മഹാഭാരതം · അധ്യായം 15.17
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
15.17.1
ततः प्रासादहर्म्येषु वसुधायां च पार्थिव ।
नारीणां च नराणां च निःस्वनः सुमहानभूत् ॥ १५.१७.१ ॥
അപ്പോൾ കൊട്ടാരങ്ങളിലും മാളികകളിലും ഭൂമിയിലും, ഹേ രാജാവേ, സ്ത്രീകളുടെയും പുരുഷന്മാരുടെയും വലിയ ആരവം ഉയർന്നു.
15.17.2
स राजा राजमार्गेण नृनारीसंकुलेन च ।
कथञ्चिन्निर्ययौ धीमान्वेपमानः कृताञ्जलिः ॥ १५.१७.२ ॥
ആ ബുദ്ധിമാനായ രാജാവ് സ്ത്രീപുരുഷന്മാരാൽ നിറഞ്ഞ രാജവീഥിയിലൂടെ കൈകൂപ്പി, വിറച്ചുകൊണ്ട് എങ്ങനെയോ പുറത്തേക്കു പോയി.
15.17.3
स वर्धमानद्वारेणि निर्ययौ गजसाह्वयात् ।
विसर्जयामास च तं जनौघं स मुहुर्मुहुः ॥ १५.१७.३ ॥
അദ്ദേഹം ഗജസാഹ്വയത്തിൽനിന്ന് വർദ്ധമാനദ്വാരത്തിലൂടെ പുറത്തേക്കു പോയി; ആ ജനക്കൂട്ടത്തെ വീണ്ടും വീണ്ടും പറഞ്ഞയച്ചു.
15.17.4
वनं गन्तुं च विदुरो राज्ञा सह कृतक्षणः ।
संजयश्च महामात्रः सूतो गावल्गणिस्तथा ॥ १५.१७.४ ॥
കാട്ടിലേക്കു പോകാൻ വിദുരർ രാജാവിനോടൊപ്പം സന്നദ്ധനായി; മഹാമാത്യൻ സഞ്ജയനും സൂതൻ ഗാവൽഗണിയും അതുപോലെ തന്നെ.
15.17.5
ककृपं निवर्तयामास युयुत्सुं च महारथम् ।
धृताराष्ट्रो महीपालः परिदाप्य युधिष्ठिरे ॥ १५.१७.५ ॥
രാജാവായ ധൃതരാഷ്ട്രർ കൃപരെയും മഹാരഥൻ യുയുത്സുവിനെയും തിരിച്ചയച്ചു; യുധിഷ്ഠിരനെ ഏൽപ്പിച്ചശേഷം.
15.17.6
निवृत्ते पौरवर्गे च राजा सान्तःपुरस्तदा ।
धृतराष्ट्राभ्यनुज्ञातो निवर्तितुमियेष ह ॥ १५.१७.६ ॥
പൗരജനം മടങ്ങിയശേഷം, രാജാവ് അന്തഃപുരത്തോടൊപ്പം ധൃതരാഷ്ട്രന്റെ അനുമതിയോടെ തിരിച്ചുപോകാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.
15.17.7
सोब्रवीन्मातरं कुन्तीमुपेत्य भरतर्षभ ।
अहं राजानमन्विष्ये भवती विनिवर्तताम् ॥ १५.१७.७ ॥
ഭരതശ്രേഷ്ഠാ, അവൻ മാതാവായ കുന്തിയുടെ അടുത്തെത്തി പറഞ്ഞു: "ഞാൻ രാജാവിനെ അനുഗമിക്കും; അമ്മ മടങ്ങിപ്പോകൂ."
15.17.8
वधूपरिवृता राज्ञि नगरं गन्तुमर्हसि ।
राजा यात्वेष धर्मात्मा तपसे कृतनिश्चयः ॥ १५.१७.८ ॥
രാജ്ഞീ, മരുമക്കളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് നിങ്ങൾ നഗരത്തിലേക്ക് പോകണം. ധർമാത്മാവായ ഈ രാജാവ് തപസ്സിന് ദൃഢനിശ്ചയം ചെയ്തിരിക്കുന്നു; അവൻ പോകട്ടെ.
