மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 15.17
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
15.17.1
ततः प्रासादहर्म्येषु वसुधायां च पार्थिव ।
नारीणां च नराणां च निःस्वनः सुमहानभूत् ॥ १५.१७.१ ॥
அப்போது அரண்மனைகளிலும் மாளிகைகளிலும், பூமியிலும், ஓ அரசே, பெண்களுடையதும் ஆண்களுடையதுமான மிகப் பெரிய ஒலி எழுந்தது.
15.17.2
स राजा राजमार्गेण नृनारीसंकुलेन च ।
कथञ्चिन्निर्ययौ धीमान्वेपमानः कृताञ्जलिः ॥ १५.१७.२ ॥
அந்த ஞானமுள்ள அரசன் ஆண்களும் பெண்களும் நிறைந்த அரசப் பெருவழியில் கைகூப்பி நடுங்கியவாறு எப்படியோ வெளியேறினான்.
15.17.3
स वर्धमानद्वारेणि निर्ययौ गजसाह्वयात् ।
विसर्जयामास च तं जनौघं स मुहुर्मुहुः ॥ १५.१७.३ ॥
அவர் கஜசாஹ்வயத்திலிருந்து வர்த்தமான வாயில் வழியாக வெளியேறி, அந்த மக்கள் திரளை மீண்டும் மீண்டும் அனுப்பி வைத்தார்.
15.17.4
वनं गन्तुं च विदुरो राज्ञा सह कृतक्षणः ।
संजयश्च महामात्रः सूतो गावल्गणिस्तथा ॥ १५.१७.४ ॥
காட்டுக்குச் செல்வதற்காக விதுரரும் அரசனுடன் தயாரானார்; முதன்மை அமைச்சர் சஞ்சயரும், சூதன் கவல்கணியும் அவ்வாறே.
15.17.5
ककृपं निवर्तयामास युयुत्सुं च महारथम् ।
धृताराष्ट्रो महीपालः परिदाप्य युधिष्ठिरे ॥ १५.१७.५ ॥
அரசன் திருதராஷ்டிரன் கிருபரையும் பெரும் தேரோட்டி யுயுத்சுவையும் திருப்பி அனுப்பினான்; யுதிஷ்டிரரிடம் ஒப்படைத்த பின்பு.
15.17.6
निवृत्ते पौरवर्गे च राजा सान्तःपुरस्तदा ।
धृतराष्ट्राभ्यनुज्ञातो निवर्तितुमियेष ह ॥ १५.१७.६ ॥
நகர மக்கள் திரும்பிச் சென்ற பின், அரசன் தன் அந்தப்புரத்தினருடன், திருதராஷ்டிரனின் அனுமதி பெற்று, திரும்ப விரும்பினான்.
15.17.7
सोब्रवीन्मातरं कुन्तीमुपेत्य भरतर्षभ ।
अहं राजानमन्विष्ये भवती विनिवर्तताम् ॥ १५.१७.७ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, அவன் தாய் குந்தியிடம் அருகில் சென்று கூறினான்: "நான் அரசரைப் பின்தொடர்வேன்; நீங்கள் திரும்பிச் செல்லுங்கள்."
15.17.8
वधूपरिवृता राज्ञि नगरं गन्तुमर्हसि ।
राजा यात्वेष धर्मात्मा तपसे कृतनिश्चयः ॥ १५.१७.८ ॥
அரசியே, மருமகள்களால் சூழப்பட்டு நீங்கள் நகரத்திற்குத் திரும்புவது தகும். இந்த அறநெறியுள்ள அரசன் தவத்திற்காக உறுதி கொண்டுவிட்டான்; அவன் செல்லட்டும்.
15.17.9
इत्युक्ता धर्मराजेनि बाष्पव्याकुललोचना ।
जगामैव तदा कुन्ती गान्धारीं परिगृह्य ह ॥ १५.१७.९ ॥
தர்மராஜன் இவ்வாறு கூறியதும், கண்ணீரால் கலங்கிய கண்களுடன் குந்தி காந்தாரியைப் பற்றிக்கொண்டு அப்போது சென்றாள்.
