Mahābhārata · Adhyāya 15.17
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
15.17.1
ततः प्रासादहर्म्येषु वसुधायां च पार्थिव ।
नारीणां च नराणां च निःस्वनः सुमहानभूत् ॥ १५.१७.१ ॥
Então, ó rei, ergueu-se nos palácios e mansões e sobre a terra um grande clamor de mulheres e homens.
15.17.2
स राजा राजमार्गेण नृनारीसंकुलेन च ।
कथञ्चिन्निर्ययौ धीमान्वेपमानः कृताञ्जलिः ॥ १५.१७.२ ॥
Aquele rei sábio, de mãos postas e tremendo, saiu de algum modo pela estrada real repleta de homens e mulheres.
15.17.3
स वर्धमानद्वारेणि निर्ययौ गजसाह्वयात् ।
विसर्जयामास च तं जनौघं स मुहुर्मुहुः ॥ १५.१७.३ ॥
Saiu de Gajasāhvaya (Hāstinapura) pelo portão de Vardhamāna e despediu repetidamente aquela multidão.
15.17.4
वनं गन्तुं च विदुरो राज्ञा सह कृतक्षणः ।
संजयश्च महामात्रः सूतो गावल्गणिस्तथा ॥ १५.१७.४ ॥
Vidura, pronto para ir à floresta com o rei, e igualmente o grande ministro Sañjaya e o cocheiro Gāvalgaṇi.
15.17.5
ककृपं निवर्तयामास युयुत्सुं च महारथम् ।
धृताराष्ट्रो महीपालः परिदाप्य युधिष्ठिरे ॥ १५.१७.५ ॥
O rei Dhṛtarāṣṭra fez regressar Kṛpa e o grande cocheiro Yuyutsu, tendo confiado o encargo a Yudhiṣṭhira.
15.17.6
निवृत्ते पौरवर्गे च राजा सान्तःपुरस्तदा ।
धृतराष्ट्राभ्यनुज्ञातो निवर्तितुमियेष ह ॥ १५.१७.६ ॥
Quando os cidadãos tinham regressado, o rei, com o seu harém, permitido por Dhṛtarāṣṭra, quis voltar.
15.17.7
सोब्रवीन्मातरं कुन्तीमुपेत्य भरतर्षभ ।
अहं राजानमन्विष्ये भवती विनिवर्तताम् ॥ १५.१७.७ ॥
Ó touro dos Bharatas, aproximando-se de sua mãe Kuntī, disse: "Eu seguirei o rei; que vós retorneis."
15.17.8
वधूपरिवृता राज्ञि नगरं गन्तुमर्हसि ।
राजा यात्वेष धर्मात्मा तपसे कृतनिश्चयः ॥ १५.१७.८ ॥
Ó rainha, cercada de vossas noras, deveis voltar à cidade. Que parta este rei de alma justa, pois resolveu entregar-se à austeridade.
15.17.9
इत्युक्ता धर्मराजेनि बाष्पव्याकुललोचना ।
जगामैव तदा कुन्ती गान्धारीं परिगृह्य ह ॥ १५.१७.९ ॥
Assim interpelada pelo rei do dharma, Kuntī, com os olhos turvados pelas lágrimas, tomou Gāndhārī consigo e partiu.
15.17.10
सहदेवे महाराज माऽप्रसादं कृथाः क्वचित् ।
एष मामनुरक्तो हि राजंस्त्वां चैव सर्वदा ॥ १५.१७.१० ॥
Ó grande rei, nunca mostres desagrado para com Sahadeva. Ele sempre esteve devotado a mim e a ti.
15.17.11
कर्णं स्मरेथाः सततं सङ्ग्रामेष्वपलायिनम् ।
अवकीर्णो हि स मया वीरो दुष्प्रज्ञया तदा ॥ १५.१७.११ ॥
Recorda sempre Karṇa, que nunca fugiu nas batalhas. Esse herói abandonei então, por juízo insensato.