15.17.9
इत्युक्ता धर्मराजेनि बाष्पव्याकुललोचना ।
जगामैव तदा कुन्ती गान्धारीं परिगृह्य ह ॥ १५.१७.९ ॥
ധർമരാജൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, കണ്ണുനീരാൽ കലങ്ങിയ കണ്ണുകളോടെ കുന്തി ഗാന്ധാരിയെ പിടിച്ചുകൊണ്ട് അപ്പോൾ പോയി.
15.17.10
सहदेवे महाराज माऽप्रसादं कृथाः क्वचित् ।
एष मामनुरक्तो हि राजंस्त्वां चैव सर्वदा ॥ १५.१७.१० ॥
മഹാരാജാവേ, സഹദേവനോട് ഒരിക്കലും അപ്രീതി കാണിക്കരുത്. അവൻ എപ്പോഴും എന്നോടും നിന്നോടും അനുരക്തനാണ്.
15.17.11
कर्णं स्मरेथाः सततं सङ्ग्रामेष्वपलायिनम् ।
अवकीर्णो हि स मया वीरो दुष्प्रज्ञया तदा ॥ १५.१७.११ ॥
യുദ്ധങ്ങളിൽ ഒരിക്കലും പിൻതിരിയാത്ത കർണനെ എപ്പോഴും ഓർക്കണം. ആ വീരനെ ഞാൻ അന്ന് ദുർബുദ്ധിയാൽ ഉപേക്ഷിച്ചു.
15.17.12
आयसं हृदयं नूनं मन्दाया मम पुत्रक ।
यत्सूर्यजमपश्यन्त्याः शतधा न विदीर्यते ॥ १५.१७.१२ ॥
മകനേ, തീർച്ചയായും എന്റെ ഹൃദയം ഇരുമ്പുകൊണ്ടുള്ളതാണ്; മന്ദഭാഗ്യയായ ഞാൻ സൂര്യപുത്രനെ കാണാതെയിരിക്കുമ്പോഴും അത് നൂറ് കഷണങ്ങളായി പൊട്ടിപ്പോകുന്നില്ലല്ലോ.
15.17.13
एवं गते तु किं शक्यं मया कर्तुमरिंदम ।
मम दोषोऽयमत्यर्थं ख्यापितो यन्न सूर्यजः ॥ १५.१७.१३ ॥
ഇങ്ങനെ സംഭവിച്ചശേഷം, ശത്രുദമനാ, ഞാനെന്തു ചെയ്യാൻ കഴിയും? സൂര്യപുത്രനെ (വെളിപ്പെടുത്താതിരുന്നത്) എന്റെ കുറ്റമായി അത്യധികം പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
15.17.14
तन्निमित्तं महाबाहो दानं दद्यास्त्वमुत्तमम् ।
सदैव भ्रातृभिः सार्धं सूर्यजस्यारिमर्दन ॥ १५.१७.१४ ॥
അതിനാൽ, മഹാബാഹോ, എപ്പോഴും സഹോദരന്മാരോടൊപ്പം ചേർന്ന് സൂര്യപുത്രനുവേണ്ടി ഉത്തമമായ ദാനം നൽകണം, ശത്രുമർദ്ദനാ.
15.17.15
द्रौपद्याश्च प्रिये नित्यं स्थातव्यमरिकर्शन ।
भीमसेनोऽर्जुनश्चैव नकुलश्च कुरूद्वह ॥ १५.१७.१५ ॥
പ്രിയനേ, ദ്രൗപദിയോടൊപ്പം എപ്പോഴും കഴിയണം, ശത്രുകർഷണാ. ഭീമസേനനോടും അർജുനനോടും നകുലനോടും കൂടിയും, കുരുശ്രേഷ്ഠാ.
15.17.16
समाधेयास्त्वया राजंस्त्वय्यद्य कुलधूर्गता ।
श्वश्रूश्वशुरयोः पादाञ्शुश्रूषन्ती वने त्वहम्।
गान्धारीसहिता वत्स्ये तापसी मलपङ्किनी ॥ १५.१७.१६ ॥
രാജാവേ, ഇന്ന് കുലഭാരം നിന്റെ മേൽ വീണിരിക്കുന്നു; അത് നീ ഏറ്റെടുക്കണം. അമ്മായിയമ്മയുടെയും അമ്മാവൻ അച്ഛന്റെയും പാദങ്ങളെ ശുശ്രൂഷിച്ചുകൊണ്ട്, ഗാന്ധാരിയോടൊപ്പം, മലിനമായ ശരീരത്തോടെ ഒരു തപസ്വിനിയായി ഞാൻ കാട്ടിൽ വസിക്കും.
