ १३.७६.११ ॥
குருபத்தினியின் நிலையை அறிந்த அந்த பிருகுவர்களில் சிறந்தவர், பெரும் ஒளியுடையவர், யோக வலிமையால் அவளை வலிமையாகத் தடுத்தார். பிரபுவே, யோகக் கட்டுகளால் அவளுடைய எல்லா புலன்களையும் கட்டினார்.
13.76.12
तां निर्विकारां दृष्ट्वा तु पुनरेव शचीपतिः ।
उवाच व्रीहितो राजंस्तां योगबलमोहिताम् ॥ १३.७६.१२ ॥
அவளை அசைவற்றவளாகக் கண்ட சசியின் கணவன் மீண்டும் பேசினான். அரசே, வெட்கமடைந்து, யோகபலத்தால் மயங்கியிருந்த அவளிடம் அவன் கூறினான்.
13.76.13
एह्येहीति ततः सा तु प्रतिवक्तुमियेष तम् ।
स तां वाच्यं गुरोः पत्न्या विपुलः पर्यवर्तयत् ॥ १३.७६.१३ ॥
"வா, வா" என்று அவள் அப்போது அவனுக்குப் பதில் சொல்ல விரும்பினாள்; ஆனால் விபுலன் குருபத்தினி சொல்லவேண்டிய சொற்களை மாற்றிவிட்டான்.
13.76.14
भोः किमागमने कृत्यमिति तस्यास्तु निःसृता ।
वक्त्राच्छशाङ्कसदृशाद्वाणी संस्कारभूषणा ॥ १३.७६.१४ ॥
"ஐயோ, வருவதற்கு என்ன காரணம்?" என்ற சொல் அவளுடைய சந்திரனைப் போன்ற முகத்திலிருந்து வெளிவந்தது; அது நற்பண்பால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது.
13.76.15
वीडिता सा तु तद्वाक्यमुक्त्वा परवशा तदा ।
पुरन्दरश्च संत्रस्तो बभूव विमना भृशम् ॥ १३.७६.१५ ॥
வெட்கமடைந்த அவள் அந்தச் சொல்லைச் சொன்னபின், அப்போது பிறர் வசப்பட்டவளாக ஆனாள்; புரந்தரனாகிய இந்திரனும் மிகவும் அஞ்சி மனச்சோர்வடைந்தான்.
13.76.16
स तद्वैकृतमालक्ष्य देवराजो विशांपते ।
अवैक्षत सहस्राक्षस्तदा दिव्येन चक्षुषा ॥ १३.७६.१६ ॥
மக்களின் தலைவனே, அந்த மாறுபாட்டைக் கண்ட தேவராஜனான ஆயிரம் கண்ணுடையவன் அப்போது தெய்வீகக் கண்ணால் பார்த்தான்.
13.76.17
स ददर्श मुनिं तस्याः शरीरान्तरगोचरम् ।
प्रतिबिम्बमिवादर्शे गुरुपत्न्याः शरीरगम् ॥ १३.७६.१७ ॥
அவன் அந்த முனிவரைக் கண்டான்; அவளுடைய உடலுக்குள் காணப்பட்டவராக, கண்ணாடியில் பிம்பம் போல குருபத்தினியின் உடலில் இருந்தவரை.
13.76.18
स तं घोरेण तपसा युक्तं दृष्ट्वा पुरंदरः ।
प्रावेपत सुसंत्रस्तो व्रीडितश्च तदा विभो ॥ १३.७६.१८ ॥
கடுமையான தவத்தால் கூடிய அவரைக் கண்டு புரந்தரனாகிய இந்திரன் மிகவும் அஞ்சி நடுங்கினான்; ஓ வீரனே, அப்போது வெட்கமும் அடைந்தான்.
13.76.19
विमुच्य गुरुपत्नीं तु विपुलः सुमहातपाः ।
स्वकलेबरमाविश्य शक्रं भीतमथाब्रवीत् ॥ १३.७६.१९ ॥
குரு மனைவியை விடுவித்து, மிகுந்த தவமுடைய விபுலன் தன் உடலில் புகுந்து, அஞ்சிய இந்திரனிடம் கூறினான்.
