மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.77
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.77.1
विपुलस्त्वकरोत्तीव्रं तपः कृत्वा गुरोर्वचः ।
तपोयुक्तमथात्मानममन्यत स वीर्यवान् ॥ १३.७७.१ ॥
விபுலன் குருவின் சொல்லின்படி கடும் தவம் செய்தான். தவத்தால் நிறைந்தவனாக அந்த வீரியவான் தன்னை எண்ணிக்கொண்டான்.
13.77.2
स तेन कर्मणा स्वर्गं पृथिवीं पृथिवीपते ।
चचार गतभीः प्रीतो लब्धकीर्तिवरो नृप ॥ १३.७७.२ ॥
அந்தச் செயலால் அவன் சொர்க்கத்திலும் பூமியிலும் அச்சமின்றி மகிழ்ச்சியுடன் சஞ்சரித்தான்; புகழும் வரங்களும் பெற்றான். ஓ அரசே!
13.77.3
उभौ लोकौ जितौ चापि तथैवामन्यत प्रभुः ।
कर्मणा तेन कौरव्य तपसा विपुलेन च ॥ १३.७७.३ ॥
அந்தச் செயலாலும் பெரிய தவத்தாலும் அந்த வல்லவன் இரு உலகங்களையும் வென்றதாக எண்ணிக்கொண்டான். ஓ கௌரவ்யா!
13.77.4
अथ काले व्यतिक्रान्ते कस्मिंश्चित्कुरुनन्दन ।
रुच्या भगिन्या आदानं प्रभूतदनधान्यवत् ॥ १३.७७.४ ॥
பின்னர் சிறிது காலம் கழிந்ததும், ஓ குருநந்தனா! ருசியின் சகோதரியின் வீட்டில் ஏராளமான உணவும் தானியமும் பெறப்பட்டது.
13.77.5
एतस्मिन्नेव काले तु दिव्या काचिद्वराङ्गना ।
बिभ्रती परमं रूपं जगामाथ विहायसा ॥ १३.७७.५ ॥
அதே நேரத்தில் ஒரு தெய்வீக அழகி, உயர்ந்த அழகைத் தாங்கியவளாக, ஆகாயமார்க்கமாக வந்தாள்.
13.77.6
तस्याः शरीरात्पुष्पाणि पतितानि महीतले ।
तस्याश्रमस्याविदूरे दिव्यगन्धानि भारत ॥ १३.७७.६ ॥
அவளது உடலிலிருந்து தெய்வீக மணமுள்ள மலர்கள் பூமியில் விழுந்தன; அந்த ஆசிரமத்திற்கு அருகிலேயே. ஓ பாரதா!
13.77.7
तान्यगृह्णात्ततो राजन्रुचिर्ललितलोचना ।
तदा निमन्त्रकस्तस्या अङ्गेभ्यः क्षिप्रमागमत् ॥ १३.७७.७ ॥
அரசே, பின்னர் அழகிய கண்களை உடைய ருசி அந்த மலர்களை எடுத்துக்கொண்டாள். அப்போது அழைக்கப்பட்ட விருந்தினர் அவளுடைய அங்கங்களிலிருந்து விரைவாக வந்தான்.
13.77.8
तस्या हि भगिनी तात ज्येष्ठा नाम्ना प्रभावती ।
भार्या चित्ररथस्याथ बभूवाङ्गेश्वरस्य वै ॥ १३.७७.८ ॥
அன்பே, அவளுடைய மூத்த சகோதரி பிரபாவதி என்ற பெயருடையவள்; அவள் அங்கநாட்டு அதிபதி சித்ரரதனின் மனைவியானாள்.
