مهابهاراتا · أدهيايا 13.77
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.77.1
विपुलस्त्वकरोत्तीव्रं तपः कृत्वा गुरोर्वचः ।
तपोयुक्तमथात्मानममन्यत स वीर्यवान् ॥ १३.७७.१ ॥
قام فيبولا بتقشف شديد، متبعًا كلام معلمه. وإذ امتلأ بالتقشف، ظن نفسه كاملًا، ذلك القوي.
13.77.2
स तेन कर्मणा स्वर्गं पृथिवीं पृथिवीपते ।
चचार गतभीः प्रीतो लब्धकीर्तिवरो नृप ॥ १३.७७.२ ॥
بذلك العمل تجوّل في السماء والأرض، خاليًا من الخوف ومسرورًا، بعد أن نال الشهرة والنِعَم. أيها الملك!
13.77.3
उभौ लोकौ जितौ चापि तथैवामन्यत प्रभुः ।
कर्मणा तेन कौरव्य तपसा विपुलेन च ॥ १३.७७.३ ॥
بذلك العمل وبذلك التقشف العظيم، ظن ذلك القدير أنه قد فتح العالمين، أيها الكوروي!
13.77.4
अथ काले व्यतिक्रान्ते कस्मिंश्चित्कुरुनन्दन ।
रुच्या भगिन्या आदानं प्रभूतदनधान्यवत् ॥ १३.७७.४ ॥
ثم مضى زمن ما، أيها الفرحة في نسل كورو، فقُبِل في بيت أخت روتشي (شيء) وفير من الطعام والحبوب.
13.77.5
एतस्मिन्नेव काले तु दिव्या काचिद्वराङ्गना ।
बिभ्रती परमं रूपं जगामाथ विहायसा ॥ १३.७७.५ ॥
في ذلك الوقت بعينه مضت حسناء إلهية تحمل أسمى صورة عبر السماء.
13.77.6
तस्याः शरीरात्पुष्पाणि पतितानि महीतले ।
तस्याश्रमस्याविदूरे दिव्यगन्धानि भारत ॥ १३.७७.६ ॥
سقطت من جسدها أزهار ذات عطر إلهي على وجه الأرض، ليس بعيدًا عن ذلك الخلوة، أيها البهاراتي.
13.77.7
तान्यगृह्णात्ततो राजन्रुचिर्ललितलोचना ।
तदा निमन्त्रकस्तस्या अङ्गेभ्यः क्षिप्रमागमत् ॥ १३.७७.७ ॥
أيها الملك، فأخذت رُوشي ذات العيون الجميلة تلك الزهور؛ وفي تلك اللحظة جاء الضيف المدعو سريعاً من أعضائها.
13.77.8
तस्या हि भगिनी तात ज्येष्ठा नाम्ना प्रभावती ।
भार्या चित्ररथस्याथ बभूवाङ्गेश्वरस्य वै ॥ १३.७७.८ ॥
يا بني، إن أختها الكبرى واسمها برابهافاتي صارت زوجة تشيترارَثا، سيد أنغا.
13.77.9
पिनह्य तानि पुष्पाणि केशेषु वरवर्णिनी ।
आमन्त्रिता ततोऽगच्छद्रुचिरङ्गपतेर्गृहम् ॥ १३.७७.९ ॥
وقد زينت شعرها بتلك الزهور، ذهبت المرأة حسنة اللون، بعد أن دُعيت، إلى بيت سيد أنغا.
13.77.10
पुष्पाणि तानि दृष्ट्वा तु तदाङ्गेन्द्रवराङ्गना ।
भगिनीं चोदयामास पुष्पार्थे चारुलोचना ॥ १३.७७.१० ॥
ولما رأت تلك الزهور، حثّت الملكة الفاضلة لسيد أنغا، ذات العيون الجميلة، أختها على طلب الزهور.
13.77.11
सा भर्त्रे सर्वमाचष्ट रुचिः सुरुचिरानना ।
भगिन्या भाषितं सर्वमृषिस्तच्चाभ्यनन्दत ॥ १३.७७.११ ॥
أخبرت رُوشي ذات الوجه الجميل زوجها بكل شيء؛ فوافق الحكيم على كل ما قالته أختها.
