Mahābhārata · Adhyāya 14.21
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.21.1
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
दंपत्योः पार्थ संवादो योऽभवद्भरतर्षभ ॥ १४.२१.१ ॥
Auch hier erzählt man diese alte Geschichte: den Dialog zwischen Mann und Frau, o Pārtha, Stier der Bharatas.
14.21.2
ब्राह्मणी ब्राह्मणं कंचिज्ज्ञानविज्ञानपारगम् ।
दृष्ट्वा विविक्त आसीनं भार्या भर्तारमब्रवीत् ॥ १४.२१.२ ॥
Eine brahmanische Ehefrau, die einen gewissen Brahmanen, einen Meister des Wissens und der Unterscheidung, allein in der Abgeschiedenheit sitzen sah, sprach zu ihrem Gatten.
14.21.3
कं नु लोकं गमिष्यामि त्वामहं पतिमाश्रिता ।
न्यस्तकर्माणमासीनं कीनाशमविचक्षणम् ॥ १४.२१.३ ॥
Dich als Gatten angenommen, in welche Welt werde ich gehen? Du sitzt da, deine Pflichten abgelegt, ohne Einsicht.
14.21.4
भार्याः पतिकृताँल्लोकानाप्नुवन्तीति नः श्रुतम् ।
त्वामहं पतिमासाद्य कां गमिष्यामि वै गतिम् ॥ १४.२१.४ ॥
Wir haben gehört, dass Ehefrauen die Welten erlangen, die ihre Gatten erworben haben; dich als Gatten gefunden, welches Ziel werde ich erreichen?
14.21.5
एवमुक्तः स शान्तात्मा तामुवाच हसन्निव ।
सुभगे नाभ्यसूयामि वाक्यस्यास्य तवानघे ॥ १४.२१.५ ॥
So angesprochen, sprach jener Gelassene, gleichsam lächelnd, zu ihr: O Glückliche, o Makellose, ich nehme diese deine Worte nicht übel.
14.21.6
ग्राह्यं दृश्यं तथा श्राव्यं यदिदं कर्म विद्यते ।
एतदेव व्यवस्यन्ति कर्म कर्मेति कर्मिणः ॥ १४.२१.६ ॥
Jede Handlung, die zu ergreifen, zu sehen und zu hören ist, eben diese bestimmen die Tatmenschen als »Handlung, Handlung«.
14.21.7
मोहमेव निगच्छन्ति कर्मिणो ज्ञानवर्जिताः ।
नैष्कर्म्य न च लोकेऽस्मिन्मौर्तमित्युपलभ्यते ॥ १४.२१.७ ॥
Die Handelnden ohne Erkenntnis gelangen nur zur Verblendung; in dieser Welt wird das Nicht-Handeln nicht in greifbarer Gestalt wahrgenommen.
14.21.8
कर्मणा मनसा वाचा शुभं वा यदि वाऽशुभम् ।
जन्मादिमूर्तिभेदानां कर्म भूतेषु वर्तते ॥ १४.२१.८ ॥
Ob gut oder böse, durch Tat, Gedanke oder Rede, besteht das Handeln fort bei den Wesen der verschiedenen Gestalten, beginnend mit der Geburt.
14.21.9
रक्षोभिर्वध्यमानेषु दृश्यश्राव्येषु कर्मसु ।
आत्मस्थमात्मना तेन दृष्टमायतनं मया ॥ १४.२१.९ ॥
Inmitten der sichtbaren und hörbaren Taten, die von Dämonen behindert werden, habe ich mit meinem eigenen Selbst jene Wohnstätte gesehen, die im Selbst weilt.
14.21.10
यत्र तद्ब्रह्म निर्द्वन्द्वं यत्र सोमः सहाग्निना ।
व्यवायं कुरुते नित्यं धीरो भूतानि धारयन् ॥ १४.२१.१० ॥
Dort, wo jenes Brahman frei von den Gegensätzen ist, wo der Mond stets mit dem Feuer vereint ist, der Standhafte, der die Wesen trägt.
