Mahābhārata · Adhyāya 13.76
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.76.1
ततः कदाचिद्देवेन्द्रो दिव्यरूपवपुर्धरः ।
इदमन्तरमित्येवमभ्यगात्तमथाश्रमम् ॥ १३.७६.१ ॥
Dann kam einst der Herr der Götter, einen Körper von göttlicher Gestalt tragend, und dachte: »Dies ist die Gelegenheit«, zu jener Einsiedelei.
13.76.2
रूपमप्रतिमं कृत्वा लोभनीयं जनाधिपः ।
दर्शनीयतमो भूत्वा प्रविवेश तमाश्रमम् ॥ १३.७६.२ ॥
Eine unvergleichliche, betörende Gestalt annehmend, wurde der Herr der Menschen überaus anmutig anzusehen und trat in jene Einsiedelei ein.
13.76.3
स ददर्श तमासीनं विपुलस्य कलेबरम् ।
निश्चेष्टं स्तब्धनयनं यताऽऽलेख्यगतं तथा ॥ १३.७६.३ ॥
Dort sah er den Leib des Vipula sitzend, regungslos, mit starren Augen, wie in einem Gemälde abgebildet.
13.76.4
रुचिं च रुचिरापाङ्गीं पीनश्रोणिपयोधराम् ।
पद्मपत्रविशालाक्षीं सम्पूर्णेन्दुनिभाननाम् ॥ १३.७६.४ ॥
Und Ruci, mit anmutigen Blicken, vollen Hüften und Brüsten, mit Augen so breit wie Lotosblätter und einem Antlitz wie der Vollmond.
13.76.5
सा तमालोक्य सहसा प्रत्युत्तातुमियेष ह ।
रूपेण विस्मिता कोऽसीत्यथ वक्तुमिवेच्छती ॥ १३.७६.५ ॥
Als sie ihn sah, wollte sie plötzlich aufstehen; von seiner Schönheit überrascht, als wollte sie sagen: »Wer bist du?«
13.76.6
उत्थातुकामा तु सती विष्टव्धा विपुलेन सा ।
निगृहीता मनुष्येन्द्र न शशाक विचेष्टितुम् ॥ १३.७६.६ ॥
Doch die treue Frau, die sich erheben wollte, wurde von Vipula festgehalten; o Herr der Menschen, sie konnte sich nicht einmal regen.
13.76.7
तामाबभाषे देवेन्द्रः साम्ना परमवल् ।
त्वदर्थमागतं विद्धि देवेन्द्र मां शुचिस्मिते ॥ १३.७६.७ ॥
Der Herr der Götter sprach zu ihr mit sehr sanften Worten: "Wisse, dass ich um deinetwillen gekommen bin, du mit dem reinen Lächeln."
13.76.8
क्लिश्यमानमनङ्गेन त्वत्सङ्कल्पभवेन ह ।
तत्पर्याप्नुहि मां सुभ्रु पुरा कालोऽतिवर्तते ॥ १३.७६.८ ॥
Ich werde von Ananga gequält, der aus deinem eigenen Verlangen geboren wurde. Darum, o du mit den schönen Brauen, stille mein Verlangen, denn die Zeit verstreicht.
13.76.9
तमेवंवादिनं शक्रं शुश्राव विपुलो मुनिः ।
गुरुपत्नयाः शरीरस्थो ददर्श त्रिदसाधिपम् ॥ १३.७६.९ ॥
Der Weise Vipula hörte Śakra so sprechen, und da er im Leib der Frau seines Lehrers wohnte, sah er den Herrn der dreißig Götter.
13.76.10
न शशाक च सा राजन्प्रत्युत्थातुमनिन्दिता ।
वक्तुं च नाशकद्राजन्विष्टब्दा विपुलेन सा ॥ १३.७६.१० ॥
O König, jene makellose Frau konnte weder aufstehen noch sprechen, denn sie war, o König, von Vipula festgehalten.
13.76.11
आकारं गुरुपत्न्यास्तु स विज्ञाय भृगूद्वहः ।
निजय्नाह महातेजा योगेन बलवत्प्रभो।
बबन्ध योगबन्धैश्च तस्याः सर्वेन्द्रियाणि सः ॥ १३.७६.११ ॥
Als jener Beste der Bhṛgu, von großem Glanz, den Zustand der Frau seines Lehrers erkannte, hielt er sie mit der Macht des Yoga gewaltsam zurück; o Herr, er band alle ihre Sinne mit yogischen Fesseln.
13.76.12
तां निर्विकारां दृष्ट्वा तु पुनरेव शचीपतिः ।
उवाच व्रीहितो राजंस्तां योगबलमोहिताम् ॥ १३.७६.१२ ॥
Als er sie regungslos sah, sprach der Gemahl der Śacī wieder; beschämt, o König, redete er sie an, die von der Macht des Yoga verwirrt war.
