ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 15.17
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
15.17.1
ततः प्रासादहर्म्येषु वसुधायां च पार्थिव ।
नारीणां च नराणां च निःस्वनः सुमहानभूत् ॥ १५.१७.१ ॥
ಆಗ ಅರಮನೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಮಹಲುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿಯೂ, ಓ ರಾಜನೇ, ಸ್ತ್ರೀಯರ ಮತ್ತು ಪುರುಷರ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಕೋಲಾಹಲ ಎದ್ದಿತು.
15.17.2
स राजा राजमार्गेण नृनारीसंकुलेन च ।
कथञ्चिन्निर्ययौ धीमान्वेपमानः कृताञ्जलिः ॥ १५.१७.२ ॥
ಆ ಬುದ್ಧಿವಂತ ರಾಜನು ಸ್ತ್ರೀಪುರುಷರಿಂದ ತುಂಬಿದ ರಾಜಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಕೈಮುಗಿದು, ನಡುಗುತ್ತಾ ಹೇಗೋ ಹೊರಟನು.
15.17.3
स वर्धमानद्वारेणि निर्ययौ गजसाह्वयात् ।
विसर्जयामास च तं जनौघं स मुहुर्मुहुः ॥ १५.१७.३ ॥
ಅವನು ಗಜಸಾಹ್ವಯದಿಂದ ವರ್ಧಮಾನ ದ್ವಾರದ ಮೂಲಕ ಹೊರಟು, ಆ ಜನಸಮೂಹವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಿದನು.
15.17.4
वनं गन्तुं च विदुरो राज्ञा सह कृतक्षणः ।
संजयश्च महामात्रः सूतो गावल्गणिस्तथा ॥ १५.१७.४ ॥
ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗಲು ವಿದುರನು ರಾಜನೊಂದಿಗೆ ಸಿದ್ಧನಾದನು; ಮಹಾಮಾತ್ರ ಸಂಜಯನೂ, ಸೂತ ಗಾವಲ್ಗಣಿಯೂ ಹಾಗೆಯೇ.
15.17.5
ककृपं निवर्तयामास युयुत्सुं च महारथम् ।
धृताराष्ट्रो महीपालः परिदाप्य युधिष्ठिरे ॥ १५.१७.५ ॥
ರಾಜ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನು ಕೃಪನನ್ನೂ ಮಹಾರಥಿ ಯುಯುತ್ಸುವನ್ನೂ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಿದನು; ಯುಧಿಷ್ಠಿರನಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿದ ಮೇಲೆ.
15.17.6
निवृत्ते पौरवर्गे च राजा सान्तःपुरस्तदा ।
धृतराष्ट्राभ्यनुज्ञातो निवर्तितुमियेष ह ॥ १५.१७.६ ॥
ಪೌರರು ಹಿಂತಿರುಗಿದ ನಂತರ, ರಾಜನು ತನ್ನ ಅಂತಃಪುರದೊಂದಿಗೆ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು ಹಿಂತಿರುಗಲು ಬಯಸಿದನು.
15.17.7
सोब्रवीन्मातरं कुन्तीमुपेत्य भरतर्षभ ।
अहं राजानमन्विष्ये भवती विनिवर्तताम् ॥ १५.१७.७ ॥
ಭರತಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಅವನು ತಾಯಿ ಕುಂತಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಹೇಳಿದನು: "ನಾನು ರಾಜನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತೇನೆ; ನೀವು ಹಿಂತಿರುಗಿ."
15.17.8
वधूपरिवृता राज्ञि नगरं गन्तुमर्हसि ।
राजा यात्वेष धर्मात्मा तपसे कृतनिश्चयः ॥ १५.१७.८ ॥
ರಾಣಿಯೇ, ಸೊಸೆಯರಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿಯಲ್ಪಟ್ಟು ನೀವು ನಗರಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದು ಯೋಗ್ಯ. ಈ ಧರ್ಮಾತ್ಮ ರಾಜನು ತಪಸ್ಸಿಗೆ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದ್ದಾನೆ; ಅವನು ಹೋಗಲಿ.
15.17.9
इत्युक्ता धर्मराजेनि बाष्पव्याकुललोचना ।
जगामैव तदा कुन्ती गान्धारीं परिगृह्य ह ॥ १५.१७.९ ॥
ಧರ್ಮರಾಜನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಲು, ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲಗೊಂಡ ನೇತ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ಕುಂತಿಯು ಗಾಂಧಾರಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಆಗ ಹೊರಟಳು.