15.17.10
सहदेवे महाराज माऽप्रसादं कृथाः क्वचित् ।
एष मामनुरक्तो हि राजंस्त्वां चैव सर्वदा ॥ १५.१७.१० ॥
மகாராஜனே, சகதேவன் மீது ஒருபோதும் அதிருப்தி காட்டாதீர். அவன் எப்போதும் என்மீதும் உங்கள்மீதும் பற்றுடையவனாக இருக்கிறான்.
15.17.11
कर्णं स्मरेथाः सततं सङ्ग्रामेष्वपलायिनम् ।
अवकीर्णो हि स मया वीरो दुष्प्रज्ञया तदा ॥ १५.१७.११ ॥
போர்களில் ஒருபோதும் புறமுதுகிடாத கர்ணனை எப்போதும் நினைவுகூர். அந்த வீரனை அப்போது நான் மதியற்ற புத்தியால் கைவிட்டேன்.
15.17.12
आयसं हृदयं नूनं मन्दाया मम पुत्रक ।
यत्सूर्यजमपश्यन्त्याः शतधा न विदीर्यते ॥ १५.१७.१२ ॥
மகனே, நிச்சயமாக என் இதயம் இரும்பால் ஆனது போலும்; ஏனெனில் சூரியனின் மகனைக் காணாத இந்த மதிகெட்ட எனது இதயம் நூறு துண்டுகளாக வெடித்துப் போகவில்லையே.
15.17.13
एवं गते तु किं शक्यं मया कर्तुमरिंदम ।
मम दोषोऽयमत्यर्थं ख्यापितो यन्न सूर्यजः ॥ १५.१७.१३ ॥
இவ்வாறு நடந்துவிட்ட பிறகு, எதிரிகளை அடக்குபவனே, நான் இனி என்ன செய்ய முடியும்? சூரியனின் மகனை (வெளிப்படுத்தாதது) என் குற்றம் என்று மிகவும் அறிவிக்கப்பட்டுவிட்டது.
15.17.14
तन्निमित्तं महाबाहो दानं दद्यास्त्वमुत्तमम् ।
सदैव भ्रातृभिः सार्धं सूर्यजस्यारिमर्दन ॥ १५.१७.१४ ॥
ஆகையால், மாபெரும் தோள்வலியுடையவனே, எப்போதும் உன் சகோதரர்களுடன் சேர்ந்து சூரியனின் மகனின் பொருட்டு உயர்ந்த தானத்தைச் செய்ய வேண்டும், எதிரிகளை நசுக்குபவனே.
15.17.15
द्रौपद्याश्च प्रिये नित्यं स्थातव्यमरिकर्शन ।
भीमसेनोऽर्जुनश्चैव नकुलश्च कुरूद्वह ॥ १५.१७.१५ ॥
அன்பே, திரௌபதியுடன் எப்போதும் இருக்க வேண்டும், எதிரிகளை வாட்டுபவனே. பீமசேனன், அர்ஜுனன், நகுலன் ஆகியோருடனும் இருக்க வேண்டும், குருக்களில் சிறந்தவனே.
15.17.16
समाधेयास्त्वया राजंस्त्वय्यद्य कुलधूर्गता ।
श्वश्रूश्वशुरयोः पादाञ्शुश्रूषन्ती वने त्वहम्।
गान्धारीसहिता वत्स्ये तापसी मलपङ्किनी ॥ १५.१७.१६ ॥
அரசே, இன்று குலத்தின் சுமை உன் மீது விழுந்துவிட்டது; அதை நீ ஏற்க வேண்டும். மாமியார் மாமனார் பாதங்களுக்குச் சேவை செய்தபடி, காந்தாரியுடன் காட்டில் தவசினியாக, அழுக்குப் படிந்தவளாக நான் வாழ்வேன்.