13.76.20
अजितेन्द्रिय दुर्बुद्धे पापात्मक पुरंदर ।
न चिरं पूजयिष्यन्ति देवास्त्वां मानुषास्तथा ॥ १३.७६.२० ॥
புலனடக்கமற்ற, தீய புத்தியுடைய, பாவியான புரந்தரா! தேவர்களும் மனிதர்களும் உன்னை நீண்ட காலம் வணங்க மாட்டார்கள்.
13.76.21
किन्नु तद्विस्मृतं शक्र न तन्मनसि ते स्थितम् ।
गौतमेनासि यन्मुक्तो भगाङ्कपरिचिह्नितः ॥ १३.७६.२१ ॥
சக்கரனே! அதை மறந்துவிட்டாயா? கௌதமனால் நீ விடுவிக்கப்பட்டாய் என்பது, பகன் அடையாளத்துடன் அடையாளமிடப்பட்ட நிலையில், உன் மனதில் நிலைக்கவில்லையா?
13.76.22
जाने त्वां बालिशमतिमकृतात्मानमस्थिरम् ।
मयेयं रक्ष्यते मूढ गच्छ पाप यथागतम् ॥ १३.७६.२२ ॥
நீ அறிவற்ற, தன்னடக்கமற்ற, நிலையற்றவன் என்று நான் அறிவேன். இவள் என்னால் காக்கப்படுகிறாள். மூடனே, பாவியே, வந்த வழியே திரும்பிப் போ.
13.76.23
नाहं त्वामद्य मूढात्मन्दहेयं हि स्वतेजसा ।
कृपायमानस्तु न ते दग्धुमिच्छामि वासव ॥ १३.७६.२३ ॥
மூடனே, இன்று நான் உன்னை என் தேஜஸால் எரிக்க மாட்டேன். ஆனால் கருணையால் நெகிழ்ந்து, வாசவா, உன்னை எரிக்க நான் விரும்பவில்லை.
13.76.24
स च घोरतमो धीमान्गुरुर्मे पापचेतसम् ।
दृष्ट्वा त्वां निर्दहेदद्य क्रोधदीप्तेन चक्षुषा ॥ १३.७६.२४ ॥
அந்த மிகக் கொடியவரும், அறிவுள்ள என் குருவும், பாவ மனமுடைய உன்னைக் கண்டால், இன்று கோபத்தால் ஒளிரும் கண்ணால் உன்னை எரித்துவிடுவார்.
13.76.25
नैवं तु शक्र कर्तव्यं पुनर्मान्याश्च ते द्विजाः ।
मा गमः ससुतामात्यः क्षयं ब्रह्मबलार्दितः ॥ १३.७६.२५ ॥
இந்திரனே, நீ மீண்டும் இவ்வாறு செய்யக்கூடாது; அந்தணர்கள் உனக்கு மதிப்புக்குரியவர்கள். பிரம்ம பலத்தால் வருந்தி, மகன்களும் அமைச்சர்களுமாக அழிவை அடையாதே.
13.76.26
अमरोस्मीति यद्बुद्धिं समास्थाय प्रवर्तते ।
मावमंस्था न तपसा न साध्यं नाम किञ्चन ॥ १३.७६.२६ ॥
'நான் அழியாதவன்' என்ற எண்ணத்தைப் பற்றிக்கொண்டு செயல்படுபவனே, தவத்தை இகழாதே; தவத்தால் எதுவும் அடைய முடியாதது இல்லை.
13.76.27
तच्छ्रुत्वा वचनं शक्रो विपुलस्य महात्मनः ।
न किञ्चिदुक्त्वा व्रीडार्तस्तत्रैवान्तरधीयत ॥ १३.७६.२७ ॥
மகாத்மா விபுலனின் அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு, வெட்கத்தால் வருந்திய இந்திரன் எதுவும் சொல்லாமல் அங்கேயே மறைந்தான்.