14.21.11
यत्र ब्रह्मादयो युक्तास्तदक्षरमुपासते ।
विद्वांसः सुव्रता यत्र शान्तात्मानो जितेन्द्रियाः ॥ १४.२१.११ ॥
Wo Brahmā und die anderen, im Yoga geeint, jenes Unvergängliche verehren; wo die Weisen, fest in ihren Gelübden, mit friedvollen Seelen und bezwungenen Sinnen es verehren.
14.21.12
घ्राणेन न तदाघ्रेयं नास्वाद्यं चैव जिह्वया ।
स्पर्शनेन तदस्पृश्यं मनसा त्ववगम्यते ॥ १४.२१.१२ ॥
Er ist nicht durch den Geruch zu riechen, nicht durch die Zunge zu schmecken, nicht durch den Tastsinn zu berühren; doch wird er durch den Geist erfasst.
14.21.13
चक्षुषा न विषह्यं च यत्किञ्चिच्छ्रवणात्परम् ।
अगन्धमरसस्पर्शमरूपं शब्दवर्जितम्।
यतः प्रवर्तते तन्त्रं यत्र चैतत्प्रतिष्ठितम् ॥ १४.२१.१३ ॥
Was nicht vom Auge zu erfassen ist, was jenseits selbst des Gehörs liegt, ohne Geruch, Geschmack, Berührung, Gestalt und Klang: Daraus geht dieses System hervor, und darin ist es gegründet.
14.21.14
प्राणोऽपानः समानश्च व्यानश्चोदान एव च ।
तत एव प्रवर्न्तते तदेव प्रविशन्ति च ॥ १४.२१.१४ ॥
Der aufsteigende, der absteigende, der ausgleichende, der verteilende und der ausatmende Atem: Aus jenem allein gehen sie hervor, und in jenes allein treten sie ein.
14.21.15
समानव्यानयोर्मध्ये प्राणापानौ विचेरतुः ।
तस्मिन्सुप्ते प्रलीयेते समानो व्यान एव च ॥ १४.२१.१५ ॥
Zwischen dem ausgleichenden und dem verteilenden Atem bewegen sich der aufsteigende und der absteigende; wenn jener schläft, lösen sich auch der ausgleichende und der verteilende auf.
14.21.16
अपानप्राणयोर्मध्ये उदानो व्याप्य तिष्ठति ।
तस्माच्छयानं पुरुषं प्राणापानौ न मुञ्चतः ॥ १४.२१.१६ ॥
Zwischen dem absteigenden und dem aufsteigenden Atem durchdringt und verweilt der ausatmende; darum verlassen der aufsteigende und der absteigende Atem den schlafenden Menschen nicht.
14.21.17
प्राणेनोपहते यत्तु तमुदानं प्रचक्षते ।
तस्मात्तपो व्यवस्यन्ति तद्भवं ब्रह्मवादिनः ॥ १४.२१.१७ ॥
Was vom aufsteigenden Atem überwältigt wird, nennt man den ausatmenden; darum entschließen sich die Brahman-Lehrer zur Askese, die aus ihm entsteht.
14.21.18
तेषामन्योन्यसक्तानां सर्वेषां देहचारिणाम् ।
अग्निर्वैश्वानरो मध्ये सप्तधा विहितोऽन्तरा ॥ १४.२१.१८ ॥
Unter allen diesen verkörperten, einander verbundenen Wesen ist das Feuer Vaiśvānara in der Mitte, im Inneren, siebenfach eingesetzt.
14.21.19
घ्राणं जिह्वा च चक्षुश्च त्वक्च श्रोत्रं च पञ्चमम् ।
मनो बुद्धिश्च सप्तैता जिह्वा वैश्वानरार्चिषः ॥ १४.२१.१९ ॥
Geruch, Zunge, Sehen, Tasten und als fünftes das Gehör, Geist und Verstand — diese sieben sind die Flammen des Feuers Vaiśvānara.