15.17.12
आयसं हृदयं नूनं मन्दाया मम पुत्रक ।
यत्सूर्यजमपश्यन्त्याः शतधा न विदीर्यते ॥ १५.१७.१२ ॥
Meu filho, certamente meu coração é de ferro, pois, desgraçada que sou, ele não se parte em cem pedaços, embora eu não veja mais o filho do sol.
15.17.13
एवं गते तु किं शक्यं मया कर्तुमरिंदम ।
मम दोषोऽयमत्यर्थं ख्यापितो यन्न सूर्यजः ॥ १५.१७.१३ ॥
Assim tendo acontecido, o que posso fazer, ó subjugador de inimigos? Minha falta foi proclamada em excesso: não ter revelado o filho do Sol.
15.17.14
तन्निमित्तं महाबाहो दानं दद्यास्त्वमुत्तमम् ।
सदैव भ्रातृभिः सार्धं सूर्यजस्यारिमर्दन ॥ १५.१७.१४ ॥
Portanto, ó de braços poderosos, deves sempre, junto com teus irmãos, dar o supremo dom em nome do filho do Sol, ó esmagador de inimigos.
15.17.15
द्रौपद्याश्च प्रिये नित्यं स्थातव्यमरिकर्शन ।
भीमसेनोऽर्जुनश्चैव नकुलश्च कुरूद्वह ॥ १५.१७.१५ ॥
E, querido, deves sempre permanecer com Draupadī, ó subjugador de inimigos; e também com Bhīmasena, Arjuna e Nakula, ó melhor dos Kurus.
15.17.16
समाधेयास्त्वया राजंस्त्वय्यद्य कुलधूर्गता ।
श्वश्रूश्वशुरयोः पादाञ्शुश्रूषन्ती वने त्वहम्।
गान्धारीसहिता वत्स्ये तापसी मलपङ्किनी ॥ १५.१७.१६ ॥
Ó rei, hoje o fardo da família caiu sobre ti, e deves carregá-lo. Servindo os pés de minha sogra e de meu sogro, junto com Gāndhārī, habitarei na floresta como asceta, coberta de imundície.
15.17.17
एवमुक्तः स धर्मात्मा भ्रातृभिः सहितो वशी ।
विषादमगमद्धीमान्न च किञ्चिदुवाच ह ॥ १५.१७.१७ ॥
Assim interpelado, aquele de alma justa, senhor de si e sábio, junto com os irmãos, caiu em desalento e não disse palavra.
15.17.18
मुहूर्तमिव तु ध्यात्वा धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
उवाच मतारं दीनश्चिन्ताशोकपरायणः ॥ १५.१७.१८ ॥
Após refletir por um momento, o rei Yudhiṣṭhira, senhor do dharma, abatido e entregue à ansiedade e à dor, falou à sua mãe.
15.17.19
किमिदं ते व्यवसितं नैवं त्वं वक्तुमर्हसि ।
न त्वामभ्यनुजानामि प्रसादं कर्तुमर्हसि ॥ १५.१७.१९ ॥
Qual é essa tua decisão? Não deves falar assim. Não te concedo permissão; deves mostrar-me favor.
15.17.20
व्यचोदयः पुराऽस्माकमुत्साहं शुभदर्शने ।
विदुलाया वचोभिस्त्वं नास्मान्संत्यक्तुमर्हसि ॥ १५.१७.२० ॥
Ó tu, de aspecto auspicioso! Outrora, pelas palavras de Vidulā, incitaste-nos ao ânimo; não deves agora abandonar-nos.
15.17.21
निहत्य पृथिवीपालान्राज्यं प्राप्तमिदं मया ।
तव प्रज्ञामुपश्रुत्य वासुदेवान्नरर्षभात् ॥ १५.१७.२१ ॥
Tendo abatido os protetores da terra, obtive este reino, tendo ouvido a tua sabedoria de Vāsudeva, o touro entre os homens.