13.76.28
मुहूर्तयाते तस्मिंस्तु देवशर्मा महातपाः ।
कृत्वा यज्ञं यथाकाममाजगाम स्वमाश्रमम् ॥ १३.७६.२८ ॥
அவன் சென்ற ஒரு முகூர்த்த நேரத்திற்குப் பிறகு, மகாதவசி தேவசர்மன் விரும்பியபடி யாகம் செய்து தன் ஆசிரமத்திற்குத் திரும்பினான்.
13.76.29
आगतेऽथ गुरौ राजन्विपुलः प्रियकर्मकृत् ।
रक्षितां गुरेव भार्यां न्यवेदयदनिन्दिताम् ॥ १३.७६.२९ ॥
அரசே, குரு திரும்பி வந்தபோது, பிரியமான செயல்களைச் செய்யும் விபுலன், குருவைப் போல் பாதுகாக்கப்பட்ட குற்றமற்ற மனைவியை அவரிடம் ஒப்படைத்தான்.
13.76.30
अभिवाद्य च शान्तात्मा स गुरुं गुरुवत्सलः ।
विपुलः पर्युपातिष्ठद्यथापूर्वमशङ्कितः ॥ १३.७६.३० ॥
அமைதியான மனமுடைய, குருவிடம் அன்புள்ள விபுலன் குருவை வணங்கி, முன்புபோலவே சந்தேகமின்றி அவருக்குப் பணிவிடை செய்தான்.
13.76.31
विश्रान्ताय ततस्तस्मै सहासीनाय भार्यया ।
निवेदयामास तदा विपुलः शक्रकर्म तत् ॥ १३.७६.३१ ॥
அப்போது இளைப்பாறிக்கொண்டு மனைவியுடன் அமர்ந்திருந்த அவனுக்கு விபுலன் இந்திரனின் அந்தச் செயலை அறிவித்தான்.
13.76.32
तच्छुत्वा स मुनिस्तुष्टों विपुलस्य प्रतापवान् ।
बभूव शीलवृत्ताभ्यां तपसा नियमेन च ॥ १३.७६.३२ ॥
அதைக் கேட்ட அந்த வலிமைமிக்க முனிவர் விபுலனின் நற்குணம், நடத்தை, தவம், நியமம் ஆகியவற்றால் மகிழ்ந்தார்.
13.76.33
विपुलस्य गुरौ वृत्तिं भक्तिमात्मनि तत्प्रभुः ।
धर्मे च स्थिरतां दृष्ट्वा साधुसाध्वित्यभाषत ॥ १३.७६.३३ ॥
விபுலனின் குருவிடம் உள்ள நடத்தை, தன்னில் உள்ள பக்தி, தர்மத்தில் உள்ள உறுதி ஆகியவற்றைக் கண்ட அவரது தலைவர் 'சாது, சாது!' என்றார்.
13.76.34
प्रतिनन्द्य च धर्मात्मा शिष्यं धर्मपरायणम् ।
वरेण च्छन्दयामास देवशर्मा महामतिः ॥ १३.७६.३४ ॥
தர்மாத்மாவும் மகாமதியுமான தேவசர்மன் தர்மத்தில் நிலைத்த சீடனைப் பாராட்டி வரம் அளிக்க விரும்பினார்.
13.76.35
स्थितिं च धर्मे जग्राह स तस्माद्गुरुवत्सलः ।
अनुज्ञातश्च गुरुणा चचारानुत्तमं तपः ॥ १३.७६.३५ ॥
குருவிடம் அன்புள்ள அவன் அதன் பின் தர்மத்தில் நிலைபெற்றான்; குருவின் அனுமதி பெற்று உன்னதமான தவத்தைச் செய்தான்.
13.76.36
तथैव देवशर्मापि सभार्यः स महातपाः ।
निर्भयो बलवृत्रघ्नाच्चचार विजने वने ॥ १३.७६.३६ ॥
அதேபோல் மகாதபஸ்வியான தேவசர்மனும் தன் மனைவியுடன், விருத்திரனைக் கொன்ற இந்திரனின் வலிமையாலும் அஞ்சாமல் ஆளற்ற காட்டில் உலவினான்.