13.77.9
पिनह्य तानि पुष्पाणि केशेषु वरवर्णिनी ।
आमन्त्रिता ततोऽगच्छद्रुचिरङ्गपतेर्गृहम् ॥ १३.७७.९ ॥
அந்த மலர்களை கூந்தலில் சூடிக்கொண்டு, நல்ல நிறமுடைய அந்தப் பெண் அழைக்கப்பட்டு அங்கபதியின் வீட்டுக்குச் சென்றாள்.
13.77.10
पुष्पाणि तानि दृष्ट्वा तु तदाङ्गेन्द्रवराङ्गना ।
भगिनीं चोदयामास पुष्पार्थे चारुलोचना ॥ १३.७७.१० ॥
அந்த மலர்களைக் கண்டதும், அங்கேந்திரனின் சிறந்த மனைவி, அழகிய கண்களை உடைய அவள், மலர்களுக்காகத் தன் சகோதரியைத் தூண்டினாள்.
13.77.11
सा भर्त्रे सर्वमाचष्ट रुचिः सुरुचिरानना ।
भगिन्या भाषितं सर्वमृषिस्तच्चाभ्यनन्दत ॥ १३.७७.११ ॥
அழகிய முகமுடைய அந்த ருசி தன் கணவனுக்கு எல்லாவற்றையும் சொன்னாள். சகோதரி சொன்ன அனைத்தையும் முனிவர் மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொண்டார்.
13.77.12
ततो विपुलमानाय्य देवशर्मा महातपाः ।
पुष्पार्थे चोदयामास गच्छगच्छेति भारत ॥ १३.७७.१२ ॥
பின்னர் மஹாதபஸ்வி தேவசர்மன் மிகுதியாக (மலர்களைக்) கொண்டுவந்து, ஓ பாரதா, 'செல், செல்' என்று மலர்களுக்காக அவளைத் தூண்டினார்.
13.77.13
विपुलस्तु गुरोर्वाक्यमविचार्य महातपाः ।
स तथेत्यब्रवीद्राजंस्तं च देशं जगाम ह ॥ १३.७७.१३ ॥
மகாதபஸ்வியான விபுலர் குருவின் சொல்லை ஆராயாமல், "அப்படியே" என்று கூறினார்; ஓ அரசே, அவர் அந்த இடத்திற்குச் சென்றார்.
13.77.14
यस्मिन्देशे तु तान्यासन्पतितानि नभस्तलात् ।
अम्लानान्यपि तत्रासन्कुसुमान्यपराण्यपि ॥ १३.७७.१४ ॥
எந்த இடத்தில் வானத்திலிருந்து அந்தப் பூக்கள் விழுந்திருந்தனவோ, அங்கே வாடாத மற்ற பூக்களும் இருந்தன.
13.77.15
स ततस्तानि जग्राह दिव्यानि रुचिराणि च ।
प्राप्तानि स्वेन तपसा दिव्यगन्धानि भारत ॥ १३.७७.१५ ॥
பின்னர் அவர் அந்த தெய்வீகமான அழகிய பூக்களை எடுத்துக்கொண்டார்; அவை அவருடைய சொந்த தவத்தால் பெறப்பட்டவை, தெய்வீக நறுமணம் கொண்டவை, ஓ பாரதா.
13.77.16
सम्प्राप्य तानि प्रीतात्मा गुरोर्वचनकारकः ।
तदा जगाम तूर्णं च चम्पां चम्पकमालिनीम् ॥ १३.७७.१६ ॥
அவற்றைப் பெற்றதும், மகிழ்ந்த மனத்துடன், குருவின் சொல்லைச் செய்பவர் விரைவாக சம்பகமாலினியான சம்பாவை நோக்கிச் சென்றார்.
13.77.17
स वने निर्जने तात ददर्श मिथुनं नृणाम् ।
चक्रवत्परिवर्तन्तं गृहीत्वा पाणिना करम् ॥ १३.७७.१७ ॥
அவர் அந்த தனிமையான காட்டில், ஓ அன்பனே, சக்கரம் போலச் சுழன்றுகொண்டிருந்த ஒரு மனிதர் இணையைக் கண்டார்; அவர்கள் கையைக் கைகளால் பிடித்திருந்தனர்.
13.77.18
तत्रैकस्तूर्णमगमत्तत्पदे च विवर्तयन् ।
एकस्तु न तदा राजंश्चक्रतुः कलहं ततः ॥ १३.७७.१८ ॥
அங்கே ஒருவர் விரைவாகச் சென்றார், அவருடைய அடிச்சுவட்டில் சுழன்றபடி; ஆனால் ஓ அரசே, மற்றவர் அப்போது எந்தச் சண்டையும் செய்யவில்லை.
13.77.19
त्वं शीघ्रं गच्छसीत्येकोऽब्रवीन्नेति तथाऽपरः ।
पतितेति च तौ राजन्परस्परमथोचतुः ॥ १३.७७.१९ ॥
ஒருவன் "நீ விரைவாகப் போகிறாய்" என்றான்; மற்றவன் "இல்லை" என்றான். அரசே, "அது விழுந்துவிட்டது" என்று அவ்விருவரும் ஒருவரோடொருவர் சொன்னார்கள்.
13.77.20
तयोर्विस्पर्धतोरेवं शपथोऽयमभूत्तदा ।
सहसोद्दिश्य विपुलं ततो वाक्यमथोचतुः ॥ १३.७७.२० ॥
அவ்விருவரும் இவ்வாறு வாதிட்டபோது அப்போது இந்த சத்தியம் செய்யப்பட்டது. பின்னர் திடீரென விபுலனை நோக்கி அவர்கள் இந்தச் சொற்களைச் சொன்னார்கள்.
13.77.21
आवयोरनृतं प्राह यस्तस्याभूद्द्विजस्य वै ।
विपुलस्य परे लोके या गतिः सा भवेदिति ॥ १३.७७.२१ ॥
"நம் இருவரில் யார் பொய் சொல்கிறாரோ, அந்த அந்தணனுக்கு மறுலோகத்தில் எந்த கதி உண்டோ, அதுவே விபுலனுக்கும் ஆகட்டும்."
13.77.22
एतच्छ्रुत्वा तु विपुलो विषण्णवदनोऽभवत् ।
एवं तीव्रतपाश्चाहं कष्टश्चायं परिश्रमः ॥ १३.७७.२२ ॥
இதைக் கேட்டு விபுலனின் முகம் வாடிப்போனது. "இவ்வாறு என் கடும் தவம் உள்ளது; இந்தக் கடின உழைப்பும் துன்பகரமானது."
13.77.23
मिथुनस्यास्य किं मे स्यात्कृतं पापं यथा गतिः ।
अनिष्टा सर्वभूतानां कीर्तिताऽनेन मेऽद्य वै ॥ १३.७७.२३ ॥
"இந்த இணையினருக்கு நான் என்ன பாவம் செய்திருப்பேன், அதனால் என் கதி இப்படி ஆகிறது? இன்று இவர் எல்லா உயிர்களுக்கும் அநிஷ்டமான கதியை எனக்காகச் சொல்லிவிட்டார்."
13.77.24
एवं सञ्चिन्तयन्नेव विपुलो राजसत्तम ।
अवाङ्मुखो दीनमना दध्यौ दुष्कृतमात्मनः ॥ १३.७७.२४ ॥
அரசர்களில் சிறந்தவனே, இவ்வாறு சிந்தித்துக்கொண்டிருந்த விபுலன், முகம் கவிழ்ந்து, மனம் துயருற்றவனாய், தன் தீச்செயலைக் குறித்துத் தியானித்தான்.
13.77.25
ततः षडन्यान्पुरुषानक्षैः काञ्चनराजतैः ।
अपश्यद्दीव्यमानान्वै लोभामर्षान्वितांस्तथा ॥ १३.७७.२५ ॥
பின்னர் அவன் தங்கம் வெள்ளிப் பகடைகளால் சூதாடும் வேறு ஆறு மனிதர்களைக் கண்டான்; அவர்கள் பேராசையும் சினமும் நிறைந்தவர்களாக இருந்தனர்.
