மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.85
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.85.1
दर्शने कीदृशः स्नेहः संवासे च पितामह ।
महाभाग्यं गवां चैव तन्मे व्याख्यातुमर्हसि ॥ १३.८५.१ ॥
பிதாமஹரே, காட்சியிலும் சேர்ந்து வாழ்வதிலும் எத்தகைய அன்பு உண்டாகிறது? பசுக்களின் பெரும் நற்பேறு என்ன? அதை எனக்கு விளக்கியருள வேண்டும்.
13.85.2
हन्त ते कथयिष्यामि पुरावृत्तं महाद्युते ।
नहुषस्य च संवादं महर्षेश्च्यवनस्य च ॥ १३.८५.२ ॥
ஆ, ஒளிமிக்கவனே, உனக்குப் பழங்கதையைச் சொல்வேன் — நஹுஷனுக்கும் மகரிஷி சியவனுக்கும் இடையிலான உரையாடலை.
13.85.3
पुरा महर्षिश्च्यवनो भार्गवो भरतर्षभ ।
उदवासकृतारम्भो बभूव स महाव्रतः ॥ १३.८५.३ ॥
முன்பு, பரதர்களில் சிறந்தவனே, பிருகு குலத்தவரான மகரிஷி சியவன் நீரில் வாழும் நோன்பைத் தொடங்கிய பெரும்விரதியானார்.
13.85.4
निहत्य मानं क्रोधं च प्रहर्षं शोकमेव च ।
वर्षाणि द्वादश मुनिर्जलवासे धृतव्रतः ॥ १३.८५.४ ॥
பெருமை, கோபம், மகிழ்ச்சி, துயரம் ஆகியவற்றைக் கொன்று, அந்த முனிவர் நீர்வாசத்து விரதத்தைக் கடைப்பிடித்துப் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் இருந்தார்.
13.85.5
आदधत्सर्वभूतेषु विस्रम्यं परमं शुभम् ।
जलेचरेषु सर्वेषु शीतरश्मिरिव प्रभुः ॥ १३.८५.५ ॥
அவர் எல்லா உயிர்களிடத்திலும், நீரில் உலவும் அனைத்து உயிரினங்களிடத்திலும், குளிர்ந்த கதிர் கொண்ட நிலவைப் போல், மிக மங்கலமான நம்பிக்கையை நிலைநாட்டினார்.
13.85.6
स्थाणुभूतः शुचिर्भूत्वा दैवतेभ्यः प्रणम्य च ।
गङ्गायमुनयोर्मध्ये जलं सम्प्रविवेश ह ॥ १३.८५.६ ॥
தூண் போல் அசையாது, தூய்மையுடன், தேவர்களை வணங்கி, கங்கைக்கும் யமுனைக்கும் நடுவே நீரில் புகுந்தார்.
13.85.7
गङ्गायमुनयोर्वेगं सुभीमं भीमनिःस्वनम् ।
प्रतिजग्राह शिरसा वातवेगसमं जवे ॥ १३.८५.७ ॥
கங்கையும் யமுனையும் கொண்ட அந்த மிகக் கொடிய வேகத்தையும் பயங்கரமான கர்ஜனையையும், காற்றின் வேகத்திற்கு இணையான விரைவையும் அவர் தலையில் ஏற்றுக்கொண்டார்.
13.85.8
गङ्गा च यमुना चैव सरितश्च सरांसि च ।
प्रदक्षिणमृषिं चक्रुर्न चैनं पर्यपीडयन् ॥ १३.८५.८ ॥
கங்கையும் யமுனையும் மற்ற ஆறுகளும் ஏரிகளும் அந்த முனிவரை வலம்வந்தன; அவருக்கு எந்தத் துன்பமும் கொடுக்கவில்லை.
13.85.9
अन्तर्जलेषु सुष्वाप काष्ठभूतो महामुनिः ।
ततश्चोर्ध्वस्थितो धीमानभवद्भरतर्षभ ॥ १३.८५.९ ॥
அந்த மகாமுனிவர் நீருக்குள் மரம் போல அசையாமல் உறங்கினார்; பின்னர், பரதர்களில் சிறந்தவரே, அந்த அறிவாளி மேலெழுந்து நின்றார்.