15.17.22
क्व सा बुद्धिरियं चाद्य भवत्या या श्रुता मया ।
क्षत्रधर्मे स्थितं त्यक्त्वा न प्रयातुमिहार्हसि ॥ १५.१७.२२ ॥
Onde está hoje aquela tua resolução que ouvi? Permanecendo no dever do guerreiro, não deves abandoná-la e partir daqui.
15.17.23
अस्मानुत्सृज्य राज्यं च स्नुषाहीना यशस्विनि ।
कथं वत्स्यसि दुर्गेषु वनेष्वद्य प्रसीद मे ॥ १५.१७.२३ ॥
Ó gloriosa! Abandonando-nos e o reino, privada de tuas noras, como habitarás as florestas difíceis? Agora sê favorável a mim.
15.17.24
इति बाष्पकला वाचः कुन्ती पुत्रस्य शृण्वती ।
जगामैवाश्रुपूर्णाक्षी भीमस्तामिदमब्रवीत् ॥ १५.१७.२४ ॥
Ouvindo essas palavras do filho sufocadas em lágrimas, Kuntī partiu com os olhos cheios de lágrimas; então Bhīma lhe disse isto.
15.17.25
यदा राज्यमिदं कुन्ति भोक्तव्यं पुत्रनिर्जितम् ।
प्राप्तव्या राजधर्माश्च तदेयं ते कुतो मतिः ॥ १५.१७.२५ ॥
Ó Kuntī, quando este reino conquistado por teus filhos deve ser desfrutado e os deveres reais devem ser alcançados, de onde te vem esta intenção?
15.17.26
किं वयं कारिताः पूर्वं भवत्या पृथिवीक्षयम् ।
कस्य हेतोः परित्यज्य वनं गन्तुमभीप्ससि ॥ १५.१७.२६ ॥
Por que nos fizeste outrora causar a destruição da terra? Por que razão desejas abandonar-nos e ir para a floresta?
15.17.27
वनाच्चापि किमानीता भवत्या बालका वयम् ।
दुःखशोकसमाविष्टौ माद्रीपुत्राविमौ तथा ॥ १५.१७.२७ ॥
Por que nos trouxeste, a nós crianças, da floresta, e também estes dois filhos de Mādrī, dominados pela dor e pelo sofrimento?
15.17.28
प्रसीद मातर्मा गास्त्वं वनमद्य यशस्विनि ।
श्रियं यौधिष्ठिरीं मातर्भुङ्क्ष्व पार्थबलार्जिताम् ॥ १५.१७.२८ ॥
Sê benevolente, ó mãe; não vás hoje para a floresta. Ó gloriosa mãe, desfruta da fortuna de Yudhiṣṭhira, conquistada pela força dos Pārthas.
15.17.29
इति सा निश्चितैवाशु वनवासकृततक्षणा ।
लालप्यतां बहुविधं पुत्राणां नाकरोद्वचः ॥ १५.१७.२९ ॥
Assim, resolvida de imediato e pronta para viver na floresta, não atendeu à palavra de seus filhos, embora a suplicassem de muitas maneiras.
15.17.30
द्रौपदी चान्वयाच्छ्वश्रूं विषष्णवदना तदा ।
वनवासाय गच्छन्तीं रुदती भद्रया सह ॥ १५.१७.३० ॥
Então Draupadī, com o rosto abatido, seguiu sua sogra que partia para viver na floresta, chorando junto com Bhadrā.
15.17.31
सा पुत्रान्रुदतः सर्वान्मुहुर्मुहुरवेक्षती ।
जगामैव महाप्राज्ञा वनाय कृतनिश्चया ॥ १५.१७.३१ ॥
Ela, grandemente sábia e decidida, partiu para a floresta olhando repetidamente para todos os filhos que choravam.
15.17.32
अन्वयुः पाण्डवास्तां तु सभृत्यान्तःपुरास्तथा ।
ततः प्रमृज्य साऽश्रूणि पुत्रान्वचनमब्रवीत् ॥ १५.१७.३२ ॥
Os Pāṇḍavas a seguiram, junto com os servos e as mulheres do palácio interior. Então, enxugando as lágrimas, ela disse estas palavras aos filhos.