13.76.13
एह्येहीति ततः सा तु प्रतिवक्तुमियेष तम् ।
स तां वाच्यं गुरोः पत्न्या विपुलः पर्यवर्तयत् ॥ १३.७६.१३ ॥
„Komm, komm“ — da wollte sie ihm antworten; doch Vipula verdrehte die Worte, die die Frau des Lehrers sprechen sollte.
13.76.14
भोः किमागमने कृत्यमिति तस्यास्तु निःसृता ।
वक्त्राच्छशाङ्कसदृशाद्वाणी संस्कारभूषणा ॥ १३.७६.१४ ॥
„Oh, was ist der Zweck deines Kommens?“ — solche Rede kam aus ihrem mondgleichen Antlitz, geschmückt mit Feinheit.
13.76.15
वीडिता सा तु तद्वाक्यमुक्त्वा परवशा तदा ।
पुरन्दरश्च संत्रस्तो बभूव विमना भृशम् ॥ १३.७६.१५ ॥
Beschämt sprach sie jene Worte und wurde dann von fremder Macht überwältigt; und Indra, der Zerstörer der Festungen, wurde sehr erschrocken und tief niedergeschlagen.
13.76.16
स तद्वैकृतमालक्ष्य देवराजो विशांपते ।
अवैक्षत सहस्राक्षस्तदा दिव्येन चक्षुषा ॥ १३.७६.१६ ॥
O Herr der Völker, der König der Götter, der Tausendäugige, bemerkte jene Veränderung und blickte dann mit seinem göttlichen Auge.
13.76.17
स ददर्श मुनिं तस्याः शरीरान्तरगोचरम् ।
प्रतिबिम्बमिवादर्शे गुरुपत्न्याः शरीरगम् ॥ १३.७६.१७ ॥
Er sah jenen Weisen innerhalb ihres Körpers, wie ein Spiegelbild im Spiegel, im Leib der Frau des Lehrers wohnend.
13.76.18
स तं घोरेण तपसा युक्तं दृष्ट्वा पुरंदरः ।
प्रावेपत सुसंत्रस्तो व्रीडितश्च तदा विभो ॥ १३.७६.१८ ॥
Als er ihn von schrecklicher Askese erfüllt sah, zitterte Indra, der Zerstörer der Festungen, sehr vor Angst; und dann, o Mächtiger, schämte er sich auch.
13.76.19
विमुच्य गुरुपत्नीं तु विपुलः सुमहातपाः ।
स्वकलेबरमाविश्य शक्रं भीतमथाब्रवीत् ॥ १३.७६.१९ ॥
Die Gattin des Lehrers freigebend, trat Vipula, der große Asket, in seinen eigenen Körper ein und sprach zum verängstigten Indra.
13.76.20
अजितेन्द्रिय दुर्बुद्धे पापात्मक पुरंदर ।
न चिरं पूजयिष्यन्ति देवास्त्वां मानुषास्तथा ॥ १३.७६.२० ॥
O Purandara, du Unbeherrschter, Übelgesinnter, Sündhafter! Die Götter und Menschen werden dich nicht lange ehren.
13.76.21
किन्नु तद्विस्मृतं शक्र न तन्मनसि ते स्थितम् ।
गौतमेनासि यन्मुक्तो भगाङ्कपरिचिह्नितः ॥ १३.७६.२१ ॥
O Śakra, hast du das vergessen? Ist dir nicht im Gedächtnis geblieben, dass Gautama dich freigelassen hat, du, der mit dem Zeichen des Bhaga gezeichnet bist?
13.76.22
जाने त्वां बालिशमतिमकृतात्मानमस्थिरम् ।
मयेयं रक्ष्यते मूढ गच्छ पाप यथागतम् ॥ १३.७६.२२ ॥
Ich weiß, dass du töricht, unbeherrscht und unbeständig bist. Diese Frau wird von mir beschützt. O Narr, o Sünder, kehre den Weg zurück, den du gekommen bist.
13.76.23
नाहं त्वामद्य मूढात्मन्दहेयं हि स्वतेजसा ।
कृपायमानस्तु न ते दग्धुमिच्छामि वासव ॥ १३.७६.२३ ॥
O Törichter, ich werde dich heute nicht mit meinem Glanz verbrennen. Doch von Mitleid bewegt, o Vāsava, wünsche ich nicht, dich zu verbrennen.
13.76.24
स च घोरतमो धीमान्गुरुर्मे पापचेतसम् ।
दृष्ट्वा त्वां निर्दहेदद्य क्रोधदीप्तेन चक्षुषा ॥ १३.७६.२४ ॥
Und mein Lehrer, der schrecklichste und weiseste, wird dich, als er dich mit sündigem Sinn sieht, heute mit seinem vor Zorn brennenden Auge völlig verbrennen.
