مهابهاراتا · أدهيايا 14.95

14.95.1

कोसौ नकुलरूपेण शिरसा काञ्चनेन वै ।
प्राह मानुषवद्वाचमेतत्पृष्टो वदस्व मे ॥ १४.९५.१ ॥

من كان ذاك، في هيئة ابن عرس، ذو الرأس الذهبي، الذي تكلّم بكلام البشر؟ وقد سُئلتَ، فأخبرني.

एतत्पूर्वं न पृष्टोऽहं न चास्माभिः प्रभाषितम् ।
श्रूयतां नकुलो योसौ यथा वाक्तस्य मानुषी ॥ १४.९५.२ ॥

لم يسألني أحدٌ عن هذا من قبل، ولم نكن قد تكلّمنا به. فاسمع كيف صارت كلام ذلك ابن عرس كلام البشر.

श्राद्धं संकल्पयामास जमदग्निः पुरा किल ।
होमधेनुस्तमागाच्च स्वयमेव दुदोह ताम् ॥ १४.९५.३ ॥

في زمن مضى عزم جامادغني على إقامة شرادّها. فجاءته بقرة القربان هوماديهنو، ودرّت لبنها من تلقاء نفسها.

तत्पयः स्थपयामास नवे भाण्डे दृढे शुचौ ।
क्रोधो नकुलरूपेण पिठरं पर्यकर्षयत् ॥ १४.९५.४ ॥

وضع ذلك اللبن في إناء جديد متين طاهر، فجرّ الغضب، في هيئة ابن عرس، الإناء وسحبه.

जिज्ञासुस्तमृषिश्रेष्टं किं कुर्याद्विप्रिये कृते ।
इति सञ्चिन्त्य दुर्मेधा धर्षयामास तत्पयः ॥ १४.९५.५ ॥

رغبةً في معرفة ما يفعله أفضل الحكماء إذا أُغضب، فكّر ذلك الأحمق في هذا ثم دنّس اللبن.

तमाज्ञाय मुनिः क्रोधं नैवास्य स चुकोप ह ।
स तु क्रोधस्ततो राजन्ब्राह्मणीं मूर्तिमास्थितः ॥ १४.९५.६ ॥

فلما عرف ذلك الحكيم لم يغضب عليه؛ ولكن أيها الملك، تلك السورة اتخذت حينئذٍ صورة امرأة برهمانية.

जितोस्मीति भृगुश्रेष्ठ भृगवो ह्यतिरोषणाः ।
लोके मिथ्याप्रवादोयं यत्त्वयाऽस्मि विनिर्जितः ॥ १४.९५.७ ॥

قال: «لقد قُهرتُ، يا خيرَ البهرِغيين. إنّ البهرِغيين شديدو الغضب حقًّا. وفي العالم قولٌ كاذبٌ أنّني قد قُهرتُ على يدك.»

वशे स्थितोऽहं त्वय्यह्य क्षमावति महात्मनि ।
बिभेमि तपसः साधो प्रसादं कुरु मे प्रभो ॥ १४.९५.८ ॥

«أنا في قبضتك، يا عظيمَ النفسِ الصابرَ. إنّي أخشى تقشُّفَك. يا فاضلُ، يا ربّ، أَسبِغْ عليّ رضاك.»

साक्षाद्दृष्टोसि मे क्रध गच्छ त्वं विगतज्वरः ।
न त्वयापकृतं मेऽद्य न च मे मन्युरस्ति वै ॥ १४.९५.९ ॥

«لقد رأيتُك عيانًا، يا أيّها الغضوب. فاذهبْ الآن متحرّرًا من حمّى غضبك. إنّك لم تُسِئْ إليّ اليوم، ولا في نفسي غضبٌ البتّة.»

यान्समुद्दिश्य संकल्पः पयसोस्य कृतो मया ।
पितरस्ते महाभागास्तेभ्यो बुद्ध्यस्व गम्यताम् ॥ १४.९५.१० ॥

«إنّ أولئك الأسلافَ الذين عزمتُ بهذا الماء القربانيّ من أجلهم هم أسلافُك الميمونون. فاعرفْهم، والآنَ اذهبْ.»

इत्युक्तो जातसंत्रासस्तत्रैवान्तरधीयत ।
पितॄणामभिषङ्गाच्च नकुलत्वमुपागतः ॥ १४.९५.११ ॥

فلمّا خوطب بذلك، أخذه الرعب، فاختفى في الحال، وبلغ حالَ النمس بسبب اتصاله بالأسلاف.

स तान्प्रसादयामास शापस्यान्तो भवेदिति ।
तैश्चाप्युक्तः क्षिपन्धर्मं सापस्यान्तमवाप्स्यति ॥ १४.९५.१२ ॥

فاستمالهم ليكون لهذه اللعنة نهاية. فقالوا له أيضًا: «لأنّك تذمّ الدّارما، ستبلغ نهايةَ نسلِك.»

तैश्चोक्तो यज्ञियान्देशान्धर्मारण्यं तथैव च ।
जुगुप्समानो धावन्स तं यज्ञं समुपासदत् ॥ १४.९५.१३ ॥

فلما قالوا له أن يذهب إلى المواضع الصالحة للقربان وإلى غابة الدهرما، أسرع هو في نفور حتى بلغ ذلك القربان.

धर्मपुत्रमथाक्षिप्य सक्तुप्रस्थेन तेन सः ।
मुक्तः सापात्ततः क्रोधो धर्मो ह्यासीद्युधिष्ठिरः ॥ १४.९५.१४ ॥

ثم، بعد أن وبّخ ابن الدهرما، تحرر من اللعنة بذلك البراستها من دقيق الشعير؛ وكان ذلك الغضب في الحقيقة هو الدهرما، يودهيشتهيرا.

एवमेतत्तदा वृत्तं यज्ञे तस्य महात्मनः ।
पश्यतां चापि नस्तत्र नकुलोऽन्तर्हितस्तदा। ॥ १४.९५.१५ ॥

هكذا وقع ذلك حينئذ في قربان ذلك العظيم النفس؛ وبينما كنا ننظر، اختفى نكولا من هناك حينئذ.