15.17.17
एवमुक्तः स धर्मात्मा भ्रातृभिः सहितो वशी ।
विषादमगमद्धीमान्न च किञ्चिदुवाच ह ॥ १५.१७.१७ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், தர்மாத்மாவும், அடக்கமுள்ளவனும், அறிவுள்ளவனுமான அவன் சகோதரர்களுடன் கூடி துயரத்தை அடைந்து, ஒன்றும் பேசவில்லை.
15.17.18
मुहूर्तमिव तु ध्यात्वा धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
उवाच मतारं दीनश्चिन्ताशोकपरायणः ॥ १५.१७.१८ ॥
ஒரு கணம் தியானித்த பின், தர்மராஜன் யுதிட்டிரன், துயருற்றவனாய், கவலையிலும் சோகத்திலும் ஆழ்ந்தவனாய், தாயிடம் பேசினான்.
15.17.19
किमिदं ते व्यवसितं नैवं त्वं वक्तुमर्हसि ।
न त्वामभ्यनुजानामि प्रसादं कर्तुमर्हसि ॥ १५.१७.१९ ॥
உன் இந்தத் தீர்மானம் என்ன? நீ இவ்வாறு சொல்லக் கூடாது. உனக்கு நான் அனுமதி அளிக்கவில்லை; எனக்கு அருள் புரிய வேண்டும்.
15.17.20
व्यचोदयः पुराऽस्माकमुत्साहं शुभदर्शने ।
विदुलाया वचोभिस्त्वं नास्मान्संत्यक्तुमर्हसि ॥ १५.१७.२० ॥
சுபதர்சனையே! முன்பு விதுலையின் சொற்களால் நீ எங்களுக்கு ஊக்கம் அளித்தாய்; இப்போது எங்களைக் கைவிடக் கூடாது.
15.17.21
निहत्य पृथिवीपालान्राज्यं प्राप्तमिदं मया ।
तव प्रज्ञामुपश्रुत्य वासुदेवान्नरर्षभात् ॥ १५.१७.२१ ॥
அரசர்களைக் கொன்று நான் இந்த அரசைப் பெற்றேன்; உன் அறிவுரையை, நரர்களில் சிறந்த வாசுதேவரிடமிருந்து கேட்டு.
15.17.22
क्व सा बुद्धिरियं चाद्य भवत्या या श्रुता मया ।
क्षत्रधर्मे स्थितं त्यक्त्वा न प्रयातुमिहार्हसि ॥ १५.१७.२२ ॥
நான் கேட்ட உன் அந்த அறிவு இன்று எங்கே? க்ஷத்திரிய தர்மத்தில் நிலைத்திருக்கும் நீ அதைக் கைவிட்டு இங்கிருந்து செல்லக் கூடாது.
15.17.23
अस्मानुत्सृज्य राज्यं च स्नुषाहीना यशस्विनि ।
कथं वत्स्यसि दुर्गेषु वनेष्वद्य प्रसीद मे ॥ १५.१७.२३ ॥
புகழ்மிக்கவளே! எங்களையும் அரசையும் விட்டுவிட்டு, மருமகள்கள் இன்றி, கடினமான காடுகளில் நீ எவ்வாறு வாழ்வாய்? இப்போது எனக்கு அருள் செய்.
15.17.24
इति बाष्पकला वाचः कुन्ती पुत्रस्य शृण्वती ।
जगामैवाश्रुपूर्णाक्षी भीमस्तामिदमब्रवीत् ॥ १५.१७.२४ ॥
மகனின் கண்ணீர் நிறைந்த இந்தச் சொற்களைக் கேட்ட குந்தி, கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன் சென்றாள்; அப்போது பீமன் அவளிடம் இவ்வாறு சொன்னான்.
