Mahābhārata · Adhyāya 13.77
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.77.1
विपुलस्त्वकरोत्तीव्रं तपः कृत्वा गुरोर्वचः ।
तपोयुक्तमथात्मानममन्यत स वीर्यवान् ॥ १३.७७.१ ॥
Vipula übte strenge Askese, dem Wort seines Lehrers folgend. Mit Tapas erfüllt, hielt sich der Mächtige für vollendet.
13.77.2
स तेन कर्मणा स्वर्गं पृथिवीं पृथिवीपते ।
चचार गतभीः प्रीतो लब्धकीर्तिवरो नृप ॥ १३.७७.२ ॥
Durch jene Tat durchstreifte er Himmel und Erde, furchtlos und zufrieden, nachdem er Ruhm und Gnadengaben erlangt hatte. O König!
13.77.3
उभौ लोकौ जितौ चापि तथैवामन्यत प्रभुः ।
कर्मणा तेन कौरव्य तपसा विपुलेन च ॥ १३.७७.३ ॥
Durch jene Tat und jene gewaltige Askese hielt der Mächtige sich für Sieger über beide Welten, o Kaurava.
13.77.4
अथ काले व्यतिक्रान्ते कस्मिंश्चित्कुरुनन्दन ।
रुच्या भगिन्या आदानं प्रभूतदनधान्यवत् ॥ १३.७७.४ ॥
Als nun eine gewisse Zeit verstrichen war, o Freude der Kurus, wurde im Hause der Schwester Rucis eine Gabe angenommen, reich an Speise und Korn.
13.77.5
एतस्मिन्नेव काले तु दिव्या काचिद्वराङ्गना ।
बिभ्रती परमं रूपं जगामाथ विहायसा ॥ १३.७७.५ ॥
Eben zu dieser Zeit kam eine göttliche Schöne, die höchste Gestalt tragend, durch die Luft.
13.77.6
तस्याः शरीरात्पुष्पाणि पतितानि महीतले ।
तस्याश्रमस्याविदूरे दिव्यगन्धानि भारत ॥ १३.७७.६ ॥
Von ihrem Körper fielen Blumen von göttlichem Duft auf die Erde, nicht weit von jener Einsiedelei, o Bhārata.
13.77.7
तान्यगृह्णात्ततो राजन्रुचिर्ललितलोचना ।
तदा निमन्त्रकस्तस्या अङ्गेभ्यः क्षिप्रमागमत् ॥ १३.७७.७ ॥
O König, da nahm Ruci mit den schönen Augen jene Blumen; und sogleich kam der geladene Gast schnell aus ihren Gliedern hervor.
13.77.8
तस्या हि भगिनी तात ज्येष्ठा नाम्ना प्रभावती ।
भार्या चित्ररथस्याथ बभूवाङ्गेश्वरस्य वै ॥ १३.७७.८ ॥
Wahrlich, mein Lieber, ihre ältere Schwester namens Prabhāvatī wurde die Gemahlin Citrarathas, des Herrn von Aṅga.
13.77.9
पिनह्य तानि पुष्पाणि केशेषु वरवर्णिनी ।
आमन्त्रिता ततोऽगच्छद्रुचिरङ्गपतेर्गृहम् ॥ १३.७७.९ ॥
Nachdem sie jene Blumen in ihr Haar gesteckt hatte, ging die Frau von schöner Gestalt, eingeladen, zum Haus des Herrn von Aṅga.
13.77.10
पुष्पाणि तानि दृष्ट्वा तु तदाङ्गेन्द्रवराङ्गना ।
भगिनीं चोदयामास पुष्पार्थे चारुलोचना ॥ १३.७७.१० ॥
Als sie jene Blumen sah, drängte die vortreffliche Königin des Herrn von Aṅga, die Schöne mit den schönen Augen, ihre Schwester, Blumen zu holen.
13.77.11
सा भर्त्रे सर्वमाचष्ट रुचिः सुरुचिरानना ।
भगिन्या भाषितं सर्वमृषिस्तच्चाभ्यनन्दत ॥ १३.७७.११ ॥
Ruci mit dem schönen Antlitz erzählte ihrem Gemahl alles; und der Weise billigte alles, was die Schwester gesagt hatte.
13.77.12
ततो विपुलमानाय्य देवशर्मा महातपाः ।
पुष्पार्थे चोदयामास गच्छगच्छेति भारत ॥ १३.७७.१२ ॥
Da drängte der große Asket Devaśarmā, nachdem er eine große Menge herbeigebracht hatte, sie zu den Blumen mit den Worten: »Geh, geh!«, o Bhārata.
13.77.13
विपुलस्तु गुरोर्वाक्यमविचार्य महातपाः ।
स तथेत्यब्रवीद्राजंस्तं च देशं जगाम ह ॥ १३.७७.१३ ॥
Vipula, der große Asket, ohne die Worte seines Lehrers zu bedenken, sprach: »So sei es«, o König, und ging an jenen Ort.
13.77.14
यस्मिन्देशे तु तान्यासन्पतितानि नभस्तलात् ।
अम्लानान्यपि तत्रासन्कुसुमान्यपराण्यपि ॥ १३.७७.१४ ॥
An dem Ort, wo jene Blumen vom Himmel gefallen waren, gab es auch andere, nicht verwelkte Blumen.
13.77.15
स ततस्तानि जग्राह दिव्यानि रुचिराणि च ।
प्राप्तानि स्वेन तपसा दिव्यगन्धानि भारत ॥ १३.७७.१५ ॥
Dann nahm er jene göttlichen und schönen Blumen, durch seine eigene Askese erlangt und von göttlichem Duft, o Bhārata.
13.77.16
सम्प्राप्य तानि प्रीतात्मा गुरोर्वचनकारकः ।
तदा जगाम तूर्णं च चम्पां चम्पकमालिनीम् ॥ १३.७७.१६ ॥
Nachdem er sie erhalten hatte, mit erfreutem Herzen und dem Wort seines Lehrers gehorsam, ging er rasch nach Campā, mit Campaka-Blüten bekränzt.
13.77.17
स वने निर्जने तात ददर्श मिथुनं नृणाम् ।
चक्रवत्परिवर्तन्तं गृहीत्वा पाणिना करम् ॥ १३.७७.१७ ॥
In jenem einsamen Wald, mein Lieber, sah er ein Paar Menschen, das sich wie ein Rad drehte und Hand in Hand hielt.
13.77.18
तत्रैकस्तूर्णमगमत्तत्पदे च विवर्तयन् ।
एकस्तु न तदा राजंश्चक्रतुः कलहं ततः ॥ १३.७७.१८ ॥
Dort ging einer rasch fort, sich in den Fußspuren des anderen drehend; der andere aber, o König, zettelte damals keinen Streit an.
13.77.19
त्वं शीघ्रं गच्छसीत्येकोऽब्रवीन्नेति तथाऽपरः ।
पतितेति च तौ राजन्परस्परमथोचतुः ॥ १३.७७.१९ ॥
Der eine sagte: »Du gehst schnell«, und der andere sagte: »Nein«. Dann, o König, sprachen sie zueinander: »Es ist gefallen«.
13.77.20
तयोर्विस्पर्धतोरेवं शपथोऽयमभूत्तदा ।
सहसोद्दिश्य विपुलं ततो वाक्यमथोचतुः ॥ १३.७७.२० ॥
Während die beiden sich so stritten, wurde damals dieser Schwur geleistet. Dann, Vipula plötzlich ansprechend, sprachen sie diese Worte.