13.85.10
जलौकसां ससत्वानां बभूव प्रियदर्शनः ।
उपाजिघ्नन्त च तदा मत्स्यास्तं हृष्टमानसाः।
तत्र तस्यासतः कालः समतीतोऽभवन्महान् ॥ १३.८५.१० ॥
நீரில் வாழும் உயிரினங்களுக்கும் மற்ற உயிர்களுக்கும் அவர் இனிய தோற்றமுடையவரானார்; அப்போது மகிழ்ந்த மனத்துடன் மீன்கள் அவரை அணுகின. அங்கே அவர் தங்கியிருந்த நீண்ட காலம் கழிந்தது.
13.85.11
ततः कदाचित्समये कस्मिंश्चिन्मत्स्यजीविनः ।
तं देशं समुपाजग्मुर्जालहस्ता महाद्युते ॥ १३.८५.११ ॥
பின்னர் ஒரு காலத்தில், ஒரு குறிப்பிட்ட வேளையில், மீனவர்கள் அந்த இடத்திற்கு வந்தனர்; ஓ மகாதேஜஸ்வியே, அவர்கள் கைகளில் வலைகளுடன் இருந்தனர்.
13.85.12
निषादा बहवस्तत्र मत्स्योद्धरणनिश्चयाः ।
व्यायता बलिनः शूराः सलिलेष्वनुवर्तिनः।
अभ्याययुश्च तं देशं निश्चिता जालकर्म्णि ॥ १३.८५.१२ ॥
மீன்களைப் பிடிக்க உறுதியுடன் இருந்த பல நிஷாதர்கள் அங்கு வந்தனர்—வலிமையான உடலும் பலமும் வீரமும் கொண்டவர்கள், நீரில் சுறுசுறுப்பாக இயங்குபவர்கள், வலை வீசும் வேலையில் உறுதியான மனத்தினர்; அவர்கள் அந்த இடத்தை அணுகினர்.
13.85.13
जालं ते योजयामासुर्नवसूत्रकृतं दृढम् ।
मत्स्योद्धरणमाकर्षस्तदा भरतसत्तम ॥ १३.८५.१३ ॥
அவர்கள் ஒன்பது இழைகளால் செய்த வலுவான வலையைக் கட்டினார்கள்; பின்னர், பரதர்களில் சிறந்தவனே, மீன்களைத் தூக்குவதற்காக அதை இழுத்தனர்.
13.85.14
ततस्ते बहुभिर्योगैः कैवर्ता मत्स्यकाङ्क्षिणः ।
गङ्गायमुनयोर्वारि जालेनावकिरन्ति ते ॥ १३.८५.१४ ॥
பின்னர் மீன் விரும்பிய அந்த மீனவர்கள் பல முறைகளால் கங்கை, யமுனை நீரை வலையால் வாரினர்.
13.85.15
जालं सुविततं तेषां नवसूत्रकृतं तथा ।
विस्तारायामसम्पन्नं यत्तत्र सलिले क्षमम् ॥ १३.८५.१५ ॥
ஒன்பது இழைகளால் செய்யப்பட்ட அவர்களின் வலை நன்கு விரிக்கப்பட்டிருந்தது; அகலமும் நீளமும் நிறைந்து, அங்கு நீரில் ஏற்றதாக இருந்தது.
13.85.16
ततस्ते सुमहच्चैव बलवच्च सुवर्तितम् ।
अवतीर्य ततः सर्वे जालं चकृषिरे तदा ॥ १३.८५.१६ ॥
பின்னர் அவர்கள் மிகப் பெரியதும் வலிமையானதும் நன்கு இயக்கப்பட்டதுமான வலையை எடுத்தனர்; பின்னர் அனைவரும் நீரில் இறங்கி அந்த வலையை அப்போது இழுத்தனர்.
13.85.17
अभीतरूपाः संहृष्टा अन्योन्यवशवर्तिनः ।
बबन्धुस्तत्र मत्स्यांश्च तथाऽन्याञ्जलचारिणः ॥ १३.८५.१७ ॥
அச்சமற்ற தோற்றமுடையவர்களாய், மகிழ்ச்சியுடன், ஒருவருக்கொருவர் கீழ்ப்படிந்தவர்களாய் அவர்கள் அங்கு மீன்களையும் நீரில் நடமாடும் பிற உயிர்களையும் கட்டினார்கள்.