13.77.12
ततो विपुलमानाय्य देवशर्मा महातपाः ।
पुष्पार्थे चोदयामास गच्छगच्छेति भारत ॥ १३.७७.१२ ॥
ثم إن الزاهد العظيم ديفاشارما، بعد أن أحضر كمية وفيرة، حثّها على الذهاب لجلب الزهور قائلاً: «اذهبي، اذهبي»، يا بهارتا.
13.77.13
विपुलस्तु गुरोर्वाक्यमविचार्य महातपाः ।
स तथेत्यब्रवीद्राजंस्तं च देशं जगाम ह ॥ १३.७७.१३ ॥
قال فيبولا، الزاهد العظيم، دون أن يتدبّر كلام معلّمه: «ليكن كذلك»، أيها الملك، ومضى إلى ذلك المكان.
13.77.14
यस्मिन्देशे तु तान्यासन्पतितानि नभस्तलात् ।
अम्लानान्यपि तत्रासन्कुसुमान्यपराण्यपि ॥ १३.७७.१४ ॥
وفي المكان الذي سقطت فيه تلك الأزهار من السماء، كانت توجد أيضًا أزهار أخرى لم تذبل.
13.77.15
स ततस्तानि जग्राह दिव्यानि रुचिराणि च ।
प्राप्तानि स्वेन तपसा दिव्यगन्धानि भारत ॥ १३.७७.१५ ॥
فأخذ تلك الأزهار الإلهية الجميلة، التي نالها بتقشفه، وهي ذات عبير إلهي، يا بهارata.
13.77.16
सम्प्राप्य तानि प्रीतात्मा गुरोर्वचनकारकः ।
तदा जगाम तूर्णं च चम्पां चम्पकमालिनीम् ॥ १३.७७.१६ ॥
ولما حصل عليها، وهو مسرور القلب، مطيعًا لكلمة معلّمه، مضى مسرعًا إلى تشامبا المزينة بأكاليل الشمبكا.
13.77.17
स वने निर्जने तात ददर्श मिथुनं नृणाम् ।
चक्रवत्परिवर्तन्तं गृहीत्वा पाणिना करम् ॥ १३.७७.१७ ॥
في تلك الغابة الموحشة، يا عزيزي، رأى زوجًا من الرجال يدورون كالعجلة، ممسكين بيد بعضهم بعضًا.
13.77.18
तत्रैकस्तूर्णमगमत्तत्पदे च विवर्तयन् ।
एकस्तु न तदा राजंश्चक्रतुः कलहं ततः ॥ १३.७७.१८ ॥
فمضى أحدهما مسرعًا، يدور على آثار الآخر؛ أما الآخر، أيها الملك، فلم يثر حينئذ أي خصام.
13.77.19
त्वं शीघ्रं गच्छसीत्येकोऽब्रवीन्नेति तथाऽपरः ।
पतितेति च तौ राजन्परस्परमथोचतुः ॥ १३.७७.१९ ॥
قال أحدهما: «إنك تسرع»، وقال الآخر: «لا». ثم، أيها الملك، قال كلاهما للآخر: «لقد سقط».
13.77.20
तयोर्विस्पर्धतोरेवं शपथोऽयमभूत्तदा ।
सहसोद्दिश्य विपुलं ततो वाक्यमथोचतुः ॥ १३.७७.२० ॥
وبينما كان الاثنان يتنازعان هكذا، أُقسم حينئذ هذا القسم. ثم، موجِّهَين الخطاب فجأة إلى فيبولا، قالا هذه الكلمات.
13.77.21
आवयोरनृतं प्राह यस्तस्याभूद्द्विजस्य वै ।
विपुलस्य परे लोके या गतिः सा भवेदिति ॥ १३.७७.२१ ॥
«أيّنا قال كذبًا، فليكن مصير ذلك البراهماني في العالم الآخر هو مصير فيبولا».
13.77.22
एतच्छ्रुत्वा तु विपुलो विषण्णवदनोऽभवत् ।
एवं तीव्रतपाश्चाहं कष्टश्चायं परिश्रमः ॥ १३.७७.२२ ॥
عندما سمع هذا، صار وجه فيبولا حزينًا. «هكذا تكون تقشفاتي شديدة، وهذا الجهد مؤلم أيضًا».