15.17.25
यदा राज्यमिदं कुन्ति भोक्तव्यं पुत्रनिर्जितम् ।
प्राप्तव्या राजधर्माश्च तदेयं ते कुतो मतिः ॥ १५.१७.२५ ॥
குந்தியே, உன் மகன்களால் வென்றடையப்பட்ட இந்த அரசு அனுபவிக்கத் தக்கதாக இருக்கும்போதும், அரசதர்மங்கள் அடையத் தக்கவையாக இருக்கும்போதும், உனக்கு இந்த எண்ணம் எங்கிருந்து வந்தது?
15.17.26
किं वयं कारिताः पूर्वं भवत्या पृथिवीक्षयम् ।
कस्य हेतोः परित्यज्य वनं गन्तुमभीप्ससि ॥ १५.१७.२६ ॥
முன்பு நீ எங்களை ஏன் பூமியின் அழிவுக்குத் தூண்டினாய்? எதற்காக எங்களைத் துறந்து காட்டிற்குச் செல்ல விரும்புகிறாய்?
15.17.27
वनाच्चापि किमानीता भवत्या बालका वयम् ।
दुःखशोकसमाविष्टौ माद्रीपुत्राविमौ तथा ॥ १५.१७.२७ ॥
நீ எங்களையும், துக்கத்திலும் சோகத்திலும் மூழ்கிய மாத்ரியின் இந்த இரு மகன்களையும், காட்டிலிருந்து ஏன் கொண்டுவந்தாய்?
15.17.28
प्रसीद मातर्मा गास्त्वं वनमद्य यशस्विनि ।
श्रियं यौधिष्ठिरीं मातर्भुङ्क्ष्व पार्थबलार्जिताम् ॥ १५.१७.२८ ॥
தாயே, அருள்புரிவாயாக; இன்று நீ காட்டிற்குச் செல்லாதே. புகழ்மிக்க தாயே, பார்த்தர்களின் வலிமையால் ஈட்டப்பட்ட யுதிஷ்டிரனின் செல்வத்தை அனுபவி.
15.17.29
इति सा निश्चितैवाशु वनवासकृततक्षणा ।
लालप्यतां बहुविधं पुत्राणां नाकरोद्वचः ॥ १५.१७.२९ ॥
இவ்வாறு அவள் விரைவிலேயே உறுதி கொண்டு காட்டில் வாழ முடிவெடுத்திருந்தாள். மகன்கள் பலவிதமாக மன்றாடியும் அவள் அவர்களின் சொல்லைக் கேட்கவில்லை.
15.17.30
द्रौपदी चान्वयाच्छ्वश्रूं विषष्णवदना तदा ।
वनवासाय गच्छन्तीं रुदती भद्रया सह ॥ १५.१७.३० ॥
அப்போது வாடிய முகத்துடன் திரௌபதியும் காட்டிற்குச் செல்லும் தன் மாமியாரைப் பின்தொடர்ந்தாள்; அழுதுகொண்டு பத்ரையுடன்.
15.17.31
सा पुत्रान्रुदतः सर्वान्मुहुर्मुहुरवेक्षती ।
जगामैव महाप्राज्ञा वनाय कृतनिश्चया ॥ १५.१७.३१ ॥
அவள், மிக்க அறிவுடையவள், முடிவெடுத்தவளாக, அழுகின்ற எல்லா மகன்களையும் மீண்டும் மீண்டும் பார்த்துக்கொண்டே காட்டிற்குச் சென்றாள்.
15.17.32
अन्वयुः पाण्डवास्तां तु सभृत्यान्तःपुरास्तथा ।
ततः प्रमृज्य साऽश्रूणि पुत्रान्वचनमब्रवीत् ॥ १५.१७.३२ ॥
பாண்டவர்கள் அவளைப் பின்தொடர்ந்தனர், பணியாளர்களுடனும் அந்தப்புரப் பெண்டிருடனும். பின்னர் அவள் கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டு மகன்களிடம் இவ்வார்த்தைகளைக் கூறினாள்.