14.21.20
घ्रेयं दृश्यं च पेयं च स्पृश्यं श्राव्यं तथैव च ।
मन्तव्यमवबोद्धव्यं ताः सप्त समिधो मताः ॥ १४.२१.२० ॥
Das zu Riechende, zu Sehende, zu Trinkende, zu Berührende, zu Hörende, zu Denkende und zu Verstehende — diese sieben gelten als die Brennhölzer.
14.21.21
घ्राता भक्षयिता द्रष्टा स्प्रष्टा श्रोता च पञ्चमः ।
मन्ता बोद्धा च स्प्तैते भवन्ति परमर्त्विजः ॥ १४.२१.२१ ॥
Der Riechende, der Essende, der Sehende, der Tastende, als fünfter der Hörende, der Denkende und der Wissende — diese sieben sind die höchsten Opferpriester.
14.21.22
घ्रेये पेये च दृश्ये च स्पृश्ये श्राव्ये तथैव च ।
मन्तव्येऽप्यथ बोद्धव्ये सुभगे पश्य सर्वदा ॥ १४.२१.२२ ॥
O Schöne! In dem, was zu riechen, zu trinken, zu sehen, zu berühren, zu hören, zu denken und zu verstehen ist, schaue ihn stets.
14.21.23
हवींष्याग्निषु होतारः सप्तधा सप्तसप्तसु ।
सम्यक्प्रक्षिप्य विद्वांसो जनयन्ति स्वयोनिषु ॥ १४.२१.२३ ॥
Die Opferer gießen die Opfergaben in siebenfacher Weise recht in die Feuer, unter den Siebenen; die Weisen erzeugen sie in ihren eigenen Mutterschößen.
14.21.24
पृथिवी वायुराकाशमापो ज्योतिश्च पञ्चमम् ।
मनो बुद्धिश्च सप्तैता योनिरित्येव शब्दिताः ॥ १४.२१.२४ ॥
Erde, Luft, Raum, Wasser, Licht, als fünftes der Geist, und der Verstand — diese sieben werden als die Mutterschöße bezeichnet.
14.21.25
हविर्भूतगुणाः सर्वे प्रविशन्त्यग्नियं मुखम् ।
अन्तर्वासमुषित्वा च जायन्ते स्वासु योनिषु ॥ १४.२१.२५ ॥
Alle Eigenschaften, die zur Opfergabe geworden sind, treten in den Mund dieses Feuers ein; nachdem sie innen geweilt haben, werden sie in ihren eigenen Schößen geboren.
14.21.26
तत्रैव च निरुध्यन्ते प्रलये भूतभावने ।
ततः संजायते गन्धस्ततः संजायते रसः ॥ १४.२१.२६ ॥
Dort selbst, im Weltuntergang, werden sie in ihm, dem Hervorbringer der Wesen, zurückgehalten. Dann entsteht der Geruch; dann entsteht der Geschmack.
14.21.27
ततः संजायते रूपं ततः स्पर्शोऽभिजायते ।
ततः संजायते शब्दः संशयस्तत्र जायते।
ततः संजायते निष्ठा जन्मैतत्सप्तधा विदुः ॥ १४.२१.२७ ॥
Dann entsteht die Gestalt; dann erscheint die Berührung. Dann entsteht der Klang, und dort entsteht der Zweifel. Dann entsteht die Festigkeit; diese Geburt kennt man als siebenfach.
14.21.28
अनेनैव प्रकारेण प्रगृहीतं पुरातनैः ।
पूर्णाहुतिभिरापूर्णास्ते पूर्यन्ते हि तेजसा ॥ १४.२१.२८ ॥
Auf eben diese Weise haben die Alten es begriffen; durch die vollen Opfergaben erfüllt, werden sie tatsächlich mit Glanz gefüllt.