15.17.17
एवमुक्तः स धर्मात्मा भ्रातृभिः सहितो वशी ।
विषादमगमद्धीमान्न च किञ्चिदुवाच ह ॥ १५.१७.१७ ॥
ഇങ്ങനെ പറയപ്പെട്ടപ്പോൾ, ധർമ്മാത്മാവും ആത്മനിയന്ത്രണമുള്ളവനും ബുദ്ധിമാനുമായ അവൻ സഹോദരന്മാരോടൊപ്പം വിഷാദത്തിലാണ്ടു, ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
15.17.18
मुहूर्तमिव तु ध्यात्वा धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
उवाच मतारं दीनश्चिन्ताशोकपरायणः ॥ १५.१७.१८ ॥
ഒരു നിമിഷം ധ്യാനിച്ച ശേഷം, ധർമ്മരാജനായ യുധിഷ്ഠിരൻ ദീനനായി, ചിന്തയിലും ശോകത്തിലും മുഴുകി, മാതാവിനോട് സംസാരിച്ചു.
15.17.19
किमिदं ते व्यवसितं नैवं त्वं वक्तुमर्हसि ।
न त्वामभ्यनुजानामि प्रसादं कर्तुमर्हसि ॥ १५.१७.१९ ॥
നിന്റെ ഈ തീരുമാനം എന്താണ്? നീ ഇങ്ങനെ പറയരുത്. നിനക്ക് ഞാൻ അനുമതി നൽകുന്നില്ല; എന്നോട് കൃപ കാണിക്കണം.
15.17.20
व्यचोदयः पुराऽस्माकमुत्साहं शुभदर्शने ।
विदुलाया वचोभिस्त्वं नास्मान्संत्यक्तुमर्हसि ॥ १५.१७.२० ॥
ശുഭദർശനേ! മുൻപ് വിദുലയുടെ വാക്കുകളാൽ നീ ഞങ്ങൾക്ക് ഉത്സാഹം പകർന്നു; ഇപ്പോൾ ഞങ്ങളെ ഉപേക്ഷിക്കരുത്.
15.17.21
निहत्य पृथिवीपालान्राज्यं प्राप्तमिदं मया ।
तव प्रज्ञामुपश्रुत्य वासुदेवान्नरर्षभात् ॥ १५.१७.२१ ॥
രാജാക്കന്മാരെ വധിച്ച് ഈ രാജ്യം ഞാൻ നേടി; നരശ്രേഷ്ഠനായ വാസുദേവനിൽ നിന്ന് നിന്റെ ബുദ്ധി കേട്ടുകൊണ്ട്.
15.17.22
क्व सा बुद्धिरियं चाद्य भवत्या या श्रुता मया ।
क्षत्रधर्मे स्थितं त्यक्त्वा न प्रयातुमिहार्हसि ॥ १५.१७.२२ ॥
ഞാൻ കേട്ട നിന്റെ ആ ബുദ്ധി ഇപ്പോൾ എവിടെ? ക്ഷത്രധർമ്മത്തിൽ നിൽക്കുന്ന നീ അതുപേക്ഷിച്ച് ഇവിടെ നിന്ന് പോകരുത്.
15.17.23
अस्मानुत्सृज्य राज्यं च स्नुषाहीना यशस्विनि ।
कथं वत्स्यसि दुर्गेषु वनेष्वद्य प्रसीद मे ॥ १५.१७.२३ ॥
ഹേ യശസ്വിനി! ഞങ്ങളെയും രാജ്യത്തെയും ഉപേക്ഷിച്ച്, മരുമക്കളില്ലാതെ, ദുർഗമമായ കാടുകളിൽ നീ എങ്ങനെ വസിക്കും? ഇപ്പോൾ എന്നോട് കൃപ കാണിക്കൂ.
15.17.24
इति बाष्पकला वाचः कुन्ती पुत्रस्य शृण्वती ।
जगामैवाश्रुपूर्णाक्षी भीमस्तामिदमब्रवीत् ॥ १५.१७.२४ ॥
പുത്രന്റെ കണ്ണീർ നിറഞ്ഞ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട് കുന്തി കണ്ണീർ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ പോയി; അപ്പോൾ ഭീമൻ അവളോട് ഇതു പറഞ്ഞു.
