مهابهاراتا · أدهيايا 15.13

15.13.1

भीम ज्येष्ठो गुरुर्मे त्वं नातोऽन्यद्वमुक्तुमुत्सहे ।
धृताराष्ट्रस्तु राजर्षिः सर्वथा मानमर्हति ॥ १५.१३.१ ॥

قال أرجونا: يا بهيما، أنت أكبرني ومعلمي، فلا أجرؤ على قول شيء أكثر من هذا. لكن الحكيم الملكي دهريتاراشتра يستحق الإكرام من كل وجه.

न स्मरन्त्यपराद्धानि स्मरन्ति सुकृतान्यपि ।
असंभिन्नार्थमर्यादाः साधवः पुरुषोत्तमाः ॥ १५.१३.२ ॥

قال أرجونا: لا يتذكر الأخيار الإساءات، بل يتذكرون الأعمال الحسنة. أولئك الذين يحفظون كلمتهم وحدود واجبهم سليمة هم خير الرجال.

इति तस्य वचः श्रुत्वा फल्गुनस्य महात्मनः ।
विदुरं प्राह धर्मात्मा कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः ॥ १५.१३.३ ॥

لما سمع يودهيشثيرا ابن كونتي، الصالح الروح، كلام المهاتما فالغونا (أرجونا)، قال لفيدورا.

इदं मद्वचनात्क्षत्तः कौरवं ब्रूहि पार्थिवम् ।
यावदिच्छति पुत्राणां दातुं तावद्ददाम्यहम् ॥ १५.१३.४ ॥

يا فيدورا، بكلامي قل لملك الكورافا هذا: بقدر ما يريد أن يعطي أبناءه، بذلك القدر سأعطي أنا.

भीष्मादीनां च सर्वेषां सुहृदामुपकारिणाम् ।
मम कोशादिति विभो मा भूद्भीमः सुदुर्मनाः ॥ १५.१३.५ ॥

لبهيشما وجميع الأصدقاء المحسنين، ليُعطَ من خزينتي، يا ذا القوة، لئلا يحزن بهيما حزنًا شديدًا.

इत्युक्त्वा धर्मराजस्तमर्जुनं प्रत्यपूजयत् ।
भीमसेनः कटाक्षेण वीक्षांचक्रे धनंजयम् ॥ १५.१३.६ ॥

وبعد أن قال هذا، أكرم ملك الدارما أرجونا. ونظر بهيمسينا إلى دهنانجايا نظرة جانبية.

ततः स विदुरं धीमान्वाक्यमाह युधिष्ठिरः ।
न भीमसेन कोपं स नृपतिः कर्तुमर्हति ॥ १५.१३.७ ॥

فقال الحكيم يُدهشثيرا لفيدورا: "يا بهيمسينا، ذلك الملك لا يستحق غضبك."

परिक्लिष्टो हि भीमस्तु हिमवृष्ट्यातपादिभिः ।
दुःखैर्बहुविधैर्धीमानरण्ये विदितं तव ॥ १५.१३.८ ॥

لقد عانى بهيما كثيرًا في الغابة من الثلج والمطر والحر وما شابه، ومن أنواع شتى من الشدائد، كما تعلم أنت أيها الحكيم.

किंतु मद्वचनाद्ब्रूहि राजानं भरतर्षभम् ।
यद्यदिच्छसि यावच्च गृह्यतां मद्गृहादिति ॥ १५.१३.९ ॥

لكن بكلمتي قل للملك، ثور البهاراتا: ما تشاء وبقدر ما تشاء، فليؤخذ من بيتي.

यन्मात्सर्यमयं भीमः करोति भृशदुःखितः ।
न तन्मनसि कर्तव्यमिति वाच्यः स पार्थिवः ॥ १५.१३.१० ॥

ما يفعله بهيما، المتألم بشدة، عن حسد، لا ينبغي أن يُحمل في القلب؛ وهذا ما ينبغي أن يُقال لذلك الملك.

यन्ममास्ति धनं किञ्चिदर्जुनस्य च वेश्मनि ।
तस्य स्वामी महाराज इति वाच्यः स पार्थिवः ॥ १५.१३.११ ॥

أيُّ ثروة في بيتي وفي بيت أرجونا، سيدها أنت أيها الملك العظيم؛ وهذا ما ينبغي أن يُقال لذلك الملك.

ददातु राजा विप्रेभ्यो यथेष्टं क्रियतां व्ययः ।
पुत्राणां सुहृदां चैव गच्छत्वानृण्यमद्य सः ॥ १५.१३.१२ ॥

ليُعطِ الملك البراهمة كما يشاء، وليُنفِق كما يريد؛ وليتحرر اليوم من دَينه لأبنائه وأصدقائه.

इदं चापि शरीरं मे तवायत्तं जनाधिप ।
धनानि चेति विद्धि त्वं क्षत्तर्नास्त्यत्र संशयः ॥ १५.१३.१३ ॥

أيها السيد على الناس، إن جسدي هذا وثرواتي أيضاً موقوفة على أمرك؛ فاعلم ذلك يا كشتار، ولا شك في هذا.