13.77.23
मिथुनस्यास्य किं मे स्यात्कृतं पापं यथा गतिः ।
अनिष्टा सर्वभूतानां कीर्तिताऽनेन मेऽद्य वै ॥ १३.७७.२३ ॥
«أيّ ذنب ارتكبتُه في حق هذا الثنائي حتى يكون مصيري هكذا؟ لقد أعلن اليوم لي مصيرًا غير مرغوب فيه لجميع الكائنات».
13.77.24
एवं सञ्चिन्तयन्नेव विपुलो राजसत्तम ।
अवाङ्मुखो दीनमना दध्यौ दुष्कृतमात्मनः ॥ १३.७७.२४ ॥
يا أفضل الملوك، وبينما كان يفكر على هذا النحو، أطرق فيبولا برأسه، وكان قلبه حزينًا، وأخذ يتأمل في ذنبه الذي اقترفه.
13.77.25
ततः षडन्यान्पुरुषानक्षैः काञ्चनराजतैः ।
अपश्यद्दीव्यमानान्वै लोभामर्षान्वितांस्तथा ॥ १३.७७.२५ ॥
ثم رأى ستة رجال آخرين يلعبون بنرد من ذهب وفضة، مملوءين طمعًا وسخطًا.
13.77.26
कुर्वतः शपथं तेन यः कृतो मिथुनेन तु ।
विपुलं वै समुद्दिश्य तेपि वाक्यमथाब्रुवन् ॥ १३.७७.२६ ॥
وبينما كان ذلك الزوجان يقسمان القسم الموجه إلى فيبولا، نطقا هما أيضًا بهذه الكلمات.
13.77.27
लोभमास्थाय योऽस्माकं विषमं कर्तुमुत्सहेत् ।
विपुलस्य परे लोके या गतिस्तामवाप्नुयात्। ॥ १३.७७.२७ ॥
من بيننا، إذا لجأ إلى الطمع وتجرأ على ظلم فيبولا، فلينل في العالم الآخر المصير نفسه الذي لقيه فيبولا.
13.77.28
एतच्छ्रुत्वा तु विपुलो नापश्यद्धर्मसङ्करम् ।
जन्मप्रभृति कौरव्य कृतपूर्वमथात्मनः ॥ १३.७७.२८ ॥
ولم يرَ فيبولا، بعد أن سمع ذلك، أي اختلال للدارما ارتكبه منذ ولادته، يا كاورافيا.
13.77.29
स प्रदध्यौ तथा राजन्नग्नावग्निरिवाहितः ।
दह्यमानेन मनसा शापं श्रुत्वा तथाविधम् ॥ १३.७७.२९ ॥
أيها الملك، غرق في التفكير كنار أُشعلت في نار؛ ولما سمع مثل تلك اللعنة احترق قلبه.
13.77.30
तस्य चिन्तयतस्तात बह्वीर्वाचो निशम्य तु ।
इदमासीन्मनसि च रुच्या रक्षणकारितम् ॥ १३.७७.३० ॥
يا عزيزي، بينما كان يتأمل، وبعد أن سمع كلمات كثيرة، نشأ في نفسه هذا: العزم، بإرادته الحرة، على الحماية.
13.77.31
लक्षणं लक्षणेनैव वदनं वदनेन च ।
विधाय न मया चोक्तं सत्यमेतद्गुरोस्तथा ॥ १३.७७.३१ ॥
بعد أن عرفتُ العلامة بالعلامة والوجه بالوجه، لم أقل ذلك للمعلّم؛ هذا هو الحق.
13.77.32
एतदात्मनि कौरव्य दुष्कृतं विपुलस्तदा ।
अमन्यत महाभाग तथा तच्च न संशयः ॥ १३.७७.३२ ॥
يا سليل كورو، يا عظيم الحظ، فاعتبر ذلك في نفسه ذنبًا عظيمًا؛ وكان كذلك بلا ريب.
13.77.33
स चम्पां नगरीमेत्य पुष्पाणि गुरवे ददौ ।
पूजयामास च गुरुं विधिवत्स गुरुप्रियः ॥ १३.७७.३३ ॥
وبعد أن وصل إلى مدينة تشامبا قدّم الزهور لمعلّمه؛ وكان محبوبًا لدى معلّمه، فأكرم المعلّم وفق القواعد.