15.17.10
सहदेवे महाराज माऽप्रसादं कृथाः क्वचित् ।
एष मामनुरक्तो हि राजंस्त्वां चैव सर्वदा ॥ १५.१७.१० ॥
ಮಹಾರಾಜನೇ, ಸಹದೇವನ ಮೇಲೆ ಎಂದಿಗೂ ಅಸಮಾಧಾನ ತೋರಬೇಡ. ಅವನು ಸದಾ ನನ್ನಲ್ಲಿಯೂ ನಿನ್ನಲ್ಲಿಯೂ ಅನುರಕ್ತನಾಗಿದ್ದಾನೆ.
15.17.11
कर्णं स्मरेथाः सततं सङ्ग्रामेष्वपलायिनम् ।
अवकीर्णो हि स मया वीरो दुष्प्रज्ञया तदा ॥ १५.१७.११ ॥
ಯುದ್ಧಗಳಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ ಓಡಿಹೋಗದ ಕರ್ಣನನ್ನು ಸದಾ ನೆನಪಿಸಿಕೊ. ಆ ವೀರನನ್ನು ನಾನು ಆಗ ದುರ್ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ತ್ಯಜಿಸಿದ್ದೆ.
15.17.12
आयसं हृदयं नूनं मन्दाया मम पुत्रक ।
यत्सूर्यजमपश्यन्त्याः शतधा न विदीर्यते ॥ १५.१७.१२ ॥
ಮಗನೇ, ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿಯೂ ನನ್ನ ಹೃದಯ ಕಬ್ಬಿಣದಿಂದ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ; ಅಭಾಗ್ಯಳಾದ ನಾನು ಸೂರ್ಯಪುತ್ರನನ್ನು ನೋಡದೆಯೂ ಅದು ನೂರು ತುಂಡಾಗಿ ಒಡೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ.
15.17.13
एवं गते तु किं शक्यं मया कर्तुमरिंदम ।
मम दोषोऽयमत्यर्थं ख्यापितो यन्न सूर्यजः ॥ १५.१७.१३ ॥
ಹೀಗಾದ ಮೇಲೆ, ಶತ್ರುದಮನನೇ, ನಾನೇನು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ? ಸೂರ್ಯಪುತ್ರನನ್ನು (ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸದಿರುವುದು) ನನ್ನ ದೋಷವೆಂದು ಅತಿಯಾಗಿ ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ.
15.17.14
तन्निमित्तं महाबाहो दानं दद्यास्त्वमुत्तमम् ।
सदैव भ्रातृभिः सार्धं सूर्यजस्यारिमर्दन ॥ १५.१७.१४ ॥
ಆದ್ದರಿಂದ, ಮಹಾಬಾಹುವೇ, ಸದಾ ನಿನ್ನ ಸಹೋದರರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಸೂರ್ಯಪುತ್ರನಿಗಾಗಿ ಉತ್ತಮ ದಾನವನ್ನು ನೀಡಬೇಕು, ಶತ್ರುಮರ್ದನನೇ.
15.17.15
द्रौपद्याश्च प्रिये नित्यं स्थातव्यमरिकर्शन ।
भीमसेनोऽर्जुनश्चैव नकुलश्च कुरूद्वह ॥ १५.१७.१५ ॥
ಪ್ರಿಯನೇ, ದ್ರೌಪದಿಯೊಂದಿಗೆ ಸದಾ ಇರಬೇಕು, ಶತ್ರುಕರ್ಷಣನೇ. ಭೀಮಸೇನ, ಅರ್ಜುನ, ನಕುಲರೊಂದಿಗೂ, ಕುರುವಂಶ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ.
15.17.16
समाधेयास्त्वया राजंस्त्वय्यद्य कुलधूर्गता ।
श्वश्रूश्वशुरयोः पादाञ्शुश्रूषन्ती वने त्वहम्।
गान्धारीसहिता वत्स्ये तापसी मलपङ्किनी ॥ १५.१७.१६ ॥
ರಾಜನೇ, ಇಂದು ಕುಲಭಾರ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿದೆ; ಅದನ್ನು ನೀನು ಹೊರಬೇಕು. ಅತ್ತೆ-ಮಾವಂದಿರ ಪಾದಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸುತ್ತಾ, ಗಾಂಧಾರಿಯೊಂದಿಗೆ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ, ಕೊಳೆಯಿಂದ ಆವೃತಳಾದ ತಪಸ್ವಿನಿಯಾಗಿ ನಾನು ವಾಸಿಸುವೆನು.