13.77.26
कुर्वतः शपथं तेन यः कृतो मिथुनेन तु ।
विपुलं वै समुद्दिश्य तेपि वाक्यमथाब्रुवन् ॥ १३.७७.२६ ॥
அந்த இணையினர் விபுலனை நோக்கி செய்த சத்தியத்தை எடுத்தபோது, அவர்களும் இச்சொற்களைச் சொன்னார்கள்.
13.77.27
लोभमास्थाय योऽस्माकं विषमं कर्तुमुत्सहेत् ।
विपुलस्य परे लोके या गतिस्तामवाप्नुयात्। ॥ १३.७७.२७ ॥
நம்மில் பேராசையைப் பற்றிக்கொண்டு விபுலனுக்கு அநீதி இழைக்கத் துணிபவன், மறுலோகத்தில் அந்த கதியையே அடையட்டும்.
13.77.28
एतच्छ्रुत्वा तु विपुलो नापश्यद्धर्मसङ्करम् ।
जन्मप्रभृति कौरव्य कृतपूर्वमथात्मनः ॥ १३.७७.२८ ॥
இதைக் கேட்டும் விபுலன் தன்னிடம் தர்மக் கலப்பை காணவில்லை; கௌரவ்யனே, பிறந்தது முதல் முன்பு செய்த எதுவும் அவனுக்கு நினைவில் வரவில்லை.
13.77.29
स प्रदध्यौ तथा राजन्नग्नावग्निरिवाहितः ।
दह्यमानेन मनसा शापं श्रुत्वा तथाविधम् ॥ १३.७७.२९ ॥
அரசே, அவன் நெருப்பில் எரியும் நெருப்புபோல் சிந்தித்தான்; இத்தகைய சாபத்தைக் கேட்டு அவன் மனம் எரிந்தது.
13.77.30
तस्य चिन्तयतस्तात बह्वीर्वाचो निशम्य तु ।
इदमासीन्मनसि च रुच्या रक्षणकारितम् ॥ १३.७७.३० ॥
அப்பனே, அவன் சிந்தித்துக்கொண்டிருக்கையில், பல சொற்களைக் கேட்டு, அவன் மனத்தில் இது எழுந்தது — விருப்பத்துடன் காக்கும் எண்ணம்.
13.77.31
लक्षणं लक्षणेनैव वदनं वदनेन च ।
विधाय न मया चोक्तं सत्यमेतद्गुरोस्तथा ॥ १३.७७.३१ ॥
அடையாளத்தைக் கொண்டே அடையாளத்தையும், முகத்தைக் கொண்டே முகத்தையும் (அடையாளம் கண்டு), ஆசிரியரிடம் நான் அதைச் சொல்லவில்லை; இதுவே உண்மை.
13.77.32
एतदात्मनि कौरव्य दुष्कृतं विपुलस्तदा ।
अमन्यत महाभाग तथा तच्च न संशयः ॥ १३.७७.३२ ॥
குருவின் வழித்தோன்றலே, மகாபாகனே, அப்போது அவன் இதை தன்னில் பெரிய தீச்செயலாகக் கருதினான்; அது அவ்வாறே, இதில் ஐயமில்லை.
13.77.33
स चम्पां नगरीमेत्य पुष्पाणि गुरवे ददौ ।
पूजयामास च गुरुं विधिवत्स गुरुप्रियः ॥ १३.७७.३३ ॥
அவன் சம்பா நகரை அடைந்து ஆசிரியருக்கு மலர்களைக் கொடுத்தான்; ஆசிரியருக்கு உகந்த அவன் விதிப்படி ஆசிரியரை வழிபட்டான்.