15.17.25
यदा राज्यमिदं कुन्ति भोक्तव्यं पुत्रनिर्जितम् ।
प्राप्तव्या राजधर्माश्च तदेयं ते कुतो मतिः ॥ १५.१७.२५ ॥
കുന്തീ, നിന്റെ പുത്രന്മാർ ജയിച്ചടക്കിയ ഈ രാജ്യം അനുഭവിക്കേണ്ടതും രാജധർമ്മങ്ങൾ നേടേണ്ടതുമായിരിക്കെ, നിനക്ക് ഈ ചിന്ത എവിടെനിന്നു വന്നു?
15.17.26
किं वयं कारिताः पूर्वं भवत्या पृथिवीक्षयम् ।
कस्य हेतोः परित्यज्य वनं गन्तुमभीप्ससि ॥ १५.१७.२६ ॥
മുൻപ് നീ ഞങ്ങളെ എന്തിന് ഭൂമിയുടെ നാശത്തിന് പ്രേരിപ്പിച്ചു? ഏത് കാരണത്താൽ ഞങ്ങളെ വിട്ട് കാട്ടിലേക്ക് പോകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു?
15.17.27
वनाच्चापि किमानीता भवत्या बालका वयम् ।
दुःखशोकसमाविष्टौ माद्रीपुत्राविमौ तथा ॥ १५.१७.२७ ॥
നീ ഞങ്ങളെയും, ദുഃഖശോകങ്ങളിൽ മുങ്ങിയ മാദ്രിയുടെ ഈ രണ്ടു പുത്രന്മാരെയും കാട്ടിൽ നിന്ന് എന്തിന് കൊണ്ടുവന്നു?
15.17.28
प्रसीद मातर्मा गास्त्वं वनमद्य यशस्विनि ।
श्रियं यौधिष्ठिरीं मातर्भुङ्क्ष्व पार्थबलार्जिताम् ॥ १५.१७.२८ ॥
അമ്മേ, പ്രസാദിക്കണേ; ഇന്ന് നീ കാട്ടിലേക്ക് പോകരുതേ. യശസ്വിനിയായ അമ്മേ, പാർത്ഥന്മാരുടെ ബലത്താൽ നേടിയ യുധിഷ്ഠിരന്റെ ഐശ്വര്യം അനുഭവിക്കൂ.
15.17.29
इति सा निश्चितैवाशु वनवासकृततक्षणा ।
लालप्यतां बहुविधं पुत्राणां नाकरोद्वचः ॥ १५.१७.२९ ॥
ഇങ്ങനെ അവൾ വേഗം ഉറച്ച തീരുമാനമെടുത്ത് വനവാസത്തിന് ഒരുങ്ങിയിരുന്നു. പുത്രന്മാർ പലവിധത്തിൽ യാചിച്ചിട്ടും അവൾ അവരുടെ വാക്ക് കേട്ടില്ല.
15.17.30
द्रौपदी चान्वयाच्छ्वश्रूं विषष्णवदना तदा ।
वनवासाय गच्छन्तीं रुदती भद्रया सह ॥ १५.१७.३० ॥
അപ്പോൾ വിഷണ്ണമുഖിയായ ദ്രൗപദിയും വനവാസത്തിന് പോകുന്ന തന്റെ അമ്മായിയമ്മയെ ഭദ്രയോടൊപ്പം കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പിന്തുടർന്നു.
15.17.31
सा पुत्रान्रुदतः सर्वान्मुहुर्मुहुरवेक्षती ।
जगामैव महाप्राज्ञा वनाय कृतनिश्चया ॥ १५.१७.३१ ॥
മഹാപ്രജ്ഞയായ അവൾ, തീരുമാനമുറപ്പിച്ചവളായി, കരയുന്ന മക്കളെ ഓരോരുത്തരെയും വീണ്ടും വീണ്ടും നോക്കിക്കൊണ്ട് കാട്ടിലേക്കു പോയി.
15.17.32
अन्वयुः पाण्डवास्तां तु सभृत्यान्तःपुरास्तथा ।
ततः प्रमृज्य साऽश्रूणि पुत्रान्वचनमब्रवीत् ॥ १५.१७.३२ ॥
പാണ്ഡവർ ഭൃത്യന്മാരോടും അന്തഃപുര സ്ത്രീകളോടുമൊപ്പം അവളെ പിന്തുടർന്നു. അനന്തരം കണ്ണീർ തുടച്ച് അവൾ മക്കളോട് ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.