15.17.17
एवमुक्तः स धर्मात्मा भ्रातृभिः सहितो वशी ।
विषादमगमद्धीमान्न च किञ्चिदुवाच ह ॥ १५.१७.१७ ॥
ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಧರ್ಮಾತ್ಮನೂ, ಜಿತೇಂದ್ರಿಯನೂ, ಬುದ್ಧಿವಂತನೂ ಆದ ಅವನು ಸಹೋದರರೊಂದಿಗೆ ವಿಷಾದಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿ ಏನನ್ನೂ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ.
15.17.18
मुहूर्तमिव तु ध्यात्वा धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
उवाच मतारं दीनश्चिन्ताशोकपरायणः ॥ १५.१७.१८ ॥
ಕ್ಷಣಕಾಲ ಧ್ಯಾನಿಸಿದ ನಂತರ, ಧರ್ಮರಾಜ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು, ದೀನನಾಗಿ, ಚಿಂತೆ ಮತ್ತು ಶೋಕದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ, ತಾಯಿಯೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದನು.
15.17.19
किमिदं ते व्यवसितं नैवं त्वं वक्तुमर्हसि ।
न त्वामभ्यनुजानामि प्रसादं कर्तुमर्हसि ॥ १५.१७.१९ ॥
ನಿನ್ನ ಈ ನಿರ್ಧಾರವೇನು? ನೀನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಬಾರದು. ನಿನಗೆ ನಾನು ಅನುಮತಿ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ; ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕೃಪೆ ತೋರಬೇಕು.
15.17.20
व्यचोदयः पुराऽस्माकमुत्साहं शुभदर्शने ।
विदुलाया वचोभिस्त्वं नास्मान्संत्यक्तुमर्हसि ॥ १५.१७.२० ॥
ಶುಭದರ್ಶನೆ! ಹಿಂದೆ ವಿದುಲೆಯ ಮಾತುಗಳಿಂದ ನೀನು ನಮಗೆ ಉತ್ಸಾಹ ತುಂಬಿದ್ದೆ; ಈಗ ನಮ್ಮನ್ನು ಬಿಡಬಾರದು.
15.17.21
निहत्य पृथिवीपालान्राज्यं प्राप्तमिदं मया ।
तव प्रज्ञामुपश्रुत्य वासुदेवान्नरर्षभात् ॥ १५.१७.२१ ॥
ರಾಜರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ ಈ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಪಡೆದೆ; ನರಶ್ರೇಷ್ಠ ವಾಸುದೇವನಿಂದ ನಿನ್ನ ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ.
15.17.22
क्व सा बुद्धिरियं चाद्य भवत्या या श्रुता मया ।
क्षत्रधर्मे स्थितं त्यक्त्वा न प्रयातुमिहार्हसि ॥ १५.१७.२२ ॥
ನಾನು ಕೇಳಿದ್ದ ನಿನ್ನ ಆ ಬುದ್ಧಿ ಈಗ ಎಲ್ಲಿದೆ? ಕ್ಷತ್ರಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವ ನೀನು ಅದನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೋಗಬಾರದು.
15.17.23
अस्मानुत्सृज्य राज्यं च स्नुषाहीना यशस्विनि ।
कथं वत्स्यसि दुर्गेषु वनेष्वद्य प्रसीद मे ॥ १५.१७.२३ ॥
ಓ ಯಶಸ್ವಿನಿ! ನಮ್ಮನ್ನೂ ರಾಜ್ಯವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು, ಸೊಸೆಯರಿಲ್ಲದೆ, ಕಠಿಣ ಕಾಡುಗಳಲ್ಲಿ ನೀನು ಹೇಗೆ ವಾಸಿಸುವೆ? ಈಗ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕೃಪೆ ತೋರು.
15.17.24
इति बाष्पकला वाचः कुन्ती पुत्रस्य शृण्वती ।
जगामैवाश्रुपूर्णाक्षी भीमस्तामिदमब्रवीत् ॥ १५.१७.२४ ॥
ಮಗನ ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ ಕುಂತಿ, ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿದ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಹೊರಟುಹೋದಳು; ಆಗ ಭೀಮನು ಅವಳಿಗೆ ಇದನ್ನು ಹೇಳಿದನು.