13.77.21
आवयोरनृतं प्राह यस्तस्याभूद्द्विजस्य वै ।
विपुलस्य परे लोके या गतिः सा भवेदिति ॥ १३.७७.२१ ॥
»Wer von uns beiden die Unwahrheit sagt, dessen Bestimmung in der nächsten Welt soll die des Vipula sein, wie die jenes Brahmanen.«
13.77.22
एतच्छ्रुत्वा तु विपुलो विषण्णवदनोऽभवत् ।
एवं तीव्रतपाश्चाहं कष्टश्चायं परिश्रमः ॥ १३.७७.२२ ॥
Als Vipula dies hörte, wurde sein Gesicht betrübt. »So ist meine strenge Askese, und diese Mühe ist schmerzlich.«
13.77.23
मिथुनस्यास्य किं मे स्यात्कृतं पापं यथा गतिः ।
अनिष्टा सर्वभूतानां कीर्तिताऽनेन मेऽद्य वै ॥ १३.७७.२३ ॥
»Welche Sünde mag ich an diesem Paar begangen haben, dass mein Weg so ist? Heute hat er für mich ein Ziel verkündet, das allen Wesen unerwünscht ist.«
13.77.24
एवं सञ्चिन्तयन्नेव विपुलो राजसत्तम ।
अवाङ्मुखो दीनमना दध्यौ दुष्कृतमात्मनः ॥ १३.७७.२४ ॥
O bester der Könige, während er so nachdachte, sann Vipula, das Gesicht gesenkt und betrübten Sinnes, über seine eigene böse Tat nach.
13.77.25
ततः षडन्यान्पुरुषानक्षैः काञ्चनराजतैः ।
अपश्यद्दीव्यमानान्वै लोभामर्षान्वितांस्तथा ॥ १३.७७.२५ ॥
Dann sah er sechs andere Männer mit goldenen und silbernen Würfeln spielen, erfüllt von Gier und Groll.
13.77.26
कुर्वतः शपथं तेन यः कृतो मिथुनेन तु ।
विपुलं वै समुद्दिश्य तेपि वाक्यमथाब्रुवन् ॥ १३.७७.२६ ॥
Als jenes Paar den Schwur gegen Vipula ablegte, sprachen auch sie diese Worte.
13.77.27
लोभमास्थाय योऽस्माकं विषमं कर्तुमुत्सहेत् ।
विपुलस्य परे लोके या गतिस्तामवाप्नुयात्। ॥ १३.७७.२७ ॥
Wer unter uns aus Gier es wagt, Vipula Unrecht zu tun, der möge in der anderen Welt eben jenes Schicksal erlangen, das Vipula bestimmt war.
13.77.28
एतच्छ्रुत्वा तु विपुलो नापश्यद्धर्मसङ्करम् ।
जन्मप्रभृति कौरव्य कृतपूर्वमथात्मनः ॥ १३.७७.२८ ॥
Als Vipula dies hörte, sah er keine Verwirrung des Dharma, die er seit seiner Geburt begangen hätte, o Kaurava.
13.77.29
स प्रदध्यौ तथा राजन्नग्नावग्निरिवाहितः ।
दह्यमानेन मनसा शापं श्रुत्वा तथाविधम् ॥ १३.७७.२९ ॥
O König, er grübelte wie ein im Feuer entfachtes Feuer; als er einen solchen Fluch hörte, brannte sein Geist.
13.77.30
तस्य चिन्तयतस्तात बह्वीर्वाचो निशम्य तु ।
इदमासीन्मनसि च रुच्या रक्षणकारितम् ॥ १३.७७.३० ॥
Lieber, während er grübelte und viele Worte gehört hatte, stieg dies in seinem Geist auf: der aus eigenem Willen gefasste Entschluss zu schützen.
13.77.31
लक्षणं लक्षणेनैव वदनं वदनेन च ।
विधाय न मया चोक्तं सत्यमेतद्गुरोस्तथा ॥ १३.७७.३१ ॥
Das Zeichen am Zeichen und das Gesicht am Gesicht erkennend, sagte ich es dem Lehrer nicht; das ist die Wahrheit.
13.77.32
एतदात्मनि कौरव्य दुष्कृतं विपुलस्तदा ।
अमन्यत महाभाग तथा तच्च न संशयः ॥ १३.७७.३२ ॥
O Nachkomme der Kurus, o Hochgesegneter, da hielt er dies in sich für eine große Verfehlung; und so war es, ohne Zweifel.
13.77.33
स चम्पां नगरीमेत्य पुष्पाणि गुरवे ददौ ।
पूजयामास च गुरुं विधिवत्स गुरुप्रियः ॥ १३.७७.३३ ॥
Als er in die Stadt Campā gekommen war, brachte er seinem Lehrer Blumen dar; dem Lehrer lieb, verehrte er den Lehrer nach der Vorschrift.