13.76.25
नैवं तु शक्र कर्तव्यं पुनर्मान्याश्च ते द्विजाः ।
मा गमः ससुतामात्यः क्षयं ब्रह्मबलार्दितः ॥ १३.७६.२५ ॥
O Śakra, so solltest du nicht wieder handeln; die Brahmanen sind von dir zu ehren. Vom Brahman-Glanz bedrängt, geh nicht mit deinen Söhnen und Ministern ins Verderben.
13.76.26
अमरोस्मीति यद्बुद्धिं समास्थाय प्रवर्तते ।
मावमंस्था न तपसा न साध्यं नाम किञ्चन ॥ १३.७६.२६ ॥
Du, der du in dem Gedanken 'ich bin unsterblich' handelst, verachte die Askese nicht; durch Askese ist nichts unerreichbar.
13.76.27
तच्छ्रुत्वा वचनं शक्रो विपुलस्य महात्मनः ।
न किञ्चिदुक्त्वा व्रीडार्तस्तत्रैवान्तरधीयत ॥ १३.७६.२७ ॥
Als Śakra die Worte des großherzigen Vipula vernommen hatte, verschwand er, von Scham gequält, ohne etwas zu sagen, an derselben Stelle.
13.76.28
मुहूर्तयाते तस्मिंस्तु देवशर्मा महातपाः ।
कृत्वा यज्ञं यथाकाममाजगाम स्वमाश्रमम् ॥ १३.७६.२८ ॥
Als ein Augenblick vergangen war, kehrte der große Asket Devaśarman, nachdem er das Opfer nach Wunsch vollzogen hatte, in seine Einsiedelei zurück.
13.76.29
आगतेऽथ गुरौ राजन्विपुलः प्रियकर्मकृत् ।
रक्षितां गुरेव भार्यां न्यवेदयदनिन्दिताम् ॥ १३.७६.२९ ॥
O König, als der Lehrer zurückgekehrt war, übergab ihm Vipula, der Erfreuliches tat, seine makellose Frau, die er wie die des Lehrers bewahrt hatte.
13.76.30
अभिवाद्य च शान्तात्मा स गुरुं गुरुवत्सलः ।
विपुलः पर्युपातिष्ठद्यथापूर्वमशङ्कितः ॥ १३.७६.३० ॥
Nachdem er den Lehrer ehrerbietig gegrüßt hatte, diente ihm Vipula, friedfertigen Herzens und seinem Lehrer ergeben, furchtlos wie zuvor.
13.76.31
विश्रान्ताय ततस्तस्मै सहासीनाय भार्यया ।
निवेदयामास तदा विपुलः शक्रकर्म तत् ॥ १३.७६.३१ ॥
Da berichtete Vipula dem, der ausgeruht und mit seiner Gattin zusammensaß, jene Tat Śakras.
13.76.32
तच्छुत्वा स मुनिस्तुष्टों विपुलस्य प्रतापवान् ।
बभूव शीलवृत्ताभ्यां तपसा नियमेन च ॥ १३.७६.३२ ॥
Als er das hörte, war der mächtige Weise mit Vipulas Charakter, Wandel, Askese und Disziplin zufrieden.
13.76.33
विपुलस्य गुरौ वृत्तिं भक्तिमात्मनि तत्प्रभुः ।
धर्मे च स्थिरतां दृष्ट्वा साधुसाध्वित्यभाषत ॥ १३.७६.३३ ॥
Als jener Herr Vipulas Verhalten gegenüber seinem Lehrer, seine innere Hingabe und seine Standhaftigkeit im Dharma sah, sprach er: »Gut, gut!«
13.76.34
प्रतिनन्द्य च धर्मात्मा शिष्यं धर्मपरायणम् ।
वरेण च्छन्दयामास देवशर्मा महामतिः ॥ १३.७६.३४ ॥
Nachdem er seinen dem Dharma ergebenen Schüler gepriesen hatte, bot der rechtschaffene, weitsichtige Devaśarman ihm einen Segen an.
13.76.35
स्थितिं च धर्मे जग्राह स तस्माद्गुरुवत्सलः ।
अनुज्ञातश्च गुरुणा चचारानुत्तमं तपः ॥ १३.७६.३५ ॥
Von da an, seinem Lehrer zugetan, fand er festen Halt im Dharma; mit Erlaubnis seines Lehrers übte er die höchste Askese.
13.76.36
तथैव देवशर्मापि सभार्यः स महातपाः ।
निर्भयो बलवृत्रघ्नाच्चचार विजने वने ॥ १३.७६.३६ ॥
Ebenso wanderte der große Asket Devaśarman mit seiner Gattin furchtlos, selbst vor der Macht Indras, des Vṛtra-Töters, durch einen einsamen Wald.