15.17.25
यदा राज्यमिदं कुन्ति भोक्तव्यं पुत्रनिर्जितम् ।
प्राप्तव्या राजधर्माश्च तदेयं ते कुतो मतिः ॥ १५.१७.२५ ॥
ಓ ಕುಂತಿ, ನಿನ್ನ ಪುತ್ರರಿಂದ ಗೆಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟ ಈ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಬೇಕಾದಾಗ, ರಾಜಧರ್ಮಗಳನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕಾದಾಗ, ನಿನಗೆ ಈ ಯೋಚನೆ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂತು?
15.17.26
किं वयं कारिताः पूर्वं भवत्या पृथिवीक्षयम् ।
कस्य हेतोः परित्यज्य वनं गन्तुमभीप्ससि ॥ १५.१७.२६ ॥
ಹಿಂದೆ ನೀನು ನಮ್ಮನ್ನು ಭೂಮಿಯ ನಾಶಕ್ಕೆ ಏಕೆ ಪ್ರೇರಿಸಿದೆ? ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗಬಯಸುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ?
15.17.27
वनाच्चापि किमानीता भवत्या बालका वयम् ।
दुःखशोकसमाविष्टौ माद्रीपुत्राविमौ तथा ॥ १५.१७.२७ ॥
ನೀನು ನಮ್ಮನ್ನೂ, ದುಃಖ ಶೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುವ ಮಾದ್ರಿಯ ಈ ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳನ್ನೂ ಕಾಡಿನಿಂದ ಏಕೆ ಕರೆತಂದೆ?
15.17.28
प्रसीद मातर्मा गास्त्वं वनमद्य यशस्विनि ।
श्रियं यौधिष्ठिरीं मातर्भुङ्क्ष्व पार्थबलार्जिताम् ॥ १५.१७.२८ ॥
ತಾಯಿ, ಪ್ರಸನ್ನಳಾಗು; ಇಂದು ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗಬೇಡ. ಓ ಯಶಸ್ವಿನಿ, ಪಾರ್ಥರ ಬಲದಿಂದ ಗಳಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಅನುಭವಿಸು.
15.17.29
इति सा निश्चितैवाशु वनवासकृततक्षणा ।
लालप्यतां बहुविधं पुत्राणां नाकरोद्वचः ॥ १५.१७.२९ ॥
ಹೀಗೆ ಅವಳು ಶೀಘ್ರವೇ ನಿರ್ಧರಿಸಿ ಕಾಡಿನ ವಾಸಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧಳಾಗಿದ್ದಳು. ಪುತ್ರರು ಅನೇಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬೇಡಿಕೊಂಡರೂ ಅವಳು ಅವರ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಲಿಲ್ಲ.
15.17.30
द्रौपदी चान्वयाच्छ्वश्रूं विषष्णवदना तदा ।
वनवासाय गच्छन्तीं रुदती भद्रया सह ॥ १५.१७.३० ॥
ಆಗ ವಿಷಣ್ಣ ವದನೆಯಾದ ದ್ರೌಪದಿಯೂ ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ತನ್ನ ಅತ್ತೆಯನ್ನು ಭದ್ರೆಯೊಂದಿಗೆ ಅಳುತ್ತಾ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದಳು.
15.17.31
सा पुत्रान्रुदतः सर्वान्मुहुर्मुहुरवेक्षती ।
जगामैव महाप्राज्ञा वनाय कृतनिश्चया ॥ १५.१७.३१ ॥
ಆಕೆ, ಮಹಾಪ್ರಜ್ಞೆ, ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದವಳಾಗಿ, ಅಳುತ್ತಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೋಡುತ್ತಾ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೊರಟಳು.
15.17.32
अन्वयुः पाण्डवास्तां तु सभृत्यान्तःपुरास्तथा ।
ततः प्रमृज्य साऽश्रूणि पुत्रान्वचनमब्रवीत् ॥ १५.१७.३२ ॥
ಪಾಂಡವರು ಆಕೆಯನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದರು, ಸೇವಕರು ಮತ್ತು ಅಂತಃಪುರದ ಸ್ತ್ರೀಯರೊಂದಿಗೆ. ನಂತರ ಆಕೆ ಕಣ್ಣೀರು ಒರೆಸಿಕೊಂಡು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದಳು.