مهابهاراتا · أدهيايا 14.21
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.21.1
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
दंपत्योः पार्थ संवादो योऽभवद्भरतर्षभ ॥ १४.२१.१ ॥
وهنا أيضًا يروون هذه الحكاية القديمة: الحوار الذي جرى بين الزوج والزوجة، يا پارثا، يا ثور البهاراتا.
14.21.2
ब्राह्मणी ब्राह्मणं कंचिज्ज्ञानविज्ञानपारगम् ।
दृष्ट्वा विविक्त आसीनं भार्या भर्तारमब्रवीत् ॥ १४.२१.२ ॥
رأت زوجةٌ برهمانية برهمانيًا متمكنًا من العلم والمعرفة جالسًا في خلوة، فقالت لزوجها.
14.21.3
कं नु लोकं गमिष्यामि त्वामहं पतिमाश्रिता ।
न्यस्तकर्माणमासीनं कीनाशमविचक्षणम् ॥ १४.२१.३ ॥
وقد اتخذتك زوجًا وأنا متكئة عليك، إلى أي عالم سأذهب؟ أنت جالس قد تركت واجباتك، لا بصيرة لك.
14.21.4
भार्याः पतिकृताँल्लोकानाप्नुवन्तीति नः श्रुतम् ।
त्वामहं पतिमासाद्य कां गमिष्यामि वै गतिम् ॥ १४.२१.४ ॥
سمعنا أن الزوجات ينلن العوالم التي كسبها أزواجهن؛ وقد وجدتك زوجًا، فإلى أي مصير أمضي؟
14.21.5
एवमुक्तः स शान्तात्मा तामुवाच हसन्निव ।
सुभगे नाभ्यसूयामि वाक्यस्यास्य तवानघे ॥ १४.२१.५ ॥
فلما قيل له ذلك قال لها ذلك الساكن النفس كأنه يبتسم: يا محظوظة، يا بريئة، لا أغضب من قولك هذا.
14.21.6
ग्राह्यं दृश्यं तथा श्राव्यं यदिदं कर्म विद्यते ।
एतदेव व्यवस्यन्ति कर्म कर्मेति कर्मिणः ॥ १४.२१.६ ॥
كل عمل يُدرَك ويُرى ويُسمع، هو ذاك الذي يحدده أهل العمل بقولهم: العمل، العمل.
14.21.7
मोहमेव निगच्छन्ति कर्मिणो ज्ञानवर्जिताः ।
नैष्कर्म्य न च लोकेऽस्मिन्मौर्तमित्युपलभ्यते ॥ १४.२१.७ ॥
إن الفاعلين الخالين من المعرفة لا ينالون إلا الوهم، ولا يُدرك في هذا العالم عدم الفعل في صورة ملموسة.
14.21.8
कर्मणा मनसा वाचा शुभं वा यदि वाऽशुभम् ।
जन्मादिमूर्तिभेदानां कर्म भूतेषु वर्तते ॥ १४.२१.८ ॥
سواء كان خيرا أم شرا، بالفعل أو بالفكر أو بالكلام، يبقى العمل قائما في الكائنات ذات الصور المختلفة التي تبدأ بالولادة.
14.21.9
रक्षोभिर्वध्यमानेषु दृश्यश्राव्येषु कर्मसु ।
आत्मस्थमात्मना तेन दृष्टमायतनं मया ॥ १४.२१.९ ॥
وسط الأفعال المرئية والمسموعة التي يعيقها الشياطين، رأيت بذاتي تلك المأوى الساكن في الذات.
14.21.10
यत्र तद्ब्रह्म निर्द्वन्द्वं यत्र सोमः सहाग्निना ।
व्यवायं कुरुते नित्यं धीरो भूतानि धारयन् ॥ १४.२१.१० ॥
حيث ذلك البراهمان المتجاوز للثنائيات، حيث يتحد القمر دائما بالنار، والحكيم الثابت يحمل الكائنات.
14.21.11
यत्र ब्रह्मादयो युक्तास्तदक्षरमुपासते ।
विद्वांसः सुव्रता यत्र शान्तात्मानो जितेन्द्रियाः ॥ १४.२१.११ ॥
حيث يعبد براهما وغيره، المتحدون باليوغا، ذلك الأبدي الذي لا يفنى، وحيث يخدمه العلماء الثابتون على النذور ذوو النفوس الهادئة والحواس المقهورة.
14.21.12
घ्राणेन न तदाघ्रेयं नास्वाद्यं चैव जिह्वया ।
स्पर्शनेन तदस्पृश्यं मनसा त्ववगम्यते ॥ १४.२१.१२ ॥
لا يُشم بالأنف، ولا يُذاق باللسان، ولا يُلمس باللمس؛ ومع ذلك يُدرك بالعقل.
14.21.13
चक्षुषा न विषह्यं च यत्किञ्चिच्छ्रवणात्परम् ।
अगन्धमरसस्पर्शमरूपं शब्दवर्जितम्।
यतः प्रवर्तते तन्त्रं यत्र चैतत्प्रतिष्ठितम् ॥ १४.२१.१३ ॥
ما لا تدركه العين، وما يتجاوز حتى السمع، لا رائحة له ولا طعم ولا لمس ولا صورة ولا صوت؛ منه يصدر هذا النظام، وفيه يثبت هذا.
14.21.14
प्राणोऽपानः समानश्च व्यानश्चोदान एव च ।
तत एव प्रवर्न्तते तदेव प्रविशन्ति च ॥ १४.२१.१४ ॥
النفس الصاعد، والنازل، والمُعادِل، والمُنتشِر، والخارج؛ منه وحده تنبثق، وفيه وحده تدخل.
14.21.15
समानव्यानयोर्मध्ये प्राणापानौ विचेरतुः ।
तस्मिन्सुप्ते प्रलीयेते समानो व्यान एव च ॥ १४.२१.१५ ॥
بين النفس المُعادِل والمُنتشِر يتحرك النفس الصاعد والنازل؛ فإذا نام ذلك، ينحلّ المُعادِل والمُنتشِر أيضاً.
14.21.16
अपानप्राणयोर्मध्ये उदानो व्याप्य तिष्ठति ।
तस्माच्छयानं पुरुषं प्राणापानौ न मुञ्चतः ॥ १४.२१.१६ ॥
بين النفس النازل والصاعد يمتد النفس الخارج ويقيم؛ لذلك لا يتركان النائم، النفس الصاعد والنازل.
14.21.17
प्राणेनोपहते यत्तु तमुदानं प्रचक्षते ।
तस्मात्तपो व्यवस्यन्ति तद्भवं ब्रह्मवादिनः ॥ १४.२१.१७ ॥
ما يُقهر بالنفس الصاعد يُسمّى النفس الخارج؛ ولذلك يعزم القائلون بالبراهمان على التقشف الناشئ منه.
14.21.18
तेषामन्योन्यसक्तानां सर्वेषां देहचारिणाम् ।
अग्निर्वैश्वानरो मध्ये सप्तधा विहितोऽन्तरा ॥ १४.२१.१८ ॥
بين جميع أولئك الكائنات المتجسّدة المتعلّقة بعضها ببعض، وُضعت نار فايشفانارا في الداخل والوسط على سبعة أوجه.
14.21.19
घ्राणं जिह्वा च चक्षुश्च त्वक्च श्रोत्रं च पञ्चमम् ।
मनो बुद्धिश्च सप्तैता जिह्वा वैश्वानरार्चिषः ॥ १४.२१.१९ ॥
الشم واللسان والبصر واللمس، والخامس السمع، والعقل والفهم — هذه السبعة هي ألسنة نار فيشفانارا.
14.21.20
घ्रेयं दृश्यं च पेयं च स्पृश्यं श्राव्यं तथैव च ।
मन्तव्यमवबोद्धव्यं ताः सप्त समिधो मताः ॥ १४.२१.२० ॥
ما يُشمّ، وما يُرى، وما يُشرب، وما يُلمس، وما يُسمع، وما يُفكَّر فيه، وما يُدرك — هذه السبعة تُعدّ حطب الوقود.
14.21.21
घ्राता भक्षयिता द्रष्टा स्प्रष्टा श्रोता च पञ्चमः ।
मन्ता बोद्धा च स्प्तैते भवन्ति परमर्त्विजः ॥ १४.२१.२१ ॥
الشامّ، والآكل، والرائي، واللامس، والخامس السامع، والمفكّر، والعارف — هؤلاء السبعة هم الكهنة الأعلون المقيمون بالشعائر.
14.21.22
घ्रेये पेये च दृश्ये च स्पृश्ये श्राव्ये तथैव च ।
मन्तव्येऽप्यथ बोद्धव्ये सुभगे पश्य सर्वदा ॥ १४.२१.२२ ॥
يا جميلة! في ما يُشمّ وما يُشرب وما يُرى وما يُلمس وما يُسمع وما يُفكَّر فيه وما يُدرك، انظري إليه دائمًا.
14.21.23
हवींष्याग्निषु होतारः सप्तधा सप्तसप्तसु ।
सम्यक्प्रक्षिप्य विद्वांसो जनयन्ति स्वयोनिषु ॥ १४.२१.२३ ॥
يُلقي المحترِفون القرابين في النيران على سبعة أوجه بين السبعات إلقاءً صحيحًا، فيولّدها الحكماء في أصولها الخاصة.
14.21.24
पृथिवी वायुराकाशमापो ज्योतिश्च पञ्चमम् ।
मनो बुद्धिश्च सप्तैता योनिरित्येव शब्दिताः ॥ १४.२१.२४ ॥
الأرض والهواء والفضاء والماء والنور، والخامس العقل، والفهم — هذه السبعة تُسمّى أصولًا ومنابت.
14.21.25
हविर्भूतगुणाः सर्वे प्रविशन्त्यग्नियं मुखम् ।
अन्तर्वासमुषित्वा च जायन्ते स्वासु योनिषु ॥ १४.२१.२५ ॥
تدخل جميع الصفات التي صارت قربانًا فم هذه النار، وبعد أن تقيم في الداخل تولد في أرحامها الخاصة.
14.21.26
तत्रैव च निरुध्यन्ते प्रलये भूतभावने ।
ततः संजायते गन्धस्ततः संजायते रसः ॥ १४.२१.२६ ॥
وهناك نفسه، في الفناء، تُحبس في من يُوجد الكائنات. ثم ينشأ الشم؛ ثم ينشأ الذوق.
14.21.27
ततः संजायते रूपं ततः स्पर्शोऽभिजायते ।
ततः संजायते शब्दः संशयस्तत्र जायते।
ततः संजायते निष्ठा जन्मैतत्सप्तधा विदुः ॥ १४.२१.२७ ॥
ثم ينشأ الشكل؛ ثم يظهر اللمس. ثم ينشأ الصوت، وهناك ينشأ الشك. ثم تنشأ الثبات؛ يعرفون هذه الولادة بأنها سباعية.
14.21.28
अनेनैव प्रकारेण प्रगृहीतं पुरातनैः ।
पूर्णाहुतिभिरापूर्णास्ते पूर्यन्ते हि तेजसा ॥ १४.२१.२८ ॥
على هذا النحو بالذات أدركه القدماء؛ وقد امتلأوا بالقرابين التامة، فيمتلئون حقًا بالبهاء.