13.85.18
तथा मत्स्यैः परिवृतं च्यवनं भृगुनन्दनम् ।
आकर्षयन्महाराज जालेनाथ यदृच्छया ॥ १३.८५.१८ ॥
அவ்வாறே, மீன்களால் சூழப்பட்ட பிருகுவின் மகன் சியவனரை, மகாராஜாவே, அவர்கள் தற்செயலாக வலையால் இழுத்தனர்.
13.85.19
नदीशैवलदिग्धाङ्गं हरिश्मश्रुजटाधरम् ।
लग्नैः शङ्खनखैर्गात्रे क्रोडैश्चित्रैरिवार्पितम्। ॥ १३.८५.१९ ॥
ஆற்றுப் பாசியால் மூடிய உடலுடனும், பொன்னிறத் தாடியும் சடைமுடியும் கொண்டவராய், சங்குகளும் வண்ணமயமான சிப்பிகளும் உடலில் ஒட்டியிருந்தவராய் (அவர் இருந்தார்).
13.85.20
तं जालेनोद्धृतं दृष्ट्वा ते तदा वेदपारगम् ।
सर्वे प्राञ्जलयो दाशाः शिरोभिः प्रापतन्भुवि ॥ १३.८५.२० ॥
வலையால் தூக்கப்பட்ட வேதங்களில் தேர்ந்தவரைக் கண்ட அந்த மீனவர்கள் அனைவரும் கைகூப்பி, தலையால் நிலத்தில் வீழ்ந்தனர்.
13.85.21
परिखेदपरित्रासाज्जालस्याकर्षणेन च ।
मत्स्या बभूवुर्व्यापन्नाः स्थलसंस्पर्शनेन च ॥ १३.८५.२१ ॥
வலையை இழுத்ததாலும், களைப்பும் பயமும் அடைந்ததாலும், தரையைத் தொட்டதாலும் மீன்கள் இறந்தன.
13.85.22
स मुनिस्तत्तदा दृष्ट्वा मत्स्यानां कदनं कृतम् ।
बभूव कृपयाविष्टो निःश्वसंश्च पुनःपनः ॥ १३.८५.२२ ॥
மீன்களின் அந்தக் கொலையைக் கண்ட அந்த முனிவர் கருணையால் நிறைந்து மீண்டும் மீண்டும் பெருமூச்சு விட்டார்.
13.85.23
अज्ञानाद्यत्कृतं पापं प्रसादं तत्र नः कुरु ।
करवाम प्रिय किं ते तन्नो ब्रूहि महामुने ॥ १३.८५.२३ ॥
அறியாமையால் நாங்கள் செய்த பாவத்திற்கு எங்கள் மீது அருள் புரியுங்கள். மகாமுனியே, உமக்குப் பிரியமானது எது? அதை எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்.
13.85.24
इत्युक्तो मत्स्यमध्यस्थश्च्यवनो वाक्यमब्रवीत् ।
यो मेऽद्य परमः कामस्तं शृणुध्वं मसाहिताः ॥ १३.८५.२४ ॥
இவ்வாறு கேட்கப்பட்டதும், மீன்களின் நடுவில் இருந்த சியவனர் இவ்வார்த்தையைச் சொன்னார்: "இப்போது என் உயர்ந்த விருப்பம் எதுவோ, அதை என்னுடன் இருக்கும் நீங்கள் கேளுங்கள்."
13.85.25
प्राणोत्सर्गं विसर्गं वा मत्स्यैर्यास्याम्यहं सह ।
संवासान्नोत्सहे त्यक्तुं सलिलेऽध्युपितानहम् ॥ १३.८५.२५ ॥
நான் மீன்களுடன் உயிரை விடுவேன் அல்லது அவற்றை விட்டுவிடுவேன்; ஆனால் நீரில் நீண்ட காலம் அவற்றுடன் வாழ்ந்ததால் அவற்றைக் கைவிடும் துணிவு எனக்கில்லை.
13.85.26
इत्युक्तास्ते निषादास्तु सुभृशं भयकम्पिताः ।
सर्वे विवर्णवदना नहुषाय न्यवेदयन् ॥ १३.८५.२६ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட அந்த வேடர்கள் மிகவும் அச்சத்தால் நடுங்கினர்; அனைவரின் முகங்களும் வெளிறின; அவர்கள் நகுஷனிடம் அதைத் தெரிவித்தனர்.